Η αρπαγή της Ευρώπης
Του Μωυσή Λιτση από την Ελευθεροτυπία, 16/6/2010
Η πρώτη αφορά τον πρόεδρο της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ που δήλωνε στις 15/05/2010 στο περιοδικό «Σπίγκελ»: «Είναι φανερό ότι από τον Σεπτέμβριο του 2008 βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη κατάσταση από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ίσως και από την εποχή του Α' Παγκοσμίου».
Η άλλη αφορά τον γνωστό συντηρητικό αρθρογράφο των «Νιου Γιορκ Τάιμς», Τόμας Φρίντμαν, γνωστό υπέρμαχο της παγκοσμιοποίησης, που αποκαλούσε «χρυσό ζουρλομανδύα» το Σύμφωνο Σταθερότητας τη δεκαετία του '90. Εγραφε λοιπόν ο Φρίντμαν σε ένα από τα άρθρα του στις αρχές Μαΐου: «Υστερα από 65 χρόνια κατά την οποία η πολιτική στη Δύση αφορούσε κυρίως το να δίνεις προς τους ψηφοφόρους, τώρα παραχωρεί τη θέση της στο να παίρνεις».
Η πρώτη δήλωση μας υπενθυμίζει μέσα από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά του «αρχιστράτηγου» της ΟΝΕ, ότι η Ευρώπη όχι απλά βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη από την εποχή του '30 οικονομική κρίση, αλλά κινδυνεύει να ξαναζήσει φαινόμενα σαν αυτά του μεσοπολέμου (άνοδος φασισμού-ναζισμού) ή των εθνικιστικών συγκρούσεων, που οδήγησαν στο μακελειό του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (και την πρώτη μεγάλη ήττα του εργατικού και φιλειρηνικού κινήματος). Η δεύτερη μας λέει με αρκετή δόση κυνισμού ότι η πολιτική παροχών που βρισκόταν στο επίκεντρο των πολιτικών συγκρούσεων στη μεταπολεμική περίοδο στον αναπτυγμένο δυτικό κόσμο τελείωσε. Οι πολιτικοί παίρνουν πίσω τις κατακτήσεις δεκαετιών, υποσχόμενοι όχι ελαφρύνσεις, αναδιανομές και ανατροπές, αλλά ένα ζοφερό μέλλον δίχως αύριο.
«Η κρίση συνδέεται άμεσα με το τέλος της παγκόσμιας τάξης όπως τη γνωρίσαμε από το 1945... Ως εκ τούτου, το όλο εγχείρημα διεθνώς, που είχε ως επίκεντρο τις ΗΠΑ για 60 χρόνια, αποσυντίθεται με αργούς ρυθμούς, δημιουργώντας αναταραχή όλων των ειδών», επισημαίνει σε πρόσφατο ρεπορτάζ της «Ντόιτσε Βέλε» η Μαρί-Ελέν Καϊλόλ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικών Προβλέψεων (European Laboratory of Political Anticipation). «Πρόκειται για μια εκδοχή στον 21ο αιώνα τού "εργαζόμενοι όλου του κόσμου ενωθείτε"», συνεχίζει, αναφερόμενη στην ογκούμενη πανευρωπαϊκή κοινωνική δυσαρέσκεια, σχόλιο που παραπέμπει ευθέως στην ιστορική ρήση του Καρλ Μαρξ «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».
Σήμερα δεν κινδυνεύουν μόνον οι εργατικές κατακτήσεις του 20ού αιώνα. Αλλά και οι φιλελεύθερες-δημοκρατικές του 19ου αιώνα, αυτές που οι ευρωπαϊκές επαναστάσεις του 1848 ανέδειξαν, σαρώνοντας τα υπολείμματα του «ancient regime», του παλαιού καθεστώτος. Σήμερα τη θέση του «απόλυτου μονάρχη» και της «ιερής συμμαχίας» παίρνει η Ε.Ε., μεταφέροντας στο «ιερατείο» των Βρυξελλών ακόμη και την ευθύνη κατάρτισης των προϋπολογισμών, με τα εθνικά κοινοβούλια απλούς διεκπεραιωτές. Οπως την εποχή των συμβουλίων που πλαισίωναν τους απόλυτους μονάρχες.
Σήμερα το «ευρωπαϊκό εγχείρημα» κινδυνεύει να διαλυθεί από τους ίδιους τους υποστηρικτές του ευρωπαραδείσου, που μετατρέπεται σε... κόλαση για τους λαούς της Ευρώπης. Αλλωστε η περιώνυμη «Ενωμένη Ευρώπη» δεν στόχευε στο να άρει τις εθνικές προκαταλήψεις και συγκρούσεις του παρελθόντος, αλλά στην αρπαγή της Ευρώπης από τα μεγάλα χρηματοοικονομικά συμφέροντα, που ήθελαν να απαλλαγούν από τις «αγκυλώσεις» του παρελθόντος, θυσιάζοντας στον βωμό του ευρώ τις κατακτήσεις μισού και περισσότερο αιώνα.
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010
Μάντης κακών, πλην όμως έμπειρος
Του Kωστα Iορδανιδη
Η Σοβιετική Ενωση διοικούνταν από δικτάτορες, αλλά όχι από ανοήτους. Είχε λαμπρούς επιστήμονες και οικονομολόγους, που έβλεπαν ότι το σκάφος πλησίστιο κατευθυνόταν προς τους βράχους. Αλλά ήταν αδύνατον να αναθεωρήσουν τις βασικές τους αντιλήψεις περί οικονομίας. Απέδιδαν προφανώς τα προβλήματα που αναδύονταν καθημερινώς σε αρρυθμίες του συστήματος. Ετσι, κατέπεσε εν μια νυκτί –θα έλεγε κανείς, με κάποια υπερβολή ενδεχομένως– το σοβιετικό σύστημα, δίχως να πέσει ένας πυροβολισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός πέρασε ταπεινωτικά και οριστικά στην ιστορία.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στον χώρο της ελευθέρας οικονομίας, ή αυτό τουλάχιστον υπαινίχθηκε –με κάποιο τρόπο– ο μέγας «κερδοσκόπος» κ. Τζορτζ Σόρος στη σύνοδο της Βιέννης, όπου μετείχε και ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και περιώνυμοι διεθνείς τραπεζίτες.
«Η παρούσα κρίση δεν είναι απλώς μία αποτυχία της αγοράς, αλλά επίσης μία αποτυχία ελεγκτικών μηχανισμών και ακόμη σπουδαιότερο μία αποτυχία του κυριάρχου δόγματος περί των αγορών» είπε ο κ. Σόρος, πρόσθεσε ότι «η κατάρρευση του οικονομικού συστήματος είναι πραγματική» και τόνισε ότι «απέχουμε πολύ από το τέλος της κρίσεως».
Ο κ. Σόρος δεν είναι κομμουνιστής απεργαζόμενος την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος και η ακαδημαϊκή του επάρκεια μπορεί να αμφισβητείται. Αλλά είναι ασφαλώς ο δαίμων των αγορών, την λειτουργία των οποίων κατανοεί τόσο καλά στο πρακτικό επίπεδο ώστε να εξασφαλίζει κέρδη εντυπωσιακότατα. Από την άποψη αυτή η γνώμη του έχει κάποια αξία, ενδεχομένως μεγαλύτερη των πάσης φύσεως διαχειριστών των παγκοσμίων οικονομικών πραγμάτων, που εμφανίζουν συμπτώματα αγκυλώσεων στο επίπεδο των αντιλήψεων. Και δεν υπάρχει προφανώς δυσκολότερο εγχείρημα από την αλλαγή παγιωμένων αντιλήψεων.
