Η μεταπολίτευση της γλώσσας - Γιάννης Καλλιόρης*

Οι λέξεις στην μεταπολιτευτική πολιτική πραγματικότητα είτε μένουν ακατοίκητες, αποσυνδεόμενες από τα πράγματα και συγκαλύπτοντας το κενό δια της κενολογίας είτε χρησιμεύουν ως προπέτασμα που τα συσκοτίζει είτε αντιστρέφουν τη σημασία ή και την ίδια την πραγματικότητα είτε, ακόμη, λειτουργούνε σαν άλλοθι αθωωτικά παροχετεύοντας ταυτόχρονα το βλέμμα.

Στην πρώτη φάση της μεταπολιτευτικής περιόδου, οι λέξεις επανασυνδέονται για λίγο με τα πράγματα στον βαθμό που καθορίζουν ευθύβολα κοινή απαξίωση της δικτατορίας και κατάφαση της δημοκρατίας, πολλώ μάλλον που για πρώτη φορά στην ιστορία της νεώτερης Ελλάδος υπήρξε κράτος ανοχής, κι η ίδια η δεξιά, εγκατέλειψε σιγά σιγά την εθνικοφροσύνη και την καταρρακωμένη από τη δικτατορία γλώσσα της.
Εν συνεχεία όμως, η γλώσσα αρχίζει να λειτουργεί ιδεολογικά, και κατά το περιεχόμενο και κατά τη γραμματοσυντακτική της υφή, η οποία γίνεται σήμα κατατεθέν μιας φιλολαϊκότητος που εκφυλίζεται σε λιπαρό λαϊκισμό.

Έτσι, η παραδοσιακή Αριστερά, για να διαφυλάξει την κομματική και ιδεολογική ορθοδοξία, θα καταφύγει στο ξυλόφθογγο ιδίωμα σχημάτων δογματοπαγών και αποστεωμένων, που κεφαλαιοποιούν ακόμα κάποιους μυθικούς απόηχους των καταβολών, και θα οχυρωθεί στο προστατευτικό οστρακόδερμα των έτοιμων αληθειών και των στερεότυπων διατυπώσεων, όπου, η μεν μορφολογία ομογενοποιείται εκβιαστικά (π.χ. πράξης και ποτέ και πράξεως), η δε σύνταξη αποβαίνει μεταφρασμένη καθαρεύουσα (ονοματοποίηση της ρηματικής ενέργειας, συνεπαγόμενη αλλεπαλληλία αλληλοεξαρτημένων γενικών), παράγοντας γλώσσα κομποδεμένη, παγερή και λεξιπενική, ομόλογη προς τη συγκεντρωτική δομή του κομματικού μηχανισμού και την ανάγκη για απόλυτο έλεγχο των σημασιών. Συνάμα, την επαναστατικότητα του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού ως τελικού σκοπού αντικαθιστά «μεταβατικώς» η «προοδευτικότητα», λέξη - πασπαρτού, αυταξίωτη όσο και ασαφής, που σχηματοποιεί αντιθετικά τον κόσμο σε αντιδραστικούς - συντη­ρητικούς από τη μια μεριά και προοδευτικούς από την άλλη, αποσιωπώντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για την κίνηση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και του κόσμου των σημασιών του, οπότε και η άνευ αποχρώσεων κριτική που ασκεί στον καπιταλισμό επανεγγράφεται σ' αυτόν ως ερεθιστική άκανθα τακτικών αυτοδιορθωτικών μηχανισμών και όχι ως ρηξικέλευθη θολή.

