Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012
Η φυσική επιλογή και το ελληνικό παράδοξο - Του Σταθη Ν. Καλυβα*
Πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παράδοξα του ελληνισμού: την ίδια στιγμή που οι Ελληνες επιτυγχάνουν εντυπωσιακά αποτελέσματα όταν εργάζονται και σταδιοδρομούν στο εξωτερικό, αποσπώντας τον γενικό θαυμασμό, αδυνατούν να στήσουν ένα αποτελεσματικό κράτος και μια δίκαιη κοινωνία στην ίδια τους τη χώρα. Δεν καταφέρνουν καν να συμβιώσουν αρμονικά. Η διχόνοια και ο διχασμός αποτελούν μόνιμες αναφορές ως προς τις ρίζες της ελληνικής κακοδαιμονίας. Πώς εξηγείται το παράδοξο αυτό; Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που επιτυγχάνουν έξω, αποτυγχάνουν τόσο οικτρά μέσα στην ίδια τους τη χώρα;
Μια εξήγηση είναι πως ίσως δεν πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους. Οπως έχουν δείξει πολλές μελέτες, οι άνθρωποι που μεταναστεύουν δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με εκείνους που παραμένουν στον τόπο τους. Οι πρώτοι είναι πιο επιρρεπείς στο ρίσκο, ενώ οι δεύτεροι πιο συντηρητικοί. Μια δεύτερη εξήγηση είναι πως ούτε οι Ελληνες του εξωτερικού είναι τόσο επιτυχημένοι όσο υποστηρίζεται, αλλά ούτε και οι Ελληνες του εσωτερικού έχουν αποτύχει τόσο οικτρά. Σύμφωνα λοιπόν με τα επιχειρήματα αυτά, δεν υπάρχει παράδοξο. Χωρίς να διαφωνήσω με τα επιμέρους στοιχεία των δύο αυτών θέσεων, θεωρώ πως το παράδοξο έχει βάση και πως οι Ελληνες συμπεριφέρονται και δρουν, σε γενικές γραμμές, με πολύ πιο θετικό και αποτελεσματικό τρόπο όταν ζουν και εργάζονται εκτός Ελλάδας απ’ ό,τι στην ίδια τους τη χώρα.
Η πλέον άμεση και προφανής εξήγηση του παράδοξου αυτού έχει να κάνει με τους θεσμούς. Από τη στιγμή που οι θεσμοί, δηλαδή οι κανόνες που διέπουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων, λειτουργούν με διαφάνεια και αξιοκρατία, θα παράγουν και την ανάλογη συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στα κίνητρα που τους προσφέρονται. Πρόκειται για ορθή εξήγηση, που όμως παρακάμπτει ένα βαθύτερο ερώτημα: Αν το πρόβλημα βρίσκεται στους θεσμούς, τι εξηγεί τη διαιώνιση των αποτυχημένων θεσμών, τη στιγμή μάλιστα που η διάγνωση του προβλήματος είναι προφανής;
Η βαθύτερη εξήγηση του παράδοξου έχει να κάνει με τις αξίες που διέπουν τις κοινωνίες και που εξηγούν τη διαιώνιση των αποτυχημένων θεσμών. Εκείνο μάλιστα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως οι αξίες αυτές δεν είναι άσχετες με τις θεωρίες της φυσικής επιλογής, πράγμα που διαπίστωσα ξαναδιαβάζοντας πρόσφατα το έργο του κορυφαίου Αμερικανού βιολόγου Edward O. Wilson. Ο Wilson μας υπενθυμίζει πως η ανθρωπότητα διέπεται από δύο φαινομενικά αντίρροπες δυνάμεις: η μία αφορά τη φυσική επιλογή των ατόμων και η άλλη τη φυσική επιλογή των ομάδων και των συλλογικοτήτων.
Από τη μία πλευρά, τα άτομα που συμπεριφέρονται με επιθετικά εγωιστικό τρόπο αναπαράγονται με μεγαλύτερη επιτυχία, καθιστώντας έτσι μακροπρόθεσμα κυρίαρχο τον επιθετικό εγωισμό σε βάρος της αλτρουιστικής συμπεριφοράς, που σιγά αλλά σταθερά περιθωριοποιείται.
Από την άλλη όμως, ομάδες που αποτελούνται από άτομα που λειτουργούν με αλτρουιστικό τρόπο, είναι δηλαδή διατεθειμένα να θυσιαστούν για το σύνολο, κατορθώνουν και επιβιώνουν με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με τις ομάδες εκείνες που αποτελούνται από εγωιστικά άτομα.
Τη σύγκρουση αυτή ανάμεσα στις δυνάμεις του εγωισμού και του αλτρουισμού μπορούμε να την παρατηρήσουμε στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένες οι κοινωνίες. Κάποιες κοινωνίες, όπως εκείνες της Ανατολικής Ασίας, έχουν κατορθώσει να επιτύχουν έναν τρόπο λειτουργίας που είναι ιδιαίτερα συνεκτικός, επιτυγχάνοντας μεγάλα κοινωνικά άλματα αλλά καταβάλλοντας συγχρόνως ένα καθόλου ευκαταφρόνητο κόστος, καθώς προάγουν έναν ισχυρότατο κοινωνικό κομφορμισμό που συνθλίβει μαζί με τον εγωισμό, την ατομικότητα και τη δημιουργικότητα που τον συνοδεύουν.
Από την άποψη αυτή το παράδειγμα των σκανδιναβικών κοινωνιών είναι χαρακτηριστικό. Εκεί έχει επικρατήσει ως κεντρική κοινωνική αξία η ιδέα πως τα άτομα δεν πρέπει να ξεχωρίζουν και πως η κοινωνία πρέπει να πατάξει την τάση των ανθρώπων για διάκριση. Πρόκειται για μια αξία που έχει κωδικοποιηθεί ως «νόμος του Jante» (Janteloven στη Δανία και τη Νορβηγία και Jantelagen στη Σουηδία). Στην άλλη άκρη του φάσματος συναντούμε τις κατακερματισμένες κοινωνίες του ευρωπαϊκού νότου, που ο Αμερικανός κοινωνικός επιστήμονας Edward Banfield καυτηρίασε ως παραδείγματα τυφλού και αυτοκαταστροφικού εγωισμού.
Πώς σχετίζονται οι δύο αυτές αντίρροπες δυνάμεις; Η αντίφαση ανάμεσά τους είναι προφανής. Ο Wilson υποστηρίζει πως η ανθρωπότητα σχοινοβατεί ανάμεσά τους και πως η ανθρώπινη ιστορία τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από την πάλη μεταξύ τους, αλλά και τη σύνθεση που προκύπτει από την πάλη αυτή.
Η προσέγγιση αυτή προσφέρει μια ενδιαφέρουσα απάντηση για τα αίτια του ελληνικού παράδοξου: οι Ελληνες επιτυγχάνουν έξω γιατί λειτουργώντας εγωιστικά σε κοινωνίες με ισχυρή συνοχή, καταφέρνουν και προσπορίζονται σημαντικά οφέλη. Αντίθετα, όταν βρεθούν μόνοι μεταξύ τους, η ίδια αυτή εγωιστική ροπή οδηγεί αναπόφευκτα στην κοινωνική διάλυση.
Η πρόκληση για τις κοινωνίες με ισχυρή συνοχή είναι η ενσωμάτωση των εγωιστών στο αξιακό τους σύστημα χωρίς τη θυσία της δημιουργικότητάς τους. Οσο για τις κατακερματισμένες κοινωνίες, η πρόκληση είναι να ανακαλύψουν μέσα τους τις δυνάμεις που θα οδηγήσουν στη δημιουργία των θεσμών εκείνων που θα τους εξασφαλίσουν την απαραίτητη συνοχή.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.
kathimerini
Τρίτη 26 Ιουνίου 2012
Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας… - Του Etienne Roland, στη γαλλική “Le Monde”
Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι «μια χώρα ίσως λιγότερο “ευρωπαϊκή” απ’ ό,τι φαίνεται» κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει. Νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που….
συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Ελληνα.
Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο Γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη – και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.
Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει, από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Έστω, αν και μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό της δουλείας, την ιμπεριαλιστική. Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα, διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.Ο 19ος αιώνας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών γεννώντας ένα “νεοκλασσικό” ρεύμα που συναντάμε τόσο στο Εδιμβούργο (που υπήρξε ένα από τα κέντρα και που θέλησε να κατασκευάσει έναν Παρθενώνα), όσο και στη Ράτισμπον, όπου η Βαλχάλα, μνημείο της νίκης των Γερμανών επί των να πολεόντιων στρατευμάτων, είναι ένα αντίγραφο ελληνικού ναού.
Η σύγχρονη τέχνη δομήθηκε από το 1900 σε αντίδραση προς τον “κλασσικισμό” και δε μπορούμε παρά να χαιρόμαστε, καθώς το μάθημα της ελληνικής τέχνης είναι αυτό του συναγωνισμού και της ελευθερίας. Η κουλτούρα των ελίτ μας εκμοντερνίστηκε και έτσι τα λατινικά, όπως και τα ελληνικά, δε διδάσκονται πιά στα σχολεία μας παρά περιθωριακά. Μακριά από μένα η ιδέα να τα επαναφέρω ώς κουλτούρα της ελίτ, η οποία τρέφεται σήμερα από λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές διαφορετικότητες σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον: αυτό είναι πολύ καλό και ένα από τα βασικά αποκτήματα αυτού που αποκαλούμε “μεταμοντέρνο”. Αυτές όμως οι αλλαγές δεν επηρεάζουν καθόλου τη θέση της Ελλάδας στο κέντρο της Ευρώπης, καθώς αποτελεί μία από τις πιό ζωντανές και λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας: με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα: ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά. δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ: στον τομέα της ιστορίας, η EHESS (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.
Όλοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη «δημοκρατία»; Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία, το θέατρο. Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω. δεν δέχομαι να τους βάζουν «βάρβαροι» στον πάγκο της Ευρώπης. Όσο για τους αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια;
Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον ελληνισμό.
Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών.
Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν. αλίμονο, υπάρχουν τόσο λίγα!
Vive la Grece! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι εμάς.
* Ο κ. Ετιέν Ρολάν είναι πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (EFA) και επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I – Πάνθεον – Σορβόνη.
http://olympia.gr
συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Ελληνα.
Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο Γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη – και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.
Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει, από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Έστω, αν και μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό της δουλείας, την ιμπεριαλιστική. Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα, διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.Ο 19ος αιώνας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών γεννώντας ένα “νεοκλασσικό” ρεύμα που συναντάμε τόσο στο Εδιμβούργο (που υπήρξε ένα από τα κέντρα και που θέλησε να κατασκευάσει έναν Παρθενώνα), όσο και στη Ράτισμπον, όπου η Βαλχάλα, μνημείο της νίκης των Γερμανών επί των να πολεόντιων στρατευμάτων, είναι ένα αντίγραφο ελληνικού ναού.
