Πολύ κάτω από το μέσο όρο των «27»
Χαμηλές οι επιδόσεις της Ελλάδας στην καινοτομία,
δείχνει η κατάταξη της Κομισιόν
Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στον πάτο των επιδόσεων σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις στην καινοτομία, δείχνει ο πίνακας επιδόσεων που δημοσιοποίησε την Πέμπτη στις Βρυξέλλες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Στις πρώτες θέσεις στην κατάταξη εξακολουθούν να βρίσκονται η Σουηδία, η Ελβετία και η Φινλανδία. Στον αντίποδα των πρωτοπόρων βρίσκονται οι ουραγοί –ανάμεσα στους οποίους και η Ελλάδα- Την ομάδα σχηματίζουν κυρίως οι πρόσφατα ενταγμένες στην ΕΕ χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, η Πορτογαλία και ακολουθεί η Τουρκία.
************************
ΣΦΗΝΑΚΙ
Άλλη μία απόδειξη του πόσο ζηλεύουν και μισούν οι ανθέλληνες τη χώρα μας.
Στατιστική της εμπάθειας , της προκατάληψης και της τυφλαμάρας,
αφού αγνοούν σκόπιμα να αναφερθούν στα επιτεύγματά μας!
Είναι δυνατό να αγνοούν οι γραφειοκράτες των Βριξελών τις
εκπληκτικές επιδόσεις μας στο χώρο της καινοτομίας;
Είναι δυνατό να είναι τόσο βαθιά νυχτωμένοι;
Τους ερωτούμε λοιπόν:
1. Ποια χώρα της Ευρώπης έχει κατεδαφίσει όλα σχεδόν τα παλιά της
σπίτια και τα έχει αντικαταστήσει με πολυκατοικίες;
2. Σε ποια χώρα της Ευρώπης έχουν μετατραπεί όλοι οι δρόμοι
και τα πεζοδρόμια σε πάρκινγκ, λύνοντας έτσι το πρόβλημα
της στάθμευσης των αυτοκινήτων;
3. Ποια χώρα της Ευρώπης έχει το τελειότερο γραφειοκρατικό σύστημα,
με το οποίο διασφαλίζονται πλήρως οι θέσεις εκατοντάδων
χιλιάδων άχρηστων υπαλλήλων;
4. Σε ποια χώρα της Ευρώπης υπάρχουν τόσο συγκαταβατικοί γονείς
ώστε να ανέχονται τα παιδιά τους να κάνουν μάθημα μέσα σε υπόγεια,
αποθήκες, προκατασκευασμένα και τίγκα στον αμίαντο κτίρια;
5 . Ποια χώρα της Ευρώπης διαθέτει τόσα εξοχικά μέσα σε
δημόσια δάση και πάνω σε αιγιαλούς, δίνοντας τη δυνατότητα
μιας εξοχικής κατοικίας σε εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους.
6.Σε ποια χώρα της Ευρώπης έχουν μπαζώσει όλα τα ρέματα,
ρίχνουν τα σκουπίδια τους σε 500 (!)χωματερές, μολύνουν τις θάλασσες και τα ποτάμια ή ξεραίνουν τις λίμνες , για να τις κάνουν χωράφια;
7. Σε ποια χώρα της Ευρώπης υπάρχουν τόσα
πολλά ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια, δείχνοντας έτσι
την αγάπη των κατοίκων της προς τη γνώση;
8. Ποια χώρα της Ευρώπης δίνει το 3% του προϋπολογισμού της
στην Παιδεία και το 0,08% για την έρευνα;
9. Ποια χώρα της Ευρώπης χρησιμοποιεί μόνο πετρέλαιο και λιθάνθρακα
για να παράγει ενέργεια;
10.Ποια χώρα της Ευρώπης είναι τόσο προοδευτική, ώστε
να κατεβαίνει ο λαός της στους δρόμους απαιτώντας να αναγράφεται
η θρησκευτική του πίστη στην ταυτότητά του;
11. Σε ποια χώρα της Ευρώπης η ενημέρωση του λαού γίνεται αποκλειστικά
από την τηλεόραση, καθότι οι πολίτες διαβάζουν τις παρωχημένες
πια εφημερίδες μόνο σε ποσοστό 5%;
12. Ποια χώρα της Ευρώπης δεν έχει ολοκληρώσει το εθνικό οδικό
της δίκτυο ούτε έχει ηλεκτροδοτήσει τα τρένα της;
13. Σε ποια χώρα της Ευρώπης οι περισσότερες περιοχές της
δε διαθέτουν αποχετευτικό δίκτυο και οι βοθρατζήδες μαζεύουν
τα βοθρολύματα , για να τα πετάξουν κάτω από γέφυρες
και στις λαγκαδιές;
14.Σε ποια χώρα της Ευρώπης βγαίνουν τέως υπουργοί να παραδεχτούν ότι "τα έπιασαν" χάριν της καινοτομίας;
15. Σε ποια χώρα της Ευρώπης υπάρχουν Δήμαρχοι που φροντίζουν να χτίζουν
Δημαρχεία-παλάτια απέναντι από παμπάλαια προκάτ λυόμενα σχολεία;
17. Σε ποια χώρα της Ευρώπης όποιος δε συμφωνεί με μια κυβερνητική καινοτομία, δείχνει την αντίθεσή του καταλαμβάνοντας δημόσιους χώρους και
δημόσια κτίρια, ή κρατά ανθρώπους ως όμηρους, κόβει το ηλεκτρικό , εμποδίζει την κυκλοφορία και περνά έξω από το κοινοβούλιο φωνάζοντας «Να κλείσει το μπουρδέλο η Βουλή!»;
http://gerontakos.blogspot.com/
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Πότε θ’ ανοίξουμε πανιά για τα Νησιά του Νότου,
πότε το ρου θ’ ανέβουμε του ποταμού Αμαζόνα;
― Καιρός μας πια να πάψουμε να βλέπουμε μπροστά μας
των ίδιων πάντα λιμανιών τη νυσταγμένη εικόνα!