Επιστρέφοντες εις τον ελλαδικό μικρόκοσμό μας, ας ευχηθούμε ότι ο κ. Σόρος πλανάται και ότι η προσπάθεια ανασυγκροτήσεως της οικονομίας θα τελεσφορήσει. Θα ήταν παράλογο, ούτως ή άλλως, να διανοηθεί κανείς ότι η Ελλάς μπορεί ποτέ να καινοτομήσει. Δεν είναι δυνατόν η χώρα να αναπτύξει ιδία οικονομική πολιτική και είναι αναγκασμένη να πειθαρχήσει στις αποφάσεις της Ευρωζώνης. Εάν πρόκειται περί σφάλματος, αυτό θα αφορά όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη. Το ουσιώδες είναι να μην εκλείψει η ελπίδα όσο διαρκεί η προσπάθεια.
http://www.kathimerini.gr/
Του Kωστα Iορδανιδη
Η Σοβιετική Ενωση διοικούνταν από δικτάτορες, αλλά όχι από ανοήτους. Είχε λαμπρούς επιστήμονες και οικονομολόγους, που έβλεπαν ότι το σκάφος πλησίστιο κατευθυνόταν προς τους βράχους. Αλλά ήταν αδύνατον να αναθεωρήσουν τις βασικές τους αντιλήψεις περί οικονομίας. Απέδιδαν προφανώς τα προβλήματα που αναδύονταν καθημερινώς σε αρρυθμίες του συστήματος. Ετσι, κατέπεσε εν μια νυκτί –θα έλεγε κανείς, με κάποια υπερβολή ενδεχομένως– το σοβιετικό σύστημα, δίχως να πέσει ένας πυροβολισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός πέρασε ταπεινωτικά και οριστικά στην ιστορία.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στον χώρο της ελευθέρας οικονομίας, ή αυτό τουλάχιστον υπαινίχθηκε –με κάποιο τρόπο– ο μέγας «κερδοσκόπος» κ. Τζορτζ Σόρος στη σύνοδο της Βιέννης, όπου μετείχε και ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και περιώνυμοι διεθνείς τραπεζίτες.
«Η παρούσα κρίση δεν είναι απλώς μία αποτυχία της αγοράς, αλλά επίσης μία αποτυχία ελεγκτικών μηχανισμών και ακόμη σπουδαιότερο μία αποτυχία του κυριάρχου δόγματος περί των αγορών» είπε ο κ. Σόρος, πρόσθεσε ότι «η κατάρρευση του οικονομικού συστήματος είναι πραγματική» και τόνισε ότι «απέχουμε πολύ από το τέλος της κρίσεως».
Ο κ. Σόρος δεν είναι κομμουνιστής απεργαζόμενος την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος και η ακαδημαϊκή του επάρκεια μπορεί να αμφισβητείται. Αλλά είναι ασφαλώς ο δαίμων των αγορών, την λειτουργία των οποίων κατανοεί τόσο καλά στο πρακτικό επίπεδο ώστε να εξασφαλίζει κέρδη εντυπωσιακότατα. Από την άποψη αυτή η γνώμη του έχει κάποια αξία, ενδεχομένως μεγαλύτερη των πάσης φύσεως διαχειριστών των παγκοσμίων οικονομικών πραγμάτων, που εμφανίζουν συμπτώματα αγκυλώσεων στο επίπεδο των αντιλήψεων. Και δεν υπάρχει προφανώς δυσκολότερο εγχείρημα από την αλλαγή παγιωμένων αντιλήψεων.
Επιστρέφοντες εις τον ελλαδικό μικρόκοσμό μας, ας ευχηθούμε ότι ο κ. Σόρος πλανάται και ότι η προσπάθεια ανασυγκροτήσεως της οικονομίας θα τελεσφορήσει. Θα ήταν παράλογο, ούτως ή άλλως, να διανοηθεί κανείς ότι η Ελλάς μπορεί ποτέ να καινοτομήσει. Δεν είναι δυνατόν η χώρα να αναπτύξει ιδία οικονομική πολιτική και είναι αναγκασμένη να πειθαρχήσει στις αποφάσεις της Ευρωζώνης. Εάν πρόκειται περί σφάλματος, αυτό θα αφορά όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη. Το ουσιώδες είναι να μην εκλείψει η ελπίδα όσο διαρκεί η προσπάθεια.
http://www.kathimerini.gr/
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Η κρίση της τηλεόρασης
Του Aλεξη Παπαχελα Hμερομηνία δημοσίευσης: 16-06-10
Εβλεπα πάλι προχθές μια τηλεοπτική συζήτηση, απ’ αυτές που κυριάρχησαν στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια. Το μέγεθος της κρίσης και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει πλέον η χώρα καθιστά αυτές τις συζητήσεις απλά... αφόρητες. Παλαιότερα διασκεδάζαμε με τα περίφημα πάνελς, ψάχναμε όλοι να βρούμε ποιος είναι ο πιο γραφικός, αυθάδης, ανόητος καλεσμένος. Τώρα, όμως, αυτό το παρακμιακό θέαμα δεν αντέχεται. Ξέρουμε όλοι τι θα πει ποια «γλάστρα». Οι καυγάδες είναι προβλέψιμοι, όπως και τα ζευγάρια των τηλεοπτικών αντιπάλων. Οι συζητήσεις σπανίως υπεισέρχονται στην ουσία ενός προβλήματος, ενώ είναι πραγματικά εκπληκτικό το πώς ο ένας καλεσμένος μιλάει πάνω από τον άλλο γελοιοποιώντας εντελώς την ιδέα του διαλόγου. Ολοι μαζί δημιουργούν στον τηλεθεατή μια απαίσια αίσθηση οικειότητας, από εκείνη όμως που οδηγεί στην απέχθεια.
Και όμως αυτές οι εκπομπές ανέδειξαν βουλευτές, έφεραν πελάτες σε τριτοκλασάτους δικηγόρους, διέσωσαν πολιτικές καριέρες και μετέτρεψαν «νούμερα» σε πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής. Οι σοβαροί άνθρωποι εκτοπίσθηκαν από τον τηλεοπτικό διάλογο, γιατί δεν είχαν καμία πιθανότητα επιβίωσης σε αυτό το σκηνικό. Οι λίγοι που το τόλμησαν το έβαλαν μάλιστα στα πόδια όταν κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο.
Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση –στην πλειονότητά της– έχει συμβάλει πάρα πολύ στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με τα κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Οταν το έκανε δόξασε τον λαϊκισμό και έπνιξε τη λογική και τον τεχνοκρατικό λόγο. Σε καμιά άλλη χώρα δεν υπάρχει άλλωστε το φαινόμενο των τηλεμαϊντανών, οι οποίοι ειδικεύονται στα πάντα, από τα αεροπορικά δυστυχήματα έως τα spreads...
Σήμερα ο κόσμος καταλαβαίνει πως δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό της χώρας που δεν επαρκεί για τη διαχείριση της κρίσης. Τώρα πια καταλαβαίνει πως αυτό το τηλεκαφενείο με το οποίο γελούσε χθες, αποτελεί τη χιλιοστή επανάληψη μιας κακόγουστης τριτοκοσμικής επιθεώρησης. Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι υπάρχει μια τάξη πολιτικών που κάνει για παράθυρα και εξυπνάδες, αλλά αναζητείται μια νέα τάξη πολιτικών που μπορεί να κυβερνήσει τον τόπο. Και αυτό απαιτεί και ένα νέο είδος δημοσιογραφίας, που θα ανεβάσει τον πήχυ και θα βάλει τέλος σε αυτό το νεοπλουτίστικο κιτς τηλεοπτικό πάρτυ της τελευταίας εικοσαετίας.
http://news.kathimerini.gr
Του Aλεξη Παπαχελα Hμερομηνία δημοσίευσης: 16-06-10
Εβλεπα πάλι προχθές μια τηλεοπτική συζήτηση, απ’ αυτές που κυριάρχησαν στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια. Το μέγεθος της κρίσης και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει πλέον η χώρα καθιστά αυτές τις συζητήσεις απλά... αφόρητες. Παλαιότερα διασκεδάζαμε με τα περίφημα πάνελς, ψάχναμε όλοι να βρούμε ποιος είναι ο πιο γραφικός, αυθάδης, ανόητος καλεσμένος. Τώρα, όμως, αυτό το παρακμιακό θέαμα δεν αντέχεται. Ξέρουμε όλοι τι θα πει ποια «γλάστρα». Οι καυγάδες είναι προβλέψιμοι, όπως και τα ζευγάρια των τηλεοπτικών αντιπάλων. Οι συζητήσεις σπανίως υπεισέρχονται στην ουσία ενός προβλήματος, ενώ είναι πραγματικά εκπληκτικό το πώς ο ένας καλεσμένος μιλάει πάνω από τον άλλο γελοιοποιώντας εντελώς την ιδέα του διαλόγου. Ολοι μαζί δημιουργούν στον τηλεθεατή μια απαίσια αίσθηση οικειότητας, από εκείνη όμως που οδηγεί στην απέχθεια.
