Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δικαιολογημένα μας ανησυχεί. Η χώρα χορεύει ταγκό με την πολιτική αστάθεια στην άκρη του γκρεμού. Η ανησυχία όμως, για να είναι γόνιμη, πρέπει να συνοδεύεται από οξυδερκή κατανόηση. Τότε μόνο συναίσθημα και λόγος αλληλογονιμοποιούνται.
Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάρρευση του δικομματισμού και την έξαρση των ακραίων, λαϊκιστικών κομμάτων. Το εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει με ομιλία σχιζοφρενούς - είναι ακατάληπτο. Είναι λογικό να φοβάται κανείς... Η οικονομική αβεβαιότητα πολλαπλασιάζεται με την πολιτική αστάθεια. Από την άλλη, είναι αστόχαστο να «θυμώσεις» με το εκλογικό αποτέλεσμα, να «επιπλήξεις» ή να ειρωνευτείς τους ψηφοφόρους. Πρέπει ν’ αποφύγουμε, και τον άλογο φόβο και την αναίσθητη «καταδίκη». Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό για να κατανοήσουμε μια παράδοξη πολιτική κατάσταση.
Τι σημαίνει αυτό; Μια κατάσταση είναι παράδοξη όταν, παρά τη διατύπωσή της σε λογικό επιχείρημα, οδηγούμαστε σε αντιφατικά συμπεράσματα. Ενα παράδειγμα. Αν πω στην κόρη μου: «να είσαι αυθόρμητη», διατυπώνω μια παράδοξη προτροπή. Γιατί; Διότι η εντολή μου είναι αντιφατική: η υπόρρητα προστακτική συμπεριφορά μου («κάνε αυτό») αναιρεί τη συμπεριφορά που ρητά της ζητώ να υιοθετήσει. Την προστάζω να κάνει κάτι που δεν προστάζεται!
Στις ανθρώπινες σχέσεις, τα παράδοξα οδηγούν συχνά σε αυτό που ο μεγάλος ανθρωπολόγος και ψυχοθεραπευτής Γκρέγκορι Μπέιτσον ονόμασε «διπλή δέσμευση» (double bind). Πρόκειται για μια σχέση επικοινωνίας η οποία παγιδεύει τους συμμετέχοντες: το ρητό μήνυμα που στέλνει ο Α στον Β, αναιρείται από ένα άλλο, υπόρρητο, μήνυμα, με αποτέλεσμα ο Β να νιώθει παγιδευμένος και να συμπεριφέρεται αντιφατικά. Με άλλα λόγια, ο Β βρίσκεται σε «διπλή δέσμευση» όταν γίνεται αποδέκτης δύο αντιφατικών μηνυμάτων από τον Α. Οταν, για παράδειγμα, ο άντρας λέει στη γυναίκα του: «έλα στην αγκαλιά μου», αλλά ο τόνος της φωνής του είναι τέτοιος που είναι σαν να της λέει «μείνε μακριά μου», τότε έχουμε δύο αλληλοαναιρούμενα μηνύματα.
Ας πάμε τώρα στην πολιτική. Στις πρόσφατες εκλογές ο πολίτης τέθηκε ενώπιον μιας βαθιά παράδοξης κατάστασης: να καταδικάσει τα δύο κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας που έφεραν τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά και να αποτρέψει την πολιτική αστάθεια που θα επέφερε η καταδίκη τους. Να διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, αλλά και να μην εφαρμοστεί η συμφωνία με τους δανειστές. Να αισθανθεί τον θυμό, αλλά να ψηφίσει με λογική. Αυτά είναι παράδοξα διλήμματα, τα οποία παράγουν παράδοξη συμπεριφορά.
Τι έλεγαν ουσιαστικά Σαμαράς και Βενιζέλος; «Ψηφίστε μας για να σώσουμε τη χώρα». Αυτό είναι το ρητό μήνυμα. Το υπόρρητο μήνυμα, αυτό δηλαδή που δεν το λένε αλλά εμείς το γνωρίζουμε, είναι ότι τα κόμματά τους είναι αυτά που κατέστρεψαν τη χώρα, την οποία τώρα θέλουν να σώσουν. Το πλήρες μήνυμα, λοιπόν, είναι: «Ψηφίστε μας [εμάς που καταστρέψαμε τη χώρα] για να σώσουμε τη χώρα»! Ιδού το παράδοξο: τα δύο μηνύματα, το ρητό και το υπόρρητο, αλληλοαναιρούνται. Ο πολίτης παγιδεύεται. Για να δεχθεί το μήνυμα πρέπει να το απορρίψει! Για να δεχθεί, δηλαδή, τη ρητή προτροπή «ψηφίστε μας» πρέπει να απορρίψει τους φορείς του υπόρρητου μηνύματος «καταστρέψαμε τη χώρα».
Στο αντιφατικό μήνυμα ο πολίτης απαντά αντιφατικά: επιλέγει ακραία, λαϊκιστικά κόμματα για να τιμωρήσει τα πρώην κυβερνητικά, αρνούμενος ταυτόχρονα ότι έτσι αυτοτιμωρείται. Είναι χαρακτηριστικό της «διπλής δέσμευσης» ότι το άτομο δεν έχει επίγνωση της παραδοξότητας των επιλογών του, γι’ αυτό και παγιδεύεται σε δήθεν εναλλακτικές. Οι εναλλακτικές του (τα κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας έναντι των κομμάτων των άκρων και του λαϊκισμού) αποτελούν μέρος της «διπλής δέσμευσης». Ο πολίτης νομίζει ότι έχει επιλογές, αλλά στην ουσία είναι παγιδευμένος σε ένα δεδομένο «παιχνίδι». Θα αποκτήσει αυθεντικές επιλογές όταν εξέλθει από το υπάρχον «παιχνίδι».
Πώς; Με εμπνευσμένες, αντισυμβατικές πρωτοβουλίες πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες θα δημιουργήσουν ένα νέο «παιχνίδι». Το πολιτικό παράδοξο θα αρθεί αν, για παράδειγμα, τα δύο ιστορικά κυβερνητικά κόμματα ομολογήσουν τον καταστρεπτικό ρόλο τους, αλλάξουν ηγεσίες, και δεσμευτούν έμπρακτα σε μεγάλες αλλαγές που θα αναιρούν τον μέχρι τώρα φαύλο χαρακτήρα τους. Προσοχή: πρέπει να ξεκινήσουν τη ριζοσπαστική αλλαγή από τον εαυτό τους, όχι να καλούν τους άλλους να αλλάξουν! Μόνο όταν το ρητό μήνυμα «ψηφίστε μας» διατυπωθεί από ηθικο-πολιτικώς σεβαστά πρόσωπα θα ακουσθεί αυτοτελώς, χωρίς δηλαδή το συνεκφερόμενο υπόρρητο μήνυμα που το υπονομεύει.
Ενα άλλο ενδεχόμενο είναι να εμφανισθεί ένα καινούργιο φιλευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, «αντικομματικό» κόμμα, υπό άφθαρτη, ικανή, και πειστική ηγεσία, που θα συντονίζεται αυθεντικά με την κοινή εμπειρία. Θα χρειαστούν για κάτι τέτοιο τόσο οι ελάχιστες πολιτικές εφεδρείες που έχουν διασώσει το πολιτικό κεφάλαιό τους, όσο και νέοι πολιτικοί. Τότε η τιμωρητική ψήφος θα πάρει θετικό περιεχόμενο. Δεν είναι εύκολη αυτή η σύνθεση. Είναι όμως ο μόνος τρόπος για να συγχρονισθούν το ρητό και το υπόρρητο μέρος του πολιτικού μηνύματος. Είναι ο μόνος τρόπος να έχει τη δυνατότητα ο πολίτης να αντιδράσει με μη παράδοξο τρόπο.
Το καλό με την εκλογική κατάρρευση του δικομματισμού και την ανάδειξη του ακραίου λαϊκισμού είναι ότι τώρα γνωρίζουμε την παράδοξη συμπεριφορά μας και τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της. Αρα μπορούμε να ελευθερωθούμε από τη «διπλή δέσμευση» και να αναζητήσουμε αυθεντικές εναλλακτικές. Αρκεί να δημιουργηθούν, φυσικά...
Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι; Η αισιοδοξία ωφελεί αυτούς που ξέρουν πώς να τη χρησιμοποιήσουν. Η απαισιοδοξία γονιμοποιεί τη δράση αυτών που θέλουν να αποτρέψουν αυτά που οι ίδιοι προβλέπουν. Τόλμη και φαντασία χρειάζονται. Υπάρχουν;
* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.
http://news.kathimerini.gr
Δευτέρα 14 Μαΐου 2012
Σάββατο 12 Μαΐου 2012
Κυνηγώντας αντιμνημονιακά θαύματα - Της Μαριλής Μαργωμένου
Τώρα που εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο Χέρμαν βαν Ρομπέι, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και ο Μάριο Ντράγκι μάλλον ξαναδιαβάζουν την επιστολή του Αλέξη Τσίπρα: «Η ψήφος του ελληνικού λαού απονομιμοποιεί το Μνημόνιο…». Αυτό που αγνοούν οι τρεις τους είναι πως πέρα από την ελληνική ψήφο υπάρχουν και τα ελληνικά κόμματα - όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Η 1η από τις 12 συνιστώσες του, η ΚΟΕ, θέλει «κατάργηση των δανειακών συμβάσεων της υποτέλειας».
Η 2η, η ΑΚΟΑ, επιθυμεί «να συντριβούν» όλα τα άλλα κόμματα, «κι αυτά και οι παραφυάδες τους». Και η 3η συνιστώσα, το ΔΗΚΚΙ στη μετά Τσοβόλα εποχή, ωρύεται «να διώξουμε τους βαρβάρους», «να φτιάξουμε το νέο ΕΑΜ», «να βγούμε από το ευρώ» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μετά «με μια Εθνοσυνέλευση»! Καθώς το αντιμνημονιακό μέτωπο επεκτείνεται, ακόμα και το ΚΚΕ παρουσιάζεται μπερδεμένο - δεν θέλει να συνεργαστεί ούτε να κυβερνήσει. Αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ανεπανάληπτο βουλευτή - σφαιροβόλο Γ. Μαυρίκο που πέταξε ολόκληρο τον τόμο του Μνημονίου στον έκπληκτο Ευ. Βενιζέλο; Στο ίδιο μήκος κύματος αλλά χωρίς τη ρίψη αντικειμένων, ο Φ. Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ επενδύει τις ελπίδες του στο γνωστό «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει», με το υπερβατικό σενάριο όπου η «απαγκίστρωση από το Μνημόνιο» θα συνδυαστεί με «παραμονή στο ευρώ». Αλλά δεν είναι ο μόνος που πιστεύει στα θαύματα. Η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και νυν πασιονάρια της Κοινωνικής Συμμφωνίας Λούκα Κατσέλη σπούδαζε χρόνια την οικονομική επιστήμη για να πει τελικά πως «η πολιτική του Μνημονίου μπορεί και πρέπει να ανατραπεί» και το μόνο που χρειάζεται για να τα βγάλουμε πέρα είναι «αποφασιστικότητα»!
