Το διεφθαρμένο νεο-οθωμανικό παρακράτος που κυβερνά τη χώρα αυτή θα πρέπει όντως να απλοποιήσει και να απελευθερώσει την επιχειρηματική δραστηριότητα, όπως λένε οι ειδικοί στο θέμα. Όμως αυτό δε φτάνει.
Έστω ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε σε μια μέρα μια εταιρεία χωρίς να μας ενοχλήσει κανένας παρασιτικός μηχανισμός του κράτους. Τι θα παράγει αυτή η εταιρεία; Ιδού η πραγματικότητα. Για να πάμε στην εταιρεία, θα πάρουμε το αυτοκίνητο που αγοράσαμε από τους Γερμανούς, το οποίο θα γεμίσουμε με καύσιμα που αγοράσαμε από την Αραβία. Μόλις φτάσουμε στην εταιρεία, θα ανοίξουμε τον υπολογιστή που αγοράσαμε από τους Κινέζους. Θα συνδεθούμε στο διαδίκτυο, μέσω των οπτικών ινών και των ψηφιακών αναμεταδοτών που επίσης αγοράσαμε από τους Γερμανούς. Θα φτιάξουμε καφέ στη μηχανή του espresso που αγοράσαμε από τους Ιταλούς. Θα σχολιάσουμε με τους συνεργάτες μας τον αγώνα ποδοσφαίρου που είδαμε στην τηλεόραση που αγοράσαμε από τους Ιάπωνες. Κάποια στιγμή θα κάνουμε τη δουλειά που κάνει αυτή η εταιρεία (θα φτάσω αργότερα σε αυτό). Το απόγευμα θα πάρουμε το (γερμανικό) αυτοκίνητο για να πάμε σπίτι. Αν μας τρακάρει κάποιος αφηρημένος οδηγός που μιλούσε στο κινητό (το οποίο αγόρασε από τους Φιλανδούς) με τη γυναίκα του για το επερχόμενο ταξίδι στο Μιλάνο με το αεροπλάνο που αγόρασε η ελληνική αεροπορική εταιρεία από τους Γερμανούς, και χτυπήσουμε λίγο το κεφαλάκι μας, θα πάμε να κάνουμε μια μαγνητική τομογραφία στον τομογράφο που αγοράσαμε από τους Γερμανούς ή τους Αμερικάνους. Και αν όλα είναι καλά, θα πάμε να το γιορτάσουμε στα μπουζούκια, όπου θα απολαύσουμε μια αιθέρια φωνή, της οποίας το ηχητικό σήμα καταγράφεται από ιαπωνικά ασύρματα μικρόφωνα, ενισχύεται από ιαπωνικούς ενισχυτές και μεταδίδεται από σουηδικά ηχεία. Και δε θα ξαφνιαστώ καθόλου αν τα λουλούδια είναι ολλανδικά.
Η ερώτηση του ενός εκατομμύριου ελληνικότατων δραχμών είναι η εξής. Αυτή την εποικοδομητική μέρα, τι κάναμε στην εταιρεία μας; Η απάντηση ακούει στο μαγικό όνομα “υπηρεσίες”, δηλαδή πήραμε ένα ευρώ από την αριστερή τσέπη και το βάλαμε στη δεξιά. Στη διάρκεια αυτής της “εικονικής” ανάπτυξης που προκύπτει όταν 10 εκατομμύρια Έλληνες ανακυκλώνουν μεταξύ τους τα δανεικά, έχουμε καταναλώσει “πλούτο” που παράγουν άλλοι και συντηρούμε ένα δυτικό τρόπο ζωής από τη μια μεριά και μια πολιτική, κοινωνική και μορφωτική κουλτούρα που πηγάζει από τα βάθη της Ανατολίας από την άλλη.
Το ένα κομμάτι της ιστορίας που εξηγούν οι οικονομολόγοι είναι ότι οι υπηρεσίες που παράγουμε δε φτάνουν να αντισταθμίσουν όλα όσα καταναλώνουμε. Αυτό που δεν ακούγεται όσο ξεκάθαρα θα έπρεπε είναι ότι για να κλείσει η ψαλίδα είτε θα πρέπει να πάμε στη δουλειά με το γάιδαρο ή θα πρέπει να παράγουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Δηλαδή και αν ακόμα 5-πλασιάσουμε την παραγωγή ελαιόλαδου, το πρόβλημα δε λύνεται. Ο μοναδικός τρόπος να παράγουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας είναι μέσω της αλυσίδας μόρφωση-έρευνα-καινοτομία-προϊόν-πλούτος. Όμως αν περιμένω εγώ σαν φυσικός, ή ο δείνα σαν βιολόγος να κάνει ανταγωνιστική έρευνα που οδηγεί σε καινοτόμα προϊόντα, στηριζόμενος οικονομικά στο φόρο που θα πληρώσει αυτός που νοικιάζει δωμάτια στην Πάρο ή αυτός που παράγει πορτοκάλια στο Αργος, θα περιμένουμε πάρα πολύ. Τι θέλω να πω με αυτό.