Και όμως αυτές οι εκπομπές ανέδειξαν βουλευτές, έφεραν πελάτες σε τριτοκλασάτους δικηγόρους, διέσωσαν πολιτικές καριέρες και μετέτρεψαν «νούμερα» σε πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής. Οι σοβαροί άνθρωποι εκτοπίσθηκαν από τον τηλεοπτικό διάλογο, γιατί δεν είχαν καμία πιθανότητα επιβίωσης σε αυτό το σκηνικό. Οι λίγοι που το τόλμησαν το έβαλαν μάλιστα στα πόδια όταν κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο.
Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση –στην πλειονότητά της– έχει συμβάλει πάρα πολύ στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με τα κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Οταν το έκανε δόξασε τον λαϊκισμό και έπνιξε τη λογική και τον τεχνοκρατικό λόγο. Σε καμιά άλλη χώρα δεν υπάρχει άλλωστε το φαινόμενο των τηλεμαϊντανών, οι οποίοι ειδικεύονται στα πάντα, από τα αεροπορικά δυστυχήματα έως τα spreads...
Σήμερα ο κόσμος καταλαβαίνει πως δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό της χώρας που δεν επαρκεί για τη διαχείριση της κρίσης. Τώρα πια καταλαβαίνει πως αυτό το τηλεκαφενείο με το οποίο γελούσε χθες, αποτελεί τη χιλιοστή επανάληψη μιας κακόγουστης τριτοκοσμικής επιθεώρησης. Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι υπάρχει μια τάξη πολιτικών που κάνει για παράθυρα και εξυπνάδες, αλλά αναζητείται μια νέα τάξη πολιτικών που μπορεί να κυβερνήσει τον τόπο. Και αυτό απαιτεί και ένα νέο είδος δημοσιογραφίας, που θα ανεβάσει τον πήχυ και θα βάλει τέλος σε αυτό το νεοπλουτίστικο κιτς τηλεοπτικό πάρτυ της τελευταίας εικοσαετίας.
http://news.kathimerini.gr
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
Μονόδρομοι...
Πηγή: Express.gr 05/06/10-09:59
Tο πρώτο μέρος του «δράματος» ολοκληρώθηκε. Η Ελλάδα βρίσκεται στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Χωρίς να καταλάβουν πώς και τι έγινε, οι Eλληνες βιώνουν εκείνο που μέχρι πριν από λίγο διάστημα φάνταζε αδιανόητο. Το ΔΝΤ μάλιστα ήταν άγνωστη λέξη στους περισσότερους όταν πανηγύριζαν με αισιοδοξία την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ – όταν έπαιρναν στα χέρια τους ένα ισχυρό νόμισμα όπως το ευρώ. Oταν αποχαιρετούσαν τη δραχμή ως απολίθωμα της «παλιάς εποχής».
Γιατί στη «νέα εποχή» όλα θα ήταν διαφορετικά. Και όσοι, ελάχιστοι τότε, επιχειρηματολογούσαν ότι τα διαφορετικά δεν θα ήταν ευχάριστα όπως παρουσιάζονταν, όλοι οι υπόλοιποι τους αντιμετώπιζαν το λιγότερο ως «γραφικούς». Η συστηματική προπαγάνδα των ΜΜΕ είχε πείσει για το αντίθετο...
Oπως προσπαθούν να πείσουν και τώρα για την «αναγκαιότητα» των σκληρών μέτρων – τον «μονόδρομο της δημοσιονομικής πειθαρχίας». Μονόδρομος για να γλιτώσει η χώρα απ' τη χρεοκοπία, για να μη χαθεί το ευρώ, για να μην επιστρέψει η δραχμή. Αλλά όταν τα νέα σκληρά μέτρα δεν αποδώσουν. Oταν φανεί πως βυθίζουν ακόμα περισσότερο τη χώρα στην ύφεση, τότε «μονόδρομος» θα είναι η έξοδος της χώρας απ' το ευρώ; Και τότε επιχειρήματα τύπου «με τη δραχμή θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, θα τονωθούν οι εξαγωγές» θα προσπαθούν να πείσουν για την «αναγκαιότητα» του μονόδρομου.
Μέχρι τότε όμως οι μισθοί θα έχουν κοπεί. Το υπάρχον καθεστώς των εργασιακών σχέσεων θα έχει πλήρως ανατραπεί. Το ασφαλιστικό θα έχει περάσει. Οι συμφωνίες για το μεγάλο κύμα των αποκρατικοποιήσεων θα έχουν υπογραφεί και η μία μετά την άλλη στρατηγικού χαρακτήρα δημόσια εταιρία θα περνά σε ξένα (υποτίθεται πιο «καθαρά» και «αποτελεσματικά») χέρια.
Και βεβαίως τότε που πλέον οι Eλληνες θα δέχονται ως «μονόδρομο» για τη «σωτηρία της πατρίδας» την έξοδο απ' την ευρωζώνη (που περιορίζει την «ευελιξία» της ελληνικής οικονομίας και απαγορεύει στους εγχώριους «διαχειριστές» ριζοσπαστικές οικονομικές αποφάσεις...), οι περισσότεροι δεν θα έχουν το κουράγιο ούτε να σκεφτούν ούτε να κρίνουν (πόσο μάλλον να επικρίνουν) που για άλλη μια φορά η αλήθεια δεν έλαμψε, τα λεφτά δεν βρέθηκαν και αυτοί που έφταιξαν δεν πλήρωσαν. Διότι μετά από ενδελεχείς έρευνες ουδέν μεμπτόν θα αποδειχθεί.
Θα 'Αναι η εποχή που ο λαός δεν θα θέλει «αίμα πολιτικών» για να τραφεί. Αλλά κανονική τροφή, που θα την αναζητά εκεί όπου την αναζητούσε προ του «ευρωπαϊκού οράματος» και των «μεγάλων προσδοκιών» της ένταξης μας στη ζώνη του ευρώ.
Π.Κ. Μαυρίδης
Πηγή: Express.gr 05/06/10-09:59
Tο πρώτο μέρος του «δράματος» ολοκληρώθηκε. Η Ελλάδα βρίσκεται στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Χωρίς να καταλάβουν πώς και τι έγινε, οι Eλληνες βιώνουν εκείνο που μέχρι πριν από λίγο διάστημα φάνταζε αδιανόητο. Το ΔΝΤ μάλιστα ήταν άγνωστη λέξη στους περισσότερους όταν πανηγύριζαν με αισιοδοξία την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ – όταν έπαιρναν στα χέρια τους ένα ισχυρό νόμισμα όπως το ευρώ. Oταν αποχαιρετούσαν τη δραχμή ως απολίθωμα της «παλιάς εποχής».
Γιατί στη «νέα εποχή» όλα θα ήταν διαφορετικά. Και όσοι, ελάχιστοι τότε, επιχειρηματολογούσαν ότι τα διαφορετικά δεν θα ήταν ευχάριστα όπως παρουσιάζονταν, όλοι οι υπόλοιποι τους αντιμετώπιζαν το λιγότερο ως «γραφικούς». Η συστηματική προπαγάνδα των ΜΜΕ είχε πείσει για το αντίθετο...
Oπως προσπαθούν να πείσουν και τώρα για την «αναγκαιότητα» των σκληρών μέτρων – τον «μονόδρομο της δημοσιονομικής πειθαρχίας». Μονόδρομος για να γλιτώσει η χώρα απ' τη χρεοκοπία, για να μη χαθεί το ευρώ, για να μην επιστρέψει η δραχμή. Αλλά όταν τα νέα σκληρά μέτρα δεν αποδώσουν. Oταν φανεί πως βυθίζουν ακόμα περισσότερο τη χώρα στην ύφεση, τότε «μονόδρομος» θα είναι η έξοδος της χώρας απ' το ευρώ; Και τότε επιχειρήματα τύπου «με τη δραχμή θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, θα τονωθούν οι εξαγωγές» θα προσπαθούν να πείσουν για την «αναγκαιότητα» του μονόδρομου.
Μέχρι τότε όμως οι μισθοί θα έχουν κοπεί. Το υπάρχον καθεστώς των εργασιακών σχέσεων θα έχει πλήρως ανατραπεί. Το ασφαλιστικό θα έχει περάσει. Οι συμφωνίες για το μεγάλο κύμα των αποκρατικοποιήσεων θα έχουν υπογραφεί και η μία μετά την άλλη στρατηγικού χαρακτήρα δημόσια εταιρία θα περνά σε ξένα (υποτίθεται πιο «καθαρά» και «αποτελεσματικά») χέρια.