Την ίδια έννοια υιοθετεί και η λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά, η οποία εγκαταλείπει μεν το απολιθωμένο αριστεροκομματικό ιδίωμα, αλλά ελλείψει στερεώτερων αξόνων αναφοράς και θεωρητικής υποδομής («οράματος»), συνεπώς και σκόπευσης στρατηγικής, επιδίδεται σε ασπόνδυλο τακτικισμό κολλώντας στα γεγονότα, και η γλώσσα καλείται κι εδώ να αναπληρώσει το κενό πάλι με το σχήμα συντήρηση - πρόοδος, που αποβαίνει πλέον αφηρημένο αναφορικό υποκατάστατο σοσιαλδημοκρατικής αποχρώσεως, χωρίς αξιώσεις ριζικού μετασχηματισμού, αποτυπώνοντας τη γενικότερη σύγχυση της ραγδαία μεταβατικής περιόδου που διανύουμε. Με το Πασόκ, η «Αλλαγή», σύνθημα «οραματικό» και λέξη φετίχ, που τα λέει όλα και τίποτα, ένα είδος αριστερόφωνης λαϊκοφροσύνης (όπου συν τοις άλλοις το αριστεροκομματικό ιδίωμα εναρμονίζεται κατά την ίδια τη γραμματοσυντακτική του υφή με τη φύση της διοίκησης και του κρατικού λαϊκισμού), ισοσκελίζει γλωσσικά το σοσιαλδημοκρατικό έλλειμμα στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, αποτυπώνοντας την αμφιθυμική πρόσληψη της Αλλαγής ως διεκδικήσεως δικαιωμάτων χωρίς το αντίλυτρο των υποχρεώσεων, ε ν (1) αποπραγματοποιεί κατά περίπτωση τα πράγματα αναποδογυρίζοντας φραστικά την πραγματικότητά τους («φεύγουν οι βάσεις» αμέσως μετά τη συμφωνία για την παράτασή τους εδώ ανήκει και η διπλή γλώσσα: άλλη προς τα έξω και άλλη προς εσωτερική κατανάλωση) με τη δε αυριανική συνιστώσα η μάχη των εντυπώσεων οδηγείται σ' εκείνα τα άκρα όπου το υπέρογκο ψέμα μπορεί να γίνει πιστευτό ακριβώς επειδή είναι απίστευτο!

Μετά τη δεύτερη τετραετία. ο μαζόφρων λαϊκισμός θα μετέλθει αερόστρωμα λέξεων ομιχλωδών, όπως «Αλλαγή στην Αλλαγή», «Μεταρρύθμιση παντού», «σύμπραξη προοδευτικών, δημοκρατικών, εκσυγχρονιστικών και ανανεωτικών δυνάμεων» (sic), ενώ στην μετέπειτα εκσυγχρονιστική οκταετία, η λογιστική πλέον διαχείριση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης κατά το νεοφιλελεύθερο πνεύμα Μάαστριχτ, οδηγεί τη γλώσσα να παροχετεύει το βλέμμα μιλώντας για «ανάπτυξη», «πρόοδο», «ευημερία», «ισχυρή οικονομία», στη δε τωρινή της εκδοχή η έμμεση αποκήρυξη του παρελθόντος («να αλλάξουμε το Πασόκ για να τ' αλλάξουμε όλα») εγγράφεται, αερολογικώς και άνευ προγράμματος, στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση με υπόσχεση μεγαλύτερης αποτελεσματικότητος!

Τελικά, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά συνδέονταν διαγωνίως δια της διαχειριστικής ιδεολογίας της προόδου, δηλαδή της παγκόσμιας καπιταλιστικής ολοκλήρωσης με την απορρύθμιση της οικονομίας, που η γλώσσα συγκαλύπτει μετα βαπτίζοντας ευφημιστικά τις σκληρές πραγματικότητές της σε «πορεία προς τα εμπρός», «ανάπτυξη», «ευελιξία», «διαρθρωτικές αλλαγές που έχει ανάγκη η κοινωνία και θέλει ο ελληνικός λαός» κλπ., παρασιωπώντας ότι με τη συντελούμενη «απελευθέρωση της οικονομίας» που έχει πλέον αποβεί αναρχοδυναμική διαδικασία χωρίς υποκείμενο, η οικονομία της αγοράς γίνεται κοινωνία της αγοράς, που παράγει πλούτο οικονομικό σε βάρος του κοινωνικού, και όπου η αλληλεγγύη της κοινωνικής προστασίας αντιμετωπίζεται «εξορθολογιστικά» ως κόστος -προς συρρίκνωση της οικονομικής μεγέθυνσης, ενώ ο ανταγωνισμός εκτείνεται πλέον σε αλληλομαχία καθολική δίκην κοινωνικού δαρβινισμού κατά το αμερικάνικο πρότυπο.