Η σύγχρονη τέχνη δομήθηκε από το 1900 σε αντίδραση προς τον “κλασσικισμό” και δε μπορούμε παρά να χαιρόμαστε, καθώς το μάθημα της ελληνικής τέχνης είναι αυτό του συναγωνισμού και της ελευθερίας. Η κουλτούρα των ελίτ μας εκμοντερνίστηκε και έτσι τα λατινικά, όπως και τα ελληνικά, δε διδάσκονται πιά στα σχολεία μας παρά περιθωριακά. Μακριά από μένα η ιδέα να τα επαναφέρω ώς κουλτούρα της ελίτ, η οποία τρέφεται σήμερα από λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές διαφορετικότητες σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον: αυτό είναι πολύ καλό και ένα από τα βασικά αποκτήματα αυτού που αποκαλούμε “μεταμοντέρνο”. Αυτές όμως οι αλλαγές δεν επηρεάζουν καθόλου τη θέση της Ελλάδας στο κέντρο της Ευρώπης, καθώς αποτελεί μία από τις πιό ζωντανές και λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας: με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα: ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά. δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ: στον τομέα της ιστορίας, η EHESS (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.
Όλοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη «δημοκρατία»; Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία, το θέατρο. Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω. δεν δέχομαι να τους βάζουν «βάρβαροι» στον πάγκο της Ευρώπης. Όσο για τους αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια;
Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον ελληνισμό.
Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών.
Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν. αλίμονο, υπάρχουν τόσο λίγα!
Vive la Grece! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι εμάς.
* Ο κ. Ετιέν Ρολάν είναι πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (EFA) και επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I – Πάνθεον – Σορβόνη.
http://olympia.gr
Τρίτη 22 Μαΐου 2012
Η Μεγάλη Κατάληψη: το Όνειρο κάθε Έλληνα! http://tyxaios.blogspot.com
Ποια είναι η εθνική μας τεχνογνωσία; Δηλαδή, τι ξέρουμε να κάνουμε καλά ως έθνος;
Όταν λέω καλά, εννοώ δοκιμασμένα καλά. Κι όταν λέω ως έθνος εννοώ κάτι που να το ξέρουμε όλοι!
Ναι, αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά και επιτυχημένα δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Τις ελληνικής έκδοσης, λεγόμενες "αγωνιστικές κινητοποιήσεις".
Βάζεις ένα συλλογικό, συντεχνιακό στόχο - ένα επίδομα, μια παροχή, μια επιδότηση, κάτι τέλος πάντων - και κάνεις απεργία, κατάληψη, στήνεις μπλόκο, κατεβάζεις τους διακόπτες και γενικώς κάνεις ό,τι μπορείς μέχρι να πάρεις αυτό που θέλεις.
Για θυμήσου: Αγρότες, ταξιτζήδες, μαθητές, εργαζόμενοι ΔΕΚΟ, εκπαιδευτικοί. Όλοι αυτοί κι άλλοι πολλοί για πολλά χρόνια διεκδίκησαν με τη μέθοδο αυτή δεκάδες προνόμια και τα πέτυχαν όλα.
Αυτό ήταν το εθνικό μας σπορ, που καλιεργήσαμε και ασκήσαμε πολύ σοβαρά. Εκατοντάδες ώρες δαπανήθηκαν σε τηλεοπτική προβολή, σε συζητήσεις, σε διαπραγματεύσεις αλλά ένα πράγμα γνώριζαν όλοι: στο τέλος οι διεκδικούντες θα δικαιωθούν.
Σε αυτή τη λογική λοιπόν βασίζεται και η τρέχουσα στάση της Ελληνικής Κοινωνίας.
Με δεδομένο ότι ο "Μεγάλος Εργοδότης" - Τρόικα, ΕΕ, Γερμανία βάλε όποιον θες δεν έχει σημασία - μας έχει ανάγκη (αυτή είναι η δική μας υπόθεση) εμείς προκειμένου να διεκδικήσουμε τα χρήματα που χρειαζόμαστε απλώς προβάλλουμε την "αγωνιστική" μας τεχνογνωσία στη μεγάλη εικόνα: Η μητέρα όλων των διεκδικήσεων. Η μητέρα όλων των "αγωνιστικών κινητοποιήσεων"
Και ποιος είναι ο καταλληλότερος να ηγηθεί αυτού του "οράματος" σε εθνικό επίπεδο: Μα ο ΣΥΡΙΖΑ!
Πρόκειται για το απόλυτο όνειρο κάθε αριστερού. Μπροστά σε μια "κατάληψη" τέτοιας κλίμακας, ωχριά κάθε προηγούμενη "αγωνιστική δραστηριότητα"! Είναι η υπέρτατη απόλαυση οποιουδήποτε επαγγελματία ή χομπίστα "αγωνιστή" που μέχρι σήμερα έστηνε μικρά κι ασήμαντα πρότζεκτ κατλήψεων. Τι να μας πεί πλέον μια κατάληψη δεκάδων σχολείων, ή το στήσιμο μπλόκων στα Τέμπη ή μια απεργία των οδοκαθαριστών ή της ΔΕΗ ενός ή δύο μηνών; Ψιλοπράγματα.
Εδώ δίνεται η ευκαιρία να εφαρμόσει κανείς τον πηρύνα της αγωνιστικής του διάθεσης σε κλίμακα μιας ολόκληρης χώρας!
Φανταστείτε να είχατε μπροστά σας τον Ντα Βίντσι και να του δίνατε την ευκαιρία να ζωγραφίσει τη Μόνα-Λίζα όχι στον καμβά αλλά στην Πλατεία Συντάγματος! Ή να προσλαμβάνατε τον Μιχαήλ Άγγελο για να φτιάξει ένα γλυπτό μεγέθους όσο η Πάρνηθα! Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση για έναν καλλιτέχνη από την ευκαιρία να εκφράσει την τέχνη του σε μέγα-κλίμακα; Ασφαλώς όχι!
Ακριβώς το ίδιο έχουμε κι εδώ: Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση, υπάρχει πιο υπέροχο όνειρο μιας κοινωνίας που για δεκαετίες έμαθε τα μυστικά του "αγώνα" μέχρι να κερδίσει αυτό που ήθελε, από μια τέτοια κινητοποίση σε επίπεδο χώρας; Μέχρι τώρα είχαμε να διεκδικήσουμε ως επί μέρους επαγγελματικές ή κοινωνικές τάξεις, ψίχουλα. Τώρα όμως πάμε για το μεγαλύτερο "αγωνιστικό" πρόγραμμα όλων των εποχών!
Να προτείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση να μας προσλάβει ως...μονίμους! Ως τι μονίμους; Απλά ως έναν "μόνιμα" μισθοδοτούμενο πληθυσμό, αφού ούτως ή άλλως έχουμε "σύμβαση αορίστου χρόνου" δια των συνθηκών εισδοχής μας στην Ένωση και στην Ευρωζώνη και - όπως όλοι λένε - δεν προβλέπεται η έξοδός μας απ' αυτή. Μόλις εξασφαλίσουμε την μονιμότητα, βλέπουμε στη συνέχεια τι θα κάνουμε. Νομίζεις ότι σου κάνω πλάκα; Βάλε κάτω τα νούμερα και δες.
Είμαστε κοντά στα δέκα εκατομμύρια όλοι μαζί, σωστά; Αν σκεφτούμε ότι κάθε οικογένεια έχει πάνω-κάτω τρία μέλη, εκ των οποίων ένα ανήλικο - ε! μην το παρακάνουμε, είπαμε να διοριστούμε μόνο οι ενήλικες έτσι; - έχουμε γύρω στα τρία εκατομμύρια οικογένειες. Αν σε κάθε οικογένεια διοριστούν τα δύο ενήλικα μέλη με ένα μισθό γύρω στα 1200€, δηλαδή 2400€ ανά οικογένεια, πόσο θα κοστίζει στην Ευρώπη να μας δίνει 14 μισθούς το χρόνο, διότι δεν το συζητώ ότι θα κάνουμε πίσω στα κεκτημένα μας; Όλο το "πακέτο" κοστίζει περίπου 100δις € το χρόνο. To ΑΕΠ μας -αν δεν κάνω λάθος - πρέπει να είναι κοντά στα 250δις € και το χρέος κοντά στα 300 δις €. Θα κοστίζουμε περίπου - στην Ευρώπη που θα μας προσλάβει - τα μισά κάθε χρόνο! Θες άλλα πλεονεκτήματα; Δεν θα βγαίνει κανείς σε απεργίες, αφού όλοι θα είναι μόνιμοι και όλοι θα έχουν σίγουρο μισθό. Δεν θα χρειαστεί να ξαναδανειστούμε, να φτιάχνουμε προϋπολογισμούς "μαϊμού", να κοροϊδεύουμε τους πάντες με "πειραγμένα" στοιχεία, να στρέφεται η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, αφού θα πληρωνόμαστε όλοι απ' ευθείας από την Ευρώπη. Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι θα κερδίσουν κι άλλα χρήματα από αυτήν την ιδέα, αφού δεν θα χρειάζεται να μας επιδοτούν τους αγρότες μας, τους επιχειρηματίες μας, τους ανέργους μας, την εκπαίδευσή μας και μια σειρά άλλους τομείς. Τέρμα τα δις των ΕΣΠΑ, των Κοινοτικών Πλαισίων και άλλα τέτοια. Και κυρίως τέρμα τα δάνεια. Άντε το πολύ-πολύ να μας φτιάχνουν οι Ευρωπαίοι κανά δρόμο, καμιά γέφυρα κανά νοσοκομείο όπου και πάλι θα κέρδιζαν, γιατί εγώ δε σου λέω να αλλάξει τίποτε άλλο στην Ελλάδα δηλαδή νοοτροπίες και τέτοια, οπότε και πάλι θα πληρώναμε πανάκριβα διόδια και παχουλά φακελάκια και τα Ευρωπαϊκά έργα στη χώρα των διορισμένων Ελλήνων θα ήταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοχρηματοδοτούμενα. Θες κι άλλα; Μα με το μισθό που θα μας έδιναν, πάλι σε αυτούς θα γύριζαν τα χρήματα αφού και πάλι Ευρωπαϊκά αυτοκίνητα θα αγοράζαμε, σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα κάναμε τουρισμό και με Ευρωπαϊκά ρούχα θα ντυνόμασταν.
Έχω και πρόταση για τον τρόπο που θα το πετύχουμε. Αμέ, τι νόμισες!