Οσο για το τι θα απογίνει το δύστυχο έθνος μας αμέσως μετά την «αποφασιστικότητα»... Κατά τον κ. Π. Καμμένο, θα σπεύσουν να μας σώσουν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι, όποιος από τους δύο προλάβει πρώτος, αν βέβαια δεν έχουμε προηγουμένως σωθεί μόνοι μας αντλώντας πετρέλαιο από την ελληνική θάλασσα! Το σχετικό σκετσάκι με soundtrack το «εις τον βυθό της θάλασσας» θα μπορούσαν να δραματοποιήσουν οι νέοι βουλευτές Π. Κοντογιαννίδης και Π. Χαϊκάλης φορώντας σκάφανδρα, καθώς είναι βέβαιον πως η τελευταία σκηνή θα διαδραματιστεί στον πάτο, εκεί που είθισται να καταλήγουν τα ναυάγια της ζωής. Το παράξενο είναι πως εκεί, στον πάτο, κρύβονται και οι αντιμνημονιακές αγωνίες ενός ακόμη κόμματος: της Χρυσής Αυγής! Ο εκπρόσωπός της όταν ερωτάται για τέτοια θέματα (και όχι για σβάστικες, μαχαίρια και άλλα βουλευτικά αξεσουάρ) λέει πως «η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει το Μνημόνιο», ενώ επισημαίνει πως στον πάτο του Αιγαίου «από το 1973 το στρατιωτικό καθεστώς (sic!) αντλούσε πετρέλαιο». Και για να πλουτίσει τη λιακοπουλική αποστροφή λόγου, ο εκπρόσωπος καταλήγει πως «...αυτός ήταν και ο λόγος της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος»!
Είναι πιθανό μετά από αυτό να αναρωτιέστε μήπως πράγματι μας ψεκάζουν, όπως επιμένει η «Ελεύθερη Ωρα» - αλλά πάντως, αν η καλτ εφημερίδα έχει δίκιο τότε μάλλον ο πρώτος που εισέπνευσε τα αέρια ήταν ο νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης, που όπως φαίνεται βρίσκεται ακόμα στη «στράτα - στρατούλα» της οικονομικής επιστήμης. Προ ημερών κατέληξε πως η λύση για την Ελλάδα βρίσκεται (όχι στους sex pistols!) αλλά στις καταθέσεις των Ελλήνων, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της χώρας! Οπως ήταν φυσικό, την επομένη το πρωί οι καταθέτες έτρεξαν στις τράπεζες μήπως και προλάβουν, πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, να αξιοποιήσουν τις καταθέσεις, έστω και αν είναι να τις κάνουν μασούρι...
Παρά ταύτα, ως αρχηγός των αντιμνημονιακών ατάκτων, ο Α. Τσίπρας συνέχισε το απόγευμα να βλέπει τα επαναστατημένα μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «συναντηθούμε στους αγώνες» και το βράδυ να γράφει επιστολές στον πρόεδρο της Κομισιόν, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ. Ευτυχώς γι’ αυτόν, την επιστολή τη διαβάζει μόνος του ο καθένας. Αλλιώς, μετά που κάποιος από τους τρεις θα ρωτούσε «αυτό το “απονομιμοποιεί” υπάρχει στο λεξικό;», θα έπεφτε η γνωστή σιωπή που στα θρίλερ πάντα οδηγεί στην κορύφωση του δράματος...
Η Kαθημερινή
Η 2η, η ΑΚΟΑ, επιθυμεί «να συντριβούν» όλα τα άλλα κόμματα, «κι αυτά και οι παραφυάδες τους». Και η 3η συνιστώσα, το ΔΗΚΚΙ στη μετά Τσοβόλα εποχή, ωρύεται «να διώξουμε τους βαρβάρους», «να φτιάξουμε το νέο ΕΑΜ», «να βγούμε από το ευρώ» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μετά «με μια Εθνοσυνέλευση»! Καθώς το αντιμνημονιακό μέτωπο επεκτείνεται, ακόμα και το ΚΚΕ παρουσιάζεται μπερδεμένο - δεν θέλει να συνεργαστεί ούτε να κυβερνήσει. Αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ανεπανάληπτο βουλευτή - σφαιροβόλο Γ. Μαυρίκο που πέταξε ολόκληρο τον τόμο του Μνημονίου στον έκπληκτο Ευ. Βενιζέλο; Στο ίδιο μήκος κύματος αλλά χωρίς τη ρίψη αντικειμένων, ο Φ. Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ επενδύει τις ελπίδες του στο γνωστό «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει», με το υπερβατικό σενάριο όπου η «απαγκίστρωση από το Μνημόνιο» θα συνδυαστεί με «παραμονή στο ευρώ». Αλλά δεν είναι ο μόνος που πιστεύει στα θαύματα. Η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και νυν πασιονάρια της Κοινωνικής Συμμφωνίας Λούκα Κατσέλη σπούδαζε χρόνια την οικονομική επιστήμη για να πει τελικά πως «η πολιτική του Μνημονίου μπορεί και πρέπει να ανατραπεί» και το μόνο που χρειάζεται για να τα βγάλουμε πέρα είναι «αποφασιστικότητα»!
Οσο για το τι θα απογίνει το δύστυχο έθνος μας αμέσως μετά την «αποφασιστικότητα»... Κατά τον κ. Π. Καμμένο, θα σπεύσουν να μας σώσουν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι, όποιος από τους δύο προλάβει πρώτος, αν βέβαια δεν έχουμε προηγουμένως σωθεί μόνοι μας αντλώντας πετρέλαιο από την ελληνική θάλασσα! Το σχετικό σκετσάκι με soundtrack το «εις τον βυθό της θάλασσας» θα μπορούσαν να δραματοποιήσουν οι νέοι βουλευτές Π. Κοντογιαννίδης και Π. Χαϊκάλης φορώντας σκάφανδρα, καθώς είναι βέβαιον πως η τελευταία σκηνή θα διαδραματιστεί στον πάτο, εκεί που είθισται να καταλήγουν τα ναυάγια της ζωής. Το παράξενο είναι πως εκεί, στον πάτο, κρύβονται και οι αντιμνημονιακές αγωνίες ενός ακόμη κόμματος: της Χρυσής Αυγής! Ο εκπρόσωπός της όταν ερωτάται για τέτοια θέματα (και όχι για σβάστικες, μαχαίρια και άλλα βουλευτικά αξεσουάρ) λέει πως «η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει το Μνημόνιο», ενώ επισημαίνει πως στον πάτο του Αιγαίου «από το 1973 το στρατιωτικό καθεστώς (sic!) αντλούσε πετρέλαιο». Και για να πλουτίσει τη λιακοπουλική αποστροφή λόγου, ο εκπρόσωπος καταλήγει πως «...αυτός ήταν και ο λόγος της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος»!
Είναι πιθανό μετά από αυτό να αναρωτιέστε μήπως πράγματι μας ψεκάζουν, όπως επιμένει η «Ελεύθερη Ωρα» - αλλά πάντως, αν η καλτ εφημερίδα έχει δίκιο τότε μάλλον ο πρώτος που εισέπνευσε τα αέρια ήταν ο νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης, που όπως φαίνεται βρίσκεται ακόμα στη «στράτα - στρατούλα» της οικονομικής επιστήμης. Προ ημερών κατέληξε πως η λύση για την Ελλάδα βρίσκεται (όχι στους sex pistols!) αλλά στις καταθέσεις των Ελλήνων, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της χώρας! Οπως ήταν φυσικό, την επομένη το πρωί οι καταθέτες έτρεξαν στις τράπεζες μήπως και προλάβουν, πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, να αξιοποιήσουν τις καταθέσεις, έστω και αν είναι να τις κάνουν μασούρι...
Παρά ταύτα, ως αρχηγός των αντιμνημονιακών ατάκτων, ο Α. Τσίπρας συνέχισε το απόγευμα να βλέπει τα επαναστατημένα μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «συναντηθούμε στους αγώνες» και το βράδυ να γράφει επιστολές στον πρόεδρο της Κομισιόν, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ. Ευτυχώς γι’ αυτόν, την επιστολή τη διαβάζει μόνος του ο καθένας. Αλλιώς, μετά που κάποιος από τους τρεις θα ρωτούσε «αυτό το “απονομιμοποιεί” υπάρχει στο λεξικό;», θα έπεφτε η γνωστή σιωπή που στα θρίλερ πάντα οδηγεί στην κορύφωση του δράματος...
Η Kαθημερινή
Ο νεολαϊκισμός εντός των πυλών - του Σάββα Καλεντερίδη
Η Ελλάδα μπήκε στη δεκαετία του 1980 έχοντας πετύχει έναν στρατηγικό στόχο, που έμελλε να επηρεάσει τη θέση και την πορεία της στο παγκόσμιο σύστημα. Ο στόχος αυτός ήταν η είσοδός της στην ΕΟΚ, μια κίνηση που έγινε για να απαλλαγεί η Ελλάδα από το σφιχτό εναγκαλισμό των ΗΠΑ, ξεφεύγοντας ταυτόχρονα από τη μέγγενη του διπολισμού. Με άλλα λόγια ήταν μια στρατηγική κίνηση που θα επέτρεπε την Ελλάδα να ακουμπήσει και να στηριχτεί σε έναν τρίτο πόλο, με νωπές τις εμπειρίες και τα τραύματα του διπολισμού, βαθύτερο από τα οποία η εισβολή και κατοχή του 37% του εδάφους της Κύπρου.
Τη στιγμή που θα περίμενε κανείς η επιλογή αυτή να τύχει στήριξης και θερμής υποδοχής από την κεντροαριστερά και από το μέρος εκείνο της αριστεράς που δεν ήταν ταυτισμένη με τη Μόσχα, αφού η ΕΟΚ ήταν πραγματικά ένας τρίτος δρόμος που ανακούφιζε τη δύσμοιρη πατρίδα μας, ο συγκεκριμένος χώρος, εκμεταλλευόμενος τις τραυματικές εμπειρίες και το συναισθηματισμό των Ελλήνων, παρά τα μεταξύ τους προβλήματα, ενώθηκε κάτω από τα συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου».
Τα συνθήματα αυτά κυριάρχησαν τη δεκαετία του ’80, λειτουργώντας ως όπιο στον λαό της Αριστεράς που διψούσε κυρίως για τρία πράγματα: για νομή της εξουσίας, για δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από το κράτος της Δεξιάς, και για εκδίκηση για την ήττα που υπέστη στον εσωτερικό πόλεμο του 1944-1949. Και ως γνωστόν, το όπιο θολώνει το μυαλό και δεν επιτρέψει την ψύχραιμη και καθαρή σκέψη.
Να σημειώσουμε δε στο σημείο αυτό ότι εκείνη την κρίσιμη δεκαετία, που τα κόμματα της Αριστεράς αποτελούσαν το δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ, μπήκαν τα γερά θεμέλια της χρεοκοπίας που εμφανίστηκε με την άγρια μορφή το 2010, με τις γνωστές μεθοδεύσεις Γ. Παπανδρέου-Γ. Παπακωνσταντίνου. Εκείνη τη δεκαετία, αντί να γίνει ο πραγματικός εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους, πάνω στον οποίο θα στηριζόταν η ανάπτυξη ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου, αναπτύχθηκε ο λαϊκισμός, ο στυγνός κομματισμός, ο θανατηφόρος για την οικονομία αλλά και για τη δημοκρατία κομματικός συνδικαλισμός στο κράτος και τα πανεπιστήμια, οι άκρατες και άκριτες παροχές προς όλους, με κάποια ψίχουλα και προς τους μη προνομιούχους, με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους.
