Γιατί οι Αμερικάνοι παρακολουθούσαν τον Καραμανλή

Ο ανταποκριτής του Mega στη Ουάσινγκτον, Μιχάλης Ιγνατίου, σχολιάζει στην aixmi.gr το θέμα των υποκλοπών στον Κώστα Καραμανλή και μεταφέρει τις πληροφορίες του για τους λόγους που παρακολουθούνταν ο πρώην πρωθυπουργός.

Ακολουθεί το άρθρο:

Παρά το γεγονός ότι δεν δόθηκε η απαιτούμενη δημοσιότητα, δεν παύει να είναι συγκλονιστική η αποκάλυψη της εφημερίδας «Καθημερινή» ότι η έρευνα του εισαγγελέα Εφετών τοποθετεί την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας στο ρόλο του αυτουργού των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και άλλων κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου είναι η πρώτη φορά μετά την δικτατορία που η Πρεσβεία πιάνεται επ’ αυτοφόρω να παρακολουθεί τον Έλληνα πρωθυπουργό. Αν αποδειχθούν αληθινές οι πληροφορίες, οι Αμερικανοί στόχευαν όχι μόνο τις πολιτικές δραστηριότητες του κ. Καραμανλή, αλλά και τις πολύ προσωπικές στιγμές του.

Η πράξη αυτή καθ’ αυτή των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, δεν είναι μόνο καταδικαστέα, ήταν και επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας. Είναι γεγονός πλέον -και όχι ανυπόστατες φήμες, όπως ισχυρίζονταν τότε οι Αμερικανοί- ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά την περίοδο 2004-2005, οι συνδιαλέξεις του πρωθυπουργού καταγράφονταν από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Με τον τρόπο αυτό, γνώριζαν κάθε σκέψη του κ. Καραμανλή, είτε αφορούσε την Ενέργεια, τους Εξοπλισμούς, τις σχέσεις με τη Ρωσία, την Τουρκία και τα Σκόπια, είτε είχε σχέση με το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν και γενικά το Κυπριακό. Οι Αμερικανοί -και κατ’ επέκταση και κάποιοι σύμμαχοί τους- ήξεραν τί επρόκειτο να πράξει ο κ. Καραμανλής και οι υπουργοί του πριν από κάθε συνάντηση που είχαν μαζί τους, με αποτέλεσμα να τους αναγκάζουν να βρίσκονται συνέχεια σε άμυνα.

Τότε που δημιουργήθηκε το θέμα, συναντήθηκα με πηγή που υπηρέτησε στην αμερικανική πρεσβεία την περίοδο των υποκλοπών. Μου εξήγησε λεπτομερειακά «τι περίπου υπολόγιζε ότι συνέβαινε» και υποστήριξε πως οι υποθέσεις αυτές δεν γνωστοποιούνται ούτε στα υψηλά κλιμάκια της Πρεσβείας. Άρα, υπέθεσα απευθυνόμενος στην πηγή, «πρέπει να είναι ‘δουλειά’ των μυστικών υπηρεσιών«.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Κάποιοι στην Ουάσιγκτον, δίνουν ένα πρωί εντολή στην Πρεσβεία να παρακολουθείται επί 24ωρου βάσεως ο Κώστας Καραμανλής. Για να συμβεί αυτό, οι Αμερικανοί πρέπει να είχαν πληροφορηθεί ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θα ήταν ο υπάκουος σύμμαχος που, προφανώς, θα περίμεναν με δεδομένη γι’ αυτούς την πολιτική του τοποθέτηση στο χώρο της συντηρητικής Δεξιάς, η οποία παραδοσιακά ήταν έντονα φιλοαμερικανική.

Σύμφωνα με την πηγή μου, οι αμερικανικές μυστικές πληροφορίες «παρακολουθούν τους επικίνδυνους«, ώστε να μπορούν να αντιδράσουν άμεσα και ακαριαία εάν κινδυνεύουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα.