Η Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα φτωχή χώρα και δεν έχει τη δυνατότητα παραγωγής πλούτου. Για να παράγεις πλούτο πρέπει κατ΄ αρχάς να έχεις πλούτο, να τον φορολογήσεις και να ανατροφοδοτήσεις τη μηχανή παραγωγής πλούτου, που είναι η αλυσίδα μόρφωση-έρευνα-καινοτομία-προϊόν-πλούτος. Στις δυτικές χώρες (δε λέω στις άλλες δυτικές χώρες, γιατί εδώ είμαστε ακόμα Ανατολία με ελληνική διάλεκτο) τα χρήματα που επενδύονται στη μηχανή της καινοτομίας αποφέρουν σε βάθος χρόνου πολλά περισσότερα. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία τουλάχιστον 150 χρόνια στο δυτικό κόσμο, και έτσι θα συνεχίσει. Με άλλα λόγια, η δημιουργική μηχανή της έρευνας-καινοτομίας δρα σαν πολλαπλασιαστικός παράγοντας στην όποια επένδυση απορροφά. Για παράδειγμα η Google ξεκίνησε πριν 20 περίπου χρόνια μέσω ερευνητικής χρηματοδότησης 4 εκατομμυρίων δολαρίων μιας μικρής ερευνητικής ομάδας στο πανεπιστήμιο Stanford με σκοπό τη μελέτη ψηφιακών βιβλιοθηκών. Σήμερα αριθμεί 20.000 προσωπικό και κεφαλαιοποίηση της τάξης του ελληνικού ΑΕΠ. Βέβαια δεν έχουν όλες οι επενδύσεις στην έρευνα την ίδια τύχη. Κατά μέσο όρο όμως, όπως υπολογίζεται από οικονομολόγους που μελετούν το θέμα, η απόδοση της επένδυσης στην έρευνα είναι με συντηρητική εκτίμηση τουλάχιστον 20%.
Αν η Ελλάδα είχε επενδύσει από το 1980 και έπειτα το 3% του ετήσιου ΑΕΠ στην έρευνα, σήμερα θα υπήρχε καινοτόμος επιχειρηματική δραστηριότητα η οποία θα απέδιδε σε όσους χειροκροτητές των Μαυρογιαλούρων δεν θα είχαν βρει μια πραγματική δουλειά ετήσιο φορολογικό έσοδο της τάξης των 10 δισ. ευρώ. Ή με άλλα λόγια, η επένδυση στην έρευνα θα ήταν αυτο-τροφοδοτούμενη με δωρεάν τις παράπλευρες ευεργετικές συνέπειες, όπως θέσεις εργασίας, κοινωνική ευημερία κτλ. κτλ. Η Ελλάδα όμως, λόγω της κουλτούρας της διαφθοράς, δεν έβαλε μπροστά τη μηχανή της καινοτομίας, παρ΄ όλο που τα τελευταία 40 χρόνια σχετικής πολιτικο-οικονομικής σταθερότητας ήρθαν τα χρήματα και είχε την ευκαιρία. Το 3% του ΑΕΠ που ξοδεύουν οι ΗΠΑ στην έρευνα αντιστοιχεί στo εξανεμισμένο ελληνικό ΑΕΠ των 200 δισ. ευρώ σε 6 δισ. ευρώ περίπου ετησίως. Τώρα δαπανάμε μικρό κλάσμα αυτού του ποσού... Για τις δαπάνες στην παιδεία ισχύουν τα ίδια χάλια. Και το αποτέλεσμα; Η μηχανή δεν παίρνει μπρος με τίποτα.