Το σχέδιο του παμπόνηρου Ανδρέα ήταν ξεκάθαρο. Με τις πράξεις του αυτές και με τα ψίχουλα που έδωσε σε πολλά επίπεδα στα κόμματα της αριστεράς και στο λαό, είχε ανά πάσα στιγμή την Αριστερά στο τσεπάκι του, την οποία ταυτόχρονα καθιστούσε και συνένοχη στο έγκλημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα, αυτό που η Αριστερά επιχειρεί να χρεώσει στα κόμματα που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, λες και αυτή δεν συμμετείχε στο φαγοπότι και την αθλιότητα της διάλυσης του κράτους και της οικονομίας, στο όνομα του εκδημοκρατισμού και της προόδου.
Σήμερα ήλθε η ώρα να πληρώσουμε τα λάθη που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με την ανοχή και τη συνενοχή σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα στα εγκλήματα που έγιναν την αμαρτωλή δεκαετία του ’80, των κομμάτων της Αριστεράς.
Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά έγιναν στην πλάτη αλλά και με την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, που κάθε φορά πείθονταν από τα λαϊκιστικά συνθήματα άθλιων και ανεύθυνων πολιτικών, που κάθονταν στο τιμόνι οδηγώντας το καράβι απ’ ευθείας στα βράχια. Και αντί οι πολίτες να διδάσκονται από τα δικά τους λάθη και να δίνουν διορθωτική πορεία, στις επόμενες εκλογές έκαναν τα ίδια και χειρότερα λάθη. Ένας λαός και ένα εκλογικό σώμα κυριολεκτικά παράδεισος για τους πάσης φύσεως λαϊκιστές.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, ασχέτως με το τί ήθελε να εκφράσει το εκλογικό σώμα, είχαμε μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Βγήκαν έξω από το πολιτικό προσκήνιο -ελπίζουμε μόνιμα- αρκετές δεκάδες πολιτικών που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά ενός απολύτως διεφθαρμένου συστήματος, αυτού που επιβράβευε τόσα χρόνια το μεθυσμένο από το όπιο του λαϊκισμού εκλογικό σώμα. Θα μπορούσαμε ότι έτσι κλείνει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» πετιέται στα άχρηστα της ιστορίας, εκεί που είναι η θέση της, αφού είναι ό,τι πιο ανέντιμο, ανεύθυνο και διεφθαρμένο γέννησε η ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο. Αν και έμειναν κάτι «υπόλοιπα» του κύκλου της Μεταπολίτευσης στο κόμμα που πρώτευσε, κυρίως λόγω του μπόνους των 50 εδρών, με την ελπίδα ότι και στην πλευρά αυτή θα ξεκαθαρίσει το τοπίο σε επόμενη φάση, οπότε και ελπίζουμε να μας κλείσει ερμητικά ο τελευταίος την πόρτα.
Αυτή ήταν η θετική εξέλιξη.
Όμως, για να παραφράσουμε τη ρήση των προγόνων μας, ουδέν καλόν αμιγές κακού, αφού οι πολίτες μαγεύτηκαν και πάλι από τα θέλγητρα του λαϊκισμού, ο οποίος φαίνεται ότι είναι ανίκητος στη χώρα μας.
Τη φορά αυτή οι δυνάμεις του λαϊκισμού καβάλησαν το καλάμι του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα, τζογάροντας στις τραγικές συνέπειες που είχε η υπογραφή και εφαρμογή του μνημονίου σε εργαζόμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους, που απειλούνται κυριολεκτικά με καταστροφή από την εφαρμογή του.
Είναι αλήθεια ότι ήταν απαραίτητη μια σκληρή αλλά εθνικά υπεύθυνη γραμμή απέναντι στην Ε.Ε. και του ΔΝΤ, γύρω από την οποία θα μπορούσε να συσπειρωθεί ο λαός, με στόχο τον μετριασμό των συνεπειών του μνημονίου και ταυτόχρονη διαφύλαξη της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Αυτή η γραμμή θα ήταν η τρίτη επιλογή, πέραν του στείρου, αποπροσανατολιστικού και καταστροφικού για τα εθνικά μας συμφέροντα διπόλου μνημόνιο-αντιμνημόνιο και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη και το ΔΝΤ, με αποφασιστικότητα και σωφροσύνη, τη βελτίωση των όρων του μνημονίου. Αν είχε αναπτυχθεί αυτή η γραμμή, τότε πράγματι θα μπορούσαμε να μιλάμε για το τέλος της Μεταπολίτευσης και για μια νέα περίοδο στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Όμως, όπως αποδεικνύεται μετεκλογικά, με την αλαζονική και ανεύθυνη στάση που κρατούν τα κόμματα αυτά στη φάση των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης, εδώ μιλάμε για μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν», του Γιώργου Παπανδρέου, που χάιδεψε τ’ αυτιά των πολιτών, με στόχο τον εγκλωβισμό του και τις ψήφους των ψηφοφόρων. Και το λέμε αυτό γιατί πέρα από την άρνηση του μνημονίου δεν υπάρχει καμία απολύτως ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Από αυτά που διαβάζουμε και προσλαμβάνουμε, όλο το σχέδιο των αντιμνημονιακών δυνάμεων στηρίζεται στη μπλόφα, με το εξής σκεπτικό: Θα καταγγείλουμε το μνημόνιο, και όχι μόνο δεν θα μας διώξουν από το ευρώ, γιατί αυτό θα τους κοστίσει, αλλά θα αναγκαστούν να μας δώσουν από πάνω και λεφτά, για να συνεχίσουμε τα σοσιαλιστικά πειράματα που έμειναν μισά από τη δεκαετία του ’80.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται οι νεολαϊκιστές αυτό το ζήτημα, που θα κρίνει την τύχη και τη διεθνή θέση της χώρας για ολόκληρο τον 21ο αιώνα, θυμίζει παρτίδα ούτε καν σκάκι, γιατί εκεί απαιτείται στρατηγική, αλλά τάβλι. Μόνο που στη ζαριά του νεολαϊκισμού δεν θα κριθεί η τύχη της παρτίδας, αλλά της πατρίδας μας.
Α, και να μην ξεχνιόμαστε, όταν οι νεολαϊκιστές αναλάβουν την εξουσία και μειωθούν ακόμα περισσότερο οι μισθοί και οι συντάξεις -πράγμα που απευχόμεθα- τότε θα πέσουν κι αυτοί θύματα των επόμενων υπερλαϊκιστών!!!
Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Τη στιγμή που θα περίμενε κανείς η επιλογή αυτή να τύχει στήριξης και θερμής υποδοχής από την κεντροαριστερά και από το μέρος εκείνο της αριστεράς που δεν ήταν ταυτισμένη με τη Μόσχα, αφού η ΕΟΚ ήταν πραγματικά ένας τρίτος δρόμος που ανακούφιζε τη δύσμοιρη πατρίδα μας, ο συγκεκριμένος χώρος, εκμεταλλευόμενος τις τραυματικές εμπειρίες και το συναισθηματισμό των Ελλήνων, παρά τα μεταξύ τους προβλήματα, ενώθηκε κάτω από τα συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου».
Τα συνθήματα αυτά κυριάρχησαν τη δεκαετία του ’80, λειτουργώντας ως όπιο στον λαό της Αριστεράς που διψούσε κυρίως για τρία πράγματα: για νομή της εξουσίας, για δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από το κράτος της Δεξιάς, και για εκδίκηση για την ήττα που υπέστη στον εσωτερικό πόλεμο του 1944-1949. Και ως γνωστόν, το όπιο θολώνει το μυαλό και δεν επιτρέψει την ψύχραιμη και καθαρή σκέψη.
Να σημειώσουμε δε στο σημείο αυτό ότι εκείνη την κρίσιμη δεκαετία, που τα κόμματα της Αριστεράς αποτελούσαν το δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ, μπήκαν τα γερά θεμέλια της χρεοκοπίας που εμφανίστηκε με την άγρια μορφή το 2010, με τις γνωστές μεθοδεύσεις Γ. Παπανδρέου-Γ. Παπακωνσταντίνου. Εκείνη τη δεκαετία, αντί να γίνει ο πραγματικός εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους, πάνω στον οποίο θα στηριζόταν η ανάπτυξη ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου, αναπτύχθηκε ο λαϊκισμός, ο στυγνός κομματισμός, ο θανατηφόρος για την οικονομία αλλά και για τη δημοκρατία κομματικός συνδικαλισμός στο κράτος και τα πανεπιστήμια, οι άκρατες και άκριτες παροχές προς όλους, με κάποια ψίχουλα και προς τους μη προνομιούχους, με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους.
Το σχέδιο του παμπόνηρου Ανδρέα ήταν ξεκάθαρο. Με τις πράξεις του αυτές και με τα ψίχουλα που έδωσε σε πολλά επίπεδα στα κόμματα της αριστεράς και στο λαό, είχε ανά πάσα στιγμή την Αριστερά στο τσεπάκι του, την οποία ταυτόχρονα καθιστούσε και συνένοχη στο έγκλημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα, αυτό που η Αριστερά επιχειρεί να χρεώσει στα κόμματα που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, λες και αυτή δεν συμμετείχε στο φαγοπότι και την αθλιότητα της διάλυσης του κράτους και της οικονομίας, στο όνομα του εκδημοκρατισμού και της προόδου.
Σήμερα ήλθε η ώρα να πληρώσουμε τα λάθη που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με την ανοχή και τη συνενοχή σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα στα εγκλήματα που έγιναν την αμαρτωλή δεκαετία του ’80, των κομμάτων της Αριστεράς.
Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά έγιναν στην πλάτη αλλά και με την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, που κάθε φορά πείθονταν από τα λαϊκιστικά συνθήματα άθλιων και ανεύθυνων πολιτικών, που κάθονταν στο τιμόνι οδηγώντας το καράβι απ’ ευθείας στα βράχια. Και αντί οι πολίτες να διδάσκονται από τα δικά τους λάθη και να δίνουν διορθωτική πορεία, στις επόμενες εκλογές έκαναν τα ίδια και χειρότερα λάθη. Ένας λαός και ένα εκλογικό σώμα κυριολεκτικά παράδεισος για τους πάσης φύσεως λαϊκιστές.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, ασχέτως με το τί ήθελε να εκφράσει το εκλογικό σώμα, είχαμε μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Βγήκαν έξω από το πολιτικό προσκήνιο -ελπίζουμε μόνιμα- αρκετές δεκάδες πολιτικών που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά ενός απολύτως διεφθαρμένου συστήματος, αυτού που επιβράβευε τόσα χρόνια το μεθυσμένο από το όπιο του λαϊκισμού εκλογικό σώμα. Θα μπορούσαμε ότι έτσι κλείνει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» πετιέται στα άχρηστα της ιστορίας, εκεί που είναι η θέση της, αφού είναι ό,τι πιο ανέντιμο, ανεύθυνο και διεφθαρμένο γέννησε η ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο. Αν και έμειναν κάτι «υπόλοιπα» του κύκλου της Μεταπολίτευσης στο κόμμα που πρώτευσε, κυρίως λόγω του μπόνους των 50 εδρών, με την ελπίδα ότι και στην πλευρά αυτή θα ξεκαθαρίσει το τοπίο σε επόμενη φάση, οπότε και ελπίζουμε να μας κλείσει ερμητικά ο τελευταίος την πόρτα.
Αυτή ήταν η θετική εξέλιξη.
Όμως, για να παραφράσουμε τη ρήση των προγόνων μας, ουδέν καλόν αμιγές κακού, αφού οι πολίτες μαγεύτηκαν και πάλι από τα θέλγητρα του λαϊκισμού, ο οποίος φαίνεται ότι είναι ανίκητος στη χώρα μας.