Ειλικρινά, όσο και να προσπάθησα δεν βρήκα ένα θέμα τριβής -εκείνη ειδικά την περίοδο- μεταξύ της Αθήνας και της Ουάσιγκτον, που να «δικαιολογούσε» την αδικαιολόγητη πράξη των Αμερικανών. Ακόμα και για το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν, που στο Μπούργκενστοκ δεν ήταν βοηθητικός, δεν ήταν ο καταλύτης για το ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων, διότι η στάση του θύμιζε Πόντιο Πιλάτο. Η αλήθεια είναι ότι αργότερα ενόχλησε τους Αμερικανούς. Οι συναντήσεις και οι συμφωνίες του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν προκάλεσαν οργή, ενώ η ορθή στάση του στο Σκοπιανό, το 2008, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Άκουσα εγώ ο ίδιος Αμερικανό αξιωματούχο να βγάζει όξος και χολή για τον Έλληνα πρωθυπουργό, η ήττα του οποίου τον Οκτώβριο του 2009, δεν στεναχώρεσε κανένα στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Η αποκάλυψη της «Καθημερινής» έπρεπε να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα. Δυστυχώς, αντιμετωπίστηκε ως μία ασήμαντη είδηση του αστυνομικού δελτίου. Κάτι σαν κλοπή… ποδηλάτου! Ελπίζω ότι η έρευνα δεν θα σταματήσει και ότι ο εισαγγελέας θα συνεχίσει να δείχνει την ίδια τόλμη. Η αποκάλυψη της παρακολούθησης του κ. Καραμανλή από τους Αμερικανούς, μπορεί να είναι τελικά η ευκαιρία-δικαιολογία που αναζητούσε η Ελλάδα για να τερματίσει οριστικά την εξάρτηση από την Αμερική, η οποία απέδειξε για μία ακόμα φορά πως ούτε φίλη χώρα είναι, ούτε σύμμαχος με υποχρεώσεις προς τη χώρα μας…

Του Μιχάλη Ιγνατίου από την aixmi.gr

Περιττό εναντίον αναγκαίου - Ε.Α. Χεκίμογλου

Πετυχημένες θεωρούνται σήμερα μέρα οι διαφημίσεις που εισάγουν κώδικες συμπεριφοράς και όχι εκείνες που αναφέρονται στις ιδιότητες του προϊόντος. Γι’ αυτό, τα διαφημιστικά μηνύματα είναι σύντομες ιστορίες, όσο το δυνατόν πιο διασκεδαστικές, που αποπνέουν ελευθεριότητα στη συμπεριφορά: όσο περισσότερη ελευθεριότητα τόσο πιο ελκυστικά καθίστανται τα μηνύματα στα μάτια των ατόμων νεαρής ηλικίας.

Η τηλεοπτική διαφήμιση που με απασχολεί αφηγείται μία σύντομη ιστορία, που εκτυλίσσεται μέσα σε μία βιβλιοθήκη. Το ντεκόρ έχει στηθεί κατ’ απομίμηση μεγάλων αναγνωστηρίων τής Εσπερίας, από εκείνα με τα άπειρα ράφια, τα εκατομμύρια βιβλία και τους πολλούς βιβλιολάτρεις, που τα βλέπεις στις φωτογραφίες και στον κινηματογράφο και θέλεις να μονάσεις εντός τους. Η πλοκή τής ιστορίας είναι σύντομη. Νεαρά κόρη εισέρχεται εντός τής βιβλιοθήκης, κρατώντας στο χέρι το φορητό τηλέφωνο της. Η παρουσία της στο τέμενος τού πνεύματος μάλλον πρέπει να αποδοθεί σε άλλους λόγους, πλην της βιβλιοφιλίας. Διότι δεν αναζητεί έντυπα αλλά τον εκλεκτό τής καρδιάς της.
Το εγχείρημα τυγχάνει δύσκολο για τη νεαρά κόρη, λόγω αφενός τού μεγάλου μεγέθους τής βιβλιοθήκης και τής εμφανούς οκνηρίας της αφετέρου. Ο σκηνοθετικός φακός μεταφέρει την αίσθηση τής χαύνωσης, από την οποία πάσχει η πρωταγωνίστρια, απεικονίζοντας ένα τοπίο θολό και αγγελοπουλικό, ωσάν να διέρχονται ποταμοί με μεγάλη υγρασία κάτω από τα ράφια και τα τραπέζια. Μάλλον δεν κοιμήθηκε καλά η κόρη, διότι περνά δίπλα από τον εκλεκτό της, αλλά δεν τον βλέπει. Εκείνος, πάντως, την εντοπίζει. Υποπτεύομαι ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο πήγε ο νεανίας στην εν λόγω βιβλιοθήκη είναι ότι έχουν ακριβύνει οι καφετέριες. Απόδειξη ότι δεν μελετά. Απλώς κάθεται σε ένα τραπέζι και αναμένει την αγουροξυπνημένη κόρη, με το φορητό τηλέφωνο στο χέρι. Ο ύ τ ε που τ ο ύ π ε ρ ν ά ε ι α π ό τ ο μ υ α λ ό να σηκωθεί και ν α τ η χ α ι ρ ε τ ί σ ε ι. Μόλις τη βλέπει, σπεύδει – με ένα μήνυμα στο φορητό της τηλέφωνο – να την ενημερώσει περί τής γεωγραφικής θέσεώς του. Αγνωστο παραμένει γιατί δεν τής κάνει απλώς ένα αθόρυβο και δωρεάν νεύμα. Ο κουδουνισμός τού τηλεφώνου γκρεμίζει με τον πιο εκνευριστικό τρόπο την ησυχία της βιβλιοθήκης. Οι παρόντες βιβλιόφιλοι, οι ανύποπτοι βιβλιομαθείς και οι εφησυχάζοντες βιβλιοθήρες αναπηδούν εκνευρισμένοι (αν και η διαφήμιση δεν αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην ταραχή τους). Η νεαρά κόρη διαβάζει μετά κόπου το μήνυμα που τής έστειλε ο καλός της και επιτέλους τον εντοπίζει. Πηγαίνει προς το μέρος του, σκύβει και τον ασπάζεται περιπαθώς. Στο σημείο αυτό, η μικρή ιστορία τελειώνει.
Δ η μ ι ο υ ρ γ ε ί ό μ ω ς άλλες, κ α ι ν ο ύ ρ γ ι ε ς. Μερικές χιλιάδες παιδιών και εφήβων έχουν ήδη μάθει ότι μπορούν να παίρνουν τα κινητά τους στις βιβλιοθήκες, για να τούς ενημερώσει ο φίλος τους σε ποιο τραπέζι κάθεται. Έχουν μάθει ότι η βιβλιοθήκη είναι τόπος συνάντησης και ανταλλαγής ασπασμών. Δεν ξέρω αν η διαφήμιση θα συμβάλει στην αύξηση των πωλήσεων τού προϊόντος (που ομολογώ ότι δεν συγκράτησα ούτε το είδος του ούτε το όνομά του). Σίγουρα όμως θα συντελέσει στην υποβάθμιση τών βιβλιοθηκών, στην περιφρόνηση τών βιβλίων
μ έ σ α στο φ υ σ ι κ ό τ ο υ ς χ ώ ρ ο, στο θρίαμβο τού θορύβου απέναντι στην ησυχία, στην επικράτηση του τεχνητού πάνω στο φυσικό, στη νίκη του περιττού πάνω στο αναγκαίο, στη δίωξη τής ανάγνωσης μέσα στα αναγνωστήρια. Μία νέα περίοδος βιβλιοδοκιμασίας αρχίζει.