Θα κλείσουμε τα σύνορα, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και τους δρόμους. Δεν θα περνάει τίποτα, ούτε τα φορτηγά, ούτε τα πλοία, ούτε τα αεροπλάνα. Αμετακίνητοι όλοι οι Έλληνες στα μπλόκα, με τσίπουρο, λουκάνικα και ζωντανές ανταποκρίσεις. Εξάλλου, όπως αποδεικνύεται, έχουμε τεράστια εμπειρία στις κάθε είδους κινητοποιήσεις. Πως αποδεικνύεται; Μα κάθε είδους συνδικαλιστική κινητοποίηση οποιουδήποτε στην Ελλάδα μέχρι σήμερα ήταν -οικονομικά - επιτυχής. Δεν μας νοιάζει ποιος πληρώνει. Επιπλέον, κανείς μεγαλοσυνδικαλιστής δεν αγνοήθηκε από καμία Κυβέρνηση ή κόμμα όταν αυτό βρέθηκε στην εξουσία. Κανείς δεν έφυγε ποτέ από μπλόκο χωρίς να πάρει. Φαντάσου να το κάνουμε μαζικά, ως Ελλάδα, απαιτώντας από την Ευρώπη να μας προσλάβει. Με μπροστάρηδες τα πολύπειρα συνδικαλιστικά στελέχη - που ξέρουν να οργανώνουν τον αγώνα - με παρουσία στα μπλόκα όλων των πολιτικών αρχηγών δεν χάνουμε με τίποτα. Εγώ από την άλλη φαντάζομαι τον Τσίπρα στο μπλόκο στο Σύνταγμα, τον Σαμαρά στη Μεσσηνία, το Βενιζέλο Θεσσαλονίκη, τη Ντόρα στην Κρήτη, τον Κουβέλη στις καταλήψεις, τον Καρατζαφέρη με το Μιχαλολιάκο να κρατάνε κλειστή την Ακρόπολη. Κανείς ξένος τουρίστας στην Ελλάδα, μέχρι να προσληφθεί κι ο τελευταίος Έλληνας. Θα έρχονται στα σύνορα οι ξένοι Πρωθυπουργοί να διαπραγματευτούν το άνοιγμα των μπλόκων, όπως -καλή ώρα - έκανε ο Βούλγαρος αλλά εμείς εκεί. Αμετακίνητοι.
Γι΄αυτό σου λέω αγαπητέ αναγνώστη. Μην την πετάς την ιδέα μου. Σκέψου τη. Τι μας μάθανε όλες οι Κυβερνήσεις όλα τα χρόνια; Να απαιτούμε, να κινητοποιούμαστε, να κερδίζουμε, να διοριζόμαστε, ανεξαρτήτως συνθηκών. Ε, αυτήν την εθνική τεχνογνωσία μην την πετάξουμε και μην την αφήνουμε να διασπάται σε επί μέρους αγώνες. Ας την κεφαλαιοποιήσουμε. Ας ενωθούμε ως λαός και ας απαιτήσουμε από τους Ευρωπαίους αυτό που μας ανήκει: Διορισμός όλων των Ελλήνων τώρα! Μετά ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα ζητήσουμε και ασφαλιστική κάλυψη και δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία και αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό! Εξάλλου, εδώ που τα λέμε, απ' ότι φαίνεται ως λαός δεν ξέρουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο από το να λιβανίζουμε όλη μέρα το "κάθε τι Ελληνικό" και από την άλλη να διεκδικούμε διαρκώς και χωρίς όριο από όλους και για όλα. Λοιπόν, έφτασε η στιγμή η απεργία να γίνει πραγματικά εθνική υπόθεση!
Περιμένω και τη δική σου γνώμη. Λες να ζητήσουμε και μπόνους, ή θα μας χαρακτηρίσουν;
http://tyxaios.blogspot.com
Όταν λέω καλά, εννοώ δοκιμασμένα καλά. Κι όταν λέω ως έθνος εννοώ κάτι που να το ξέρουμε όλοι!
Ναι, αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά και επιτυχημένα δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Τις ελληνικής έκδοσης, λεγόμενες "αγωνιστικές κινητοποιήσεις".
Βάζεις ένα συλλογικό, συντεχνιακό στόχο - ένα επίδομα, μια παροχή, μια επιδότηση, κάτι τέλος πάντων - και κάνεις απεργία, κατάληψη, στήνεις μπλόκο, κατεβάζεις τους διακόπτες και γενικώς κάνεις ό,τι μπορείς μέχρι να πάρεις αυτό που θέλεις.
Για θυμήσου: Αγρότες, ταξιτζήδες, μαθητές, εργαζόμενοι ΔΕΚΟ, εκπαιδευτικοί. Όλοι αυτοί κι άλλοι πολλοί για πολλά χρόνια διεκδίκησαν με τη μέθοδο αυτή δεκάδες προνόμια και τα πέτυχαν όλα.
Αυτό ήταν το εθνικό μας σπορ, που καλιεργήσαμε και ασκήσαμε πολύ σοβαρά. Εκατοντάδες ώρες δαπανήθηκαν σε τηλεοπτική προβολή, σε συζητήσεις, σε διαπραγματεύσεις αλλά ένα πράγμα γνώριζαν όλοι: στο τέλος οι διεκδικούντες θα δικαιωθούν.
Σε αυτή τη λογική λοιπόν βασίζεται και η τρέχουσα στάση της Ελληνικής Κοινωνίας.
Με δεδομένο ότι ο "Μεγάλος Εργοδότης" - Τρόικα, ΕΕ, Γερμανία βάλε όποιον θες δεν έχει σημασία - μας έχει ανάγκη (αυτή είναι η δική μας υπόθεση) εμείς προκειμένου να διεκδικήσουμε τα χρήματα που χρειαζόμαστε απλώς προβάλλουμε την "αγωνιστική" μας τεχνογνωσία στη μεγάλη εικόνα: Η μητέρα όλων των διεκδικήσεων. Η μητέρα όλων των "αγωνιστικών κινητοποιήσεων"
Και ποιος είναι ο καταλληλότερος να ηγηθεί αυτού του "οράματος" σε εθνικό επίπεδο: Μα ο ΣΥΡΙΖΑ!
Πρόκειται για το απόλυτο όνειρο κάθε αριστερού. Μπροστά σε μια "κατάληψη" τέτοιας κλίμακας, ωχριά κάθε προηγούμενη "αγωνιστική δραστηριότητα"! Είναι η υπέρτατη απόλαυση οποιουδήποτε επαγγελματία ή χομπίστα "αγωνιστή" που μέχρι σήμερα έστηνε μικρά κι ασήμαντα πρότζεκτ κατλήψεων. Τι να μας πεί πλέον μια κατάληψη δεκάδων σχολείων, ή το στήσιμο μπλόκων στα Τέμπη ή μια απεργία των οδοκαθαριστών ή της ΔΕΗ ενός ή δύο μηνών; Ψιλοπράγματα.
Εδώ δίνεται η ευκαιρία να εφαρμόσει κανείς τον πηρύνα της αγωνιστικής του διάθεσης σε κλίμακα μιας ολόκληρης χώρας!
Φανταστείτε να είχατε μπροστά σας τον Ντα Βίντσι και να του δίνατε την ευκαιρία να ζωγραφίσει τη Μόνα-Λίζα όχι στον καμβά αλλά στην Πλατεία Συντάγματος! Ή να προσλαμβάνατε τον Μιχαήλ Άγγελο για να φτιάξει ένα γλυπτό μεγέθους όσο η Πάρνηθα! Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση για έναν καλλιτέχνη από την ευκαιρία να εκφράσει την τέχνη του σε μέγα-κλίμακα; Ασφαλώς όχι!
Ακριβώς το ίδιο έχουμε κι εδώ: Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση, υπάρχει πιο υπέροχο όνειρο μιας κοινωνίας που για δεκαετίες έμαθε τα μυστικά του "αγώνα" μέχρι να κερδίσει αυτό που ήθελε, από μια τέτοια κινητοποίση σε επίπεδο χώρας; Μέχρι τώρα είχαμε να διεκδικήσουμε ως επί μέρους επαγγελματικές ή κοινωνικές τάξεις, ψίχουλα. Τώρα όμως πάμε για το μεγαλύτερο "αγωνιστικό" πρόγραμμα όλων των εποχών!
Να προτείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση να μας προσλάβει ως...μονίμους! Ως τι μονίμους; Απλά ως έναν "μόνιμα" μισθοδοτούμενο πληθυσμό, αφού ούτως ή άλλως έχουμε "σύμβαση αορίστου χρόνου" δια των συνθηκών εισδοχής μας στην Ένωση και στην Ευρωζώνη και - όπως όλοι λένε - δεν προβλέπεται η έξοδός μας απ' αυτή. Μόλις εξασφαλίσουμε την μονιμότητα, βλέπουμε στη συνέχεια τι θα κάνουμε. Νομίζεις ότι σου κάνω πλάκα; Βάλε κάτω τα νούμερα και δες.
Είμαστε κοντά στα δέκα εκατομμύρια όλοι μαζί, σωστά; Αν σκεφτούμε ότι κάθε οικογένεια έχει πάνω-κάτω τρία μέλη, εκ των οποίων ένα ανήλικο - ε! μην το παρακάνουμε, είπαμε να διοριστούμε μόνο οι ενήλικες έτσι; - έχουμε γύρω στα τρία εκατομμύρια οικογένειες. Αν σε κάθε οικογένεια διοριστούν τα δύο ενήλικα μέλη με ένα μισθό γύρω στα 1200€, δηλαδή 2400€ ανά οικογένεια, πόσο θα κοστίζει στην Ευρώπη να μας δίνει 14 μισθούς το χρόνο, διότι δεν το συζητώ ότι θα κάνουμε πίσω στα κεκτημένα μας; Όλο το "πακέτο" κοστίζει περίπου 100δις € το χρόνο. To ΑΕΠ μας -αν δεν κάνω λάθος - πρέπει να είναι κοντά στα 250δις € και το χρέος κοντά στα 300 δις €. Θα κοστίζουμε περίπου - στην Ευρώπη που θα μας προσλάβει - τα μισά κάθε χρόνο! Θες άλλα πλεονεκτήματα; Δεν θα βγαίνει κανείς σε απεργίες, αφού όλοι θα είναι μόνιμοι και όλοι θα έχουν σίγουρο μισθό. Δεν θα χρειαστεί να ξαναδανειστούμε, να φτιάχνουμε προϋπολογισμούς "μαϊμού", να κοροϊδεύουμε τους πάντες με "πειραγμένα" στοιχεία, να στρέφεται η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, αφού θα πληρωνόμαστε όλοι απ' ευθείας από την Ευρώπη. Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι θα κερδίσουν κι άλλα χρήματα από αυτήν την ιδέα, αφού δεν θα χρειάζεται να μας επιδοτούν τους αγρότες μας, τους επιχειρηματίες μας, τους ανέργους μας, την εκπαίδευσή μας και μια σειρά άλλους τομείς. Τέρμα τα δις των ΕΣΠΑ, των Κοινοτικών Πλαισίων και άλλα τέτοια. Και κυρίως τέρμα τα δάνεια. Άντε το πολύ-πολύ να μας φτιάχνουν οι Ευρωπαίοι κανά δρόμο, καμιά γέφυρα κανά νοσοκομείο όπου και πάλι θα κέρδιζαν, γιατί εγώ δε σου λέω να αλλάξει τίποτε άλλο στην Ελλάδα δηλαδή νοοτροπίες και τέτοια, οπότε και πάλι θα πληρώναμε πανάκριβα διόδια και παχουλά φακελάκια και τα Ευρωπαϊκά έργα στη χώρα των διορισμένων Ελλήνων θα ήταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτοχρηματοδοτούμενα. Θες κι άλλα; Μα με το μισθό που θα μας έδιναν, πάλι σε αυτούς θα γύριζαν τα χρήματα αφού και πάλι Ευρωπαϊκά αυτοκίνητα θα αγοράζαμε, σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα κάναμε τουρισμό και με Ευρωπαϊκά ρούχα θα ντυνόμασταν.