Τη φορά αυτή οι δυνάμεις του λαϊκισμού καβάλησαν το καλάμι του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα, τζογάροντας στις τραγικές συνέπειες που είχε η υπογραφή και εφαρμογή του μνημονίου σε εργαζόμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους, που απειλούνται κυριολεκτικά με καταστροφή από την εφαρμογή του.
Είναι αλήθεια ότι ήταν απαραίτητη μια σκληρή αλλά εθνικά υπεύθυνη γραμμή απέναντι στην Ε.Ε. και του ΔΝΤ, γύρω από την οποία θα μπορούσε να συσπειρωθεί ο λαός, με στόχο τον μετριασμό των συνεπειών του μνημονίου και ταυτόχρονη διαφύλαξη της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Αυτή η γραμμή θα ήταν η τρίτη επιλογή, πέραν του στείρου, αποπροσανατολιστικού και καταστροφικού για τα εθνικά μας συμφέροντα διπόλου μνημόνιο-αντιμνημόνιο και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη και το ΔΝΤ, με αποφασιστικότητα και σωφροσύνη, τη βελτίωση των όρων του μνημονίου. Αν είχε αναπτυχθεί αυτή η γραμμή, τότε πράγματι θα μπορούσαμε να μιλάμε για το τέλος της Μεταπολίτευσης και για μια νέα περίοδο στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Όμως, όπως αποδεικνύεται μετεκλογικά, με την αλαζονική και ανεύθυνη στάση που κρατούν τα κόμματα αυτά στη φάση των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης, εδώ μιλάμε για μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν», του Γιώργου Παπανδρέου, που χάιδεψε τ’ αυτιά των πολιτών, με στόχο τον εγκλωβισμό του και τις ψήφους των ψηφοφόρων. Και το λέμε αυτό γιατί πέρα από την άρνηση του μνημονίου δεν υπάρχει καμία απολύτως ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Από αυτά που διαβάζουμε και προσλαμβάνουμε, όλο το σχέδιο των αντιμνημονιακών δυνάμεων στηρίζεται στη μπλόφα, με το εξής σκεπτικό: Θα καταγγείλουμε το μνημόνιο, και όχι μόνο δεν θα μας διώξουν από το ευρώ, γιατί αυτό θα τους κοστίσει, αλλά θα αναγκαστούν να μας δώσουν από πάνω και λεφτά, για να συνεχίσουμε τα σοσιαλιστικά πειράματα που έμειναν μισά από τη δεκαετία του ’80.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται οι νεολαϊκιστές αυτό το ζήτημα, που θα κρίνει την τύχη και τη διεθνή θέση της χώρας για ολόκληρο τον 21ο αιώνα, θυμίζει παρτίδα ούτε καν σκάκι, γιατί εκεί απαιτείται στρατηγική, αλλά τάβλι. Μόνο που στη ζαριά του νεολαϊκισμού δεν θα κριθεί η τύχη της παρτίδας, αλλά της πατρίδας μας.
Α, και να μην ξεχνιόμαστε, όταν οι νεολαϊκιστές αναλάβουν την εξουσία και μειωθούν ακόμα περισσότερο οι μισθοί και οι συντάξεις -πράγμα που απευχόμεθα- τότε θα πέσουν κι αυτοί θύματα των επόμενων υπερλαϊκιστών!!!
Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Κυριακή 6 Μαΐου 2012
Τί επιδιώκει η Άγκυρα στη Ρόδο και το Καστελόριζο; - Του Σάββα Καλεντερίδη
«Τούρκος γιοφύρι κι αν γενεί, πάνω του μην πατήσεις»
Λαϊκή παροιμία
Υποτίθεται ότι μετά τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε με την άρση του βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Τελωνειακή Ένωση (1996), χάριν της οποίας διευκολύνθηκαν οι εμπορικές της συναλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ολοκληρώθηκε το 1999 με την ανακήρυξη της Τουρκίας ως υποψήφιας προς ένταξη χώρα στην Ε.Ε., η Τουρκία, στη λογική της αμοιβαιότητας, θα είχε ανταποκριθεί στις κινήσεις καλής θέλησης της Ελλάδος και θα είχε ακολουθήσει μια άλλη πολιτική απέναντι στην πατρίδα μας.
Να σημειώσουμε ότι εκείνης της ιστορικής της Συνόδου του Ελσίνκι, όπου η Ελλάδα άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ευρώπης στην Τουρκία, είχε προηγηθεί άλλη μια «καλή πράξη» της κυβέρνησης του ανεκδιήγητου Σημίτη, η παράδοση του Οτζαλάν με ενέργειες της κυβέρνησής του στους Τούρκους (αυτό κι αν ήταν ‘κίνηση καλής θέλησης’), εξέλιξη που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία από τη μια να κλείσει ανώδυνα για ένα κρίσιμο διάστημα το Κουρδικό και από την άλλη να επιδοθεί απερίσπαστη στο σχέδιό της να μετατραπεί σε οικονομική και πολιτική υπερδύναμη στην περιοχή, εφαρμόζοντας το δόγμα του νεοοθωμανισμού. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της ευεργεσίας που έκανε η Ελλάδα στην Τουρκία, αναφέρουμε απλά στους αναγνώστες μας ότι οι τουρκικές εξαγωγές, από 26 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 1999, έκλεισαν το 2011 στα 135 δισεκατομμύρια, ενώ το 2012 αναμένεται να αγγίξουν τα 150 δισεκατομμύρια, με την Ελλάδα να κάνει ...πάρτι, επειδή οι εξαγωγές της ξεπέρασαν 20 δισεκατομμύρια το 2011.
Όλα αυτά τα χρόνια, που οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριξαν θα λέγαμε σκανδαλωδώς τις κυβερνήσεις Ερντογάν, θα περίμενε κανείς να αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για να αρχίσουμε από τα ανώδυνα, θα περιμέναμε να αλλάξει η ανθελληνική πολιτική περικύκλωσης της Ελλάδος, και συγκεκριμένα οι συνεργασίες της Τουρκίας με την Αλβανία και τα Σκόπια, που έχει ξεκάθαρα ως στόχο να πλήξει τα ελληνικά συμφέροντα.
Επίσης, θα περίμενε κανείς να «εξημερωθεί το θηρίο», αυτός ήταν ο όρος που επικαλούνταν οι θιασώτες αυτής της πολιτικής, και με τις παραινέσεις ή τους όρους που θα έθετε η Ε.Ε. για να προχωρήσει η ενταξιακή της πορεία, θα αναγκαζόταν η Τουρκία να τροποποιήσει την πολιτική της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Αντί αυτού, η Τουρκία, αφού πρώτα εξόντωσε με σχέδιο ψυχρού δολοφόνου τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, ακολούθησε μια πολιτική οργάνωσης σε παρακρατική βάση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης (η παραστρατιωτική βάση ενδέχεται να ακολουθήσει), με τον Τούρκο πρόξενο να υπερβαίνει με πρωτοφανή αναίδεια το ρόλο του και τα διπλωματικά ειωθότα και το ελληνικό κράτος να παρακολουθεί σαν παράλυτο την τουρκική πολιτική αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Όσον αφορά στο Κυπριακό, εκεί η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως είχε υποχρέωση με την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, αλλά προχωρεί με ταχείς ρυθμούς στην αναγνώριση του παράνομου κράτους των κατεχομένων, εκμεταλλευόμενη τη θέση του Γενικού Γραμματέα στην Ισλαμική Διάσκεψη, που κατέχει Τούρκος αξιωματούχος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τουρκία φθάνει στο σημείο να ασχημονεί έναντι ολόκληρης της Ε.Ε., δηλώνοντας με αλαζονεία ότι δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση και επαφή με την προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2012, που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Εκεί που η Τουρκία δίνει ρεσιτάλ αδιαλλαξίας και επιθετικότητας, είναι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου. Πρώτα απ’ όλα, συνεχίζεται το εξής παράδοξο. Η Τουρκία, που απολαμβάνει της στήριξης της Ελλάδος για την πορεία της προς την Ε.Ε., συνεχίζει να απειλεί ένα μέλος της, την Ελλάδα, με πόλεμο, σε περίπτωση που κάνει χρήση του νομίμου δικαιώματός της, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού προηγουμένως με εντελώς παράνομο τρόπο υπέγραψε συμφωνία με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και έχει αρχίσει ήδη έρευνες για την εύρεση πετρελαίου στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρόσφατα δημοσίευσε στην επίσημη εφημερίδα της τουρκικής κυβερνήσεως υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες εξουσιοδοτείται η κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) να διεξάγει έρευνες μεταξύ άλλων και σε περιοχές που βρίσκονται εντός της κυπριακής και της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας, ανοικτά της Ρόδου και του Καστελορίζου.
Μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να κάνει έρευνες στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως πράξη αντεκδίκησης στα τεκταινόμενα στο Οικόπεδο Αφροδίτη αλλά και στα άλλα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, τεκταινόμενα που εξελίσσονται με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως όλοι αποδέχονται πλην της Τουρκίας.
Επίσης μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να ανακοινώσει υπουργικές αποφάσεις για διεξαγωγή ερευνών στην υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελορίζου, ως αντανακλαστικές και -σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας- ισοδύναμες ενέργειες στις κινήσεις της Ελλάδος να προχωρήσει σε ενέργειες που θα οδηγήσουν στην εκμετάλλευση θαλασσίων περιοχών της Δυτικής Ελλάδος και ΝΔ της Κρήτης.
Όσον αφορά τα πρακτικά αποτελέσματα που παράγουν οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Άγκυρας, είναι εξαιρετικά περιορισμένα, αφού η ΤΡΑΟ δεν έχει τις τεχνικές δυνατότητες και την εμπειρία να προχωρήσει στην εκμετάλλευση πιθανόν κοιτασμάτων, ενώ θεωρείται απίθανο να συμμετέχουν ξένες εταιρείες σε τέτοιες καταφανώς παράνομες διαδικασίες.
Υπάρχουν όμως τα πολιτικά αποτελέσματα που παράγουν και οι συμβολισμοί που προκαλούν σε διεθνές επίπεδο, αφού η Τουρκία όχι μόνο γκριζάρει, αλλά διεκδικεί και καπηλεύεται ελληνική με βάση το διεθνές δίκαιο υφαλοκρηπίδα.
Αυτές τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, που είναι παράνομες και παραβιάζουν κατάφορα τα νόμιμα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδος, θα κληθεί να διαχειριστεί με υπευθυνότητα η επόμενη κυβέρνηση, που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, σε στενή συνεργασία με την κυπριακή κυβέρνηση.
Εμείς να σημειώσουμε ότι στην εν εξελίξει οικονομική έρχεται να προστεθεί και η πολιτική αστάθεια στη χώρα μας, ενώ ασταθές είναι και το τοπίο στην Κύπρο. Δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την ευχή οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία να πράξουν το καλύτερο για τα εθνικά μας συμφέροντα και να αποφύγουν ολισθήματα όπως αυτό που έκανε ο πρώην υπουργός εξωτερικών κ. Δρούτσας, όταν άφησε αναπάντητη την πρόκληση Νταβούτογλου, όταν ευρισκόμενος στη Ρόδο, ο Τούρκος ομόλογός του δήλωσε ενώπιόν του ότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Εκτός κι αν αυτό συμπεριλαμβάνεται σε δεσμεύσεις που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, κατά την επίσκεψή του στο Ερζερούμ.