http://www.antifono.g

ΗΠΑ: Ήθελαν να ρίξουν τον Καραμανλή, για να ελέγχουν το παιχνίδι στην Ελλάδα μέσω του Γιώργου Παπανδρέου και της Ντόρας! - του Σάββα Καλεντερίδη

Διαβάστε με προσοχή τί λέγαμε σε άρθρο μας που δημοσιεύθηκε την Κυριακή 28-8-2007 στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, με τίτλο "Από τα ομόλογα στις φωτιές. Μια επιχείρηση χειραγώγησης της πολιτικής ζωής του τόπου".
Το άρθρο μας ήταν ανυπόγραφο, γιατί αυτό επέβαλαν τότε οι συνθήκες.
Τώρα, υπό το πρίσμα των αποκαλύψεων ότι πίσω από τις υποκλοπές βρισκόταν η πρεσβεία των ΗΠΑ, τότε που ο νυν πρωθυπουργός αποκαλούσε τον Καραμανλή θύτη και όχι θύμα, αξίζει να ξαναδιαβάσουμε το άρθρο:

Από τα ομόλογα στις φωτιές. Μία επιχείρηση χειραγώγησης της πολιτικής ζωής του τόπου
28-8-2007
Η Ελλάδα, που διήγε την πιο ήρεμη περίοδο της πολιτικής της ιστορίας από το 1996 και εντεύθεν, οδηγείται στις εκλογές κάτω από το βάρος μίας εθνικής τραγωδίας.