Ας σβήσει η νέα μας ορμή (σα βήματα στον άμμο
από το κύμα) την παλιάν, ασάλευτη ζωή μας!
Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι:
δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας!
Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούργια,
αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο:
φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους
που, μια πατρίδα αφήνοντας ― έβρισκαν έναν κόσμο!
Κώστα Ουράνη (1890-1953),"Ποιήματα".
Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»
Ι.Δ. Κολλάρου και Σιας Α.Ε., 1993.Σελ. 97
http://gerontakos.blogspot.com/
πότε το ρου θ’ ανέβουμε του ποταμού Αμαζόνα;
― Καιρός μας πια να πάψουμε να βλέπουμε μπροστά μας
των ίδιων πάντα λιμανιών τη νυσταγμένη εικόνα!
Ας σβήσει η νέα μας ορμή (σα βήματα στον άμμο
από το κύμα) την παλιάν, ασάλευτη ζωή μας!
Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι:
δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας!
Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούργια,
αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο:
φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους
που, μια πατρίδα αφήνοντας ― έβρισκαν έναν κόσμο!
Κώστα Ουράνη (1890-1953),"Ποιήματα".
Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»
Ι.Δ. Κολλάρου και Σιας Α.Ε., 1993.Σελ. 97
http://gerontakos.blogspot.com/
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
"Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΕΧΡΑΣΘΗ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΜΑΘΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΩΣ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΩΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ"
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ(436 π.Χ-338 π.Χ.)
"Απαλλάσσοντες την διάνοιαν από την ταραχήν και τας αναθυμιάσεις του κομματισμού, οπλισμένοι με λογισμόν, θάρρος και ειλικρίνεια δυνάμεθα να συλλάβωμεν και να παρουσιάσωμεν όλας εκείνας τας καταστάσεις του Πολιτικού, Θρησκευτικού και Κοινωνικού ημών βίου αι οποίαι ως άλλοι εφιάλται θα οδηγήσωσιν τον επελαύνοντα πάνοπλον εχθρόν εις κατάκτησιν της πατρίδος. Ματαίως θέλομεν αναζητήσει εις τας διαφόρους εκδηλώσεις της πολιτικής ημών ζωής πραγματουμένην την έννοιαν του κράτους, θεμελιώδους βάσεως προς προαγωγήν των γενικών συμφερόντων και της ευημερίας των πολιτών. Τον ζωντανόν οργανισμόν της πολιτείας υποκαθιστά οργανισμός ημίπληκτος, συρόμενος δι’ ενός ποδός, βλέπων δι’ ενός οφθαλμού και ακούων δι’ ενός ωτίου. Λόγοι κενοί των πολιτικών ανδρών και δη των ασκούντων εκάστοτε την Κυβερνητικήν εξουσίαν. Ατομικαί κενοδοξίαι και ομαδικά συμφέροντα συνωστιζόμενα και διαγκωνιζόμενα προσπαθούσι να κρατήσωσι όρθιον τον ημίπληκτον τούτον οργανισμόν, και εις αντάλλαγμα των τοιούτων προσπαθειών και κόπων των λαμβάνουσιν πλήρη ικανοποίησιν των ιδίων ατομικών συμφερόντων τα οποία παριστώσι ως συμφέροντα του συνόλου. Ούτω η επιβολή των επιτηδείων επί των αφελών είναι πασίδηλος. Η άδικος αφ’ ετέρου και εξοντωτική φορολογία, η διασπάθισις του δημοσίου πλούτου, τα όργια των καταχρήσεων των δημοσίων χρημάτων, αι διάφοροι χορηγήσεις προς τους πολιτικούς φίλους των εκάστοτε κρατούντων αποτελούσιν τον κανόνα.