Και βεβαίως τότε που πλέον οι Eλληνες θα δέχονται ως «μονόδρομο» για τη «σωτηρία της πατρίδας» την έξοδο απ' την ευρωζώνη (που περιορίζει την «ευελιξία» της ελληνικής οικονομίας και απαγορεύει στους εγχώριους «διαχειριστές» ριζοσπαστικές οικονομικές αποφάσεις...), οι περισσότεροι δεν θα έχουν το κουράγιο ούτε να σκεφτούν ούτε να κρίνουν (πόσο μάλλον να επικρίνουν) που για άλλη μια φορά η αλήθεια δεν έλαμψε, τα λεφτά δεν βρέθηκαν και αυτοί που έφταιξαν δεν πλήρωσαν. Διότι μετά από ενδελεχείς έρευνες ουδέν μεμπτόν θα αποδειχθεί.
Θα 'Αναι η εποχή που ο λαός δεν θα θέλει «αίμα πολιτικών» για να τραφεί. Αλλά κανονική τροφή, που θα την αναζητά εκεί όπου την αναζητούσε προ του «ευρωπαϊκού οράματος» και των «μεγάλων προσδοκιών» της ένταξης μας στη ζώνη του ευρώ.
Π.Κ. Μαυρίδης
Από το παραμύθι της ελληνοτουρκικής στην απάτη της ελληνοϊσραηλινής φιλίας
γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
Αν θεωρήσουμε ως απαρχή της πολιτικής ιστορίας του Νεωτέρου Ελληνισμού, την Άλωση της Κων/πολης από τους Φράγκους το 1204, θα δούμε ως μία από τις παθογένειες αυτού, την διλημματικότητα. Την ανάγκη δηλαδή επιλογής μεταξύ δύο αντιθέτων καταστάσεων ή παρατάξεων, με εξωγενή προέλευση, μία εκ των οποίων, σώνει και καλά, θα σώσει την Ελλάδα. Από το «καλύτερα το τουρκικό φέσι από την παπική τιάρα» της εποχής της Αλώσεως μέχρι το σημερινό «ΔΝΤ ή χάος», ο Ελληνισμός μαζοχιστικά προσπαθεί να διαλέξει μεταξύ μανιχαϊστικών διλημμάτων, ανήμπορος να βρει τον δικό του, τρίτο - αν θέλετε - δρόμο. Έτσι, και με τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδος στα ανοικτά της Γάζας, η πειρατική εισβολή των ισραηλινών και η δολοφονία αμάχων κατέστη ζήτημα επιλογής από το ημεδαπό «think-tank», σχετικά με το μέρος ποιανού οφείλει να συστρατευθεί η χώρα. Πριν εξετάσουμε το δίλημμα αυτό καθ' αυτό, πρέπει να δούμε τα γεγονότα και τις παρενέργειες, πολιτικές και κυρίως γεωπολιτικές, που αυτά προκάλεσαν. Το Ισραήλ, ένα κράτος που γεννήθηκε με τη βία και καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, προέβη σε μία απροκάλυπτα βίαιη ενέργεια, την οποία ακόμη και ο πιο πιστός σύμμαχός του δεν μπορεί παρά να καταδικάσει. Γιατί; Πολύ απλά, το Ισραήλ προκαλεί για μία ακόμη φορά, ώστε να εκβιάσει αντίποινα από τον αραβικό κόσμο. Έχει ανάγκη την ένταση στην Μέση Ανατολή, γιατί πολύ απλά βλέπει μία στροφή της πολιτικής των ΗΠΑ και της Ε.Ε. προς την κατεύθυνση εξευρέσεως λύσεως στο Μεσανατολικό. Μία λύση, που σίγουρα δεν συμφέρει το Ισραήλ, ειδικά όταν βλέπει το Ιράν να ισχυροποιείται και να καθίσταται ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος. Το Ισραήλ επιδιώκει αντίποινα και ένταση. Το ίδιο σχεδόν θέλει και η Τουρκία για να παρουσιασθεί ως ο υπέρμαχος των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Το νέο Χαλιφάτο που ονειρεύεται ο Νταβούτογλου και η συντριβή των Κεμαλιστών, που επιδιώκει ο Ερντογκάν, περνούν μέσα και από το αίμα των νεκρών του Free-Gaza. Και η Ελλάδα που βρίσκεται μέσα σ' αυτήν την γεωπολιτική σκακιέρα; Για μία ακόμη φορά στο πουθενά. Γιατί πριν εξετάσει κάποιος συμμαχίες ή επιλέξει στρατόπεδα, οφείλει να έχει ξεκάθαρη στόχευση επιδιώξεων και εθνική εξωτερική πολιτική. Η χώρα μας, το μόνο που διαθέτει τις τελευταίες δεκαετίες είναι το όραμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» και οι «μπακαλίστικες» επιδιώξεις, πότε της εισόδου στην ΕΟΚ, πότε στο ευρώ και τώρα στο ΔΝΤ. Εθνικό όραμα και στόχοι είναι τα μόνα που δεν υπάρχουν. Σ' αυτήν την κατάσταση εμφανίζονται ορισμένοι - θέλουμε να πιστεύουμε ορμώμενοι από πατριωτικά αισθήματα - και ζητούν ταύτιση της εξωτερικής πολιτικής μας με αυτήν του Ισραήλ και στην ουσία την υπαγωγή της Ελλάδος στην τεράστια δύναμη του παγκοσμίου εβραϊκού λόμπι. Για να πετύχουμε τι; Την ισχυροποίηση των αιτημάτων της Τουρκίας, που θα βρουν συμπαραστάτη πλέον ολόκληρο τον αραβικό κόσμο; Την αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ (δέσμιας του εβραϊκού λόμπι) στα ελληνοτουρκικά προβλήματα; Ένα χρόνο τώρα, ο Ερντογκάν κονταροκτυπιέται με το Ισραήλ. Σε τι άλλαξε η πολιτική των ΗΠΑ (ξαναθυμίζουμε φίλα προσκείμενης χώρας προς το Ισραήλ) ως προς το Αιγαίο και την Κύπρο αυτόν τον χρόνο; Σε τίποτα. Αντίθετα, όσο η Τουρκία θα ισχυροποιείται ως γεωπολιτικό μέγεθος στην περιοχή, τόσο οι ΗΠΑ θα την εξευμενίζουν παραχωρώντας της οφέλη εις βάρος του μονίμου θύματος, που ποτέ δεν ζητά τίποτε, της Ελλάδος. Η «ελληνοϊσραηλινή φιλία» που επιδιώκουν ορισμένοι δεν έχει να προσφέρει τίποτε στην Ελλάδα. Το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι η εμπλοκή της χώρας στις ενδεχόμενες συγκρούσεις στην περιοχή και την εμφάνιση της ισλαμικής τρομοκρατίας στις πόλεις μας. Δεν μπορώ να φαντασθώ το πώς η Ελλάδα θα επιδιώκει την αναίρεση των συνεπειών της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, π.χ. όταν θα αναγνωρίζει και ενδεχομένως θα βοηθά την κατοχή της Γάζας και της Δ. Όχθης. Δεν μπορώ να φαντασθώ το πώς η Ελλάδα θα επιδιώκει την επίλυση των εθνικών της ζητημάτων, όταν θα δικαιολογεί την καταπάτηση των δικαιωμάτων άλλων λαών, όπως του παλαιστινιακού. Με την βοήθεια του εβραϊκού λόμπι θα ελπίσουν κάποιοι. Σίγουρα! Όπως για παράδειγμα το να περιμένουμε να δούμε τον Σόρος να παύει να στηρίζει τα Σκόπια και να αγωνίζεται για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, που περιλαμβάνει και την «δεύτερη Ιερουσαλήμ» Θεσσαλονίκη. Το ζήτημα είναι τεράστιο και έχει πολλές παραμέτρους που χρίζουν ιδιαιτέρας αναλύσεως, όπως π.χ. το τι είναι το Ισλάμ και πώς μπορεί η Ελλάδα να πορευθεί μαζί του. Το μείζον όμως αυτή τη στιγμή - το ξαναγράψαμε προηγουμένως - είναι η ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής και εθνικών επιδιώξεων. Μέχρι η πατρίδα μας να αποκτήσει όραμα και θέληση εθνικής επιβίωσης, κάθε κουβέντα περί συμμαχιών, φιλιών και λόμπι είναι βλακώδης ή απλά ύποπτη.