Όλα ξεκίνησαν με την επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή να επιταχύνει τις διαδικασίες για την υπογραφή του αγωγού μεταφοράς αργού πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης και να αρχίσει συνομιλίες για έναν αντίστοιχο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, ο οποίος -αν ποτέ κατασκευαστεί- θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στην Ευρώπη, ανταγωνιζόμενος τον αμερικανικών συμφερόντων ελληνοτουρκικό αγωγό.
Σε μια εποχή που ο αμερικανορωσικός διαγκωνισμός στην Κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, αλλά και σε άλλα μέρη της υφηλίου, με επίκεντρο τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων και των αξόνων μεταφοράς τους στις διεθνείς αγορές, παίρνει σταδιακά χαρακτήρα ψυχρού πολέμου, τη στιγμή που οι ΗΠΑ, μέσω της επιρροής που έχουν αποκτήσει στην Ουκρανία, την Πολωνία και τις βαλτικές χώρες, προσπαθούν να θέσουν τις δικές τους προϋποθέσεις για τη ροή του ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, για να καταστήσουν ελκυστικό τον λεγόμενο ελληνοτουρκικό αγωγό, του οποίου τα εγκαίνια αναμένεται να γίνουν από μέρα σε μέρα, η επιλογή του Καραμανλή για προσέγγιση με τη Ρωσία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον ρωσικών συμφερόντων αγωγό φυσικού αερίου, που μειώνει τη σημασία του αμερικανικών συμφερόντων ελληνοτουρκικού αγωγού φυσικού αερίου, ήταν η κίνηση που ξεχείλισε το ποτήρι.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι απλή σύμπτωση η ανάδειξη του -υπαρκτού- σκανδάλου των ομολόγων αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Η πρωτοφανής, όμως, επί σειρά μηνών μονοπώληση του θέματος στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και ως η μόνη είδηση στους τηλεοπτικούς σταθμούς, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.
Παρόλο τον πολύμηνο πόλεμο που δέχτηκε επί μήνες από τα ΜΜΕ η κυβέρνηση Καραμανλή με αιχμή του δόρατος το σκάνδαλο των ομολόγων, η ΝΔ διατηρούσε ένα μικρό προβάδισμα ασφαλείας έναντι του ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως θα μπορούσε να μηδενιστεί σε περίπτωση που η κυβέρνηση έμενε εκτεθειμένη σε επιθέσεις διά των ΜΜΕ στην περίοδο του φθινοπώρου. Η κίνηση του Καραμανλή να προκηρύξει εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου δεν έγινε με στόχο να αιφνιδιάσει το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Έγινε για να αιφνιδιάσει τον αμερικανικό παράγοντα και να μην του δώσει το χρόνο και την ευκαιρία να ανατρέψει τη στάση της κοινής γνώμης που συνέχιζε να δίνει προβάδισμα στη ΝΔ. Ο Καραμανλής λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο ή μάλλον χωρίς τον εμπρηστή.
Ασφαλώς, όλες οι φωτιές δεν μπήκαν από χέρια εμπρηστών με πολιτικά κριτήρια, ασφαλώς η κυβέρνηση δεν έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει σε επίπεδο προετοιμασίας, πρόληψης και χρησιμοποίησης των διατεθειμένων μέσων, για να προστατέψει τη χώρα από μία εθνική καταστροφή. Ίσα - ίσα, έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να δείξει άλλη μια φορά στον ίδιο της το λαό αλλά και στη διεθνή κοινότητα ότι η Ελλάδα δεν έχει αποκτήσει συνείδηση διαχείρισης κρίσεων, κάτι που, αν συνυπολογιστεί με την ανυπαρξία της κρατικής μηχανής και της δημόσιας διοίκησης, κάνει την κατάσταση εφιαλτική.
Όμως, κανένας ούτε ακόμη και αυτοί που κάνουν πολιτική πάνω στα φέρετρα και τις στάχτες των πυρκαγιών δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το φαινόμενο τόσο μεγάλου αριθμού πυρκαγιών το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή είναι τυχαίο. Υπάρχουν μάλιστα και πράξεις, όπως οι τηλεφωνικές κλήσεις στην πυροσβεστική υπηρεσία για υποτιθέμενες πυρκαγιές σε διάφορα σημεία της Αττικής, που προκάλεσαν τη διάσπαση της πυροσβεστικής δύναμης, τη στιγμή που ξέσπαγε φωτιά από εμπρηστικό μηχανισμό, για να κάψει το τελευταίο περιαστικό δάσος της Αθήνας. Οι δράστες των τηλεφωνημάτων ήταν επαγγελματίες στη μυστική δράση, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν άφησαν ίχνη που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον εντοπισμό τους.
Το θέμα όμως δεν είναι οι αστυνομικές πτυχές ή οι εγκληματικές αμέλειες της κυβέρνησης. Το θέμα είναι αν υπήρχε σχέδιο πολιτικής ανατροπής στην Ελλάδα, με στόχο τις συγκεκριμένες επιλογές του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η Ελλάδα, που διήγε την πιο ήρεμη περίοδο της πολιτικής της ιστορίας από το 1996 και εντεύθεν, οδηγείται στις εκλογές κάτω από το βάρος μίας εθνικής τραγωδίας. Αν ισχύει το σκεπτικό που αναλύθηκε σε αυτό το άρθρο, είναι πιθανό η κοινή γνώμη να οδηγηθεί στην ανατροπή της κατάστασης και στις 16 Σεπτεμβρίου να έχουμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Το ζήτημα όμως δεν είναι ποιο κόμμα θα κυβερνάει την Ελλάδα αλλά ποιοι πολιτικοί αρχηγοί θα είναι επικεφαλής στα κόμματα εξουσίας. Αν την επόμενη ημέρα των εκλογών πρωθυπουργός θα είναι ο Γιώργος Παπανδρέου και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, είναι προφανές ότι η επιχείρηση τιμωρίας του Καραμανλή και χειραγώγησης της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα στέφτηκε με επιτυχία. Μια "επιτυχία" που δεν πρόκειται να σταματήσει στην Αθήνα, αλλά θα φτάσει μέχρι τη Λευκωσία, αφού είναι αμφίβολο αν κάτω από τις νέες συνθήκες μπορέσει να αντέξει μόνος τη πίεση ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Φυσικά όπως ο Καραμανλής σχεδίασε χωρίς το ξενοδόχο και οι ατζέντηδες των εταιρειών πετρελαίου σχεδιάζουν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους μία πολύ σπουδαία παράμετρο. Τον ελληνικό λαό. Οψόμεθα.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
η συνέχεια....
Τελικά ο Τάσος Παπαδόπουλος πέθανε από καρκίνο και ο Καραμανλής τότε κέρδισε τις εκλογές. Οδηγήθηκε όμως σε δυο χρόνια σε άλλες εκλογές, υπό το βάρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του σκανδάλου του Βατοπεδίου, για το οποίο, σημειωτέον έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η πρεσβεία των ΗΠΑ, πολύ προτού του αναδείξει ο τηλεοπτικός σταθμός ΑΛΦΑ και ο Κοντομηνάς.
Στις εκλογές του 2009 έγινε πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου και η Ντόρα ετοιμάστηκε να αναλάβει τα ηνία, όπως έλεγε και προέβλεπε το άρθρο μας, της 28ης Αυγούστου 2007. Εκεί ο ελληνικός λαός κάτι ψιλιάστηκε και έστειλε τη Ντόρα στα αζήτητα, φέροντας στο προσκήνιο το Σαμαρά.
Να δούμε τώρα, υπό το πρίσμα των αποκαλύψεων και των λοιπών ζητημάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη, πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδος και ποιοι θα είναι αυτοί που θα ορίζουν τις τύχες της χώρας.
Να δούμε αν έχει μείνει κάτι από τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του ελληνικού λαού ή αν συνεχίσει να ανέχεται να τον κυβερνούν εκλεκτοί και ενεργούμενα ξένων πρεσβειών.