*Συγγραφέας & καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής (VIII Παρισίων)

πηγή: Αντίφωνο, πρώτη δημοσίευση Μanifesto Πολιτική-Πολιτισμός, Τ. 5, Χειμώνας 2006

Αυτός θα φύγει νύχτα με το όνομα Τζέφρυ Τριανταφυλλίδης...

Είναι μήνες τώρα που πάμε απ' το κακό στο χειρότερο.
Κι όλο για τα κακά που μας έχουν βρει μιλάμε (και παραμιλάμε) -παντού!
Κατ' ιδίαν, στις οθόνες (έχουν γίνει οι οικονομολόγοι κάτι σαν σεισμολόγοι μετά από 7 Ρίχτερ), στις παρέες, διαβάζοντας -λίγες οι στιγμές που ξεχνιόμαστε.
Και φορώντας μήνα το μήνα το κακό κι άλλο κακό ανταμώνοντας βδομάδα τη βδομάδα, όλο και για τα νέα αλλεπάλληλα επίπεδα του κακού μιλάμε, ξεχνώντας τα πιο παλιά.
Ποιος ενθυμείται τώρα πώς ξεκίνησε το κακό ο Γιώργος Παπανδρέου με κραυγές για χρεωκοπίες και ψιθύρους για τεμπέληδες -ένας ανίκανος (ή βαλτός) και συκοφάντης...
Οπως φαρμάκι το φάρμακό τους και κάθε μέρα το νέο κακό σκάει πάνω στα κακά, δεινότερο, διαρκώς δεινότερο το καθένα απ' το προηγούμενο· κι εμείς πρέπει όλα μαζί να τα αφομοιώνουμε και να τα διαχειριζόμαστε ενώ κάθε μέρα και μια νέα κεραμίδα πέφτει στο κεφάλι των ανδρείκελων και συνεπώς στο δικό μας.
Εχουμε μπει σε μια τρέλα χωρίς τέλος, σε μια κατάσταση contra naturam, αφύσικη.
Ο επίλογος αυτής της κυβέρνησης είναι ο κ. Βενιζέλος.
Ο άνθρωπος «γαία πυρί μιχθήτω» -«το κράτος είμαι εγώ» και «μετά από μένα το χάος» - όλα μαζί.
Θα είναι ένα κύκνειο άσμα που θα το τραγουδήσουν όλοι μαζί χίλιοι πίθηκοι...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.ΙΧ.2011
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=306600

«τακτικές» καθημερινής διαβίωσης - συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας στο Παρίσι.

Ζωή χωρίς προβλήματα υγείας; Ακούγεται σχεδόν ανέφικτο όμως δεν είναι σύμφωνα με τους επιστήμονες που συμμετείχαν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας στο Παρίσι.

Σύμφωνα με μια σειρά ερευνών που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο, υπάρχουν «τακτικές» καθημερινής διαβίωσης που απομακρύνουν τον κίνδυνο προσβολής από έμφραγμα ή εγκεφαλικό.

Το γέλιο σώζει ζωές

Πιο συγκεκριμένα, σε έρευνα που παρουσιάστηκε στο συνέδριο από επιστήμονες στην Βαλτιμόρη των ΗΠΑ αποδείχθηκε πώς το γέλιο πραγματικά σώζει ζωές. Σε δείγμα 300 ανδρών διαπιστώθηκε πώς όσοι γελούσαν πιο συχνά με διάφορα γεγονότα είχαν περισσότερες πιθανότητες για μια πιο υγιή και μακρόχρονη ζωή. Στους συμμετέχοντες επίσης ζητήθηκε να παρακολουθήσαν δύο βίντεο: ένα υπερβολικά αστείο και ένα αγχωτικό. Έκπληκτοι οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως η διαφορά στη διάμετρο των αγγείων άγγιξε το 40%...