Αλλ’ ας ίδωμεν τι πράττει η Νομοθετική εξουσία. Αύτη αφαιρεθείσα από την βουλήν των αντιπροσώπων του λαού μετεφέρθη η στα γραφεία των ασκούντων εκάστοτε την Κυβέρνησιν και των περιστοιχιζώντων αυτούς. Εκ τούτου η Νομοθετική αναστάτωσις και το πρωτοφανές φαινόμενον της αγνοίας των αναριθμήτων Νόμων και παρ’ αυτών τούτων των εντεταλμένων την εφαρμογήν των δικαστών και δικηγόρων. Εκ τούτου πηγάζουσι, οι προσωπικοί νόμοι, τα διάφορα προνόμια, αι προσωπικαί παροχαί, εκ τούτου αι συνεχείς εύνοιαι προς τους εγκληματίας εις βάρος των φιλησύχων πολιτών. Εκ τούτου η ματαίωσις του έργου των δικαστηρίων δια πράξεων της διοικητικής Αρχής χειριζομένης τα προνόμια της χάριτος και αμνηστείας".
Εν Ξάνθη τη 4 Ιουλίου 1931.
ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΛΑΜΠΡΟΥ {1889-1972)
Δικηγόρος
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ(436 π.Χ-338 π.Χ.)
"Απαλλάσσοντες την διάνοιαν από την ταραχήν και τας αναθυμιάσεις του κομματισμού, οπλισμένοι με λογισμόν, θάρρος και ειλικρίνεια δυνάμεθα να συλλάβωμεν και να παρουσιάσωμεν όλας εκείνας τας καταστάσεις του Πολιτικού, Θρησκευτικού και Κοινωνικού ημών βίου αι οποίαι ως άλλοι εφιάλται θα οδηγήσωσιν τον επελαύνοντα πάνοπλον εχθρόν εις κατάκτησιν της πατρίδος. Ματαίως θέλομεν αναζητήσει εις τας διαφόρους εκδηλώσεις της πολιτικής ημών ζωής πραγματουμένην την έννοιαν του κράτους, θεμελιώδους βάσεως προς προαγωγήν των γενικών συμφερόντων και της ευημερίας των πολιτών. Τον ζωντανόν οργανισμόν της πολιτείας υποκαθιστά οργανισμός ημίπληκτος, συρόμενος δι’ ενός ποδός, βλέπων δι’ ενός οφθαλμού και ακούων δι’ ενός ωτίου. Λόγοι κενοί των πολιτικών ανδρών και δη των ασκούντων εκάστοτε την Κυβερνητικήν εξουσίαν. Ατομικαί κενοδοξίαι και ομαδικά συμφέροντα συνωστιζόμενα και διαγκωνιζόμενα προσπαθούσι να κρατήσωσι όρθιον τον ημίπληκτον τούτον οργανισμόν, και εις αντάλλαγμα των τοιούτων προσπαθειών και κόπων των λαμβάνουσιν πλήρη ικανοποίησιν των ιδίων ατομικών συμφερόντων τα οποία παριστώσι ως συμφέροντα του συνόλου. Ούτω η επιβολή των επιτηδείων επί των αφελών είναι πασίδηλος. Η άδικος αφ’ ετέρου και εξοντωτική φορολογία, η διασπάθισις του δημοσίου πλούτου, τα όργια των καταχρήσεων των δημοσίων χρημάτων, αι διάφοροι χορηγήσεις προς τους πολιτικούς φίλους των εκάστοτε κρατούντων αποτελούσιν τον κανόνα.
Αλλ’ ας ίδωμεν τι πράττει η Νομοθετική εξουσία. Αύτη αφαιρεθείσα από την βουλήν των αντιπροσώπων του λαού μετεφέρθη η στα γραφεία των ασκούντων εκάστοτε την Κυβέρνησιν και των περιστοιχιζώντων αυτούς. Εκ τούτου η Νομοθετική αναστάτωσις και το πρωτοφανές φαινόμενον της αγνοίας των αναριθμήτων Νόμων και παρ’ αυτών τούτων των εντεταλμένων την εφαρμογήν των δικαστών και δικηγόρων. Εκ τούτου πηγάζουσι, οι προσωπικοί νόμοι, τα διάφορα προνόμια, αι προσωπικαί παροχαί, εκ τούτου αι συνεχείς εύνοιαι προς τους εγκληματίας εις βάρος των φιλησύχων πολιτών. Εκ τούτου η ματαίωσις του έργου των δικαστηρίων δια πράξεων της διοικητικής Αρχής χειριζομένης τα προνόμια της χάριτος και αμνηστείας".
Εν Ξάνθη τη 4 Ιουλίου 1931.
ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΛΑΜΠΡΟΥ {1889-1972)
Δικηγόρος
ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΑΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Αισχύλος 456 π.Χ. ετών 69: εξορία.
Αλκιβιάδης 404 π.Χ. ετών 48: εξορία.
Αναξαγόρας 428 π.Χ. ετών 72: εξορία.
Αριστείδης 468 π.Χ. ετών 72: εξορία από πείνα.
Αριστοφάνης 385 π.Χ. ετών 61: εξορία από πείνα.