http://infognomonpolitics.blogspot.com

Ο ελληνικός τρόπος αντίστασης - Ραφαήλ Καλυβιώτης

Την επομένη της κρίσεως που έπληξε τον Ελλαδικό κόσμο, σαν κόρακες έπεσαν διαφόρων ειδών τεχνοκράτες με στόχο την προβολή “πολύτιμων” λύσεων για το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας. Οι αναλυτές λοιπόν (πολιτικοί ή οικονομικοί) αντί μετά από κάποιο ασφαλές χρονικό διάστημα να εξετάσουν τη συνολική κατεύθυνση των μέτρων σε κοινωνικό επίπεδο, συνέχιζαν να αποτιμούν μόνον τις οικονομικές επιπτώσεις. Λες και οι οικονομικές κατευθύνσεις μίας χώρας δεν διαμορφώνουν μία κοινωνική νοοτροπία. Αυτός άλλωστε δεν ήταν και ο στόχος του καλούμενου “εκσυγχρονισμού” Σημίτη; Γιατί τότε, οι ίδιοι αναλυτές εξήραν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ως απόρροια των οικονομικών; Ουδεμία αμφιβολία πρέπει να υπάρχει: η εγκαθίδρυση ενός οικονομικού συστήματος από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, εγκαθιδρύει και έναν ατομιστικό τρόπο στην αντίληψη των κοινωνικών σχέσεων και της κοινωνικής πρακτικής. Οφείλει λοιπόν ο αναλυτής να υπενθυμίζει την αυθεντική πνευματική παράδοση του Ελληνισμού ως εναπομείνοντα τρόπο αντίστασης στην ομογενοποιημένη κουλτούρα.

Από αρχαιοτάτων χρόνων ο Έλλην ανέδειξε μία “θεόπνευστη” ατομικότητα που οι άλλοι λαοί, ευεπίφοροι εκείνη την περίοδο για πολιτισμό δεν μπόρεσαν να προτάξουν. Ξεκίνησε από την ατομικότητα της ανδραγαθίας ως επιβράβευση για τη θυσία μέσα στην μάχη. Σφυρηλατείτο έτσι μία αντίληψη περί υστεροφημίας, η οποία έδινε την δυνατότητα σε μία πολεμική κοινότητα να αναπτύξει κάποια ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά.

Όσο όμως οι επιμέρους φατρίες άρχιζαν να οργανώνονται σε πόλεις-κράτη, άρχιζαν δηλαδή να αποκτούν δομή η οποία έτεινε να διακρίνει τις εξουσίες και να επιβάλλεται σε κατεστημένα συμφέροντα, το Άτομο μέσω καθιερωμένων θεσμών μπόρεσε να εκφραστεί ακόμα περισσότερο και τοιουτοτρόπως να αναπτύξει συλλογικά ανώτερο πολιτισμό. Η ίδια η σύλληψη της έννοιας Δημοκρατία και Ολιγαρχία και αργότερα η προσχηματική μανιχαϊστική διαίρεση του Ελληνικού κόσμου πίσω από αυτούς τους δύο εναλλακτικούς τρόπους ζωής, δεν είναι μόνο μία διαμάχη ισχύος. Είναι ταυτόχρονα και μία διαμάχη ιδεολογική και πολιτική η οποία εμφιλοχωρεί στην ουσία της το ποια είναι η αντίληψη των δύο αυτών κοσμοθεωριών για το Άτομο.