Πείτε αντίο στον θυμό

Και από το γέλιο στον θυμό και μάλιστα στον ανεξέλεγκτο θυμό που προκαλούν οι εργασιακές εντάσεις. Φινλανδοί επιστήμονες ανέφεραν τον σημαντικό ρόλο που παίζει το ήρεμο εργασιακό περιβάλλον στην καλή υγεία ενός ανθρώπου. Το άγχος, τα πιεστικά deadlines, το κακό εργασιακό κλίμα και οι ίντριγκες στον χώρο εργασίας αυξάνουν ανησυχητικά τα καρδιαγγειακά νοσήματα, τα οποία όπως τονίστηκε στο συνέδριο, αυξάνονται όσο περισσότερο επιμηκύνεται το εργασιακό ωράριο…

Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαίωσε και έρευνα Ιταλών επιστημόνων του πανεπιστημίου της Πίζα, όπου σε δείγμα 228 ασθενών που είχαν νοσηλευθεί με έμφραγμα ή εγκεφαλικό, όσοι δεν μπορούσαν στη συνέχεια να διαχειριστούν το θυμό τους είχαν δεκαπλάσιες πιθανότητες να υποστούν νέο έμφραγμα…

Κάντε τη ζωή σας ποδήλατο!

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε και η μελέτη Δανών επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Η έρευνα έδειξε πώς οι άνδρες που κινούνταν με ποδήλατο με έντονες και γρήγορες «ορθοπεταλιές» κέρδισαν 5,3 χρόνια ζωής και με μέτρια ένταση 2,9 χρόνια αντίστοιχα. Το ποσοστό για τις γυναίκες ήταν 3,9 και 2,2 χρόνια αντίστοιχα. Η ποδηλασία αποδείχθηκε επομένως ως ένα άριστο «γιατρικό» ενάντια στα εμφράγματα και τα εγκεφαλικά επεισόδια.

Σοκολάτα: το καλύτερο «γιατρικό»

Και αφήσαμε το καλύτερο για το τέλος. Το πανεπιστήμιο του Cambridge, ανακοίνωσε πώς μετά από πολύχρονες μελέτες σε δείγμα 100.000 ασθενών συνολικά επιβεβαιώθηκαν οι αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις της σοκολάτας στο καρδιαγγειακό σύστημα. Έτσι, σύμφωνα με ιατρικά πορίσματα, η συχνή κατανάλωση σοκολάτας σε λογικές όμως ποσότητες μειώνει κατά 37% τα εμφράγματα και κατά 29% τα εγκεφαλικά επεισόδια…

www.clickatlife.gr

Το δώρο του ωκεανού - Ν. Λυγερός

Περπατούσαμε
πάνω στο γαλάζιο
για να μη λερώσουμε
την πατρίδα μας
και δεν αντιληφθήκαμε
το δώρο του ωκεανού
αυτό το κομμάτι ουρανού
που ονομάζαμε θάλασσα.
Μόνο όταν είδαμε
τον αιώνιο εχθρό μας
να προσπαθεί
να μας την αρπάξει
καταλάβαμε επιτέλους
την αληθινή αξία
της πέτρας του φωτός

http://www.lygeros.org/

Ο Νίκος Λυγερός θεωρείται ο πιο ευφυής Έλληνας του κόσμου. Έχει δείκτη ευφυΐας 189 στην κλίμακα Stanford Binet. Είναι 43 χρονών. Έχει πάρει πτυχίο Ελληνικών, μεταπτυχιακό Θεωρητικής Γλωσσολογίας, διδακτορικά στην Ελληνική Γλωσσολογία, Λογοτεχνία και Γνωσιολογία. Έχει επίσης και μια μεγάλη συλλογή από μελέτες και θεατρικά έργα στο βιογραφικό του. Ζει και εργάζεται στη Γαλλία και είναι ερευνητής και καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Λιόν.