Για να γίνει αυτό απαιτούνται δύο στοιχεία. Ένα εξαιρετικά καλό στρατηγικό πλάνο και πολλά, πάρα πολλά χρήματα. Το στρατηγικό πλάνο θεωρητικά δίνεται από την υπερχειλίζουσα σε πνευματικότητα ακαδημαϊκή ψευτο-ελίτ στην οποία έχω την τιμή να ανήκω. Θα πρέπει δηλαδή οι “πεφωτισμένοι” να μας δείξουν το δρόμο... Σε ποιο τομέα της καινοτομίας πρέπει να επενδύσουμε δυναμικά; Ποιος τομέας θα αποδώσει σύντομα τα μέγιστα; Να επενδύσουμε στη διαστημική τεχνολογία και να φτιάξουμε δορυφόρους; Να επενδύσουμε στους μικροεπεξεργαστές και να ανταγωνιστούμε την Intel ή την AMD; Δε νομίζω. Σε μαγνητικούς τομογράφους, σε αξονικούς τομογράφους; Στην πυρηνική φυσική των τομογράφων ποζιτρονίων; Δύσκολο. Στην ανάπτυξη τηλεπικοινωνιακών συστημάτων και να ανταγωνιστούμε τη Siemens ή τη Nokia ή τη Samsung; Στη γενετική τεχνολογία και σε νέα φάρμακα; Να εξαφανίσουμε τη Johnson & Johnson και τη Μerck από το χάρτη; Λίγο δύσκολο. Να φτιάξουμε πολεμικά αεροσκάφη και να εξωθήσουμε την Lockheed Martin από την αγορά;;;
Το πρόβλημα είναι εμφανές. Η ανταγωνιστικότητα είναι δύσκολο εγχείρημα από τη φύση του, ειδικά όταν το τρένο έχει φύγει εδώ και πολύ καιρό. Παρ΄ όλα αυτά, με προσεκτική μελέτη, αρκετή φαντασία και μια σημαντική δόση συλλογικής προσπάθειας, κάτι μπορεί να γίνει. Το τελευταίο όμως, η συλλογική προσπάθεια, λείπει παντελώς από την “πεφωτισμένη” ελληνική ακαδημαϊκότητα. Γιατί αν ερωτηθεί ο οιοσδήποτε πεφωτισμένος πανεπιστημιακός να μας δείξει το δρόμο, θα μας δείξει το δρόμο που συμφέρει εαυτόν. Και αν ερωτηθούν 100 πεφωτισμένοι, θα πάρουμε 100 διαφορετικές απαντήσεις. Η έννοια του consensus, της σύμπνοιας, η οποία λείπει από την πολιτική και κοινωνική ζωή, λείπει και από την επιστημονική/ακαδημαϊκή, όπου ήλπιζε κανείς ότι η αντικειμενικότητα της επιστήμης λίγο πολύ θα την επέβαλε. Σύμπνοια όμως δεν μπορεί να υπάρξει όσο υπάρχει πείνα. Είναι το ισχυρότατο ένστικτο της επιβίωσης που το καθορίζει αυτό. Ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας έχει καταντήσει να κυνηγά όχι επιστημονικές ιδέες, αλλά επιστημονικά επιμίσθια. Η απαξίωση της ακαδημαϊκότητας σε όλο της το νεο-οθωμανικό μεγαλείο. Ο κάθε κοτζαμπάσης πανεπιστημιακός με το μπαϊράκι του και το μαγαζί του θεωρεί για κάποιο λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω ότι η κοινωνία του χρωστάει. Και να ήταν μπαϊράκι αριστείας, επιστημονικής καινοτομίας και διεθνούς αναγνώρισης πάει στο καλό. Αν μάθει όμως ο αναγνώστης πόσα ακαδημαϊκά μπαϊράκια κεκαλυμμένης μετριότητας και επιστημονικής κακομοιριάς πληρώνει με τους φόρους του θα εκπλαγεί.