Και για να γίνουμε πιο σαφείς, με βάση την επίσημη τουρκική θέση, Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο της Βέρνης να αποφύγουν κάθε μονομερή ενέργεια στο Αιγαίο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, που πέτυχε αυτό που ήθελε στο Αιγαίο, θέτει το Καστελόριζο εκτός Αιγαίου και προχωρεί στις μονομερείς ενέργειες που αναφέρθηκαν παραπάνω, θεωρώντας ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΒΕΡΝΗΣ, του οποίου την εφαρμογή απαιτεί η ίδια από την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Αυτά παθαίνει ένας λαός, όταν δεν διεκδικεί ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση και τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, αφήνοντάς την στα χέρια (εξ αντικειμένου) προδοτών ή ηλιθίων, και όταν δεν σταθμίζει και δεν υπολογίζει που και σε ποιους δίνει την ψήφο του στις εκλογές.
Καλό βόλι Έλληνες την Κυριακή!
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Λαϊκή παροιμία
Υποτίθεται ότι μετά τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε με την άρση του βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Τελωνειακή Ένωση (1996), χάριν της οποίας διευκολύνθηκαν οι εμπορικές της συναλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ολοκληρώθηκε το 1999 με την ανακήρυξη της Τουρκίας ως υποψήφιας προς ένταξη χώρα στην Ε.Ε., η Τουρκία, στη λογική της αμοιβαιότητας, θα είχε ανταποκριθεί στις κινήσεις καλής θέλησης της Ελλάδος και θα είχε ακολουθήσει μια άλλη πολιτική απέναντι στην πατρίδα μας.
Να σημειώσουμε ότι εκείνης της ιστορικής της Συνόδου του Ελσίνκι, όπου η Ελλάδα άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ευρώπης στην Τουρκία, είχε προηγηθεί άλλη μια «καλή πράξη» της κυβέρνησης του ανεκδιήγητου Σημίτη, η παράδοση του Οτζαλάν με ενέργειες της κυβέρνησής του στους Τούρκους (αυτό κι αν ήταν ‘κίνηση καλής θέλησης’), εξέλιξη που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία από τη μια να κλείσει ανώδυνα για ένα κρίσιμο διάστημα το Κουρδικό και από την άλλη να επιδοθεί απερίσπαστη στο σχέδιό της να μετατραπεί σε οικονομική και πολιτική υπερδύναμη στην περιοχή, εφαρμόζοντας το δόγμα του νεοοθωμανισμού. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της ευεργεσίας που έκανε η Ελλάδα στην Τουρκία, αναφέρουμε απλά στους αναγνώστες μας ότι οι τουρκικές εξαγωγές, από 26 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 1999, έκλεισαν το 2011 στα 135 δισεκατομμύρια, ενώ το 2012 αναμένεται να αγγίξουν τα 150 δισεκατομμύρια, με την Ελλάδα να κάνει ...πάρτι, επειδή οι εξαγωγές της ξεπέρασαν 20 δισεκατομμύρια το 2011.
Όλα αυτά τα χρόνια, που οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριξαν θα λέγαμε σκανδαλωδώς τις κυβερνήσεις Ερντογάν, θα περίμενε κανείς να αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για να αρχίσουμε από τα ανώδυνα, θα περιμέναμε να αλλάξει η ανθελληνική πολιτική περικύκλωσης της Ελλάδος, και συγκεκριμένα οι συνεργασίες της Τουρκίας με την Αλβανία και τα Σκόπια, που έχει ξεκάθαρα ως στόχο να πλήξει τα ελληνικά συμφέροντα.
Επίσης, θα περίμενε κανείς να «εξημερωθεί το θηρίο», αυτός ήταν ο όρος που επικαλούνταν οι θιασώτες αυτής της πολιτικής, και με τις παραινέσεις ή τους όρους που θα έθετε η Ε.Ε. για να προχωρήσει η ενταξιακή της πορεία, θα αναγκαζόταν η Τουρκία να τροποποιήσει την πολιτική της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Αντί αυτού, η Τουρκία, αφού πρώτα εξόντωσε με σχέδιο ψυχρού δολοφόνου τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, ακολούθησε μια πολιτική οργάνωσης σε παρακρατική βάση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης (η παραστρατιωτική βάση ενδέχεται να ακολουθήσει), με τον Τούρκο πρόξενο να υπερβαίνει με πρωτοφανή αναίδεια το ρόλο του και τα διπλωματικά ειωθότα και το ελληνικό κράτος να παρακολουθεί σαν παράλυτο την τουρκική πολιτική αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Όσον αφορά στο Κυπριακό, εκεί η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως είχε υποχρέωση με την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, αλλά προχωρεί με ταχείς ρυθμούς στην αναγνώριση του παράνομου κράτους των κατεχομένων, εκμεταλλευόμενη τη θέση του Γενικού Γραμματέα στην Ισλαμική Διάσκεψη, που κατέχει Τούρκος αξιωματούχος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τουρκία φθάνει στο σημείο να ασχημονεί έναντι ολόκληρης της Ε.Ε., δηλώνοντας με αλαζονεία ότι δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση και επαφή με την προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2012, που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Εκεί που η Τουρκία δίνει ρεσιτάλ αδιαλλαξίας και επιθετικότητας, είναι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου. Πρώτα απ’ όλα, συνεχίζεται το εξής παράδοξο. Η Τουρκία, που απολαμβάνει της στήριξης της Ελλάδος για την πορεία της προς την Ε.Ε., συνεχίζει να απειλεί ένα μέλος της, την Ελλάδα, με πόλεμο, σε περίπτωση που κάνει χρήση του νομίμου δικαιώματός της, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού προηγουμένως με εντελώς παράνομο τρόπο υπέγραψε συμφωνία με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και έχει αρχίσει ήδη έρευνες για την εύρεση πετρελαίου στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρόσφατα δημοσίευσε στην επίσημη εφημερίδα της τουρκικής κυβερνήσεως υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες εξουσιοδοτείται η κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) να διεξάγει έρευνες μεταξύ άλλων και σε περιοχές που βρίσκονται εντός της κυπριακής και της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας, ανοικτά της Ρόδου και του Καστελορίζου.
Μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να κάνει έρευνες στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως πράξη αντεκδίκησης στα τεκταινόμενα στο Οικόπεδο Αφροδίτη αλλά και στα άλλα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, τεκταινόμενα που εξελίσσονται με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως όλοι αποδέχονται πλην της Τουρκίας.
Επίσης μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να ανακοινώσει υπουργικές αποφάσεις για διεξαγωγή ερευνών στην υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελορίζου, ως αντανακλαστικές και -σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας- ισοδύναμες ενέργειες στις κινήσεις της Ελλάδος να προχωρήσει σε ενέργειες που θα οδηγήσουν στην εκμετάλλευση θαλασσίων περιοχών της Δυτικής Ελλάδος και ΝΔ της Κρήτης.
Όσον αφορά τα πρακτικά αποτελέσματα που παράγουν οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Άγκυρας, είναι εξαιρετικά περιορισμένα, αφού η ΤΡΑΟ δεν έχει τις τεχνικές δυνατότητες και την εμπειρία να προχωρήσει στην εκμετάλλευση πιθανόν κοιτασμάτων, ενώ θεωρείται απίθανο να συμμετέχουν ξένες εταιρείες σε τέτοιες καταφανώς παράνομες διαδικασίες.
Υπάρχουν όμως τα πολιτικά αποτελέσματα που παράγουν και οι συμβολισμοί που προκαλούν σε διεθνές επίπεδο, αφού η Τουρκία όχι μόνο γκριζάρει, αλλά διεκδικεί και καπηλεύεται ελληνική με βάση το διεθνές δίκαιο υφαλοκρηπίδα.
Αυτές τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, που είναι παράνομες και παραβιάζουν κατάφορα τα νόμιμα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδος, θα κληθεί να διαχειριστεί με υπευθυνότητα η επόμενη κυβέρνηση, που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, σε στενή συνεργασία με την κυπριακή κυβέρνηση.
Εμείς να σημειώσουμε ότι στην εν εξελίξει οικονομική έρχεται να προστεθεί και η πολιτική αστάθεια στη χώρα μας, ενώ ασταθές είναι και το τοπίο στην Κύπρο. Δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την ευχή οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία να πράξουν το καλύτερο για τα εθνικά μας συμφέροντα και να αποφύγουν ολισθήματα όπως αυτό που έκανε ο πρώην υπουργός εξωτερικών κ. Δρούτσας, όταν άφησε αναπάντητη την πρόκληση Νταβούτογλου, όταν ευρισκόμενος στη Ρόδο, ο Τούρκος ομόλογός του δήλωσε ενώπιόν του ότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Εκτός κι αν αυτό συμπεριλαμβάνεται σε δεσμεύσεις που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, κατά την επίσκεψή του στο Ερζερούμ.
Και για να γίνουμε πιο σαφείς, με βάση την επίσημη τουρκική θέση, Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο της Βέρνης να αποφύγουν κάθε μονομερή ενέργεια στο Αιγαίο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, που πέτυχε αυτό που ήθελε στο Αιγαίο, θέτει το Καστελόριζο εκτός Αιγαίου και προχωρεί στις μονομερείς ενέργειες που αναφέρθηκαν παραπάνω, θεωρώντας ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΒΕΡΝΗΣ, του οποίου την εφαρμογή απαιτεί η ίδια από την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Αυτά παθαίνει ένας λαός, όταν δεν διεκδικεί ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση και τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, αφήνοντάς την στα χέρια (εξ αντικειμένου) προδοτών ή ηλιθίων, και όταν δεν σταθμίζει και δεν υπολογίζει που και σε ποιους δίνει την ψήφο του στις εκλογές.
Καλό βόλι Έλληνες την Κυριακή!
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Παρασκευή 13 Απριλίου 2012
Τέλος εποχής;
Η σύλληψη του κ. Ακη Τσοχατζόπουλου ήταν μια αναμενόμενη, αν όχι πολύ καθυστερημένη, απάντηση της Δικαιοσύνης στο αίτημα των πολιτών για την εδραίωση κράτους δικαίου. Δεν πρέπει, όμως, να σταθούμε στο πρόσωπο, αλλά να μιλήσουμε καθαρά για το τι εκπροσωπούσε. Ο πρώην υπουργός Αμυνας ήταν ένας εκ των επικρατέστερων διαδόχων του Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ και ο μακροβιότερος και ισχυρότερος υπουργός πολλών κυβερνήσεων για αρκετές δεκαετίες. Η συμπεριφορά του απεικόνιζε, δυστυχώς, μια διαδεδομένη αντίληψη που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1980, η οποία νομιμοποίησε τη διαφθορά στο όνομα διαφόρων «αγώνων» και του... λαϊκού κινήματος. Ο κ. Τσοχατζόπουλος προκάλεσε με τον τρόπο ζωής του και έπεσε στην παγίδα της απροκάλυπτης ύβρεως. Δεν ήταν όμως μόνος, καθώς είναι προφανές ότι ο πλουτισμός του επετεύχθη χάρη σε ένα σύστημα προμηθευτών όπλων, ξένων εταιρειών, πολιτικής υποστήριξης από διάφορα κόμματα και συγκάλυψης από τις κρατικές αρχές επί δεκαετίες. Μακάρι η δικαστική έρευνα να ξετυλίξει όλο το κουβάρι για να μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια. Και βεβαίως, μακάρι το δράμα του κ. Τσοχατζόπουλου να σηματοδοτεί το τέλος μιας μοιραίας εποχής και ενός τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς της καθεστηκυίας τάξης, που κόστισαν ακριβά στον τόπο.
http://www.kathimerini.gr
http://www.kathimerini.gr
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
Όταν η ελληνική "τίγρης"... έμαθε ξανά να βρυχάται...