Με μάτια δακρυσμένα βλέπεις τον κόσμο καλύτερα - Μάνος Στεφανίδης

Με τα μάτια βουρκωμένα βλέπεις τον κόσμο καθαρότερα. Με τα μάτια κλειστά βλέπεις τον κόσμο όπως τον θες. Με τα μάτια ενός παιδιού βλέπεις πόσα πρέπει ν’ αλλάξεις στον κόσμο. Αρχισε λοιπόν τώρα, έχοντας τα μάτια σου ορθάνοιχτα. Γιατί υπάρχουν φορές που απαιτείται γενναιότητα για να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, ενώ είναι τόσο εύκολο να τα κλείνεις. Γύρω σου διεσταλμένα μάτια κατοπτεύουν το τίποτε, ενώ απέναντί σου, στο μισοσκότεινο δωμάτιο, ένα γυάλινο μάτι, η τηλεόραση, σε παραμονεύει υποκαθιστώντας βασικές σου λειτουργίες, με πρώτη την όραση, και βασικότερα δικαιώματα, με πρώτο το λόγο. Η διαμάχη ανάμεσα σε μιαν εκμαυλιστική εικόνα και σε έναν ορθό λόγο που χειμάζεται είναι ένα εκ του πονηρού ψευδοδίλημμα. Η εννοηματωμένη, η συχνά ματωμένη εικόνα, το οπτικό κείμενο του κόσμου, είναι κι αυτή ένας λόγος, με άλλα όμως λόγια που απλώς δεν χωράει στη διαστροφική ίριδα του γυάλινου ματιού. Κατ’ ουσίαν αυτό που ΔΕΝ έχει η τηλεόραση είναι ο χρόνος.
Ετσι καθώς κατασπαταλιέται και κατατεμαχίζεται σε άπειρα ζάπινγκ που δεν υπονοούν κάτι το άτμητο αλλά υφαίνουν με κομπασμό το κενό. Επειτα όλα γίνονται πολύ εύκολα, καθώς τα μάτια, έχοντας ξεχάσει να κοιτάζουν, απλώς βλέπουν... Σκεφτείτε λίγο: Με την τηλεόραση επιστρέφουμε στη δισδιάστατη αναπαράσταση του Μεσαίωνα. Εκεί, όμως, η αβαθής επιφάνεια λειτουργούσε ως συνειδητή σύμβαση για ν’ αποδοθεί το α-διάστατο, το υπερβατικό, καθώς η εικόνα εκπροσωπούσε το θείο σε ένα θεϊκό χώρο. Το Βυζάντιο και κατ’ ακολουθίαν η γοτθική τέχνη αυτήν την κοινή συνεκδοχή εκφράζουν. Δεν υποκαθιστούν το φυσικό κόσμο αλλά τον υπερβαίνουν· δεν προσομοιώνουν την πραγματικότητα αλλά παραπέμπουν σε μιαν υπερπραγματικότητα όπως οι σουρεαλιστές. Το ιερό υποστασιοποιείται αλλά δεν εκκοσμικεύεται. Αντίθετα, στην τηλεόραση το ψευδεπίγραφο δηλώνεται ως πραγματικότητα και η εκκοσμίκευση ιεροποιείται. Ολο το έωλό της επιχείρημα συμποσούται στη σκέψη-φυλακή πως εκεί, στη γυάλινη φυλακή, συμβαίνουν όλα και ό,τι βρίσκεται εκτός της δεν υπάρχει. Η μεταφυσική τής τηλεόρασης στηρίζεται στον πιο αξιοθρήνητο βολονταρισμό της αγοράς, αφού και η «είδηση» ακόμη υπάρχει ή εξαφανίζεται, αναδύεται ή καραδοκεί ανάλογα με τα καπρίτσια του διαφημιζόμενου προϊόντος. Πρόκειται για τη μαγική στιγμή που η φτερωτή σερβιέτα θα καταπιεί το μοναδικό δευτερόλεπτο του πέναλτι που χάθηκε. Θα το δούμε βέβαια σε replay, προσποιούμενοι ένα αλυσιτελές «εδώ και τώρα». Στην πράξη, όμως, όλη η τηλεόραση είναι μια επανάληψη... Στην τηλεόραση όλοι θα ήθελαν λίγο χρόνο περισσότερο για να ολοκληρώσουν. Τελικά όμως δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει κανείς. Αφήστε που οι «βεντέτες» αδυνατούν να ολοκληρώσουν, γενικά. Ετσι, το πένθος παραμένει αδικαίωτο και άκλαυτο, ενώ ο κλαυσίγελως βλάσφημα παραμονεύει. Κλείστε λοιπόν την τηλεόραση! Τι περιμένετε να δείτε - πολέμους, φρίκη, δυστυχήματα, απάτες, κοπετούς, μνήματα και γελοίους ανάμεσα σε διαφημίσεις; Γιατί αυτό είναι η τηλεόραση. Μια χύτρα στην οποία βράζουν, ανεξαιρέτως και δημοκρατικά, δίκαιοι και άδικοι. Κατά τ’ άλλα, η ζωή συνεχίζεται... Ερήμην τους.
πηγή:http://manosstefanidis.blogspot.com/2008/11/blog-post_6568.html, 28/11/08