dzafeiropoulos@elkosmos.gr
γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
Αν θεωρήσουμε ως απαρχή της πολιτικής ιστορίας του Νεωτέρου Ελληνισμού, την Άλωση της Κων/πολης από τους Φράγκους το 1204, θα δούμε ως μία από τις παθογένειες αυτού, την διλημματικότητα. Την ανάγκη δηλαδή επιλογής μεταξύ δύο αντιθέτων καταστάσεων ή παρατάξεων, με εξωγενή προέλευση, μία εκ των οποίων, σώνει και καλά, θα σώσει την Ελλάδα. Από το «καλύτερα το τουρκικό φέσι από την παπική τιάρα» της εποχής της Αλώσεως μέχρι το σημερινό «ΔΝΤ ή χάος», ο Ελληνισμός μαζοχιστικά προσπαθεί να διαλέξει μεταξύ μανιχαϊστικών διλημμάτων, ανήμπορος να βρει τον δικό του, τρίτο - αν θέλετε - δρόμο. Έτσι, και με τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδος στα ανοικτά της Γάζας, η πειρατική εισβολή των ισραηλινών και η δολοφονία αμάχων κατέστη ζήτημα επιλογής από το ημεδαπό «think-tank», σχετικά με το μέρος ποιανού οφείλει να συστρατευθεί η χώρα. Πριν εξετάσουμε το δίλημμα αυτό καθ' αυτό, πρέπει να δούμε τα γεγονότα και τις παρενέργειες, πολιτικές και κυρίως γεωπολιτικές, που αυτά προκάλεσαν. Το Ισραήλ, ένα κράτος που γεννήθηκε με τη βία και καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, προέβη σε μία απροκάλυπτα βίαιη ενέργεια, την οποία ακόμη και ο πιο πιστός σύμμαχός του δεν μπορεί παρά να καταδικάσει. Γιατί; Πολύ απλά, το Ισραήλ προκαλεί για μία ακόμη φορά, ώστε να εκβιάσει αντίποινα από τον αραβικό κόσμο. Έχει ανάγκη την ένταση στην Μέση Ανατολή, γιατί πολύ απλά βλέπει μία στροφή της πολιτικής των ΗΠΑ και της Ε.Ε. προς την κατεύθυνση εξευρέσεως λύσεως στο Μεσανατολικό. Μία λύση, που σίγουρα δεν συμφέρει το Ισραήλ, ειδικά όταν βλέπει το Ιράν να ισχυροποιείται και να καθίσταται ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος. Το Ισραήλ επιδιώκει αντίποινα και ένταση. Το ίδιο σχεδόν θέλει και η Τουρκία για να παρουσιασθεί ως ο υπέρμαχος των Αράβων και των Μουσουλμάνων. Το νέο Χαλιφάτο που ονειρεύεται ο Νταβούτογλου και η συντριβή των Κεμαλιστών, που επιδιώκει ο Ερντογκάν, περνούν μέσα και από το αίμα των νεκρών του Free-Gaza. Και η Ελλάδα που βρίσκεται μέσα σ' αυτήν την γεωπολιτική σκακιέρα; Για μία ακόμη φορά στο πουθενά. Γιατί πριν εξετάσει κάποιος συμμαχίες ή επιλέξει στρατόπεδα, οφείλει να έχει ξεκάθαρη στόχευση επιδιώξεων και εθνική εξωτερική πολιτική. Η χώρα μας, το μόνο που διαθέτει τις τελευταίες δεκαετίες είναι το όραμα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» και οι «μπακαλίστικες» επιδιώξεις, πότε της εισόδου στην ΕΟΚ, πότε στο ευρώ και τώρα στο ΔΝΤ. Εθνικό όραμα και στόχοι είναι τα μόνα που δεν υπάρχουν. Σ' αυτήν την κατάσταση εμφανίζονται ορισμένοι - θέλουμε να πιστεύουμε ορμώμενοι από πατριωτικά αισθήματα - και ζητούν ταύτιση της εξωτερικής πολιτικής μας με αυτήν του Ισραήλ και στην ουσία την υπαγωγή της Ελλάδος στην τεράστια δύναμη του παγκοσμίου εβραϊκού λόμπι. Για να πετύχουμε τι; Την ισχυροποίηση των αιτημάτων της Τουρκίας, που θα βρουν συμπαραστάτη πλέον ολόκληρο τον αραβικό κόσμο; Την αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ (δέσμιας του εβραϊκού λόμπι) στα ελληνοτουρκικά προβλήματα; Ένα χρόνο τώρα, ο Ερντογκάν κονταροκτυπιέται με το Ισραήλ. Σε τι άλλαξε η πολιτική των ΗΠΑ (ξαναθυμίζουμε φίλα προσκείμενης χώρας προς το Ισραήλ) ως προς το Αιγαίο και την Κύπρο αυτόν τον χρόνο; Σε τίποτα. Αντίθετα, όσο η Τουρκία θα ισχυροποιείται ως γεωπολιτικό μέγεθος στην περιοχή, τόσο οι ΗΠΑ θα την εξευμενίζουν παραχωρώντας της οφέλη εις βάρος του μονίμου θύματος, που ποτέ δεν ζητά τίποτε, της Ελλάδος. Η «ελληνοϊσραηλινή φιλία» που επιδιώκουν ορισμένοι δεν έχει να προσφέρει τίποτε στην Ελλάδα. Το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι η εμπλοκή της χώρας στις ενδεχόμενες συγκρούσεις στην περιοχή και την εμφάνιση της ισλαμικής τρομοκρατίας στις πόλεις μας. Δεν μπορώ να φαντασθώ το πώς η Ελλάδα θα επιδιώκει την αναίρεση των συνεπειών της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, π.χ. όταν θα αναγνωρίζει και ενδεχομένως θα βοηθά την κατοχή της Γάζας και της Δ. Όχθης. Δεν μπορώ να φαντασθώ το πώς η Ελλάδα θα επιδιώκει την επίλυση των εθνικών της ζητημάτων, όταν θα δικαιολογεί την καταπάτηση των δικαιωμάτων άλλων λαών, όπως του παλαιστινιακού. Με την βοήθεια του εβραϊκού λόμπι θα ελπίσουν κάποιοι. Σίγουρα! Όπως για παράδειγμα το να περιμένουμε να δούμε τον Σόρος να παύει να στηρίζει τα Σκόπια και να αγωνίζεται για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, που περιλαμβάνει και την «δεύτερη Ιερουσαλήμ» Θεσσαλονίκη. Το ζήτημα είναι τεράστιο και έχει πολλές παραμέτρους που χρίζουν ιδιαιτέρας αναλύσεως, όπως π.χ. το τι είναι το Ισλάμ και πώς μπορεί η Ελλάδα να πορευθεί μαζί του. Το μείζον όμως αυτή τη στιγμή - το ξαναγράψαμε προηγουμένως - είναι η ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής και εθνικών επιδιώξεων. Μέχρι η πατρίδα μας να αποκτήσει όραμα και θέληση εθνικής επιβίωσης, κάθε κουβέντα περί συμμαχιών, φιλιών και λόμπι είναι βλακώδης ή απλά ύποπτη.
dzafeiropoulos@elkosmos.gr
Αποκεφαλίζοντας τους δανειστές!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ | Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
OΙ γάλλοι βασιλείς, ως και λίγο πριν από την επανάσταση, συνήθιζαν σε τακτά χρονικά διαστήματα να κηρύσσουν τη χώρα σε χρεοκοπία και να αποκεφαλίζουν τους πιστωτές τους.
ΗΤΑΝ ένας πρακτικός τρόπος να διαγράφουν τα χρέη τους και μια σαφής αποδοκιμασία αυτού που σήμερα θα αποκαλούσαμε «διεθνής κερδοσκοπία». Οι πολίτες μάλιστα είχαν βρει και τον σχετικό όρο: έκαναν, λέει, «αφαίμαξη» στην οικονομία.
ΤΕΛΙΚΩΣ δεν βγήκαν κερδισμένοι. Οχι μόνο έχασαν τον θρόνο και το δικό τους κεφάλι, αλλά και η Γαλλία έχασε την πρωτοκαθεδρία από την Αγγλία ακριβώς γιατί η γείτονά τους- ανάμεσα σε άλλα- είχε ένα πολύ πιο αποτελεσματικό σύστημα δημόσιων οικονομικών.