Δημοσθένης 322 π.Χ. ετών 62: ήπιε δηλητήριο.
Ευριπίδης 406 π.Χ. ετών 74: εξορία.
Θεμιστοκλής 461 π.Χ. ετών 66: εξορία.
Θουκυδίδης 396 π.Χ. ετών 64: εξορία.
Ηρόδοτος 429 π.Χ. ετών 59: εξορία.
Ικτίνος 420 π.Χ. ετών: εξορία.
Ισοκράτης 338 π.Χ. ετών 99: εξορία.
Μιλτιάδης 489 π.Χ. ετών 65: φυλακή.
Περικλής 429 π.Χ. ετών 66: παραιτήθηκε κατηγορούμενος.
Πλάτων 347 π.Χ. ετών 80: εξορία..
Πυθαγόρας 500 π.Χ. ετών 80: εξορία από πείνα.
Σοφοκλής 406 π.Χ. ετών 90: εξορία από πείνα.
Σωκράτης 399 π.Χ. ετών 71: ήπιε το κώνειο.
Φειδίας 429 π.Χ. ετών 66: φυλακή.
Αιτία θανάτου των Ελλήνων:
φθόνος, αχαριστία, διχόνοια..
Αισχύλος 456 π.Χ. ετών 69: εξορία.
Αλκιβιάδης 404 π.Χ. ετών 48: εξορία.
Αναξαγόρας 428 π.Χ. ετών 72: εξορία.
Αριστείδης 468 π.Χ. ετών 72: εξορία από πείνα.
Αριστοφάνης 385 π.Χ. ετών 61: εξορία από πείνα.
Δημοσθένης 322 π.Χ. ετών 62: ήπιε δηλητήριο.
Ευριπίδης 406 π.Χ. ετών 74: εξορία.
Θεμιστοκλής 461 π.Χ. ετών 66: εξορία.
Θουκυδίδης 396 π.Χ. ετών 64: εξορία.
Ηρόδοτος 429 π.Χ. ετών 59: εξορία.
Ικτίνος 420 π.Χ. ετών: εξορία.
Ισοκράτης 338 π.Χ. ετών 99: εξορία.
Μιλτιάδης 489 π.Χ. ετών 65: φυλακή.
Περικλής 429 π.Χ. ετών 66: παραιτήθηκε κατηγορούμενος.
Πλάτων 347 π.Χ. ετών 80: εξορία..
Πυθαγόρας 500 π.Χ. ετών 80: εξορία από πείνα.
Σοφοκλής 406 π.Χ. ετών 90: εξορία από πείνα.
Σωκράτης 399 π.Χ. ετών 71: ήπιε το κώνειο.
Φειδίας 429 π.Χ. ετών 66: φυλακή.
Αιτία θανάτου των Ελλήνων:
φθόνος, αχαριστία, διχόνοια..
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Λέξεις και πράγματα
Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης
Στην παθολογία του εμφύλιου πολέμου ο Θουκυδίδης (Κερκυραϊκά 3,82-83) αποκαλύπτει, με ανατομική νηφαλιότητα, κοντά σε άλλα εμπράγματα συμπτώματα απάνθρωπης εμπάθειας, και σημασιολογικά πάθη κάποιων κρίσιμων λέξεων, όπου επιχειρείται και πραγματοποιείται εσκεμμένη διαστροφή ονομάτων και νοημάτων. Γράφει μεταξύ άλλων (μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου):
«Αι πόλεις λοιπόν μαστιζόμεναι από στάσεις [...] κατήντησαν να μεταβάλλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένη σημασίαν των λέξεων, δια των οποίων δηλούνται τα πράγματα. Τωόντι, η μεν παράλογος τόλμη εθωρήθη ως ανδρεία [...], η προνοητική διστακτικότης ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας, η διά κάθε τι σύνεσις ως βραδυκινησία [...] Οι περισσότεροι τωόντι άνθρωποι επροτίμων να είναι αχρείοι και να ονομάζονται επιτήδειοι, παρά να είναι χρηστοί και να λέγονται ευήθεις [...] Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία, η φιλαρχία και το φατριαστικό πνεύμα».
http://www.tovima.gr/Gnomes.asp
Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης
Στην παθολογία του εμφύλιου πολέμου ο Θουκυδίδης (Κερκυραϊκά 3,82-83) αποκαλύπτει, με ανατομική νηφαλιότητα, κοντά σε άλλα εμπράγματα συμπτώματα απάνθρωπης εμπάθειας, και σημασιολογικά πάθη κάποιων κρίσιμων λέξεων, όπου επιχειρείται και πραγματοποιείται εσκεμμένη διαστροφή ονομάτων και νοημάτων. Γράφει μεταξύ άλλων (μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου):
«Αι πόλεις λοιπόν μαστιζόμεναι από στάσεις [...] κατήντησαν να μεταβάλλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένη σημασίαν των λέξεων, δια των οποίων δηλούνται τα πράγματα. Τωόντι, η μεν παράλογος τόλμη εθωρήθη ως ανδρεία [...], η προνοητική διστακτικότης ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας, η διά κάθε τι σύνεσις ως βραδυκινησία [...] Οι περισσότεροι τωόντι άνθρωποι επροτίμων να είναι αχρείοι και να ονομάζονται επιτήδειοι, παρά να είναι χρηστοί και να λέγονται ευήθεις [...] Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία, η φιλαρχία και το φατριαστικό πνεύμα».