ΤΙ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΤΕ ΡΕ...!!!

Γιώργος Παπανδρέου: "...σας θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε για να βάλει τέλος στην καταστροφική εξάρτηση της χώρας από ξένες δυνάμεις. Το καταφέραμε. Τώρα καλούμαστε να βάλουμε τέλος και στην διαχρονική οικονομική εξάρτηση της χώρας από δάνειες δυνάμεις. Αποκαθιστούμε την αξιοπρέπεια και εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό, αλλά δημιουργούμε και τις προϋποθέσεις να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις, ανεξάρτητα από τις διεθνείς εξελίξεις".

Γιατί αντίκειται στις διατάξεις του Συντάγματος το Τέλος Επιτηδεύματος

Το λεγόμενο "Τέλος Επιτηδεύματος", στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 31 του Νόμου 3986 (ΦΕΚ Α 152 / 1-7-2011), αντίκειται σε διατάξεις του Συντάγματός μας.

Ειδικότερα:

Α) Σύμφωνα με το άρθρο 4 § 5 του Συντάγματος: Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
Οι διατάξεις αυτές, όπως παγίως έχουν ερμηνευθεί, δεν αποκλείουν την εκ μέρους του κοινού νομοθέτη διαφορετική φορολογική μεταχείριση κατηγοριών φορολογουμένων, εφόσον η μεταχείριση αυτή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά στηρίζεται σε γενικά και αντικειμενικά κριτήρια, ανταποκρινόμενα στις ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες τελεί κάθε κατηγορία (ΣτΕ 1135/1991).


Β) Κατά το άρθρο 78 § 1 του Συντάγματος «κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος»
Με τις εν λόγω διατάξεις, ορίζονται περιοριστικά τα στοιχεία που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο φορολογικής επιβάρυνσης (εισόδημα, περιουσία, δαπάνες ή συναλλαγές) (ΣτΕ 693/2011). Κατά την έννοια όμως των ίδιων ως άνω συνταγματικών διατάξεων, ο φόρος δεν αποκλείεται να βαρύνει ορισμένο μόνο κύκλο προσώπων ή πραγμάτων, εφόσον πλήττει ορισμένη φορολογητέα ύλη, η οποία, κατ΄ αυτό τον τρόπο, επιτρέπει την επιβάρυνση του συγκεκριμένου αυτού κύκλου φορολογουμένων βάσει γενικών και αντικειμενικών κριτηρίων που τελούν σε συνάφεια με το ρυθμιζόμενο θέμα.