Κατά αυτόν τον τρόπο, η ιστορία του Ατόμου προοδευτικά βρίσκει την πιο εκλεπτυσμένη αποτύπωσή της στην αρχαιότητα και δη στην απολογία Σωκράτους. Αντιλαμβάνεται ο Σωκράτης ότι ναι μεν στην Αθηναϊκή Δημοκρατία υπάρχει περιθώριο αναπτύξεως της ατομικότητος, αλλά όχι τόση ώστε να εκδηλώνει κανείς κριτική στα θεμέλιά της, να αποφασίζει ο ίδιος για το ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που δεν επιθυμεί το Άτομο να του επιβάλει η Πολιτεία. Παραταύτα, καίτοι καταδικάζεται, αναγνωρίζει στον Κρίτωνα ότι στο έσχατο σημείο που συγκρούεται η Ατομική αξία και η Συλλογικότητα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει δίλημμα. Δίχως την Κοινότητα το Άτομο αδυνατεί να είναι Άτομο. Είναι το πραγματικό νόημα της Σωκρατικής ρήσεως “μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον”. Κατά την σύγκρουση Ατόμου - Κοινότητος το σύνολο έχει προτεραιότητα έναντι του μέρους, αλλά με μία μεγάλη Σωκρατική καινοτομία: το Άτομο ενσυνείδητα να επιλέγει την Κοινότητα και όχι η Κοινότητα να προαποφασίζει την επιλογή του Ατόμου.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η Ελληνορθόδοξη παράδοση κατέληξε να είναι Προσωποκεντρική και όχι Ατομοκεντρική όπως στην Δύση. Ενώ η Δύση απευθύνεται αποκλειστικά στο Άτομο, στην δική μας πνευματική παράδοση το “εγώ” είναι μεν ισχυρό, αλλά εν τέλει λογοδοτεί στην Κοινότητα. (Η Οικογένεια ως θεσμός είναι μία εγγενής και σταθερή απόδειξη για τη διαφορά μας με την Δύση). Αλλά και από την Ανατολή, όπου ο αφέντης είναι πατριαρχικός και αυταρχικός και το Άτομο πλήρως υποτάσσεται στο σύνολο, έχει προφανείς διαφορές ο Ελληνορθόδοξος τρόπος ζωής.

Ο Ελληνικός τρόπος σκέψης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα βαπτίστηκε μέσα στους αγώνες. Και όσο πιο έντονα αφήνεις ελεύθερο το εγώ, τόσο μεγαλύτερη και η θυσία όταν το εγκαταλείπεις προς χάριν του συνόλου. Έτσι η πνευματική κληρονομιά διεισδύει και στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία, αφού υπάρχει διαφορά στην αντίληψη του να παραδίδεις την Κύπρο με το να μάχεσαι για αυτήν, υπάρχει διαφορά να αντιλαμβάνεσαι τον Ελληνικό λαό ως ένα σύνολο που χρειάζεται καθοδήγηση με το να τον θεωρείς ανατολική επαρχία τριτοκοσμικού τύπου, υπάρχει διαφορά να χαρίζεις το όνομα Μακεδονία ως δήθεν ορθολογική επιλογή με το να αντιστέκεσαι στα προσωρινά καπρίτσια των ισχυρών...υπάρχει διαφορά να δέχεσαι την υποτέλεια στο ΔΝΤ ως αναγκαία επιλογή με το να θυσιάζεις το κομματικό σου μέλλον.

Ναι. Ο Ελληνικός τρόπος σκέψης βαπτίστηκε μέσα στους αγώνες για Ελευθερία, δημιουργώντας έναν σπάνιο Αριστοκρατικό τύπο ανθρώπου. Ενώ η Αριστοκρατία του Δυτικού είναι ταξική, του Ανατολίτη φυλετική, η πραγματική Ελληνική Αριστοκρατική αντίληψη είναι Πνευματική και Λαϊκή και κατοικοεδρεύει στον κάθε κυρ-Γιάννη και την καθεμία κυρα-Μαρία. Είναι ο δικός μας τρόπος αντίστασης.

http://www.antibaro.gr

ΘΑ ‘ΡΘΟΥΝΕ ΜΕΡΕΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ (ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ)

Θα φυσήξουν οι άνεμοι μαρασμό,
απόγευμα ομίχλης στο απολυμαντήριο…

Θα ‘ρθούνε μέρες ανάξιες,
μήνες μετέωροι,
χρόνια αιμορραγικά,
αποφλοιωμένα.