ΟΣΟ και αν φαίνεται παράδοξο, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ από τότε. Φυσικά δεν κόβουμε το κεφάλι των δανειστών μας. Η επιλογή όμως για κάθε χώρα είναι η ίδια: είτε θα αποδεχθεί την πειθαρχία των αγορών είτε θα τους γυρίσει την πλάτη διαγράφοντας τα βερεσέδια.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ φυσικά για ένα κατ΄ εξοχήν πολιτικό ερώτημα. Σε μια πρόσφατη μελέτη τους μάλιστα για το ποιες από τις «ύποπτες» χώρες μπορούν και αποφεύγουν τελικώς τη χρεοκοπία δύο γνωστοί αμερικανοί οικονομολόγοι κατέληξαν ακριβώς σε αυτό: όσες δεν θέλουν να χρεοκοπήσουν, όσες δηλαδή είναι έτοιμες να υποστούν τις θυσίες που απαιτούνται.
ΤΟ ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να μη χρεοκοπήσουμε. Ασφαλώς και μπορούμε. Αλλά θέλουμε;
Ο πειρασμός να απαντήσουμε αρνητικά είναι μεγάλος και ασφαλώς θα μεγαλώνει περισσότερο όσο θα γίνονται αισθητές οι επιπτώσεις της λιτότητας. Και ό,τι και αν λένε τα κόμματα, μένει να φανεί αν θα υπάρξουν τελικά οι κοινωνικές δυνάμεις που θα στηρίξουν ως το τέλος την πολιτική της κυβέρνησης ή αν πράγματι θα οδηγηθούμε στη θρυλούμενη «νέα μεταπολίτευση» με την κατάρρευση του σημερινού σκηνικού.
ΕΥΚΟΛΕΣ προβλέψεις δεν υπάρχουν. Δεν είναι όμως δύσκολο να δει κανείς τους κερδισμένους και τους χαμένους μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας.
ΣΤΗ μία άκρη είναι ασφαλώς αυτοί που έχουν την οικονομική ισχύ και την άνεση να βγάλουν έξω- στην πραγματικότητα τα έχουν ήδη βγάλει- τα κεφάλαιά τους. Αυτοί όχι μόνο δεν θα χάσουν, αλλά θα κερδίσουν καθώς θα μπορέσουν όταν επιστρέψουν να αγοράσουν μισοτιμής- σε συνθήκες απόλυτης ύφεσης δηλαδή- τον εθνικό μας πλούτο.
ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να μη χάσουν ή να μη χάσουν τόσο και όσοι βρίσκονται στην απόλυτη φτώχεια. Με την έννοια βέβαια ότι δεν έχουν άλλο από τις αλυσίδες τους. Ακόμη και αν συνολικά το βιοτικό επίπεδο θα μειωθεί πιο κάτω δεν έχει να πάνε.
ΕΤΣΙ οι κυρίως χαμένοι θα είναι στη μεσαία τάξη. Οσοι έχουν αποταμιεύσει για τον καιρό της σύνταξης, όσοι έχουν βάλει στην άκρη για τις σπουδές των παιδιών τους και βέβαια οι νεότεροι που έχουν αναλάβει δάνεια, τα οποία, αν βγούμε από το ευρώ και ο πληθωρισμός επιστρέψει σε διψήφια νούμερα, δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν. Ολοι δηλαδή όσοι έχουν επενδύσει άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο στη μεταπολιτευτική μας ευημερία. Οσοι ισορροπούν την οργή τους με τον φόβο για το αύριο.
ΑΥΤΟΥΣ δεν βλέπουν όσοι σπεύδουν να μοιράσουν τις ληξιαρχικές πράξεις θανάτου της μεταπολίτευσης.
kapsis@dolnet.gr
http://www.tovima.gr
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ | Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
OΙ γάλλοι βασιλείς, ως και λίγο πριν από την επανάσταση, συνήθιζαν σε τακτά χρονικά διαστήματα να κηρύσσουν τη χώρα σε χρεοκοπία και να αποκεφαλίζουν τους πιστωτές τους.
ΗΤΑΝ ένας πρακτικός τρόπος να διαγράφουν τα χρέη τους και μια σαφής αποδοκιμασία αυτού που σήμερα θα αποκαλούσαμε «διεθνής κερδοσκοπία». Οι πολίτες μάλιστα είχαν βρει και τον σχετικό όρο: έκαναν, λέει, «αφαίμαξη» στην οικονομία.
ΤΕΛΙΚΩΣ δεν βγήκαν κερδισμένοι. Οχι μόνο έχασαν τον θρόνο και το δικό τους κεφάλι, αλλά και η Γαλλία έχασε την πρωτοκαθεδρία από την Αγγλία ακριβώς γιατί η γείτονά τους- ανάμεσα σε άλλα- είχε ένα πολύ πιο αποτελεσματικό σύστημα δημόσιων οικονομικών.
ΟΣΟ και αν φαίνεται παράδοξο, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ από τότε. Φυσικά δεν κόβουμε το κεφάλι των δανειστών μας. Η επιλογή όμως για κάθε χώρα είναι η ίδια: είτε θα αποδεχθεί την πειθαρχία των αγορών είτε θα τους γυρίσει την πλάτη διαγράφοντας τα βερεσέδια.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ φυσικά για ένα κατ΄ εξοχήν πολιτικό ερώτημα. Σε μια πρόσφατη μελέτη τους μάλιστα για το ποιες από τις «ύποπτες» χώρες μπορούν και αποφεύγουν τελικώς τη χρεοκοπία δύο γνωστοί αμερικανοί οικονομολόγοι κατέληξαν ακριβώς σε αυτό: όσες δεν θέλουν να χρεοκοπήσουν, όσες δηλαδή είναι έτοιμες να υποστούν τις θυσίες που απαιτούνται.
ΤΟ ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να μη χρεοκοπήσουμε. Ασφαλώς και μπορούμε. Αλλά θέλουμε;
Ο πειρασμός να απαντήσουμε αρνητικά είναι μεγάλος και ασφαλώς θα μεγαλώνει περισσότερο όσο θα γίνονται αισθητές οι επιπτώσεις της λιτότητας. Και ό,τι και αν λένε τα κόμματα, μένει να φανεί αν θα υπάρξουν τελικά οι κοινωνικές δυνάμεις που θα στηρίξουν ως το τέλος την πολιτική της κυβέρνησης ή αν πράγματι θα οδηγηθούμε στη θρυλούμενη «νέα μεταπολίτευση» με την κατάρρευση του σημερινού σκηνικού.
ΕΥΚΟΛΕΣ προβλέψεις δεν υπάρχουν. Δεν είναι όμως δύσκολο να δει κανείς τους κερδισμένους και τους χαμένους μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας.
ΣΤΗ μία άκρη είναι ασφαλώς αυτοί που έχουν την οικονομική ισχύ και την άνεση να βγάλουν έξω- στην πραγματικότητα τα έχουν ήδη βγάλει- τα κεφάλαιά τους. Αυτοί όχι μόνο δεν θα χάσουν, αλλά θα κερδίσουν καθώς θα μπορέσουν όταν επιστρέψουν να αγοράσουν μισοτιμής- σε συνθήκες απόλυτης ύφεσης δηλαδή- τον εθνικό μας πλούτο.
ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να μη χάσουν ή να μη χάσουν τόσο και όσοι βρίσκονται στην απόλυτη φτώχεια. Με την έννοια βέβαια ότι δεν έχουν άλλο από τις αλυσίδες τους. Ακόμη και αν συνολικά το βιοτικό επίπεδο θα μειωθεί πιο κάτω δεν έχει να πάνε.
ΕΤΣΙ οι κυρίως χαμένοι θα είναι στη μεσαία τάξη. Οσοι έχουν αποταμιεύσει για τον καιρό της σύνταξης, όσοι έχουν βάλει στην άκρη για τις σπουδές των παιδιών τους και βέβαια οι νεότεροι που έχουν αναλάβει δάνεια, τα οποία, αν βγούμε από το ευρώ και ο πληθωρισμός επιστρέψει σε διψήφια νούμερα, δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν. Ολοι δηλαδή όσοι έχουν επενδύσει άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο στη μεταπολιτευτική μας ευημερία. Οσοι ισορροπούν την οργή τους με τον φόβο για το αύριο.