http://www.tovima.gr/Gnomes.asp
«Δεν μπορώ να σας κοιτάω στα μάτια…»
Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*
«Να τα πάρουν από κείνους που κλέψανε, εγώ τι φταίω», είπε βαρύθυμα ο Κυριάκος, καθώς πλήρωνα τον λογαριασμό. Δεν μού έδωσε απόδειξη, έπρεπε να τη ζητήσω. Αυτό έκανε πάντοτε. Η ψαροταβέρνα του είναι πάνω στο κύμα, κυριολεκτικά. Φυσικά, παράνομη. Δεν ξέρω αν καταλάβαινε την παραδοξότητα της παρατήρησής του, υποψιάζομαι πως όχι: ο φοροκλέπτης ήθελε να πληρώσουν οι κλέφτες – οι άλλοι!
Δεν είναι ο μόνος. Ο εθνικός μας γελωτοποιός, έχοντας αποφύγει παράνομα τη στρατιωτική του θητεία, παραδίδει μαθήματα γκλαμουράτου αριστερού λαϊκισμού στους εγχώριους πληβείους, κάθε Τρίτη βράδυ: «να πληρώσουν αυτοί που κλέψανε». Ο «υπέροχος λαός», όπως τον χαρακτήρισε ο φιλέλληνας πρωθυπουργός μας, δεν φταίει σε τίποτε. Ποιοι είναι οι άλλοι; Το «διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο» (εβραϊκό φυσικά) οι απόγονοι των Ναζί, οι εγχώριοι «δωσίλογοι», τα «λαμόγια» που κυβερνούν. Ενα είναι βέβαιο: οι άλλοι φταίνε, οι «μεγάλοι».
Ουδόλως εκπλήσσει ότι το λαϊκ (ιστικ) ό αρχέτυπο απόδοσης ευθυνών συμμερίζονται και οι «μεγάλοι», αντεστραμμένο φυσικά. Ο θυματοποιημένος λαός μέμφεται τους ανεπαρκείς ηγέτες του και αντιστρόφως, σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο-εμβληματικό γνώρισμα παθολογικής λειτουργίας ενός κοινωνικού συστήματος. «Οι υπουργοί Οικονομικών είναι οι τελευταίοι που πρέπει να κατηγορηθούν, διότι πιέζονται από συναδέλφους τους υπουργούς και την κοινωνία γενικά», είπε ο αρχιτέκτονας της οικονομικής καταστροφής κ. Αλογοσκούφης σε ομιλία του στο LSE, αποσπώντας τη χλεύη του ακροατηρίου. Ο δε πρώην πρωθυπουργός Καραμανλής Β΄, ο Ελάχιστος, όταν βρει λίγο χρόνο μεταξύ των θαλασσινών μπάνιων του και των εξόδων του σε μπαρ να αναστοχαστεί την αθλιότητα της διακυβέρνησής του, καταλήγει πάντα στο ίδιο αυτοεξυπηρετικό συμπέρασμα: «Με εμπόδισε η ισοπεδωτική αντίδραση των βολεμένων του συστήματος» («Βήμα», 2/5/2010). Προσέξτε: ο λαός φταίει, άξιζα έναν καλύτερο λαό!
Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι παχύδερμα. Για αρκετούς η κρίση λειτουργεί ως υπαρξιακή αγωνία. Ασυνήθιστες εμπειρίες, όπως η καθολική όσο και δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και, πιθανώς, η επίσημη οικονομική χρεοκοπία αύριο, λειτουργούν απο-καλυπτικά: η θεσμική σταθερότητα διασαλεύεται, οι ανεπίσημες πρακτικές που διασφάλιζαν την απρόσκοπτη καθημερινότητα αποσταθεροποιούνται, ό, τι θεωρούσαμε αυτονόητο αμφισβητείται. Αίφνης, η ζωή χρειάζεται ανα-νοηματοδότηση. «Το θέμα είναι τώρα τι λες», όπως γράφει ο ποιητής.
Η υπαρξιακή αγωνία είναι μια εμπειρία σύγχυσης: αισθάνεσαι άστεγος, αποξενωμένος, ταραγμένος. Συγχρόνως, αποκτάς επίγνωση της υπαρκτικότητάς σου, την οποία θεωρούσες δεδομένη, απορροφημένος καθώς ήσουν στις ρουτινώδεις δραστηριότητές σου. Ξαφνικά, απωθημένες ή νέες ερωτήσεις τίθενται: πώς πρέπει να ζω; Γιατί ζω έτσι; Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Η υπαρξιακή αγωνία σού δίνει τη δυνατότητα να επανοικειωθείς την ύπαρξή σου, να τη νοηματοδοτήσεις με διαύγεια, να ζήσεις μια πιο αυθεντική ζωή.