Έναν φουτουριστικό μύθο, με... ηθικό δίδαγμα που απευθύνεται σε όσους θέλουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης, «πλέκουν» οι αναλυτές της HSBC, σε έκθεσή τους με ημερομηνία 4 Απριλίου 2012.
Η αφήγησή τους ξεκινάει από τα τέλη του 2015, σε μία Ελλάδα πολύ διαφορετική από τη σημερινή...
«Στα τέλη του 2015 η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κοιτάξει προς τα πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα πρόσφατα επιτεύγματά της. Ο έξω κόσμος, που κάποτε ήταν τόσο απελπισμένος με την Αθήνα, τώρα έβλεπε μια ‘Ελληνική Τίγρη’. Το ελληνικό χρηματιστήριο, που είχε υποχωρήσει 90% από τα υψηλά του 2007 έως τις αρχές του 2013, ανέκαμπτε εκ νέου. Τα επιτόκια δανεισμού, που κάποτε βρίσκονταν στην στρατόσφαιρα, τώρα ήταν πολύ χαμηλότερα από της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Και ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης δεν βρισκόταν σε διψήφια ποσοστιαία επίπεδα, η Ελλάδα αποτελούσε διέξοδο για κεφάλαια από την Κίνα και τη Ινδία.
Έχοντας αποκόψει τους δεσμούς της με την Ευρώπη, μετά από αυτό που έγινε γνωστό ως ‘ή συμφορά’, τώρα το μέλλον της Ελλάδας έμοιαζε εξασφαλισμένο, αντανακλώντας τους αναπτυσσόμενους δεσμούς της με τις πιο δυναμικές οικονομίες του κόσμου. Ακόμα και όταν οι πρώην Ευρωπαίοι εταίροι της απομακρύνθηκαν, η Ελλάδα βρήκε νέες πηγές οικονομικής στήριξης, χάρη στις βαθιές τσέπες των Ρώσων -που σχεδίαζαν να κατασκευάσουν έναν γιγαντιαίο τερματικό σταθμό φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη, στο σημείο κατάληξης του νέου αγωγού- και των Κινέζων.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ‘συμφοράς’, η Κίνα είχε δείξει ενθουσιασμό για κάθε τι ελληνικό: οι λειτουργία των εμπορευματικών σταθμών του Πειραιά είχε μεταφερθεί στην COSCO Pacific Ltd και το λιμάνι έχει αναδειχθεί σε κόμβο για τα κινεζικά προϊόντα που κατευθύνονται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Αραβική Χερσόνησο και τη Βόρεια Αφρική (προκαλώντας εκνευρισμό στην Τουρκία). Στο μεταξύ, η Ελλάδα είχε κυριαρχήσει στην κινεζική αγορά ελαιολάδου, αποκόπτοντας τους ανταγωνιστές της λόγω της πολύ πιο ανταγωνιστικής συναλλαγματικής ισοτιμίας.
Η απόφαση της Αθήνας να βγει από την Ευρωζώνη -και την Ευρωπαϊκή Ένωση- είχε ληφθεί με ‘βαριά καρδιά’. Ο ελληνικός λαός ήθελε να είναι μέρος της Ευρώπης αλλά αισθανόταν όλο και πιο εγκαταλελειμμένος στην οικονομική κρίση. Βεβαίως, ορισμένοι από τους πολιτικούς είχαν υπάρξει ‘φειδωλοί’ στο να πουν την αλήθεια, οι πιο πλούσιοι Έλληνες είχαν βρει τρόπους να ξεφεύγουν από την εφορία, αλλά, μετά από τρία χρόνια καταστροφής και με το εισόδημα να έχει υποχωρήσει 25%, ήταν ώρα να προχωρήσει μπροστά.
Αρχικά η εισαγωγή της ‘νέας δραχμής’ έμοιαζε με καταστροφή: οι Έλληνες που διέθεταν ρευστότητα απέσυραν όλα τους τα χρήματα από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, προκειμένου να αποφύγουν τη μετατροπή των ευρώ τους σε υποτιμημένες δραχμές. Ως αποτέλεσμα., το νέο νόμισμα έχασε τη μισή του αξία έναντι του ευρώ. Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε επιπλέον 8% καθώς η τραπεζική κρίση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Ωστόσο, με την καθιέρωση ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων και στην αγορά συναλλάγματος -μιμούμενη πρακτικές που έχουν καταγραφεί σε ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες- η Ελλάδα μπόρεσε σύντομα να προστατευθεί από τις διακυμάνσεις στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Μέσα σε λίγους μόλις μήνες, η εγχώρια οικονομική κατάρρευση είχε ανακοπεί.
Την απειλή του πληθωρισμού και τις ραγδαία αυξανόμενες τιμές εισαγωγών ακολούθησαν αιτήματα για μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις, αλλά χωρίς τη στήριξη πια των πρώην εταίρων της στην Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση έπεισε τους πολίτες ότι η λιτότητα ήταν απαραίτητη για την ‘μία κι έξω’ βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Μέσα με μερικούς μήνες, υπήρξαν ενδείξεις ανάκαμψης των εξαγωγών. Η οικονομία σιγά-σιγά έβρισκε την ισορροπία της.
Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μετά την κατάρρευση της συναλλαγματικής ισοτιμίας, και την τελική ανταλλαγή χρέους, η Ελλάδα πολύ γρήγορα είχε καθιερωθεί ως ένας εξόχως ελκυστικός προορισμός επενδύσεων για ξένους επενδυτές που αναζητούσαν πρόσβαση σε ένα δυναμικό μέρος του κόσμου, ειδικά μετά τις αλλαγές που είχε επιφέρει η Αραβική Άνοιξη. Καθώς οι επενδύσεις έρχονταν, η αντιδράσεις από τις εγχώριες συνδικαλιστικές ενώσεις έπαυσαν: ομολογουμένως, οι εργασιακές πρακτικές έπρεπε να προσαρμοστούν αλλά κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει την ξαφνική και καλοδεχούμενη υποχώρηση της ανεργίας, αποτέλεσμα της εισροής ξένων κεφαλαίων.
Η Ευρώπη παρακολουθούσε αυτή την αναγέννηση με αίσθημα ζήλιας, αλλά και αγωνίας – οι πολιτικοί είχαν επανειλημμένα προειδοποιήσει την Ελλάδα για το κόστος εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, η οποία ωστόσο έδειχνε να βγαίνει από την κρίση ανέπαφη.
Μετά την επιτυχία της Ελλάδας, η κόλαση χτυπούσε τις χρηματοπιστωτικές αγορές της Ευρωζώνης. Η Γερμανία απαιτούσε ακόμη λιτότητα από την Ισπανία, την Ιταλία και τους ομοίους τους, παρά το γεγονός ότι οι οικονομίες τους διένυαν τον τέταρτο χρόνο συρρίκνωσης. Καθώς οι επενδυτές τιμολογούσαν την πιθανότητα εξόδου της Ιταλίας ή της Ισπανίας από το ευρώ, τα κόστη δανεισμού για τον Ευρωπαϊκό Νότο αυξήθηκαν δραματικά. Η αντίθεση μεταξύ της ελληνικής επιτυχίας και της Ισπανικής και Ιταλικής αποτυχίας ήταν εμφανής, τόσο που οι Ισπανοί και οι Ιταλοί άρχισαν να ζητούν τη δική τους εκδοχή της ελληνικής σωτηρίας.
Οι Γερμανοί στο μεταξύ άρχισαν να αναρωτιούνται τι πήγε τόσο στραβά. Νόμιζαν ότι η λιτότητα θα έλυνε όλα αυτά τα προβλήματα. Πίστευαν ότι οι δημοσιονομικά απείθαρχοι τελικά θα τους υπάκουαν. Η Bundesbank είχε αντιταχθεί με σφοδρότητα σε οποιοδήποτε πρόγραμμα στήριξης των πιο αδύναμων μελών του ευρώ, φοβούμενη δημοσιονομική διολίσθηση. Ωστόσο, απέναντι στην προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, το ρίσκο για τη Γερμανία ήταν προφανές – μία τεράστια άνοδος της αξίας του νομίσματός της, ικανή να εξαφανίσει τεράστια κομμάτια της γερμανικής βιομηχανίας.
Η Anglela Merkel, που τώρα ήταν η grande dame της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, αναγνώρισε αυτό τον κίνδυνο. Το να υποχρεώσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ αποδείχθηκε ότι ήταν λάθος. Τα κόστη για την Ελλάδα αντισταθμίστηκαν από τα οφέλη. Κομμάτια της Ευρωζώνης ωστόσο, βάλτωναν στην ύφεση. Η κυρία Merkel αντιμετώπιζε μία επιλογή: είτε να πιέσει για τη δημιουργία δημοσιονομικής ένωσης που θα ‘κλείδωνε’ για πάντα τις μεταβιβαστικές πληρωμές, τις οποίες στην περίπτωση της Ελλάδας είχε ‘πολεμήσει’ με σθένος, είτε να κατευθυνθεί προς μια γερμανική έξοδο από το ευρώ, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τη γερμανική βιομηχανία.
Το στοίχημα της Γερμανίας είχε αποτύχει. Στην προσπάθεια να τιμωρήσει την Ελλάδα, κατέληξε αντιμέτωπη με μία αδύνατη επιλογή: μία δημοσιονομική ένωση ή μία τεράστια ανατίμηση του νομίσματός της. Το Βερολίνο σημάδευε την Ελλάδα, αλλά πυροβόλησε το πόδι του».
Αυτή η φανταστική ιστορία, σημειώνουν οι αναλυτές της HSBC, δύσκολα αποτελεί μία ορθόδοξη προσέγγιση. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα, εξηγούν, «αν και η ανάληψη εκ μέρους της COSCO του ελέγχου εμπορευματικών σταθμών στον Πειραιά είναι αλήθεια». Αλλά η ιδέα ότι αφού η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, μετά στην Ευρωζώνη «θα ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» είναι σίγουρα λανθασμένη. Μία τέτοια έξοδος μπορεί τελικά να αποτελέσει απάντηση στις δυσκολίες της Ελλάδας, αλλά για όλους τους άλλους εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
http://www.capital.gr
Η αφήγησή τους ξεκινάει από τα τέλη του 2015, σε μία Ελλάδα πολύ διαφορετική από τη σημερινή...
«Στα τέλη του 2015 η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κοιτάξει προς τα πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα πρόσφατα επιτεύγματά της. Ο έξω κόσμος, που κάποτε ήταν τόσο απελπισμένος με την Αθήνα, τώρα έβλεπε μια ‘Ελληνική Τίγρη’. Το ελληνικό χρηματιστήριο, που είχε υποχωρήσει 90% από τα υψηλά του 2007 έως τις αρχές του 2013, ανέκαμπτε εκ νέου. Τα επιτόκια δανεισμού, που κάποτε βρίσκονταν στην στρατόσφαιρα, τώρα ήταν πολύ χαμηλότερα από της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Και ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης δεν βρισκόταν σε διψήφια ποσοστιαία επίπεδα, η Ελλάδα αποτελούσε διέξοδο για κεφάλαια από την Κίνα και τη Ινδία.