ΑΥΤΟΥΣ δεν βλέπουν όσοι σπεύδουν να μοιράσουν τις ληξιαρχικές πράξεις θανάτου της μεταπολίτευσης.
kapsis@dolnet.gr
http://www.tovima.gr
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Οι νόμοι του Μέρφυ
1. Ο Νόμος του Μέρφυ : Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά , θα πάει.
a. Αν από διάφορα πράγματα , ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά , θα είναι αυτό που θα προκαλέσει την μεγαλύτερη ζημιά.
b. Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο 4 δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί και ένας πέμπτος.
c. Αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους , πάντα έχουν την τάση να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
d. Κάθε λύση , γεννάει ένα καινούριο πρόβλημα.
e. Είναι αδύνατον να προφυλάξεις κάτι από τη βλακεία , διότι οι βλάκες είναι ικανότατοι.
Συμπεράσματα : Χαμογελάστε...Ούτως η άλλως το αύριο θα είναι χειρότερο. Αν αισθάνεσαι καλά , μην ανησυχείς...Θα περάσει.
2. Όταν τα πράγματα πάνε καλά...Κάτι θα πάει στραβά.
a. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα , θα γίνουν.
b. Κάθε φορά που τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα, κάπου έχεις κάνει λάθος.
3. Κάθε φορά που θες να "χτυπήσεις ξύλο" , διαπιστώνεις ο'τι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αλουμίνιο ή πλαστικό.
4α. Για να καθαριστεί κάτι , πρέπει να βρωμίσει κάτι άλλο.
4β. ...μπορείς όμως να βρωμίσεις τα πάντα χωρίς να καθαρίσεις τίποτα. Το αντίστροφο δεν ισχύει.
5. Είναι αδύνατον για ένα αισιόδοξο να γνωρίσει μια ευχάριστη έκπληξη.
6α. Οι διπλανές ουρές κινούνται πιο γρήγορα.
6β. ...Αν αλλάξεις ουρά , η ουρά που ήσουν πρίν θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από την ουρά στην οποία βρίσκεσαι τώρα.
6γ. ...Αν εξακολουθήσεις να αλλάζεις ουρά , θα προκαλέσεις αναστάτωση και το πιθανότερο είναι να σε βρίσουν.
7. Ο καλύτερος τρόπος για να θυμηθείς κάτι που ήθελες να γράψεις σε ένα γράμμα είναι να κλείσεις το γράμμα.
8α. Τα κενά αέρος εμφανίζονται πάντα όταν η αεροσυνοδός αρχίζει να σερβίρει καφέ.
8β. Συμπέρασμα : Το σερβίρισμα καφέ προκαλεί κενά αέρος.
9. Σε όποια έξοδο αποσκευών και αν βρίσκεσαι , οι αποσκευές σου θα βγουν από κάποια άλλη.
10. Σε κάθε εταιρία υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να απολυθεί.
11. Το λανθάνειν ανθρώπινο , αλλά για να τα κάνεις τελείως θάλασσα χρειάζεσαι και ηλεκτρονικό υπολογιστή.
12. Ο Νόμος για την αντιμετώπιση της Γραφειοκρατίας : Όταν οι λύσεις που δίνει το υπουργείο δεν ταιριάζουν στο πρόβλημά σου , τροποποιείς το πρόβλημα , όχι τις λύσεις.
13. Ορισμός του Ειδικού : Ειδικός είναι αυτός που κατέχει τις πιο πολλές γνώσεις σε σχέση με όσο το δυνατόν λιγότερα θέματα. Ο επιτυχημένος ειδικός είναι αυτός που ξέρει τα πάντα γύρω από το τίποτα.
14. Είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα αλλά πολύ περίπλοκο να κάνεις τα πράγματα απλά.
15. Αν έχεις αναλάβει μια δύσκολη εργασία ανέθεσέ την σε έναν πολύ τεμπέλη - θα βρει έναν ευκολότερο τρόπο να την κάνει.
16. Το ότι ο γιατρός σου μπορεί να δώσει ένα όνομα στην ασθένειά σου δεν σημαίνει ότι ξέρει από τι πάσχεις.
17. Μόνο οι ενήλικες δυσκολεύονται να ανοίξουν τα μπουκάλια που είναι ειδικά φτιαγμένα για να μην ανοίγονται από τα παιδιά.
18. Αν η κατάστασή σου καλυτερεύει , το πιθανότερο είναι ότι αρρωσταίνει ο γιατρός σου.
19. Ορισμός Φαρμάκου : Φάρμακο είναι οποιαδήποτε ουσία η οποία όταν δοκιμάζεται σε ένα ποντίκι παράγει επιστημονικό πόρισμα.
20. Όταν τα πράγματα είναι απροσδιόριστα...Χάνεις.
Όταν τα πράγματα είναι με το μέρος σου...Πάλι χάνεις.
Κερδίσεις ή χάσεις...Πάντα χάνεις.
21. Αν όλα τα οχήματα έρχονται κατά πάνω σου...Είσαι σε λάθος λωρίδα.
22. Η εγγύηση των 60 ημερών εγγυάται ότι το προϊόν θα χαλάσει την 61η μέρα.
23. Ο Νόμος της Σχετικότητας του Χρόνου : Το πόσο διαρκεί ένα λεπτό της ώρας εξαρτάται από τη μεριά της πόρτας της τουαλέτας που βρίσκεσαι.
24. Όταν παίρνεις λάθος νούμερο , δεν είναι ποτέ κατειλημμένη η γραμμή.
25. Αν βοηθήσεις ένα φίλο που βρίσκεται σε ανάγκη , είναι σίγουρο πως θα σε θυμηθεί - την επόμενη φορά που θα βρίσκεται σε ανάγκη.
26. Μην ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα. Είναι απασχολημένοι με το να ανησυχούν τι σκέφτεσαι εσύ για αυτούς.
27. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αδύνατον να ξέρεις - αλλά είναι αδύνατον να ξέρεις ποιά είναι αυτά τα πράγματα.
28. Αν κοιτάξει κανείς το πρόβλημά του από κοντά , θα διαπιστώσει ότι αποτελεί και αυτός μέρος του προβλήματος.
29. Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει.
30. Τίποτα δεν είναι τόσο κακό , ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.
31. Τα περίπλοκα προβλήματα , έχουν απλές , και αυτονόητα λανθασμένες απαντήσεις.
32. Περί πειραμάτων :
α. Αν κάποιο πείραμα πάει καλά , κάπου έχεις κάνει λάθος.
β. Ποτέ μην επαναλαμβάνεις κάποιο πείραμα που έχει πετύχει.
33. Από τη στιγμή που αναφέρεις κάτι... αν είναι καλό , χάνεται. ...αν είναι κακό , συμβαίνει.
34. Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά ή πόσο καιρό έψαξες για κάποιο αντικείμενο , θα το βρεις κάπου φθηνότερα , αφού όμως το έχεις ήδη αγοράσει.
35. Όσοι δυσκολεύονται να πληρώσουν νοίκι , πληρώνουν νοίκι. Όσοι έχουν την άνεση να πληρώνουν νοίκι , ιδιοκατοικούν.
36. Δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος σε ποια πλευρά της φέτας πρέπει να αλείψεις το βούτυρο.
37. Όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις έχουν γίνει κατά λάθος.
38. Μετά από μια κουραστική και λεπτομερή ανάλυση ενός δείγματος , μαθαίνεις πάντα ότι έχεις χρησιμοποιήσει λάθος δείγμα.
39. Όποιος γελάει όταν όλα πάνε στραβά , έχει βρει κάποιον να του τα φορτώσει.
40. Αν δεν μπορείς να τους πείσεις , μπέρδεψέ τους.
41. Μην διαφωνείς δημόσια με έναν ηλίθιο...Ο κόσμος μπορεί να μην καταλάβει τη διαφορά.
42. Ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τα όρια του δυνατού , είναι να αρχίσεις από τα αδύνατα.
43. Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
44. Η ομορφιά είναι μόνο επιφανειακή , αλλά η ασχήμια έχει βάθος.
45. Το μέγεθος της εξυπνάδας σε κάθε πλανήτη είναι σταθερό. Ο πληθυσμός της γης αυξάνεται...
46. Εξ ορισμού όταν ερευνάς το άγνωστο , δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις.
47. Ο άνθρωπος κάποτε σκοντάφτει πάνω στην αλήθεια...αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του.
48. Αν σου συμβεί κάτι άσχημο , ερεύνησε εξονυχιστικά το γιατί. Αν σου συμβεί κάτι καλό , μην το ψάχνεις...Το πιο πιθανό είναι να οφείλεται στο λάθος κάποιου...