Έχω και πρόταση για τον τρόπο που θα το πετύχουμε. Αμέ, τι νόμισες!
Θα κλείσουμε τα σύνορα, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και τους δρόμους. Δεν θα περνάει τίποτα, ούτε τα φορτηγά, ούτε τα πλοία, ούτε τα αεροπλάνα. Αμετακίνητοι όλοι οι Έλληνες στα μπλόκα, με τσίπουρο, λουκάνικα και ζωντανές ανταποκρίσεις. Εξάλλου, όπως αποδεικνύεται, έχουμε τεράστια εμπειρία στις κάθε είδους κινητοποιήσεις. Πως αποδεικνύεται; Μα κάθε είδους συνδικαλιστική κινητοποίηση οποιουδήποτε στην Ελλάδα μέχρι σήμερα ήταν -οικονομικά - επιτυχής. Δεν μας νοιάζει ποιος πληρώνει. Επιπλέον, κανείς μεγαλοσυνδικαλιστής δεν αγνοήθηκε από καμία Κυβέρνηση ή κόμμα όταν αυτό βρέθηκε στην εξουσία. Κανείς δεν έφυγε ποτέ από μπλόκο χωρίς να πάρει. Φαντάσου να το κάνουμε μαζικά, ως Ελλάδα, απαιτώντας από την Ευρώπη να μας προσλάβει. Με μπροστάρηδες τα πολύπειρα συνδικαλιστικά στελέχη - που ξέρουν να οργανώνουν τον αγώνα - με παρουσία στα μπλόκα όλων των πολιτικών αρχηγών δεν χάνουμε με τίποτα. Εγώ από την άλλη φαντάζομαι τον Τσίπρα στο μπλόκο στο Σύνταγμα, τον Σαμαρά στη Μεσσηνία, το Βενιζέλο Θεσσαλονίκη, τη Ντόρα στην Κρήτη, τον Κουβέλη στις καταλήψεις, τον Καρατζαφέρη με το Μιχαλολιάκο να κρατάνε κλειστή την Ακρόπολη. Κανείς ξένος τουρίστας στην Ελλάδα, μέχρι να προσληφθεί κι ο τελευταίος Έλληνας. Θα έρχονται στα σύνορα οι ξένοι Πρωθυπουργοί να διαπραγματευτούν το άνοιγμα των μπλόκων, όπως -καλή ώρα - έκανε ο Βούλγαρος αλλά εμείς εκεί. Αμετακίνητοι.
Γι΄αυτό σου λέω αγαπητέ αναγνώστη. Μην την πετάς την ιδέα μου. Σκέψου τη. Τι μας μάθανε όλες οι Κυβερνήσεις όλα τα χρόνια; Να απαιτούμε, να κινητοποιούμαστε, να κερδίζουμε, να διοριζόμαστε, ανεξαρτήτως συνθηκών. Ε, αυτήν την εθνική τεχνογνωσία μην την πετάξουμε και μην την αφήνουμε να διασπάται σε επί μέρους αγώνες. Ας την κεφαλαιοποιήσουμε. Ας ενωθούμε ως λαός και ας απαιτήσουμε από τους Ευρωπαίους αυτό που μας ανήκει: Διορισμός όλων των Ελλήνων τώρα! Μετά ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα ζητήσουμε και ασφαλιστική κάλυψη και δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη, δωρεάν παιδεία και αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό! Εξάλλου, εδώ που τα λέμε, απ' ότι φαίνεται ως λαός δεν ξέρουμε να κάνουμε και τίποτα άλλο από το να λιβανίζουμε όλη μέρα το "κάθε τι Ελληνικό" και από την άλλη να διεκδικούμε διαρκώς και χωρίς όριο από όλους και για όλα. Λοιπόν, έφτασε η στιγμή η απεργία να γίνει πραγματικά εθνική υπόθεση!
Περιμένω και τη δική σου γνώμη. Λες να ζητήσουμε και μπόνους, ή θα μας χαρακτηρίσουν;
http://tyxaios.blogspot.com
Επενδύοντας σε φαντάσματα Το ελληνάκι http://ellinaki.blogspot
Ο δικομματισμός έχει ήδη πεθάνει, και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους απανταχού οπαδούς του απλά συνεχίζουν να κλωτσάνε το κουφάρι του. Δεν συζητάνε πώς θα το θάψουν για να χτίσουν από πάνω του κάτι καλύτερο ή κάτι καινούργιο. Απλά συνεχίζουν και το κλωτσάνε διασκεδάζοντας, αστειευόμενοι με το πασοκικό κλισέ «φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ», ενώ ο χρόνος περνάει και η πραγματικότητα συνεχώς τους υπενθυμίζει την σκληρότητά της. Και η πραγματικότητα, εκτός από τα οικονομικά μεγέθη, περιλαμβάνει και τον θάνατο του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, που φυσικά, εκτός από τα δύο κόμματα εξουσίας, και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ και οι «Καμμένοι Έλληνες», αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι του.
Θα ήταν αδύνατο η νεοελληνική Αριστερά να αναλάβει να κυβερνήσει. Θα την έθετε αυτόματα ενώπιον της πραγματικότητας την οποία παραποιεί εδώ και χρόνια. Αν το μνημόνιο, σύμφωνα με το αντιμνημονιακό μέτωπο, ήταν απλά ένα στημένο παιχνίδι των αγορών, τώρα που αυτό το μέτωπο καλείται να αναλάβει ευθύνη διακυβέρνησης, το μνημόνιο γίνεται ξαφνικά μία υπαρκτή κατάσταση. Στο τέλος του μήνα πρέπει να βρεθούν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και οφειλές του Δημοσίου. Ο μηχανισμός που υπάρχει ώστε να βρίσκονται αυτά τα λεφτά δεν έχει σημασία αν ονομάζεται πακέτο διάσωσης ή μνημόνιο ή μαοϊστική επανάσταση. Ο μηχανισμός είναι αυτός, και ο λογαριασμός πάντα ο ίδιος, ο οποίος συνεχίζει να παραμένει στο «μείον».
Εδώ και δύο εβδομάδες, οι κήρυκες της «επανάστασης» έχουν ξεχυθεί στα κανάλια για να διαδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμά της. Κανείς και πουθενά μέχρι στιγμής δεν απαντάει στο εξής απλό ερώτημα: «Πώς θα μειωθεί το πρωτογενές έλλειμμα;». Γιατί στο τέλος της ημέρας, και μετά την ανταλλαγή πυρών μεταξύ «μνημονιακών – αντιμνημονιακών» (ίσως ο πιο κλισέ διαχωρισμός της μεταπολίτευσης), το βασικό ερώτημα παραμένει αυτό. Με ή χωρίς χρέος, με ή χωρίς μνημόνιο, με ή χωρίς ευρώ, με ή χωρίς Ευρωπαίους, με ή χωρίς αποκλεισμό από τις αγορές, πώς κάνεις το Κράτος κερδοφόρο και όχι ζημιογόνο; Διότι, πολύ απλά, με ζημιογόνο Κράτος, ούτε δωρεάν Παιδεία έχεις, ούτε δωρεάν Υγεία, ούτε Πολιτισμό, ούτε ελευθερία σε βασικά δικαιώματα, ούτε κλίμα υγιούς ανταγωνιστικότητας που με τη σειρά του θα φέρει νέες θέσεις εργασίας. Τόσο απλά. Ούτε μαρξιστικές θεωρίες, ούτε υπεροπτικά φιλελεύθερα πονέματα της Σχολής του Σικάγο.
Ποσώς με ενδιαφέρει, σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές αν αυτοί που θα αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας κραδαίνουν κόκκινες, πράσινες ή μπλε σημαίες, εφόσον κανείς από αυτούς δεν τοποθετείται ρητά επί των πραγματικών αναγκών της χώρας. Επειδή οι πράσινοι και οι μπλε απέτυχαν, δεν δικαιώνονται αυτόματα οι κόκκινοι. Αυτό είναι επιχειρηματολογία επιπέδου Γυμνασίου. Το να αντικαθιστάς ένα αποτυχημένο μοντέλο (δικομματισμός), με ένα ακόμα πιο αποτυχημένο (μαοϊσμός), είναι κάτι μεταξύ ανώριμης αφέλειας και ανιστόρητης ανοησίας.
Με τον ίδιο τρόπο, ποσώς θα πρέπει να ενδιαφέρουν και το εκλογικό σώμα οι θεωρίες που αναπτύσσουν οι απανταχού Συριζαίοι «τηλέ-ευαγγελιστές», εφόσον αντί να δίνουν σαφείς και ρητές απαντήσεις, επιδίδονται σε πιο γρήγορες κωλοτούμπες και από αυτές του ΛΑΟΣ. Θα έπρεπε όμως το εκλογικό σώμα να έχει την στοιχειώδη κριτική σκέψη για να θέτει απλές και ξεκάθαρες ερωτήσεις. Εμένα προσωπικά, το «είμαστε χάλια, οπότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε αν δοκιμάσουμε και τα πιο χάλια» με προσβάλλει κυρίως ως άνθρωπο. Τόσες χιλιάδες έτη εξέλιξης, τέσσερις χιλιάδες έτη πολιτισμού, και η καλύτερη απάντηση της κοινωνίας σε μία δυσκολία είναι η παραίτηση;
Καμία κοινωνία δεν αποκτά αυτόματα την επιφοίτηση να επιλέγει σωστούς πολιτικούς. Θέλει κόπο, παιδεία, έρευνα και συνεχή δημιουργική αμφισβήτηση. Το τσίρκο του πολιτικού κόσμου που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας μετεκλογικά, και που φυσικά θα ενταθεί στη νέα προεκλογική περίοδο, είναι αποτέλεσμα της δικής μας παραίτησης. Όσο, όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες «τηλέ-ευαγγελιστές» θεωρούν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους, τόσο θα συνεχίζουν να λένε αυτά που λένε και να πολώνουν τον κόσμο εκτός πραγματικότητας. Όσο οι «ηλίθιοι» ανοίγουν και ένα βιβλίο παραπάνω, ενημερώνονται πιο σφαιρικά και θέτουν απλά λογικά ερωτήματα μακριά από συναισθηματικές κορώνες, τόσο και οι πολιτικάντηδες προσέχουν τι ξεστομίζουν.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/05/blog-post_4998.html#more
Θα ήταν αδύνατο η νεοελληνική Αριστερά να αναλάβει να κυβερνήσει. Θα την έθετε αυτόματα ενώπιον της πραγματικότητας την οποία παραποιεί εδώ και χρόνια. Αν το μνημόνιο, σύμφωνα με το αντιμνημονιακό μέτωπο, ήταν απλά ένα στημένο παιχνίδι των αγορών, τώρα που αυτό το μέτωπο καλείται να αναλάβει ευθύνη διακυβέρνησης, το μνημόνιο γίνεται ξαφνικά μία υπαρκτή κατάσταση. Στο τέλος του μήνα πρέπει να βρεθούν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και οφειλές του Δημοσίου. Ο μηχανισμός που υπάρχει ώστε να βρίσκονται αυτά τα λεφτά δεν έχει σημασία αν ονομάζεται πακέτο διάσωσης ή μνημόνιο ή μαοϊστική επανάσταση. Ο μηχανισμός είναι αυτός, και ο λογαριασμός πάντα ο ίδιος, ο οποίος συνεχίζει να παραμένει στο «μείον».