Ζούμε τη ζωή μας διαθλασμένη μέσα από τις απαιτήσεις και προσδοκίες των άλλων – είναι το τίμημα που καταβάλλουμε για τη μετοχή μας στον κοινό βίο. Οπως δείχνει η τέχνη και η επιστήμη, προσεγγίζουμε την αυθεντικότητα όταν ακολουθούμε με διαύγεια και αποφασιστικότητα μια δυνατότητα που διανοίγεται στην παράδοσή μας. Ο άνθρωπος είναι «πάντοτε μόνο αυτό που επέλεξε να είναι», παρατηρεί ο Χάιντεγκερ. Η αγωνία που επιφέρει μια κρίση, όταν αφεθούμε να τη βιώσουμε ως τέτοια, απο-καλύπτει τις επιλογές που έχουμε ήδη κάνει και μας θυμίζει την ενδεχομενική φύση αυτών των επιλογών – άρα των διαφορετικών επιλογών που θα μπορούσαμε εφεξής να κάνουμε.
Η βιωματική γλώσσα της προσωπικής ευθύνης είναι μια χαμένη γλώσσα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Αναζητούμε διαρκώς προσχήματα, προκειμένου να απωθούμε τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτουν οι αστοχίες μας, πασχίζουμε να μη βιώσουμε την αγωνία. Οι περισσότεροι αντιδρούμε όπως οι κάτοικοι της Λήμνου τον Ιούνιο 2009, οι οποίοι προπηλάκισαν και τελικά έδιωξαν κλιμάκιο του ΣΔΟΕ όταν αυτό επιχείρησε να κάνει φορολογικούς ελέγχους στα καταστήματά τους («Ελευθεροτυπία», 26/6/2009). «Από μας βρήκατε να αρχίσετε;» είναι η μόνιμη επωδός ουκ ολίγων ελεγχομένων πολιτών. «Να αρχίσετε από τους μεγάλους» - τους άλλους. Και όταν οι «μεγάλοι», όπως ο Καρβέλας, ο Κεφαλογιάννης, ο Βουλγαράκης, ο Αλογοσκούφης κι ο Κοντομηνάς ελέγχονται, μεταθέτουν κι αυτοί με τη σειρά τους την ευθύνη σε «σκοπιμότητες» των αντιπάλων τους. Φταίω; Εγώ;
Ναι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες. Η γλώσσα της ευθύνης, όμως, είναι πρωτίστως ηθική, και μετά όλα τα άλλα (πολιτική, νομική, διοικητική). Οταν ο ταβερνιάρης φοροφυγάς, ο αυθαίρετος οικιστής, ο Αλογοσκούφης, ο Καραμανλής, και οι λοιποί πολιτικάντηδες αποποιούνται τις επιμέρους ευθύνες τους, απωθούν τη δυνατότητα να ξαναδούν τον ρόλο τους διαφορετικά, να σχετιστούν με τον εαυτό τους και τους άλλους πιο αυθεντικά. Αρνούνται να βιώσουν την αγωνία, για να μην χρειαστεί να αλλάξουν. Γι’ αυτό τα λόγια τους είναι τόσο υποκριτικά και ανέμπνευστα.
Αν είχαν την απαιτούμενη αυθεντικότητα, αυτή που παράγεται από τη βίωση της αγωνίας, θα έλεγαν αυτό που τόσο αξιοθαύμαστα είπε ο 28χρονος Παναγιώτης Διώτης στο σημείωμα που άφησε, πριν από την απόπειρα αυτοκτονίας του, όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν είχε πάρει το πτυχίο της Νομικής, παραπλανώντας τόσο τους γονείς του όσο και τον υπουργό Δημόσιας Τάξης που τον είχε προσλάβει ως σύμβουλο: «Δεν μπορώ να σας κοιτάξω στα μάτια. […] Πρέπει να τιμωρηθώ για τα λάθη που έχω κάνει….» («Βήμα», 20/12/2009). Ξέρετε πολλούς πολιτικούς που θα βίωναν την αγωνία του Παναγιώτη;
*Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_27_09/05/2010_400369
Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*
«Να τα πάρουν από κείνους που κλέψανε, εγώ τι φταίω», είπε βαρύθυμα ο Κυριάκος, καθώς πλήρωνα τον λογαριασμό. Δεν μού έδωσε απόδειξη, έπρεπε να τη ζητήσω. Αυτό έκανε πάντοτε. Η ψαροταβέρνα του είναι πάνω στο κύμα, κυριολεκτικά. Φυσικά, παράνομη. Δεν ξέρω αν καταλάβαινε την παραδοξότητα της παρατήρησής του, υποψιάζομαι πως όχι: ο φοροκλέπτης ήθελε να πληρώσουν οι κλέφτες – οι άλλοι!