1. Ο Νόμος του Μέρφυ : Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά , θα πάει.
a. Αν από διάφορα πράγματα , ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά , θα είναι αυτό που θα προκαλέσει την μεγαλύτερη ζημιά.
b. Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο 4 δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί και ένας πέμπτος.
c. Αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους , πάντα έχουν την τάση να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
d. Κάθε λύση , γεννάει ένα καινούριο πρόβλημα.
e. Είναι αδύνατον να προφυλάξεις κάτι από τη βλακεία , διότι οι βλάκες είναι ικανότατοι.
Συμπεράσματα : Χαμογελάστε...Ούτως η άλλως το αύριο θα είναι χειρότερο. Αν αισθάνεσαι καλά , μην ανησυχείς...Θα περάσει.
2. Όταν τα πράγματα πάνε καλά...Κάτι θα πάει στραβά.
a. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα , θα γίνουν.
b. Κάθε φορά που τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα, κάπου έχεις κάνει λάθος.
3. Κάθε φορά που θες να "χτυπήσεις ξύλο" , διαπιστώνεις ο'τι ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αλουμίνιο ή πλαστικό.
4α. Για να καθαριστεί κάτι , πρέπει να βρωμίσει κάτι άλλο.
4β. ...μπορείς όμως να βρωμίσεις τα πάντα χωρίς να καθαρίσεις τίποτα. Το αντίστροφο δεν ισχύει.
5. Είναι αδύνατον για ένα αισιόδοξο να γνωρίσει μια ευχάριστη έκπληξη.
6α. Οι διπλανές ουρές κινούνται πιο γρήγορα.
6β. ...Αν αλλάξεις ουρά , η ουρά που ήσουν πρίν θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από την ουρά στην οποία βρίσκεσαι τώρα.
6γ. ...Αν εξακολουθήσεις να αλλάζεις ουρά , θα προκαλέσεις αναστάτωση και το πιθανότερο είναι να σε βρίσουν.
7. Ο καλύτερος τρόπος για να θυμηθείς κάτι που ήθελες να γράψεις σε ένα γράμμα είναι να κλείσεις το γράμμα.
8α. Τα κενά αέρος εμφανίζονται πάντα όταν η αεροσυνοδός αρχίζει να σερβίρει καφέ.
8β. Συμπέρασμα : Το σερβίρισμα καφέ προκαλεί κενά αέρος.
9. Σε όποια έξοδο αποσκευών και αν βρίσκεσαι , οι αποσκευές σου θα βγουν από κάποια άλλη.
10. Σε κάθε εταιρία υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να απολυθεί.
11. Το λανθάνειν ανθρώπινο , αλλά για να τα κάνεις τελείως θάλασσα χρειάζεσαι και ηλεκτρονικό υπολογιστή.
12. Ο Νόμος για την αντιμετώπιση της Γραφειοκρατίας : Όταν οι λύσεις που δίνει το υπουργείο δεν ταιριάζουν στο πρόβλημά σου , τροποποιείς το πρόβλημα , όχι τις λύσεις.
13. Ορισμός του Ειδικού : Ειδικός είναι αυτός που κατέχει τις πιο πολλές γνώσεις σε σχέση με όσο το δυνατόν λιγότερα θέματα. Ο επιτυχημένος ειδικός είναι αυτός που ξέρει τα πάντα γύρω από το τίποτα.
14. Είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα αλλά πολύ περίπλοκο να κάνεις τα πράγματα απλά.
15. Αν έχεις αναλάβει μια δύσκολη εργασία ανέθεσέ την σε έναν πολύ τεμπέλη - θα βρει έναν ευκολότερο τρόπο να την κάνει.
16. Το ότι ο γιατρός σου μπορεί να δώσει ένα όνομα στην ασθένειά σου δεν σημαίνει ότι ξέρει από τι πάσχεις.
17. Μόνο οι ενήλικες δυσκολεύονται να ανοίξουν τα μπουκάλια που είναι ειδικά φτιαγμένα για να μην ανοίγονται από τα παιδιά.
18. Αν η κατάστασή σου καλυτερεύει , το πιθανότερο είναι ότι αρρωσταίνει ο γιατρός σου.
19. Ορισμός Φαρμάκου : Φάρμακο είναι οποιαδήποτε ουσία η οποία όταν δοκιμάζεται σε ένα ποντίκι παράγει επιστημονικό πόρισμα.
20. Όταν τα πράγματα είναι απροσδιόριστα...Χάνεις.
Όταν τα πράγματα είναι με το μέρος σου...Πάλι χάνεις.
Κερδίσεις ή χάσεις...Πάντα χάνεις.
21. Αν όλα τα οχήματα έρχονται κατά πάνω σου...Είσαι σε λάθος λωρίδα.
22. Η εγγύηση των 60 ημερών εγγυάται ότι το προϊόν θα χαλάσει την 61η μέρα.
23. Ο Νόμος της Σχετικότητας του Χρόνου : Το πόσο διαρκεί ένα λεπτό της ώρας εξαρτάται από τη μεριά της πόρτας της τουαλέτας που βρίσκεσαι.
24. Όταν παίρνεις λάθος νούμερο , δεν είναι ποτέ κατειλημμένη η γραμμή.
25. Αν βοηθήσεις ένα φίλο που βρίσκεται σε ανάγκη , είναι σίγουρο πως θα σε θυμηθεί - την επόμενη φορά που θα βρίσκεται σε ανάγκη.
26. Μην ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα. Είναι απασχολημένοι με το να ανησυχούν τι σκέφτεσαι εσύ για αυτούς.
27. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αδύνατον να ξέρεις - αλλά είναι αδύνατον να ξέρεις ποιά είναι αυτά τα πράγματα.
28. Αν κοιτάξει κανείς το πρόβλημά του από κοντά , θα διαπιστώσει ότι αποτελεί και αυτός μέρος του προβλήματος.
29. Αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να πήγαιναν στραβά και δεν πήγανε, θα αποδειχτεί ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαν πάει.
30. Τίποτα δεν είναι τόσο κακό , ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο.
31. Τα περίπλοκα προβλήματα , έχουν απλές , και αυτονόητα λανθασμένες απαντήσεις.
32. Περί πειραμάτων :
α. Αν κάποιο πείραμα πάει καλά , κάπου έχεις κάνει λάθος.
β. Ποτέ μην επαναλαμβάνεις κάποιο πείραμα που έχει πετύχει.
33. Από τη στιγμή που αναφέρεις κάτι... αν είναι καλό , χάνεται. ...αν είναι κακό , συμβαίνει.
34. Ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά ή πόσο καιρό έψαξες για κάποιο αντικείμενο , θα το βρεις κάπου φθηνότερα , αφού όμως το έχεις ήδη αγοράσει.
35. Όσοι δυσκολεύονται να πληρώσουν νοίκι , πληρώνουν νοίκι. Όσοι έχουν την άνεση να πληρώνουν νοίκι , ιδιοκατοικούν.
36. Δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος σε ποια πλευρά της φέτας πρέπει να αλείψεις το βούτυρο.
37. Όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις έχουν γίνει κατά λάθος.
38. Μετά από μια κουραστική και λεπτομερή ανάλυση ενός δείγματος , μαθαίνεις πάντα ότι έχεις χρησιμοποιήσει λάθος δείγμα.
39. Όποιος γελάει όταν όλα πάνε στραβά , έχει βρει κάποιον να του τα φορτώσει.
40. Αν δεν μπορείς να τους πείσεις , μπέρδεψέ τους.
41. Μην διαφωνείς δημόσια με έναν ηλίθιο...Ο κόσμος μπορεί να μην καταλάβει τη διαφορά.
42. Ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τα όρια του δυνατού , είναι να αρχίσεις από τα αδύνατα.
43. Το άθροισμα της ομορφιάς και της εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό.
44. Η ομορφιά είναι μόνο επιφανειακή , αλλά η ασχήμια έχει βάθος.
45. Το μέγεθος της εξυπνάδας σε κάθε πλανήτη είναι σταθερό. Ο πληθυσμός της γης αυξάνεται...
46. Εξ ορισμού όταν ερευνάς το άγνωστο , δεν ξέρεις ποτέ τι θα βρεις.
47. Ο άνθρωπος κάποτε σκοντάφτει πάνω στην αλήθεια...αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του.
48. Αν σου συμβεί κάτι άσχημο , ερεύνησε εξονυχιστικά το γιατί. Αν σου συμβεί κάτι καλό , μην το ψάχνεις...Το πιο πιθανό είναι να οφείλεται στο λάθος κάποιου...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)