Εδώ και δύο εβδομάδες, οι κήρυκες της «επανάστασης» έχουν ξεχυθεί στα κανάλια για να διαδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμά της. Κανείς και πουθενά μέχρι στιγμής δεν απαντάει στο εξής απλό ερώτημα: «Πώς θα μειωθεί το πρωτογενές έλλειμμα;». Γιατί στο τέλος της ημέρας, και μετά την ανταλλαγή πυρών μεταξύ «μνημονιακών – αντιμνημονιακών» (ίσως ο πιο κλισέ διαχωρισμός της μεταπολίτευσης), το βασικό ερώτημα παραμένει αυτό. Με ή χωρίς χρέος, με ή χωρίς μνημόνιο, με ή χωρίς ευρώ, με ή χωρίς Ευρωπαίους, με ή χωρίς αποκλεισμό από τις αγορές, πώς κάνεις το Κράτος κερδοφόρο και όχι ζημιογόνο; Διότι, πολύ απλά, με ζημιογόνο Κράτος, ούτε δωρεάν Παιδεία έχεις, ούτε δωρεάν Υγεία, ούτε Πολιτισμό, ούτε ελευθερία σε βασικά δικαιώματα, ούτε κλίμα υγιούς ανταγωνιστικότητας που με τη σειρά του θα φέρει νέες θέσεις εργασίας. Τόσο απλά. Ούτε μαρξιστικές θεωρίες, ούτε υπεροπτικά φιλελεύθερα πονέματα της Σχολής του Σικάγο.
Ποσώς με ενδιαφέρει, σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές αν αυτοί που θα αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας κραδαίνουν κόκκινες, πράσινες ή μπλε σημαίες, εφόσον κανείς από αυτούς δεν τοποθετείται ρητά επί των πραγματικών αναγκών της χώρας. Επειδή οι πράσινοι και οι μπλε απέτυχαν, δεν δικαιώνονται αυτόματα οι κόκκινοι. Αυτό είναι επιχειρηματολογία επιπέδου Γυμνασίου. Το να αντικαθιστάς ένα αποτυχημένο μοντέλο (δικομματισμός), με ένα ακόμα πιο αποτυχημένο (μαοϊσμός), είναι κάτι μεταξύ ανώριμης αφέλειας και ανιστόρητης ανοησίας.
Με τον ίδιο τρόπο, ποσώς θα πρέπει να ενδιαφέρουν και το εκλογικό σώμα οι θεωρίες που αναπτύσσουν οι απανταχού Συριζαίοι «τηλέ-ευαγγελιστές», εφόσον αντί να δίνουν σαφείς και ρητές απαντήσεις, επιδίδονται σε πιο γρήγορες κωλοτούμπες και από αυτές του ΛΑΟΣ. Θα έπρεπε όμως το εκλογικό σώμα να έχει την στοιχειώδη κριτική σκέψη για να θέτει απλές και ξεκάθαρες ερωτήσεις. Εμένα προσωπικά, το «είμαστε χάλια, οπότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε αν δοκιμάσουμε και τα πιο χάλια» με προσβάλλει κυρίως ως άνθρωπο. Τόσες χιλιάδες έτη εξέλιξης, τέσσερις χιλιάδες έτη πολιτισμού, και η καλύτερη απάντηση της κοινωνίας σε μία δυσκολία είναι η παραίτηση;
Καμία κοινωνία δεν αποκτά αυτόματα την επιφοίτηση να επιλέγει σωστούς πολιτικούς. Θέλει κόπο, παιδεία, έρευνα και συνεχή δημιουργική αμφισβήτηση. Το τσίρκο του πολιτικού κόσμου που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας μετεκλογικά, και που φυσικά θα ενταθεί στη νέα προεκλογική περίοδο, είναι αποτέλεσμα της δικής μας παραίτησης. Όσο, όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες «τηλέ-ευαγγελιστές» θεωρούν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους, τόσο θα συνεχίζουν να λένε αυτά που λένε και να πολώνουν τον κόσμο εκτός πραγματικότητας. Όσο οι «ηλίθιοι» ανοίγουν και ένα βιβλίο παραπάνω, ενημερώνονται πιο σφαιρικά και θέτουν απλά λογικά ερωτήματα μακριά από συναισθηματικές κορώνες, τόσο και οι πολιτικάντηδες προσέχουν τι ξεστομίζουν.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/05/blog-post_4998.html#more
Δυσοίωνο το μέλλον του ΝΑΤΟ του Β. Γιαννακόπουλου από το Geostrategy
Ως γνωστόν, στην παρούσα φάση οι περισσότερες χώρες-μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις κρατικές δαπάνες, μείωσαν δραστικά τα αμυντικά τους κονδύλια. Ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφατα αποφάσισαν περικοπές των αμυντικών τους δαπανών κατά τουλάχιστον 450 δισ. δολάρια για την επόμενη δεκαετία.
Στο επιχειρησιακό επίπεδο η κατάσταση φαίνεται να είναι χειρότερη. Μετά από περίπου 11 χρόνια από την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν (τέλη του 2001), οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους (NATO-ISAF) δεν κατάφεραν ούτε να ανασυγκροτήσουν τη χώρα αλλά ούτε και να βελτιώσουν την κατάσταση ασφαλείας. Αντίθετα, οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις έχουν επεκταθεί στο γειτονικό Πακιστάν, οι παράπλευρες απώλειες καθώς και οι απώλειες της NATO-ISAF αυξάνονται, ενώ παραδόξως αυξάνεται και η παραγωγή του αφγανικού οπίου, που ευθύνεται για δεκάδες χιλιάδες θύματα σε παγκόσμιο επίπεδο....
http://infognomonpolitics.blogspot.com/
Στο επιχειρησιακό επίπεδο η κατάσταση φαίνεται να είναι χειρότερη. Μετά από περίπου 11 χρόνια από την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν (τέλη του 2001), οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους (NATO-ISAF) δεν κατάφεραν ούτε να ανασυγκροτήσουν τη χώρα αλλά ούτε και να βελτιώσουν την κατάσταση ασφαλείας. Αντίθετα, οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις έχουν επεκταθεί στο γειτονικό Πακιστάν, οι παράπλευρες απώλειες καθώς και οι απώλειες της NATO-ISAF αυξάνονται, ενώ παραδόξως αυξάνεται και η παραγωγή του αφγανικού οπίου, που ευθύνεται για δεκάδες χιλιάδες θύματα σε παγκόσμιο επίπεδο....
http://infognomonpolitics.blogspot.com/
Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Από το «Οίκαδε» στο «Όχι στο Μνημόνιο»: Οδεύοντας προς μια νέα "Μικρασιατική Καταστροφή" - Του Σάββα Καλεντερίδη
Αύριο είναι η μέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Γι’ αυτό το σημερινό μας άρθρο αφιερώνεται στους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, που έπεσαν θύματα λανθασμένων επιλογών των κυβερνήσεων της Αθήνας, που δεν παρακολουθούσαν σωστά τις εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο και με τον τυχοδιωκτισμό, την ανευθυνότητα και το λαϊκισμό τους, τους κατέστησαν εύκολα θύματα της νεοτουρκικής και κεμαλικής βαρβαρότητας.
Το άρθρο μας σήμερα θα κινηθεί σε ιστορικό επίπεδο και θα παρουσιάσει συνοπτικά τα κυριότερα ιστορικά γεγονότα από τα Ορλωφικά μέχρι τις εκλογές του 1920, την Καταστροφή και την Ανταλλαγή των πληθυσμών, μια περίοδος που ειδικά στην τελευταία της φάση έχει πολλές ομοιότητες με αυτήν που περνά η χώρα μας στις μέρες μας.
Παρότι η παρουσία των Ελλήνων στον Πόντο και την Ανατολή ανάγεται στην αρχαιότητα, τη νεώτερη περίοδο οι ελληνικές κοινότητες παρουσιάζουν μεγάλη άνθιση περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Κι αυτό οφείλεται στις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν για τους Έλληνες με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, που υπεγράφη μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας, το 1774, μετά από οκταετή πόλεμο. Η νικήτρια του πολέμου Ρωσία επέβαλε στην Τουρκία ευεργετικούς όρους για τους Έλληνες, οι οποίοι πλέον αποκτούσαν δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας των υπό ρωσική σημαία πλοίων τους στον Εύξεινο Πόντο, το Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο. Η συγκεκριμένη πρόνοια της συνθήκης έδωσε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στους Έλληνες θαλασσοπόρους να αποκτήσουν εκατοντάδες εμπορικά πλοία, μέσω των οποίων οι Έλληνες μετετράπησαν σε κυρίαρχη εμπορική και οικονομική δύναμη στις παράλιες πόλεις των ως άνω θαλασσών, ενώ ο ελληνόκτητος στόλος αποτέλεσε το κυρίαρχο στοιχείο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821.
Επίσης, με την ίδια συνθήκη η Ρωσία ανακηρύχθηκε προστάτης όλων των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των οποίων τα δικαιώματα ισχυροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο με τα διατάγματα των Ρόδων-Τανζιμάτ (1938) και του Χάτι Χουμαγιούν (1865).