Δεν είναι ο μόνος. Ο εθνικός μας γελωτοποιός, έχοντας αποφύγει παράνομα τη στρατιωτική του θητεία, παραδίδει μαθήματα γκλαμουράτου αριστερού λαϊκισμού στους εγχώριους πληβείους, κάθε Τρίτη βράδυ: «να πληρώσουν αυτοί που κλέψανε». Ο «υπέροχος λαός», όπως τον χαρακτήρισε ο φιλέλληνας πρωθυπουργός μας, δεν φταίει σε τίποτε. Ποιοι είναι οι άλλοι; Το «διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο» (εβραϊκό φυσικά) οι απόγονοι των Ναζί, οι εγχώριοι «δωσίλογοι», τα «λαμόγια» που κυβερνούν. Ενα είναι βέβαιο: οι άλλοι φταίνε, οι «μεγάλοι».
Ουδόλως εκπλήσσει ότι το λαϊκ (ιστικ) ό αρχέτυπο απόδοσης ευθυνών συμμερίζονται και οι «μεγάλοι», αντεστραμμένο φυσικά. Ο θυματοποιημένος λαός μέμφεται τους ανεπαρκείς ηγέτες του και αντιστρόφως, σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο-εμβληματικό γνώρισμα παθολογικής λειτουργίας ενός κοινωνικού συστήματος. «Οι υπουργοί Οικονομικών είναι οι τελευταίοι που πρέπει να κατηγορηθούν, διότι πιέζονται από συναδέλφους τους υπουργούς και την κοινωνία γενικά», είπε ο αρχιτέκτονας της οικονομικής καταστροφής κ. Αλογοσκούφης σε ομιλία του στο LSE, αποσπώντας τη χλεύη του ακροατηρίου. Ο δε πρώην πρωθυπουργός Καραμανλής Β΄, ο Ελάχιστος, όταν βρει λίγο χρόνο μεταξύ των θαλασσινών μπάνιων του και των εξόδων του σε μπαρ να αναστοχαστεί την αθλιότητα της διακυβέρνησής του, καταλήγει πάντα στο ίδιο αυτοεξυπηρετικό συμπέρασμα: «Με εμπόδισε η ισοπεδωτική αντίδραση των βολεμένων του συστήματος» («Βήμα», 2/5/2010). Προσέξτε: ο λαός φταίει, άξιζα έναν καλύτερο λαό!
Ευτυχώς δεν είμαστε όλοι παχύδερμα. Για αρκετούς η κρίση λειτουργεί ως υπαρξιακή αγωνία. Ασυνήθιστες εμπειρίες, όπως η καθολική όσο και δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και, πιθανώς, η επίσημη οικονομική χρεοκοπία αύριο, λειτουργούν απο-καλυπτικά: η θεσμική σταθερότητα διασαλεύεται, οι ανεπίσημες πρακτικές που διασφάλιζαν την απρόσκοπτη καθημερινότητα αποσταθεροποιούνται, ό, τι θεωρούσαμε αυτονόητο αμφισβητείται. Αίφνης, η ζωή χρειάζεται ανα-νοηματοδότηση. «Το θέμα είναι τώρα τι λες», όπως γράφει ο ποιητής.
Η υπαρξιακή αγωνία είναι μια εμπειρία σύγχυσης: αισθάνεσαι άστεγος, αποξενωμένος, ταραγμένος. Συγχρόνως, αποκτάς επίγνωση της υπαρκτικότητάς σου, την οποία θεωρούσες δεδομένη, απορροφημένος καθώς ήσουν στις ρουτινώδεις δραστηριότητές σου. Ξαφνικά, απωθημένες ή νέες ερωτήσεις τίθενται: πώς πρέπει να ζω; Γιατί ζω έτσι; Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Η υπαρξιακή αγωνία σού δίνει τη δυνατότητα να επανοικειωθείς την ύπαρξή σου, να τη νοηματοδοτήσεις με διαύγεια, να ζήσεις μια πιο αυθεντική ζωή.
Ζούμε τη ζωή μας διαθλασμένη μέσα από τις απαιτήσεις και προσδοκίες των άλλων – είναι το τίμημα που καταβάλλουμε για τη μετοχή μας στον κοινό βίο. Οπως δείχνει η τέχνη και η επιστήμη, προσεγγίζουμε την αυθεντικότητα όταν ακολουθούμε με διαύγεια και αποφασιστικότητα μια δυνατότητα που διανοίγεται στην παράδοσή μας. Ο άνθρωπος είναι «πάντοτε μόνο αυτό που επέλεξε να είναι», παρατηρεί ο Χάιντεγκερ. Η αγωνία που επιφέρει μια κρίση, όταν αφεθούμε να τη βιώσουμε ως τέτοια, απο-καλύπτει τις επιλογές που έχουμε ήδη κάνει και μας θυμίζει την ενδεχομενική φύση αυτών των επιλογών – άρα των διαφορετικών επιλογών που θα μπορούσαμε εφεξής να κάνουμε.