Ψάρια νεκρά θα βγάλουνε τα κύματα…

Και θα ‘ναι
μες στη μεγάλη νύχτα της βροχής
χωρίς φωνή οι κήρυκες,
χωρίς τους ήχους της φυγής οι λεωφόροι

Δε θα ‘χεις όνειρο να μοιραστείς με κανένα,
Ούτε χαμόγελο,
μόνο πικρό ψωμί και δάκρυ…

Και τίποτα δε θα θυμίζει πια
τον τόπο της ελιάς
και της πικροδάφνης…

http://harryklynn.blogspot.com/

Η εύθυμη γαλαρία - Του Θεοδωρου Π. Λιανου*

Η πολιτική ζωή στη χώρα μας, μετά τον πόλεμο, μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους. Η πρώτη, που τελειώνει το 1974 με την πτώση των συνταγματαρχών, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως περίοδος του «αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν». Η δεύτερη, από τότε μέχρι σήμερα, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως εποχή του «ούτε αποφασίζουμε, ούτε διατάζουμε». Τα τελευταία 37 χρόνια, οι πολιτικές ηγεσίες αδιαφόρησαν για την πορεία του τόπου. Αφησαν τις δόλιες, αρπακτικές και καταστρεπτικές συντεχνίες των ΔΕΚΟ, τα κάθε είδους οργανωμένα συμφέροντα, μικρά ή μεγάλα, τις εντυπωσιακής ποικιλίας ομάδες παρανόμων, λαθρεμπόρων, απατεώνων και κακοποιών, καθώς επίσης και τις εκατοντάδες χιλιάδες των παράνομων μεταναστών να οργώνουν ανενόχλητοι τη χώρα και να τεμαχίζουν με βουλιμία το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Τέτοιο κανιβαλισμό επί της σαρκός της, δεν νομίζω ότι είχε γνωρίσει ποτέ η Ελλάδα στο παρελθόν.

Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, η κυβέρνηση Παπανδρέου εισήγαγε τη διαβούλευση στη δημόσια ζωή και ουσιαστικά κατήργησε τα χρονικά όρια του διαλόγου μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών. Υποθέτω πως ήλπιζε με τον τρόπο αυτό να βρει συναινετικές λύσεις. Αποτέλεσμα; Επί δύο χρόνια διαβουλευόμαστε και διαλεγόμαστε, χωρίς αποφάσεις και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Βέβαια, μόνον οι υπερβολικά αισιόδοξοι πίστευαν ότι ο διάλογος μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα. Εκ των υστέρων βλέπουμε ότι ο διάλογος, όπου έγινε, ήταν διάλογος μεταξύ κωφαλάλων.

Δεν υποστηρίζω ότι ο διάλογος είναι περιττός. Αντίθετα πιστεύω ότι μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος, αλλά όταν γίνεται υπό προϋποθέσεις, ουσιαστικότερες των οποίων είναι η επιδίωξη κοινού συμφέροντος και η επιβολή χρονικού ορίου. Τέτοιες, όμως, προϋποθέσεις δύσκολα εξασφαλίζονται. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθες για τα ΑΕΙ, το οποίο θα λύσει ορισμένα από τα χρόνια προβλήματα των πανεπιστημίων. Τι διάλογο να κάνεις με τους αγράμματους καθηγητές (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι) για την αξιολόγηση του ανύπαρκτου επιστημονικού τους έργου; Τι διάλογο να κάνεις με εκείνους που ζητούσαν αναβολή κατάθεσης του νομοσχεδίου και συνέχιση του διαλόγου, όταν τα ΑΕΙ βυθίζονται στην ανυπαρξία εδώ και τριάντα χρόνια;

Πάρτε άλλα παραδείγματα. Τι διάλογο να κάνεις με τους μικρούς ήρωες της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ (που έχει καταστρέψει οικονομικά πολλούς επιχειρηματίες με τις αδικαιολόγητες απεργίες της), όταν η πρώτη φράση που εκφωνούν είναι απειλή κατά της κοινωνίας; Τι διάλογο να κάνεις με τους ιδιοκτήτες ταξί, όταν αυτοί αδιαφορούν για τα πάντα εκτός από την ταρίφα τους; Τι διάλογο να κάνεις με τους αμβλύνοες που νομίζουν ότι η πλατεία Συντάγματος είναι κάμπινγκ;