Έχοντας αποκόψει τους δεσμούς της με την Ευρώπη, μετά από αυτό που έγινε γνωστό ως ‘ή συμφορά’, τώρα το μέλλον της Ελλάδας έμοιαζε εξασφαλισμένο, αντανακλώντας τους αναπτυσσόμενους δεσμούς της με τις πιο δυναμικές οικονομίες του κόσμου. Ακόμα και όταν οι πρώην Ευρωπαίοι εταίροι της απομακρύνθηκαν, η Ελλάδα βρήκε νέες πηγές οικονομικής στήριξης, χάρη στις βαθιές τσέπες των Ρώσων -που σχεδίαζαν να κατασκευάσουν έναν γιγαντιαίο τερματικό σταθμό φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη, στο σημείο κατάληξης του νέου αγωγού- και των Κινέζων.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ‘συμφοράς’, η Κίνα είχε δείξει ενθουσιασμό για κάθε τι ελληνικό: οι λειτουργία των εμπορευματικών σταθμών του Πειραιά είχε μεταφερθεί στην COSCO Pacific Ltd και το λιμάνι έχει αναδειχθεί σε κόμβο για τα κινεζικά προϊόντα που κατευθύνονται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Αραβική Χερσόνησο και τη Βόρεια Αφρική (προκαλώντας εκνευρισμό στην Τουρκία). Στο μεταξύ, η Ελλάδα είχε κυριαρχήσει στην κινεζική αγορά ελαιολάδου, αποκόπτοντας τους ανταγωνιστές της λόγω της πολύ πιο ανταγωνιστικής συναλλαγματικής ισοτιμίας.
Η απόφαση της Αθήνας να βγει από την Ευρωζώνη -και την Ευρωπαϊκή Ένωση- είχε ληφθεί με ‘βαριά καρδιά’. Ο ελληνικός λαός ήθελε να είναι μέρος της Ευρώπης αλλά αισθανόταν όλο και πιο εγκαταλελειμμένος στην οικονομική κρίση. Βεβαίως, ορισμένοι από τους πολιτικούς είχαν υπάρξει ‘φειδωλοί’ στο να πουν την αλήθεια, οι πιο πλούσιοι Έλληνες είχαν βρει τρόπους να ξεφεύγουν από την εφορία, αλλά, μετά από τρία χρόνια καταστροφής και με το εισόδημα να έχει υποχωρήσει 25%, ήταν ώρα να προχωρήσει μπροστά.
Αρχικά η εισαγωγή της ‘νέας δραχμής’ έμοιαζε με καταστροφή: οι Έλληνες που διέθεταν ρευστότητα απέσυραν όλα τους τα χρήματα από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, προκειμένου να αποφύγουν τη μετατροπή των ευρώ τους σε υποτιμημένες δραχμές. Ως αποτέλεσμα., το νέο νόμισμα έχασε τη μισή του αξία έναντι του ευρώ. Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε επιπλέον 8% καθώς η τραπεζική κρίση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Ωστόσο, με την καθιέρωση ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων και στην αγορά συναλλάγματος -μιμούμενη πρακτικές που έχουν καταγραφεί σε ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες- η Ελλάδα μπόρεσε σύντομα να προστατευθεί από τις διακυμάνσεις στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Μέσα σε λίγους μόλις μήνες, η εγχώρια οικονομική κατάρρευση είχε ανακοπεί.
Την απειλή του πληθωρισμού και τις ραγδαία αυξανόμενες τιμές εισαγωγών ακολούθησαν αιτήματα για μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις, αλλά χωρίς τη στήριξη πια των πρώην εταίρων της στην Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση έπεισε τους πολίτες ότι η λιτότητα ήταν απαραίτητη για την ‘μία κι έξω’ βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Μέσα με μερικούς μήνες, υπήρξαν ενδείξεις ανάκαμψης των εξαγωγών. Η οικονομία σιγά-σιγά έβρισκε την ισορροπία της.
Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μετά την κατάρρευση της συναλλαγματικής ισοτιμίας, και την τελική ανταλλαγή χρέους, η Ελλάδα πολύ γρήγορα είχε καθιερωθεί ως ένας εξόχως ελκυστικός προορισμός επενδύσεων για ξένους επενδυτές που αναζητούσαν πρόσβαση σε ένα δυναμικό μέρος του κόσμου, ειδικά μετά τις αλλαγές που είχε επιφέρει η Αραβική Άνοιξη. Καθώς οι επενδύσεις έρχονταν, η αντιδράσεις από τις εγχώριες συνδικαλιστικές ενώσεις έπαυσαν: ομολογουμένως, οι εργασιακές πρακτικές έπρεπε να προσαρμοστούν αλλά κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει την ξαφνική και καλοδεχούμενη υποχώρηση της ανεργίας, αποτέλεσμα της εισροής ξένων κεφαλαίων.
Η Ευρώπη παρακολουθούσε αυτή την αναγέννηση με αίσθημα ζήλιας, αλλά και αγωνίας – οι πολιτικοί είχαν επανειλημμένα προειδοποιήσει την Ελλάδα για το κόστος εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, η οποία ωστόσο έδειχνε να βγαίνει από την κρίση ανέπαφη.
Μετά την επιτυχία της Ελλάδας, η κόλαση χτυπούσε τις χρηματοπιστωτικές αγορές της Ευρωζώνης. Η Γερμανία απαιτούσε ακόμη λιτότητα από την Ισπανία, την Ιταλία και τους ομοίους τους, παρά το γεγονός ότι οι οικονομίες τους διένυαν τον τέταρτο χρόνο συρρίκνωσης. Καθώς οι επενδυτές τιμολογούσαν την πιθανότητα εξόδου της Ιταλίας ή της Ισπανίας από το ευρώ, τα κόστη δανεισμού για τον Ευρωπαϊκό Νότο αυξήθηκαν δραματικά. Η αντίθεση μεταξύ της ελληνικής επιτυχίας και της Ισπανικής και Ιταλικής αποτυχίας ήταν εμφανής, τόσο που οι Ισπανοί και οι Ιταλοί άρχισαν να ζητούν τη δική τους εκδοχή της ελληνικής σωτηρίας.
Οι Γερμανοί στο μεταξύ άρχισαν να αναρωτιούνται τι πήγε τόσο στραβά. Νόμιζαν ότι η λιτότητα θα έλυνε όλα αυτά τα προβλήματα. Πίστευαν ότι οι δημοσιονομικά απείθαρχοι τελικά θα τους υπάκουαν. Η Bundesbank είχε αντιταχθεί με σφοδρότητα σε οποιοδήποτε πρόγραμμα στήριξης των πιο αδύναμων μελών του ευρώ, φοβούμενη δημοσιονομική διολίσθηση. Ωστόσο, απέναντι στην προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, το ρίσκο για τη Γερμανία ήταν προφανές – μία τεράστια άνοδος της αξίας του νομίσματός της, ικανή να εξαφανίσει τεράστια κομμάτια της γερμανικής βιομηχανίας.
Η Anglela Merkel, που τώρα ήταν η grande dame της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, αναγνώρισε αυτό τον κίνδυνο. Το να υποχρεώσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ αποδείχθηκε ότι ήταν λάθος. Τα κόστη για την Ελλάδα αντισταθμίστηκαν από τα οφέλη. Κομμάτια της Ευρωζώνης ωστόσο, βάλτωναν στην ύφεση. Η κυρία Merkel αντιμετώπιζε μία επιλογή: είτε να πιέσει για τη δημιουργία δημοσιονομικής ένωσης που θα ‘κλείδωνε’ για πάντα τις μεταβιβαστικές πληρωμές, τις οποίες στην περίπτωση της Ελλάδας είχε ‘πολεμήσει’ με σθένος, είτε να κατευθυνθεί προς μια γερμανική έξοδο από το ευρώ, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τη γερμανική βιομηχανία.
Το στοίχημα της Γερμανίας είχε αποτύχει. Στην προσπάθεια να τιμωρήσει την Ελλάδα, κατέληξε αντιμέτωπη με μία αδύνατη επιλογή: μία δημοσιονομική ένωση ή μία τεράστια ανατίμηση του νομίσματός της. Το Βερολίνο σημάδευε την Ελλάδα, αλλά πυροβόλησε το πόδι του».
Αυτή η φανταστική ιστορία, σημειώνουν οι αναλυτές της HSBC, δύσκολα αποτελεί μία ορθόδοξη προσέγγιση. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα, εξηγούν, «αν και η ανάληψη εκ μέρους της COSCO του ελέγχου εμπορευματικών σταθμών στον Πειραιά είναι αλήθεια». Αλλά η ιδέα ότι αφού η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, μετά στην Ευρωζώνη «θα ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» είναι σίγουρα λανθασμένη. Μία τέτοια έξοδος μπορεί τελικά να αποτελέσει απάντηση στις δυσκολίες της Ελλάδας, αλλά για όλους τους άλλους εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
http://www.capital.gr
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012
Ο δικομματισμός, τα δανεικά και η “κουτάλα” τελειώνουν ταυτόχρονα!
Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 αλλά κυρίως μετά το 1981 και την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, δημιουργήθηκε ένα σύστημα εξουσίας που εγώ το ονομάζω «ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΣΟΚ», άλλοι το λένε «ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΟΥΤΑΛΑΣ», άλλοι αλλιώς. Η ουσία είναι ότι αυτό το σύστημα υπηρέτησαν και οι δύο μεγάλες «παρατάξεις» που κυβέρνησαν εναλλάξ (αν και όχι ισοβαρώς) τη Χώρα μέχρι σήμερα. Το ΠΑΣΟΚ, όντας ο δημιουργός και εισηγητής του προαναφερθέντος συστήματος, το εφάρμοσε σωστότερα, επιστημονικότερα, αποτελεσματικότερα, ενώ η ΝΔ προσπάθησε να το αντιγράψει αλλά παρέμεινε πάντα ο «ερζάτς» εκφραστής του. Αυτό εξηγεί πειστικά κατά τη γνώμη μου και τον αναλογικά μικρότερο χρόνο που κατάφερε να νεμηθεί την εξουσία!
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ, στηρίχθηκε στη λογική της «κουτάλας»: Μαζεύουμε έναν στρατό από ετερόκλητους εταίρους – ιδεολογικούς μισθοφόρους, τον οργανώνουμε γύρω από ένα κεντρικό σύνθημα (αλλαγή, η Ελλάδα στους Έλληνες, ισχυρή Ελλάδα, επανίδρυση του Κράτους, λεφτά υπάρχουν), τον φανατίζουμε με υποσχέσεις και ταξίματα πλιάτσικου, λαφυραγωγίας και λεηλασίας και τον εξαπολύουμε μπουλουκηδόν με σημαία την «κουτάλα» εναντίον της πόλης – στόχου: της εξουσίας, του Κράτους, της ανοχύρωτης κοινωνίας. Και αν αυτός ο στόχος είναι φτωχός, αν δεν παράγει αρκετά, αν μέσα στα γκρεμισμένα τείχη του δεν υπάρχουν αρκετά λάφυρα, αρκετός «ζαϊρές» για να χορτάσουν τα φανατισμένα στίφη, τα «δικά μας τα παιδιά», τότε τα δανειζόμαστε στο όνομα των κατακτημένων και μηδέποτε ερωτηθέντων πολιτών – θυμάτων με εγγύηση τις ζωές τους, το βιος τους, τα ίδια τους τα τέκνα.
Η συνταγή ήταν απλή και δούλεψε 30 χρόνια συναπτά ρολόι. Και ουδείς αμφιβάλλει ότι θα δούλευε ακόμη (τα κορόιδα ψήφισαν με 10% διαφορά(!) μόλις πριν 2,5 χρόνια το έωλο σύνθημα «λεφτά υπάρχουν») αν δεν στέρευαν ξαφνικά τα δανεικά!