Η βιωματική γλώσσα της προσωπικής ευθύνης είναι μια χαμένη γλώσσα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Αναζητούμε διαρκώς προσχήματα, προκειμένου να απωθούμε τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτουν οι αστοχίες μας, πασχίζουμε να μη βιώσουμε την αγωνία. Οι περισσότεροι αντιδρούμε όπως οι κάτοικοι της Λήμνου τον Ιούνιο 2009, οι οποίοι προπηλάκισαν και τελικά έδιωξαν κλιμάκιο του ΣΔΟΕ όταν αυτό επιχείρησε να κάνει φορολογικούς ελέγχους στα καταστήματά τους («Ελευθεροτυπία», 26/6/2009). «Από μας βρήκατε να αρχίσετε;» είναι η μόνιμη επωδός ουκ ολίγων ελεγχομένων πολιτών. «Να αρχίσετε από τους μεγάλους» - τους άλλους. Και όταν οι «μεγάλοι», όπως ο Καρβέλας, ο Κεφαλογιάννης, ο Βουλγαράκης, ο Αλογοσκούφης κι ο Κοντομηνάς ελέγχονται, μεταθέτουν κι αυτοί με τη σειρά τους την ευθύνη σε «σκοπιμότητες» των αντιπάλων τους. Φταίω; Εγώ;
Ναι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες. Η γλώσσα της ευθύνης, όμως, είναι πρωτίστως ηθική, και μετά όλα τα άλλα (πολιτική, νομική, διοικητική). Οταν ο ταβερνιάρης φοροφυγάς, ο αυθαίρετος οικιστής, ο Αλογοσκούφης, ο Καραμανλής, και οι λοιποί πολιτικάντηδες αποποιούνται τις επιμέρους ευθύνες τους, απωθούν τη δυνατότητα να ξαναδούν τον ρόλο τους διαφορετικά, να σχετιστούν με τον εαυτό τους και τους άλλους πιο αυθεντικά. Αρνούνται να βιώσουν την αγωνία, για να μην χρειαστεί να αλλάξουν. Γι’ αυτό τα λόγια τους είναι τόσο υποκριτικά και ανέμπνευστα.
Αν είχαν την απαιτούμενη αυθεντικότητα, αυτή που παράγεται από τη βίωση της αγωνίας, θα έλεγαν αυτό που τόσο αξιοθαύμαστα είπε ο 28χρονος Παναγιώτης Διώτης στο σημείωμα που άφησε, πριν από την απόπειρα αυτοκτονίας του, όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν είχε πάρει το πτυχίο της Νομικής, παραπλανώντας τόσο τους γονείς του όσο και τον υπουργό Δημόσιας Τάξης που τον είχε προσλάβει ως σύμβουλο: «Δεν μπορώ να σας κοιτάξω στα μάτια. […] Πρέπει να τιμωρηθώ για τα λάθη που έχω κάνει….» («Βήμα», 20/12/2009). Ξέρετε πολλούς πολιτικούς που θα βίωναν την αγωνία του Παναγιώτη;
*Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_27_09/05/2010_400369
Συλλογική ανασφάλεια, ελλείψει συλλογικού οράματος…
Tου Κωστα Kαλλιτση
"Η ελληνική κοινωνία είναι θυμωμένη και φοβισμένη. Γνωρίζει ότι η μείωση του βιοτικού επιπέδου της είναι αναπόφευκτη - δεν εξαρτάται καν από τη βούληση της (όποιας) κυβέρνησης. Αλλά δεν έχει ακούσει απάντηση στο ερώτημα «μετά τις θυσίες, τι;». Είναι η απάντηση που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει μια νέα εθνική προσπάθεια, να περιορίσει την μοιρολατρία και την απαξίωση των πάντων, να ανοίξει δρόμο σε μια νέα στράτευση. Είναι η απάντηση που λείπει. Γι’ αυτό σήμερα περισσεύει η συλλογική ανασφάλεια και απουσιάζει το συλλογικό όραμα."
http://www.kathimerini.gr/
Tου Κωστα Kαλλιτση
"Η ελληνική κοινωνία είναι θυμωμένη και φοβισμένη. Γνωρίζει ότι η μείωση του βιοτικού επιπέδου της είναι αναπόφευκτη - δεν εξαρτάται καν από τη βούληση της (όποιας) κυβέρνησης. Αλλά δεν έχει ακούσει απάντηση στο ερώτημα «μετά τις θυσίες, τι;». Είναι η απάντηση που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει μια νέα εθνική προσπάθεια, να περιορίσει την μοιρολατρία και την απαξίωση των πάντων, να ανοίξει δρόμο σε μια νέα στράτευση. Είναι η απάντηση που λείπει. Γι’ αυτό σήμερα περισσεύει η συλλογική ανασφάλεια και απουσιάζει το συλλογικό όραμα."
http://www.kathimerini.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)