Η εμπειρία έχει καταστήσει σαφές ότι ο διάλογος με τα οργανωμένα συμφέροντα είναι μάταιος. Οι ατέρμονες συζητήσεις είναι απώλεια χρόνου και δυνάμεων για την κυβέρνηση. Είναι καιρός να σταματήσουν ή να περιοριστούν δραστικά οι διάλογοι και η κυβέρνηση να πάρει αποφάσεις. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι να κυβερνά, όχι να συζητά ατελείωτα. Αν μια κυβέρνηση παγιδεύεται σε διαβουλεύσεις και διαλόγους, ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα έστω κι αν το κάνει ωραία. Κάποιος ξένος παρατηρητής της ελληνικής κοινωνίας βλέποντας τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, θα νόμιζε ότι η Ελλάδα είναι μια μεγάλη γαλαρία, άλλοτε εύθυμη άλλοτε δύσθυμη, που άλλοτε γελάει και άλλοτε δακρύζει, αλλά που ποτέ δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το έργο που παίζεται. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης και της πολιτικής ηγεσίας του τόπου να αποδώσουν ευθύνες για τη φθηνή αυτή παράσταση, στην οποία φυσικά συμμετέχουν, και να επιβάλουν την απαιτούμενη σοβαρότητα παίρνοντας, επιτέλους αποφάσεις.

* Ο κ. Θεόδωρος Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

kathimerini.gr

Ανήθικοι νεοέλληνες φοροφυγάδες - Γρηγόρης Καλφέλης

Μέσα στον Αύγουστο βγήκε μια είδηση που μας έκανε να νοιώσουμε βαθιά ντροπή για τη χώρα μας!

Και όπως λέει ο αμερικανός φιλόσοφος Ρόρτυ τα αισθήματα που τρέφει κανείς για τη χώρα του είναι απαραίτητα, αν θέλουμε η δημόσια συζήτηση να είναι εμπνευσμένη και παραγωγική.

Ποια ήταν αυτή η είδηση: Το σώμα δίωξης οικονομικού εγκλήματος, αναλύοντας τους παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς 2000 μεγαλοκαταθετών, ανακάλυψε εκπληκτικά - και ταυτόχρονα- φοβερά ευρήματα:

Εξι τουλάχιστον γιατροί δεν μπορούσαν (κατ' αντιπαραβολή με τις φορολογικές τους δηλώσεις) να δικαιολογήσουν τρομακτικές καταθέσεις 11 εκατομμυρίων ευρώ!

Μεγάλη τεχνική εταιρεία δεν μπορούσε να δικαιολογήσει 16 εκατομμύρια ευρώ! Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος (ή πάτο).

Ετσι τουριστικό γραφείο - με σκοτεινές μεθόδους μέσω Λονδίνου - απέφευγε να δηλώσει εισόδημα 3 εκατομμυρίων ευρώ! Κομμωτής επίσης δεν μπορούσε να δικαιολογήσει 1,5 εκατομμύριο ευρώ και βενζινάδικο υγρών καυσίμων έκοβε αποδείξεις, αλλά η ταμειακή μηχανή ήταν «φάντασμα»!

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με μια παθογένεια ή με μια αποκρουστική κουλτούρα;

Ολοι οι παραπάνω ουσιαστικά δεν νοιώθουν ότι είναι πολίτες αυτής της χώρας! Οτι πρέπει να πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούν.

Ζουν για την πάρτη τους, την οικογένειά τους, το ατομικό τους γίγνεσθαι, το carpe diem (ας φάμε, ας πιούμε, αύριο πεθαίνουμε)!

Ολοι οι παραπάνω εφαρμόζουν κατ' αποτέλεσμα το φρικτό αξίωμα της Θάτσερ: Δηλαδή ότι υπάρχουν άτομα και κοινωνίες!

Και όλα αυτά γίνονται την ώρα που το κράτος μας χρεοκοπεί και ως διεθνής επαίτης ζητάει από παντού βοήθεια!

Αρα έχουν δίκιο όσοι λένε - και ας μου επιτραπεί ο όρος - ότι η χώρα αυτή έχει ακόμη πολύ «λίπος» (και αυτό ας το το σκεφθεί η κυβέρνηση που ακρωτηριάζει μόνο τους μισθούς και τις συντάξεις).

Τι φταίει; Ενδεχόμενα η μεταπολίτευση που διαμόρφωσε ένα διεφθαρμένο και όχι ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος.

Σίγουρα όμως χρειαζόμαστε - ως έθνος εννοώ και κάτι άλλο. Χρειαζόμαστε, δηλαδή,, αυτό που είχε αναλύσει ο γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας από το 1989 στην εφημερίδα Zeit:

Εναν καινούργιο πατριωτισμό (Verfassungespatriotismus) με βάση τον οποίο θα ζούμε κάθε μέρα σύμφωνα με τις ελευθερίες, τα δικαιώματα, αλλά και τις υποχρεώσεις που μας επιβάλλει το Σύνταγμα.

Και επομένως πληρώνοντας και τους φόρους μας ( σε ένα κράτος που καταρρέει)!

Το συμπέρασμα: Αν υπάρχουν ανήθικοι νεοέλληνες φοροφυγάδες κανένα μνημόνιο και καμιά συμφωνία δεν πρόκειται να μας σώσουν ποτέ!

Γρηγόρης Καλφέλης Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ
Kalfelis@law.auth.gr