Το κέρδος του Ελληνισμού από τη Συνθήκη του Κιουτσιούκ Καϊναρτζή δεν ήταν χωρίς κόστος για τους Έλληνες, οι οποίοι πλήρωσαν σκληρό τίμημα, όταν παρεσύρθησαν από τους αδελφούς Ορλώφ να επαναστατήσουν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να ανακουφιστεί ο ρωσικός στρατός, που αντιμετώπιζε την πίεση των Τατάρων και των Οθωμανών στις όχθες του Δνείπερου. Την εξέγερση του 1770, που έμεινε γνωστή ως Ορλωφικά, που δεν είχε καμία κεντρική προετοιμασία και εθνικό σχεδιασμό, οι Οθωμανοί την έπνιξαν στο αίμα στην Κρήτη, με θύμα τον ηρωικό ηγέτη των Σφακίων, Ιωάννη Δασκαλογιάννη, ενώ στο Μοριά έφεραν πάνω από δέκα χιλιάδες μουσουλμάνους Αλβανούς, οι οποίοι κατέστρεφαν ολόκληρο το Μοριά επί εννέα χρόνια, περίοδος που ονομάστηκε αλβανοκρατία.
Εκείνο το διάστημα, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες του Μοριά εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και εγκαθίστανται σε πόλεις της Μικράς Ασίας, όπως τα Βουρλά, το Σεβντίκιοϊ, η Σμύρνη, ο Τσεσμές, το Αϊβαλί, οι Φώκιες, η Προύσα, προστατευόμενοι από τη Ρωσία, ενώ επίσης δεκάδες χιλιάδες Έλληνες των ελληνικών νησιών εγκαθίστανται στην Κριμαία και την Αζοφική, όπου δημιουργείται μια μικρή Ελλάδα.
Κάτω από τις συνθήκες και υπό την προστασία της Ρωσίας, οι ελληνικές κοινότητες της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής διάγουν περίοδο ακμής και άνθισης σε πληθυσμιακό, οικονομικό, θρησκευτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο, όταν κατασκευάζεται το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Μερσίνα, τα Άδανα, το Ικόνιο, την Καισάρεια και τη Σεβάστεια.
Έναν αιώνα μετά οι Έλληνες γίνονται η κυρίαρχη οικονομική και εκπαιδευτική δύναμη στην Ανατολή, ενώ ο ελληνικός παράγοντας δεσπόζει στις παράλιες περιοχές του Ευξείνου, του Αιγαίου, της ΝΑ Μεσογείου καθώς και στα μεγάλα πληθυσμιακά και εμπορικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βαλκανικής.
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί φόβους στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θεωρούν ότι αν δεν γίνει κάτι, οι Έλληνες θα αποτελέσουν απειλή για τα συμφέροντά τους. Αυτό το «κάτι» ήταν για τους Ρώσους η ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, που οδήγησε στις σφαγές και τον εκπατρισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας, και για τους Οθωμανούς ήταν το σχέδιο της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, το οποίο εκτέλεσαν οι Νεότουρκοι το 1914-1918 και ο Μουσταφά Κεμάλ, το 1919-1924.
Το ελλαδικό κράτος, αυτές τις δυο περιόδους που σφαγιάστηκαν 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, επιδεικνύει χαρακτηριστική αδυναμία να αναπτύξει μια στρατηγική προστασίας του εξωελλαδικού ελληνισμού. Τουναντίον, οι κυβερνήσεις της Αθήνας, με τις επιλογές τους, αντί να προστατέψουν θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή αλλά και την παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και της Ανατολής, των οποίων η παρουσία τερματίζεται το 1924, με την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής Ανταλλαγής των Πληθυσμών, που αποτελούσε καταστροφική πρόνοια της Συνθήκης της Λοζάνης.
Η Γενοκτονία, η Μικρασιατική Καταστροφή και ο Ξεριζωμός, που αποτελούν τη μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη ο Ελληνισμός από αρχής της Ιστορίας, είναι αποτέλεσμα του τυχοδιωκτισμού, της ανευθυνότητας και του λαϊκισμού των Ελλήνων πολιτικών της εποχής, τους οποίους, τηρουμένων των αναλογιών, ανταγωνίζονται οι πολιτικοί της σήμερον με τις επιλογές τους την περίοδο αυτή, που κρίνεται το μέλλον της χώρας.
Τότε, αφού είχε προηγηθεί ο Εθνικός Διχασμός και η απόβαση ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία, χωρίς εγγυήσεις κάποιας διεθνούς συμφωνίας, το φιλοβασιλικό κόμμα συνασπιζόμενο με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, κέρδισε τις εκλογές, που για ακατανόητο λόγο προκήρυξε ο Βενιζέλος, το Νοέμβριο του 1920, εν μέσω πολέμου, με κεντρικό σύνθημα το «Οίκαδε», που σήμαινε άμεση επιστροφή του στρατού στην Ελλάδα.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Οι φιλοβασιλική παράταξη κατέβηκε στις εκλογές συνασπιζόμενη με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις εναντίον των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, πήρε τις εκλογές και αντί για την επιστροφή του στρατού, είχαμε την επέκταση του μικρασιατικού μετώπου στην Κόκκινη Μηλιά, την κατάρρευση, τον Αύγουστο του 1922, και την Καταστροφή.
Σήμερα, ελέω Γιώργου Παπανδρέου και της κοινοβουλευτικής του ομάδας που τον καταχειροκροτούσε όρθια αλλεπάλληλες φορές για τα επιτεύγματά του (!), η χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στα νύχια των διεθνών τοκογλύφων και ο ελληνικός λαός υφίσταται τις καταστροφικές συνέπειες του μνημονίου. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που εκμεταλλευόμενες την κόπωση και την έλλειψη ελπίδας του ελληνικού λαού, όπως τότε, στο αδιέξοδο της εμπλοκής μας στη Μικρά Ασία, βροντοφωνάζουν το «Οίκαδε» με σημερινούς όρους, κλίνοντας σε κάθε κλίση το «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», υποσχόμενοι την επιστροφή της ελπίδας, που σε παραλληλισμό με την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, μπορεί να πάρει και το σχήμα της δραχμής.
Υπάρχουν και άλλες θλιβερές ομοιότητες στη συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου της χώρας σήμερα, που ανταγωνίζονται σε ανευθυνότητα, τυχοδιωκτισμό και λαϊκισμό τους πολιτικούς της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το θέμα είναι αν θα υπάρχουν ομοιότητες στη συμπεριφορά του θύματος, του ελληνικού λαού, αφού είναι γνωστό ότι η ιστορία διδάσκει.
Οψόμεθα εις τις 17 Ιουνίου...
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Το άρθρο μας σήμερα θα κινηθεί σε ιστορικό επίπεδο και θα παρουσιάσει συνοπτικά τα κυριότερα ιστορικά γεγονότα από τα Ορλωφικά μέχρι τις εκλογές του 1920, την Καταστροφή και την Ανταλλαγή των πληθυσμών, μια περίοδος που ειδικά στην τελευταία της φάση έχει πολλές ομοιότητες με αυτήν που περνά η χώρα μας στις μέρες μας.
Παρότι η παρουσία των Ελλήνων στον Πόντο και την Ανατολή ανάγεται στην αρχαιότητα, τη νεώτερη περίοδο οι ελληνικές κοινότητες παρουσιάζουν μεγάλη άνθιση περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Κι αυτό οφείλεται στις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν για τους Έλληνες με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, που υπεγράφη μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας, το 1774, μετά από οκταετή πόλεμο. Η νικήτρια του πολέμου Ρωσία επέβαλε στην Τουρκία ευεργετικούς όρους για τους Έλληνες, οι οποίοι πλέον αποκτούσαν δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας των υπό ρωσική σημαία πλοίων τους στον Εύξεινο Πόντο, το Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο. Η συγκεκριμένη πρόνοια της συνθήκης έδωσε το δικαίωμα και τη δυνατότητα στους Έλληνες θαλασσοπόρους να αποκτήσουν εκατοντάδες εμπορικά πλοία, μέσω των οποίων οι Έλληνες μετετράπησαν σε κυρίαρχη εμπορική και οικονομική δύναμη στις παράλιες πόλεις των ως άνω θαλασσών, ενώ ο ελληνόκτητος στόλος αποτέλεσε το κυρίαρχο στοιχείο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821.
Επίσης, με την ίδια συνθήκη η Ρωσία ανακηρύχθηκε προστάτης όλων των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των οποίων τα δικαιώματα ισχυροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο με τα διατάγματα των Ρόδων-Τανζιμάτ (1938) και του Χάτι Χουμαγιούν (1865).
Το κέρδος του Ελληνισμού από τη Συνθήκη του Κιουτσιούκ Καϊναρτζή δεν ήταν χωρίς κόστος για τους Έλληνες, οι οποίοι πλήρωσαν σκληρό τίμημα, όταν παρεσύρθησαν από τους αδελφούς Ορλώφ να επαναστατήσουν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να ανακουφιστεί ο ρωσικός στρατός, που αντιμετώπιζε την πίεση των Τατάρων και των Οθωμανών στις όχθες του Δνείπερου. Την εξέγερση του 1770, που έμεινε γνωστή ως Ορλωφικά, που δεν είχε καμία κεντρική προετοιμασία και εθνικό σχεδιασμό, οι Οθωμανοί την έπνιξαν στο αίμα στην Κρήτη, με θύμα τον ηρωικό ηγέτη των Σφακίων, Ιωάννη Δασκαλογιάννη, ενώ στο Μοριά έφεραν πάνω από δέκα χιλιάδες μουσουλμάνους Αλβανούς, οι οποίοι κατέστρεφαν ολόκληρο το Μοριά επί εννέα χρόνια, περίοδος που ονομάστηκε αλβανοκρατία.
Εκείνο το διάστημα, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες του Μοριά εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και εγκαθίστανται σε πόλεις της Μικράς Ασίας, όπως τα Βουρλά, το Σεβντίκιοϊ, η Σμύρνη, ο Τσεσμές, το Αϊβαλί, οι Φώκιες, η Προύσα, προστατευόμενοι από τη Ρωσία, ενώ επίσης δεκάδες χιλιάδες Έλληνες των ελληνικών νησιών εγκαθίστανται στην Κριμαία και την Αζοφική, όπου δημιουργείται μια μικρή Ελλάδα.
Κάτω από τις συνθήκες και υπό την προστασία της Ρωσίας, οι ελληνικές κοινότητες της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής διάγουν περίοδο ακμής και άνθισης σε πληθυσμιακό, οικονομικό, θρησκευτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο, όταν κατασκευάζεται το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Μερσίνα, τα Άδανα, το Ικόνιο, την Καισάρεια και τη Σεβάστεια.
Έναν αιώνα μετά οι Έλληνες γίνονται η κυρίαρχη οικονομική και εκπαιδευτική δύναμη στην Ανατολή, ενώ ο ελληνικός παράγοντας δεσπόζει στις παράλιες περιοχές του Ευξείνου, του Αιγαίου, της ΝΑ Μεσογείου καθώς και στα μεγάλα πληθυσμιακά και εμπορικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βαλκανικής.
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί φόβους στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θεωρούν ότι αν δεν γίνει κάτι, οι Έλληνες θα αποτελέσουν απειλή για τα συμφέροντά τους. Αυτό το «κάτι» ήταν για τους Ρώσους η ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, που οδήγησε στις σφαγές και τον εκπατρισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας, και για τους Οθωμανούς ήταν το σχέδιο της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, το οποίο εκτέλεσαν οι Νεότουρκοι το 1914-1918 και ο Μουσταφά Κεμάλ, το 1919-1924.