Τριάντα χρόνια λοιπόν ο δικομματισμός και οι ετερόκλητοι «στρατοί» που δημιούργησε στην θέση των κομμάτων αρχών που επιτάσσει η Δημοκρατία, τα «έφαγαν μαζί» εις βάρος των κορόιδων που ψήφιζαν γλύφοντας αποφάγια και κόκκαλα. Τριάντα χρόνια κατακτημένο και λεηλατημένο το Κράτος στέγνωσε, σταμάτησε να παράγει ακόμη κι αυτά τα λίγα που παρήγαγε πριν την επέλαση της κομματικής ακρίδας. Όλοι ζούσαν με τα δανεικά των ξένων, κατακτητές και κατακτημένοι, ηγεμόνες και υπήκοοι, αυλικοί και σταβλίτες. Και ξαφνικά, τα δανεικά τελείωσαν! Σωρεύτηκε τόσο πολύ χρέος, που οι ξένοι που δάνειζαν τόσα χρόνια το ΣΥΣΤΗΜΑ (όχι χωρίς ανταλλάγματα βεβαίως), κατάλαβαν ότι δεν θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Και δεν το δανείζουν άλλο!
Κατήφεια έπεσε στα στρατόπεδα του συστήματος. Ο λουφές κόπηκε. Λάφυρα δεν υπάρχουν πια. Ότι άρπαξε καθείς άρπαξε και ακόμη και τα κλεμμένα άρχισαν να μην είναι ασφαλή. Οι μικρομεσαίοι των κομματικών στρατών άρχισαν να «σκοτώνουν» τα αρπαγμένα τιμαλφή για να διατηρήσουν μια κάποια εικονική ευμάρεια. Τα συνθήματα ακούγονται πια στο σωστό ήχο: σαν άδειοι τενεκέδες στον κατήφορο. Η σημαία με την κουτάλα ξέφτισε. Από λαμπρό κι ελπιδοφόρο λάβαρο κατάντησε τρύπιο και ακάλυπτο γραμμάτιο. Σιγά – σιγά οι κομματικοί στρατοί άρχισαν να διαλύονται σε ευδιάκριτα μπουλούκια, αυτό που ευγενώς ονομάζεται «πολυκερματισμός του πολιτικού συστήματος». Κάθε μπουλούκι με δικό του καπετάνιο, προσπαθεί να περιφρουρήσει τη «λεία» του ανοίγοντας πολυμέτωπο αγώνα εναντίον όλων των άλλων μπουλουκιών. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ πνέει τα λοίσθια και μαζί του πεθαίνει ο δικομματισμός και χάνεται η «κουτάλα».
Η Ελλάδα όμως, η ανοχύρωτη πόλη, το παραδομένο κράτος, η λεηλατημένη κοινωνία έχει πίσω της ιστορία χιλιετιών. Έχει μέσα της εκατομμύρια πολίτες, μυριάδες ΕΛΛΗΝΕΣ που ξεγελάστηκαν, που παρασύρθηκαν, που προς στιγμή χάσανε τον προσανατολισμό τους. Η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να πεθάνει. Το τέλος του δικομματισμού και της μεταπολίτευσης θα είναι άλλος ένας σταθμός στην ιστορία της. Είναι ευκαιρία για όλους όσοι μπορούν ακόμη και στέκουν στα δικά τους πόδια, για όσους δεν έχουν σακούλια με κλεμμένα να κρύψουν, για όσους δεν κρύβουν σκελετούς και αμαρτήματα στις ντουλάπες τους, να σηκώσουν κεφάλι. Να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι, να επιλέξουν, να εξαφανίσουν κάθε τι που θυμίζει το θνήσκον ΣΥΣΤΗΜΑ, να σβήσουν όλους αυτούς που συνασπίστηκαν σε ένα πλιάτσικο άνευ προηγουμένου, να τιμωρήσουν αυτούς που «μαζί τα φάγανε», να καθαρίσουν την «κόπρο του Αυγεία» και να ξαναστήσουν στα πόδια του ένα καινούριο πολιτικό σύστημα. Ένα σύστημα που θα στηρίζεται σε κόμματα αρχών, σε αξιοκρατία, σε διαφάνεια, σε λογοδοσία, σε καθαρές ιδέες και πολιτικές που να αφορούν όλους τους πολίτες χωρίς χρωματικούς διαχωρισμούς και εξόφθαλμη ευνοιοκρατία. Και ύστερα, όλοι μαζί, σε μια τιτάνια και επίμονη προσπάθεια, να στήσουμε μια καινούρια κοινωνία που να βασίζεται στην εργασία, στην τιμιότητα και στην αλληλεγγύη. Αυτό είναι το στοίχημα των επόμενων εκλογών που κατά τη γνώμη μου δεν θα τελειώσουν με μια «αυτοδυναμία» ή με το χάος αλλά με τη σηματοδότηση από τους εχέφρονες πολίτες μιας καινούριας αρχής συνεννόησης, σύμπραξης και πολιτικής αλλαγής.
akenaton
http://bit.ly/GTIWBm
Το σύστημα ΠΑΣΟΚ, στηρίχθηκε στη λογική της «κουτάλας»: Μαζεύουμε έναν στρατό από ετερόκλητους εταίρους – ιδεολογικούς μισθοφόρους, τον οργανώνουμε γύρω από ένα κεντρικό σύνθημα (αλλαγή, η Ελλάδα στους Έλληνες, ισχυρή Ελλάδα, επανίδρυση του Κράτους, λεφτά υπάρχουν), τον φανατίζουμε με υποσχέσεις και ταξίματα πλιάτσικου, λαφυραγωγίας και λεηλασίας και τον εξαπολύουμε μπουλουκηδόν με σημαία την «κουτάλα» εναντίον της πόλης – στόχου: της εξουσίας, του Κράτους, της ανοχύρωτης κοινωνίας. Και αν αυτός ο στόχος είναι φτωχός, αν δεν παράγει αρκετά, αν μέσα στα γκρεμισμένα τείχη του δεν υπάρχουν αρκετά λάφυρα, αρκετός «ζαϊρές» για να χορτάσουν τα φανατισμένα στίφη, τα «δικά μας τα παιδιά», τότε τα δανειζόμαστε στο όνομα των κατακτημένων και μηδέποτε ερωτηθέντων πολιτών – θυμάτων με εγγύηση τις ζωές τους, το βιος τους, τα ίδια τους τα τέκνα.
Η συνταγή ήταν απλή και δούλεψε 30 χρόνια συναπτά ρολόι. Και ουδείς αμφιβάλλει ότι θα δούλευε ακόμη (τα κορόιδα ψήφισαν με 10% διαφορά(!) μόλις πριν 2,5 χρόνια το έωλο σύνθημα «λεφτά υπάρχουν») αν δεν στέρευαν ξαφνικά τα δανεικά!
Τριάντα χρόνια λοιπόν ο δικομματισμός και οι ετερόκλητοι «στρατοί» που δημιούργησε στην θέση των κομμάτων αρχών που επιτάσσει η Δημοκρατία, τα «έφαγαν μαζί» εις βάρος των κορόιδων που ψήφιζαν γλύφοντας αποφάγια και κόκκαλα. Τριάντα χρόνια κατακτημένο και λεηλατημένο το Κράτος στέγνωσε, σταμάτησε να παράγει ακόμη κι αυτά τα λίγα που παρήγαγε πριν την επέλαση της κομματικής ακρίδας. Όλοι ζούσαν με τα δανεικά των ξένων, κατακτητές και κατακτημένοι, ηγεμόνες και υπήκοοι, αυλικοί και σταβλίτες. Και ξαφνικά, τα δανεικά τελείωσαν! Σωρεύτηκε τόσο πολύ χρέος, που οι ξένοι που δάνειζαν τόσα χρόνια το ΣΥΣΤΗΜΑ (όχι χωρίς ανταλλάγματα βεβαίως), κατάλαβαν ότι δεν θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Και δεν το δανείζουν άλλο!
Κατήφεια έπεσε στα στρατόπεδα του συστήματος. Ο λουφές κόπηκε. Λάφυρα δεν υπάρχουν πια. Ότι άρπαξε καθείς άρπαξε και ακόμη και τα κλεμμένα άρχισαν να μην είναι ασφαλή. Οι μικρομεσαίοι των κομματικών στρατών άρχισαν να «σκοτώνουν» τα αρπαγμένα τιμαλφή για να διατηρήσουν μια κάποια εικονική ευμάρεια. Τα συνθήματα ακούγονται πια στο σωστό ήχο: σαν άδειοι τενεκέδες στον κατήφορο. Η σημαία με την κουτάλα ξέφτισε. Από λαμπρό κι ελπιδοφόρο λάβαρο κατάντησε τρύπιο και ακάλυπτο γραμμάτιο. Σιγά – σιγά οι κομματικοί στρατοί άρχισαν να διαλύονται σε ευδιάκριτα μπουλούκια, αυτό που ευγενώς ονομάζεται «πολυκερματισμός του πολιτικού συστήματος». Κάθε μπουλούκι με δικό του καπετάνιο, προσπαθεί να περιφρουρήσει τη «λεία» του ανοίγοντας πολυμέτωπο αγώνα εναντίον όλων των άλλων μπουλουκιών. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ πνέει τα λοίσθια και μαζί του πεθαίνει ο δικομματισμός και χάνεται η «κουτάλα».
Η Ελλάδα όμως, η ανοχύρωτη πόλη, το παραδομένο κράτος, η λεηλατημένη κοινωνία έχει πίσω της ιστορία χιλιετιών. Έχει μέσα της εκατομμύρια πολίτες, μυριάδες ΕΛΛΗΝΕΣ που ξεγελάστηκαν, που παρασύρθηκαν, που προς στιγμή χάσανε τον προσανατολισμό τους. Η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να πεθάνει. Το τέλος του δικομματισμού και της μεταπολίτευσης θα είναι άλλος ένας σταθμός στην ιστορία της. Είναι ευκαιρία για όλους όσοι μπορούν ακόμη και στέκουν στα δικά τους πόδια, για όσους δεν έχουν σακούλια με κλεμμένα να κρύψουν, για όσους δεν κρύβουν σκελετούς και αμαρτήματα στις ντουλάπες τους, να σηκώσουν κεφάλι. Να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι, να επιλέξουν, να εξαφανίσουν κάθε τι που θυμίζει το θνήσκον ΣΥΣΤΗΜΑ, να σβήσουν όλους αυτούς που συνασπίστηκαν σε ένα πλιάτσικο άνευ προηγουμένου, να τιμωρήσουν αυτούς που «μαζί τα φάγανε», να καθαρίσουν την «κόπρο του Αυγεία» και να ξαναστήσουν στα πόδια του ένα καινούριο πολιτικό σύστημα. Ένα σύστημα που θα στηρίζεται σε κόμματα αρχών, σε αξιοκρατία, σε διαφάνεια, σε λογοδοσία, σε καθαρές ιδέες και πολιτικές που να αφορούν όλους τους πολίτες χωρίς χρωματικούς διαχωρισμούς και εξόφθαλμη ευνοιοκρατία. Και ύστερα, όλοι μαζί, σε μια τιτάνια και επίμονη προσπάθεια, να στήσουμε μια καινούρια κοινωνία που να βασίζεται στην εργασία, στην τιμιότητα και στην αλληλεγγύη. Αυτό είναι το στοίχημα των επόμενων εκλογών που κατά τη γνώμη μου δεν θα τελειώσουν με μια «αυτοδυναμία» ή με το χάος αλλά με τη σηματοδότηση από τους εχέφρονες πολίτες μιας καινούριας αρχής συνεννόησης, σύμπραξης και πολιτικής αλλαγής.
akenaton
http://bit.ly/GTIWBm
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)