Γ) Επειδή, με το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος κατοχυρώνεται η προσωπική και οικονομική ελευθερία ως ατομικό δικαίωμα. Ειδικότερη εκδήλωση αυτής της ελευθερίας αποτελεί η επαγγελματική ελευθερία, δηλαδή η ελευθερία επιλογής και ασκήσεως ορισμένου επαγγέλματος, ως αναγκαίου στοιχείου της προσωπικότητος του ατόμου. Στην ελευθερία αυτή μπορεί ο νόμος να επιβάλει περιορισμούς για λόγους δημοσίου ή κοινωνικού συμφέροντος, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση πρέπει να τελούν σε συνάφεια προς το αντικείμενο και τον χαρακτήρα της ρυθμιζόμενης επαγγελματικής δραστηριότητος (βλ. Σ.τ.Ε. Ολομ. 2614/1989, 3665/2005).
Το επιβαλλόμενο Τέλος Επιτηδεύματος αποτελεί περιοριστικό εμπόδιο στην ελεύθερη και ακώλυτη άσκηση του επαγγέλματος εκάστου ελεύθερου επαγγελματία. Το Τέλος Επιτηδεύματος δεν αποτελεί φόρο εισοδήματος ή φόρο κεφαλαίου του επαγγελματία αλλά ούτε και έχει κάποιον ανταποδοτικό χαρακτήρα, όπως συνήθως έχουν τα διάφορα τέλη. Πρόκειται για αυθαίρετο φόρο που δεν έχει καμία νομιμοποιητική ή δικαιολογητική βάση. Η επιβολή του Τέλους παρουσιάζει μία επίπλαστη και αυθαιρέτως συναχθείσα «αντικειμενική» οικονομική «δυνατότητα» όλων των ελευθέρων επαγγελματιών να καταβάλλουν το τέλος των 500 Ευρώ ετησίως! Η επιβαλλόμενη αντικειμενική οικονομική «δυνατότητα» 1.000.000 ελευθέρων επαγγελματιών να καταβάλουν το τέλος των 500 Ευρώ ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ανεκτή με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας αλλά και με βάση την βαθιά κοινωνικοοικονομική κρίση που διέρχεται στην παρούσα φάση η χώρα μας.

Δ) Κατά παράβαση της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της αναλογικότητας, άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος.
Η αρχή της αναλογικότητας που αποτελεί γενική αρχή του κράτους δικαίου σε ότι αφορά την άσκηση όλων των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, δυνάμει του άρθρου 25 παρ. 1 του Συντάγματος, εφαρμόζεται και στους φορολογικούς νόμους στο μέτρο μάλιστα κατά το οποίο η επιβολή του φόρου θέτει ζήτημα παραβίασης της συνταγματικής αρχής της φορολογικής ισότητας. Η συνταγματική αρχή της επιβολής του φόρου βάσει της φοροδοτικής ικανότητας των υποχρέων επιβάλει την εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας όχι μόνο κατά την επιβολή των φορολογικών κυρώσεων αλλά και κατά την επιβολή του ίδιου του φόρου ή του δημοσιονομικού βάρους, επί τη βάσει των άρθρων 4 παρ. 5 και 25 παρ.1 του Συντάγματος. Διαφορετικά παραβιάζεται εντέλει η ίδια η αρχή της ισότητας, της βεβαιότητας και της καθολικότητας του φόρου.

Εν προκειμένω οι διατάξεις του άρθρου 31 του Νόμου 3986/2011, παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή την αρχή της επιβολής του φόρου ή οποιουδήποτε άλλου βάρους με βάση τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός υποχρέου, καθώς η επιβολή ενός οριζόντιου τέλους πεντακοσίων (500) Ευρώ σε 1.000.000 περίπου ελεύθερους επαγγελματίες δεν τελεί σε σχέση αναλογίας με την φορολογητέα ύλη και την πραγματική φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων ελευθέρων επαγγελματιών. Δεν λαμβάνονται υπόψη οι περιστάσεις, η φορολογητέα ύλη και οι ιδιαίτερες επαγγελματικές συνθήκες του κάθε υπόχρεου φορολογούμενου επαγγελματία, όπως επιτάσσει η αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή η αρχή της επιβολής του φόρου ή του βάρους με βάση την φοροδοτική ικανότητα του καθενός υποχρέου.


Παναγιώτης Χασιώτης,
Δικηγόρου παρ' Αρείω Πάγω, μέλος του Συλλόγου ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