Το ελλαδικό κράτος, αυτές τις δυο περιόδους που σφαγιάστηκαν 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, επιδεικνύει χαρακτηριστική αδυναμία να αναπτύξει μια στρατηγική προστασίας του εξωελλαδικού ελληνισμού. Τουναντίον, οι κυβερνήσεις της Αθήνας, με τις επιλογές τους, αντί να προστατέψουν θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή αλλά και την παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και της Ανατολής, των οποίων η παρουσία τερματίζεται το 1924, με την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής Ανταλλαγής των Πληθυσμών, που αποτελούσε καταστροφική πρόνοια της Συνθήκης της Λοζάνης.
Η Γενοκτονία, η Μικρασιατική Καταστροφή και ο Ξεριζωμός, που αποτελούν τη μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη ο Ελληνισμός από αρχής της Ιστορίας, είναι αποτέλεσμα του τυχοδιωκτισμού, της ανευθυνότητας και του λαϊκισμού των Ελλήνων πολιτικών της εποχής, τους οποίους, τηρουμένων των αναλογιών, ανταγωνίζονται οι πολιτικοί της σήμερον με τις επιλογές τους την περίοδο αυτή, που κρίνεται το μέλλον της χώρας.
Τότε, αφού είχε προηγηθεί ο Εθνικός Διχασμός και η απόβαση ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία, χωρίς εγγυήσεις κάποιας διεθνούς συμφωνίας, το φιλοβασιλικό κόμμα συνασπιζόμενο με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, κέρδισε τις εκλογές, που για ακατανόητο λόγο προκήρυξε ο Βενιζέλος, το Νοέμβριο του 1920, εν μέσω πολέμου, με κεντρικό σύνθημα το «Οίκαδε», που σήμαινε άμεση επιστροφή του στρατού στην Ελλάδα.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Οι φιλοβασιλική παράταξη κατέβηκε στις εκλογές συνασπιζόμενη με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις εναντίον των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου, πήρε τις εκλογές και αντί για την επιστροφή του στρατού, είχαμε την επέκταση του μικρασιατικού μετώπου στην Κόκκινη Μηλιά, την κατάρρευση, τον Αύγουστο του 1922, και την Καταστροφή.
Σήμερα, ελέω Γιώργου Παπανδρέου και της κοινοβουλευτικής του ομάδας που τον καταχειροκροτούσε όρθια αλλεπάλληλες φορές για τα επιτεύγματά του (!), η χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στα νύχια των διεθνών τοκογλύφων και ο ελληνικός λαός υφίσταται τις καταστροφικές συνέπειες του μνημονίου. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που εκμεταλλευόμενες την κόπωση και την έλλειψη ελπίδας του ελληνικού λαού, όπως τότε, στο αδιέξοδο της εμπλοκής μας στη Μικρά Ασία, βροντοφωνάζουν το «Οίκαδε» με σημερινούς όρους, κλίνοντας σε κάθε κλίση το «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», υποσχόμενοι την επιστροφή της ελπίδας, που σε παραλληλισμό με την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, μπορεί να πάρει και το σχήμα της δραχμής.
Υπάρχουν και άλλες θλιβερές ομοιότητες στη συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου της χώρας σήμερα, που ανταγωνίζονται σε ανευθυνότητα, τυχοδιωκτισμό και λαϊκισμό τους πολιτικούς της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το θέμα είναι αν θα υπάρχουν ομοιότητες στη συμπεριφορά του θύματος, του ελληνικού λαού, αφού είναι γνωστό ότι η ιστορία διδάσκει.
Οψόμεθα εις τις 17 Ιουνίου...
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Παρασκευή 18 Μαΐου 2012
Και τον γλύπτη συνώνυμο του γλείφτη - Δημήτρης Νατσιός
«Όπου γλώσσα πατρίς» (Ελύτης)
Είναι αποδεκτό απ’ όλους ότι η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια, αρχοντική. «Εδώ και 3.000 χρόνια ο ίδιος λαός στην ίδια γη εξακολουθεί να ομιλεί την ίδια γλώσσα», όπως έλεγε ο Ελύτης. Είναι μία γλώσσα όμορφη, με πολύμορφο, πολύχρωμο και πολυδύναμο λεξιλόγιο, που καλύπτει όλες τις αποχρώσεις του λόγου. Είναι η μόνη γλώσσα στην οποία η λέξη «ξένος» δεν σημαίνει «εχθρός», αλλά «φίλος» («Ξένιος Ζευς»). Απ αυτήν την γλώσσα γεννήθηκε και η λέξη «φιλότιμο», που δεν μπορεί να αποδοθεί σε καμμιά άλλη γλώσσα. «Για ένα φιλότιμο», λέμε κι εννοούμε ψυχικά αθλήματα απροσμέτρητα και κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πώς να εξηγήσεις στους Ευρωπαίους», γράφει ο Αυστριακός Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στο πολύκροτο βιβλίο του «Η δύση της Δύσεως», «ότι η λέξη τιμή, όταν συνδέεται με την φιλία, χάνει την οικονομική της χροιά, επειδή έγινε φιλότιμο; Πώς να τα πεις στους Ευρωπαίους όλα αυτά, αφού δεν έχουν φιλότιμο;».
Και την γλώσσα αυτή την διαφύλαξε κυρίως ο λαός, που όταν κάθεται στο τραπέζι τρώει «ψωμί», ενώ στον Εσπερινό θα πάει τους «άρτους», για να γίνει «αρτοκλασία». Ήρθαν, όμως, οι διανοούμενοι των σαλονιών και κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 έκοψαν σύρριζα την βασιλική φλέβα, που ζωογονούσε τον ύστερο λόγο με τον αρχαίο. Η γλώσσα αίφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμού». Στήθηκε ένα γλωσσικό «γκέτο» και χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Έτσι φτάσαμε σε γλωσσικά εκτρώματα του τύπου «η συναυλία θα γίνει στις 18 του Ιούνη». Όμοιες προγραφές είχαμε και με λέξεις, που ήταν ύποπτες για λανθάνουσα εθνικοφροσύνη. Λέξεις όπως πατριώτης, έθνος, Ορθόδοξος, απέκτησαν αρνητική σημασία και ταυτίστηκαν με τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία. Ακόμη και σήμερα, αν τολμήσεις και μιλήσεις για πατριωτισμό, οι ενεδρεύοντες ημιμαθείς της προοδομανίας, αναρριπίζουν την ετικέτα του εθνικισμού.
Ήρθε και εκείνη η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων από καμμιά δεκαριά νυσταλέους «εθνοπατέρες» και «εθνομητέρες», στα μέσα της δεκαετίας του ’80, και φτάσαμε στον σημερινό πτωματώδη νεοελληνικό λόγο. «Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει, έλεγε Ρώσος γλωσσολόγος. Η ορθογραφία ως σημαντική και καίρια παράμετρος του γλωσσικού μαθήματος, ιδίως στις μικρές τάξεις του δημοτικού, καταργήθηκε. Τις συνέπειες τις βιώνουμε. Η ανορθογραφία είναι ο κανόνας. Κάτι παρόμοιο ισχύει και με την πάλαι ποτέ καλλιγραφία.
Όλος, όμως, αυτός ο εθελότυφλος φανατισμός και η ασχετοσύνη διοχετεύτηκε στην εκπαίδευση με τραγικά αποτελέσματα. Αντί η εκπαίδευση να γίνει θύλακος αντιστάστεως στην γλωσσική εκμβαρβάρωση, απέβη σιγά-σιγά συντελεστής της. Τα αρχαία ελληνικά καταργήθηκαν στην μέση εκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατά τους «εκδημοτικιστές», στην οπερετική καθαρεύουσα των Απριλιανών. Το ίδιο συνέβη και με την γραμματική του δημοτικού σχολείου, η οποία αποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικά «τα παιδιά του λαού». Αφού χαντακώθηκε γλωσσικά μια ολόκληρη γενιά μαθητών, επανήλθαν αμφότερα-αρχαία και γραμματική-στο σχολείο.
(Και για να είμαστε ειλικρινείς, όσοι δάσκαλοι ή φιλόλογοι φοιτήσαμε και αποφοιτήσαμε την δεκαετία του ’80 και εντεύθεν, υστερούμε σε γνώσεις- και σε ήθος-από τους παλαιότερους. Είμαστε «προϊόντα» της ακαδημαϊκής μετριοκρατίας και της λογικής της ήσσονος προσπάθειας, όπως ελέχθη επιτυχώς). Κι αν στο δημοτικό σχολείο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τις άνωθεν εντολές, διδάσκαμε την γραμματική και αναθέταμε, παρά τις σχετικές απαγορεύσεις, κατ’οίκον σχολικές εργασίες, η κατάργηση των αρχαίων ήτα εγκληματική.
(Πριν από αρκετά χρόνια «έδινα» στην θεολογική σχολή του ΑΠΘ αρχαία ελληνικά. Αγανακτισμένη η διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγορούσε την πανάθλια εκπαίδευση για το τραγικό επίπεδο των φοιτητών, και μάλιστα πρωτοετών με νωπή ακόμη την διδασκαλία των αρχαίων). Ο πρωτομάστορας της (Κακιάς) δημοτικής ο Ψυχάρης έλεγε: «Γράφω την κοινή γλώσσα του λαού. Όταν η δημοτική μας γλώσσα δεν έχει μία λέξη που μας χρειάζεται, την παίρνω από την αρχαία και προσπαθώ, όσο είναι δυνατό, να την ταιριάσω στη γραμματική. Έτσι έκαμαν όλα τα έθνη του κόσμου, έτσι θα κάμουμε και εμείς». (Ο Ψυχάρης μάλλον περισσότερο κακό έκανε παρά καλό. Η γλώσσα που πρότεινε ήταν ένα ανύπαρκτο λαϊκό ιδίωμα, που προφανώς ονομάστηκε «η καθαρεύουσα» του Ψυχάρη). Η λεγόμενη δημοτική δεν νοείται αυτοδύναμη, ξεκομμένη από την αρχαία. Αυτός ο ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμός μας φόρτωσε εκείνα τα αμίμητα: Ιούνη, Γιούλη, δημόσιου, άμεσα (αντί αμέσως), κύρια (αντί κυρίως), προηγούμενα (αντί προηγουμένως), επόμενα, ομολογούμενα, αντικατάσταση, δηλαδή, του επιρρήματος απ’ το επίθετο. Πειραματίστηκαν οι «καυσοκαλυβίτες» της παιδείας, απέκοψαν τον ομφάλιο λώρο, που συνέδεε την αρχαία με την νέα γλώσσα, και έτσι «οι μαθητές θα θεωρούν σε λίγα χρόνια την μουσική ως θηλυκό του μουσακά, τον Έλληνα συνώνυμο του σέλινου και τον γλύπτη συνώνυμο του γλείφτη, θα συγχέουν την δημοκρατία με την δημοπρασία, την αλήθεια με την ευήθεια (=βλακεία), τον πολίτη με τον αλήτη». (Καργάκος, «Αλαλία», σελ. 68).
Ήδη οι λέξει εργασία, σύνταξη, εφάπαξ, ασφάλεια, έχουν σχεδόν προγραφεί από το λεξιλόγιο των σαλταδόρων της πολιτικής. Αντικαθίστανται από δυσνόητους νεολογισμούς, για να κρύψουν εγκλήματα. Είναι η τακτική της «Νέας Τάξης». Ας προστεθεί και η περιρρέουσα γλωσσική ημιμάθεια και η αποκοπή μας από τα αρχαία γλωσσικά κοιτάσματα που επέτειναν την …αγλωσσία
Και αυτή η αποκοπή από την αρχαία γλώσσα προλείανε το έδαφος για την «Νέα Ομιλία» του Όργουελ. «Κάποιος που θα έχει ανατραφεί μόνο με την Νέα Ομιλία δεν θα ξέρει ότι κάποτε η λέξη «ίσοι», είχε την δευτερεούσα σημασία «πολιτικώς ίσοι» ή ότι η λέξη «ελευθέρος» κάποτε σήμαινε «πολιτικώς ελεύθερος». («1984». Σελ. 307)
Σήμερα ξεβράζονται οι επιπτώσεις της γλωσσικής κακοδιδασκαλίας, «ακουμπούν» ακόμη και τους ανθρώπους που θα αναλάβουν τον επίμοχθο και κρίσιμο λειτούργημα της εκμάθησης στους μικρούς μαθητές. Πώς να εξηγηθεί η ετυμολογία της λέξης παγκόσμιος από το «πάγκος» και «οσμή», όπως έγραψε δάσκαλος εξεταζόμενος για την είσοδο του στην εκπαίδευση;
http://www.antibaro.gr
Είναι αποδεκτό απ’ όλους ότι η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια, αρχοντική. «Εδώ και 3.000 χρόνια ο ίδιος λαός στην ίδια γη εξακολουθεί να ομιλεί την ίδια γλώσσα», όπως έλεγε ο Ελύτης. Είναι μία γλώσσα όμορφη, με πολύμορφο, πολύχρωμο και πολυδύναμο λεξιλόγιο, που καλύπτει όλες τις αποχρώσεις του λόγου. Είναι η μόνη γλώσσα στην οποία η λέξη «ξένος» δεν σημαίνει «εχθρός», αλλά «φίλος» («Ξένιος Ζευς»). Απ αυτήν την γλώσσα γεννήθηκε και η λέξη «φιλότιμο», που δεν μπορεί να αποδοθεί σε καμμιά άλλη γλώσσα. «Για ένα φιλότιμο», λέμε κι εννοούμε ψυχικά αθλήματα απροσμέτρητα και κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πώς να εξηγήσεις στους Ευρωπαίους», γράφει ο Αυστριακός Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στο πολύκροτο βιβλίο του «Η δύση της Δύσεως», «ότι η λέξη τιμή, όταν συνδέεται με την φιλία, χάνει την οικονομική της χροιά, επειδή έγινε φιλότιμο; Πώς να τα πεις στους Ευρωπαίους όλα αυτά, αφού δεν έχουν φιλότιμο;».
Και την γλώσσα αυτή την διαφύλαξε κυρίως ο λαός, που όταν κάθεται στο τραπέζι τρώει «ψωμί», ενώ στον Εσπερινό θα πάει τους «άρτους», για να γίνει «αρτοκλασία». Ήρθαν, όμως, οι διανοούμενοι των σαλονιών και κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 έκοψαν σύρριζα την βασιλική φλέβα, που ζωογονούσε τον ύστερο λόγο με τον αρχαίο. Η γλώσσα αίφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμού». Στήθηκε ένα γλωσσικό «γκέτο» και χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Έτσι φτάσαμε σε γλωσσικά εκτρώματα του τύπου «η συναυλία θα γίνει στις 18 του Ιούνη». Όμοιες προγραφές είχαμε και με λέξεις, που ήταν ύποπτες για λανθάνουσα εθνικοφροσύνη. Λέξεις όπως πατριώτης, έθνος, Ορθόδοξος, απέκτησαν αρνητική σημασία και ταυτίστηκαν με τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία. Ακόμη και σήμερα, αν τολμήσεις και μιλήσεις για πατριωτισμό, οι ενεδρεύοντες ημιμαθείς της προοδομανίας, αναρριπίζουν την ετικέτα του εθνικισμού.
Ήρθε και εκείνη η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων από καμμιά δεκαριά νυσταλέους «εθνοπατέρες» και «εθνομητέρες», στα μέσα της δεκαετίας του ’80, και φτάσαμε στον σημερινό πτωματώδη νεοελληνικό λόγο. «Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει, έλεγε Ρώσος γλωσσολόγος. Η ορθογραφία ως σημαντική και καίρια παράμετρος του γλωσσικού μαθήματος, ιδίως στις μικρές τάξεις του δημοτικού, καταργήθηκε. Τις συνέπειες τις βιώνουμε. Η ανορθογραφία είναι ο κανόνας. Κάτι παρόμοιο ισχύει και με την πάλαι ποτέ καλλιγραφία.
Όλος, όμως, αυτός ο εθελότυφλος φανατισμός και η ασχετοσύνη διοχετεύτηκε στην εκπαίδευση με τραγικά αποτελέσματα. Αντί η εκπαίδευση να γίνει θύλακος αντιστάστεως στην γλωσσική εκμβαρβάρωση, απέβη σιγά-σιγά συντελεστής της. Τα αρχαία ελληνικά καταργήθηκαν στην μέση εκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατά τους «εκδημοτικιστές», στην οπερετική καθαρεύουσα των Απριλιανών. Το ίδιο συνέβη και με την γραμματική του δημοτικού σχολείου, η οποία αποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικά «τα παιδιά του λαού». Αφού χαντακώθηκε γλωσσικά μια ολόκληρη γενιά μαθητών, επανήλθαν αμφότερα-αρχαία και γραμματική-στο σχολείο.
(Και για να είμαστε ειλικρινείς, όσοι δάσκαλοι ή φιλόλογοι φοιτήσαμε και αποφοιτήσαμε την δεκαετία του ’80 και εντεύθεν, υστερούμε σε γνώσεις- και σε ήθος-από τους παλαιότερους. Είμαστε «προϊόντα» της ακαδημαϊκής μετριοκρατίας και της λογικής της ήσσονος προσπάθειας, όπως ελέχθη επιτυχώς). Κι αν στο δημοτικό σχολείο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τις άνωθεν εντολές, διδάσκαμε την γραμματική και αναθέταμε, παρά τις σχετικές απαγορεύσεις, κατ’οίκον σχολικές εργασίες, η κατάργηση των αρχαίων ήτα εγκληματική.
(Πριν από αρκετά χρόνια «έδινα» στην θεολογική σχολή του ΑΠΘ αρχαία ελληνικά. Αγανακτισμένη η διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγορούσε την πανάθλια εκπαίδευση για το τραγικό επίπεδο των φοιτητών, και μάλιστα πρωτοετών με νωπή ακόμη την διδασκαλία των αρχαίων). Ο πρωτομάστορας της (Κακιάς) δημοτικής ο Ψυχάρης έλεγε: «Γράφω την κοινή γλώσσα του λαού. Όταν η δημοτική μας γλώσσα δεν έχει μία λέξη που μας χρειάζεται, την παίρνω από την αρχαία και προσπαθώ, όσο είναι δυνατό, να την ταιριάσω στη γραμματική. Έτσι έκαμαν όλα τα έθνη του κόσμου, έτσι θα κάμουμε και εμείς». (Ο Ψυχάρης μάλλον περισσότερο κακό έκανε παρά καλό. Η γλώσσα που πρότεινε ήταν ένα ανύπαρκτο λαϊκό ιδίωμα, που προφανώς ονομάστηκε «η καθαρεύουσα» του Ψυχάρη). Η λεγόμενη δημοτική δεν νοείται αυτοδύναμη, ξεκομμένη από την αρχαία. Αυτός ο ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμός μας φόρτωσε εκείνα τα αμίμητα: Ιούνη, Γιούλη, δημόσιου, άμεσα (αντί αμέσως), κύρια (αντί κυρίως), προηγούμενα (αντί προηγουμένως), επόμενα, ομολογούμενα, αντικατάσταση, δηλαδή, του επιρρήματος απ’ το επίθετο. Πειραματίστηκαν οι «καυσοκαλυβίτες» της παιδείας, απέκοψαν τον ομφάλιο λώρο, που συνέδεε την αρχαία με την νέα γλώσσα, και έτσι «οι μαθητές θα θεωρούν σε λίγα χρόνια την μουσική ως θηλυκό του μουσακά, τον Έλληνα συνώνυμο του σέλινου και τον γλύπτη συνώνυμο του γλείφτη, θα συγχέουν την δημοκρατία με την δημοπρασία, την αλήθεια με την ευήθεια (=βλακεία), τον πολίτη με τον αλήτη». (Καργάκος, «Αλαλία», σελ. 68).
Ήδη οι λέξει εργασία, σύνταξη, εφάπαξ, ασφάλεια, έχουν σχεδόν προγραφεί από το λεξιλόγιο των σαλταδόρων της πολιτικής. Αντικαθίστανται από δυσνόητους νεολογισμούς, για να κρύψουν εγκλήματα. Είναι η τακτική της «Νέας Τάξης». Ας προστεθεί και η περιρρέουσα γλωσσική ημιμάθεια και η αποκοπή μας από τα αρχαία γλωσσικά κοιτάσματα που επέτειναν την …αγλωσσία
Και αυτή η αποκοπή από την αρχαία γλώσσα προλείανε το έδαφος για την «Νέα Ομιλία» του Όργουελ. «Κάποιος που θα έχει ανατραφεί μόνο με την Νέα Ομιλία δεν θα ξέρει ότι κάποτε η λέξη «ίσοι», είχε την δευτερεούσα σημασία «πολιτικώς ίσοι» ή ότι η λέξη «ελευθέρος» κάποτε σήμαινε «πολιτικώς ελεύθερος». («1984». Σελ. 307)
Σήμερα ξεβράζονται οι επιπτώσεις της γλωσσικής κακοδιδασκαλίας, «ακουμπούν» ακόμη και τους ανθρώπους που θα αναλάβουν τον επίμοχθο και κρίσιμο λειτούργημα της εκμάθησης στους μικρούς μαθητές. Πώς να εξηγηθεί η ετυμολογία της λέξης παγκόσμιος από το «πάγκος» και «οσμή», όπως έγραψε δάσκαλος εξεταζόμενος για την είσοδο του στην εκπαίδευση;
http://www.antibaro.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)