Παρ΄ όλο που εν δυνάμει είναι εφικτό, πλάνο δεν υπάρχει. Έστω όμως ότι υπήρχε, και έστω ότι το Μαυρογιαλούριο παρακράτος βγαίνει σήμερα και λέει, “θα ρίξω πολλά λεφτά στην παιδεία και στην έρευνα για να δούμε άσπρη μέρα σε 20-30 χρόνια από τώρα”. Τότε θα πουν όλοι οι άλλοι, δικαστικοί, εφοριακοί, γιατροί κτλ. “μισό λεπτό, είμαστε και μεις εδώ, γιατί να φάνε μόνο οι πανεπιστημιακοί;” Το πρόβλημα της διαφθοράς είναι λοιπόν εμφανές: δημιουργεί πολλαπλά αδιέξοδα, τέλμα και σήψη. Μαφία παντού, στην πολιτική, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στον ιδιωτικό τομέα, παντού. Γι’ αυτό και οι ανεπτυγμένες κοινωνίες εξάλειψαν τη μάστιγα αυτή εδώ και αρκετές δεκαετίες. Τρόπος να παταχθεί η διαφθορά στα πανεπιστήμια υπάρχει, και θα τον περιγράψω σε επόμενο άρθρο. Σίγουρα πάντως δεν περιλαμβάνει συμβούλους και διαβούλους. Γι’ αυτό εξάλλου και οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί τους δέχονται ευχαρίστως. Δεν θα αλλάξει τίποτα, απλά θα μεγαλώσει λίγο η παρέα των διαπλεκόμενων.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο ούτε αυτό μπορεί (ή ενδιαφέρεται) να σώσει την κατάσταση, γιατί η επένδυση στην καινοτομία είναι μακροπρόθεσμη και εμπεριέχει ρίσκο, ενώ τα πάντα στην Ελλάδα, με την ηγετική καθοδήγηση των ευπατρίδων Μαυρογιαλούρων, κινούνται γύρω από βραχυπρόθεσμες τοποθετήσεις με την ακαταμάχητη σιγουριά που προσφέρει το αξιακό θεμέλιο “take the money and run” (“άρπαξε τα χρήματα και τρέχα”). Άρα αδιέξοδο.
Ο Έλληνας πολίτης θα πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά ότι όσο η μηχανή της καινοτομίας παραμένει σβηστή, όσο προτιμά να επιδοτεί τους χιλιάδες διαπλεκόμενους ακαμάτηδες, τους Μαυρογιαλούρους του κοινοβουλίου, τους χιλιάδες τυμπανοκρουστήρες και πανηγυρτζίδες τύπου ολυμπιακών αγώνων, ποδοσφαιρικών ομάδων και μιντιακών παραμορφωτών της κοινής γνώμης, αντί να επενδύει στην παιδεία, τη μόρφωση, την έρευνα και άρα το μέλλον, οι επόμενες γενιές θα εγκλωβιστούν επ΄ αόριστο σε ένα εξαιρετικά χαμηλό βιοτικό επίπεδο.
Λόγω των πολλαπλών αδιεξόδων που υπάρχουν, καταλήγω δυστυχώς στο εξής αρνητικό outlook. Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει στον αιώνα τον άπαντα μια αγροτική και τουριστική οικονομία (αυτό είναι το καλό σενάριο) και μια φτωχή χώρα όπου το είδος που ευημερεί είναι τα αρπακτικά. Το επίπεδο ευημερίας που προσωρινά έζησε με δανεικά η τελειωμένη αστική τάξη θα το διηγούνται οι παππούδες και οι γιαγιάδες στα εγγονάκια σαν παραμύθι. Εκτός και αν κάποια κορόϊδα ξεχάσουν και μας ξαναδανείσουν. Ετσι λοιπόν, όσα ευρώ μαζεύουμε από τις ξαπλώστρες στη Μύκονο θα τα ανταλλάσουμε μεταξύ μας καθώς θα καταναλώνουμε, όπως έκανε ο Χατζηαβάτης με τον Καραγκιόζη, τα αγροτικά προϊόντα που μπορούμε και παράγουμε, όπως για παράδειγμα την αστείρευτη Κρητική ρακί. Γεια μας!
* Ο κ. Γ. Κομίνης είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης
http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1465402
Τρίτη 15 Μαΐου 2012
Δευτέρα 14 Μαΐου 2012
Χάφινγκτον: "Η Ελλάδα θα επιλέξει το καλύτερο για τους νέους της"
έγραψε σε άρθρο της η ομογενής πρόεδρος της "Huffington Post Media Group" για την Ελλάδα και τι θα επιλέξει εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν δώσουν στη χώρα μας περισσότερες επιλογές
news247 Μάϊος 14 2012 15:17
"Η Ελλάδα, αν δεν της δοθούν περισσότερες επιλογές από τους Ευρωπαίους εταίρους, πέρα από τη λιτότητα, θα επιλέξει ό,τι είναι καλύτερο για τους νέους της, ακόμη και αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ", έγραψε η Αριάννα Χάφινγκτον, σε άρθρο γνώμης της, το οποίο δημοσιεύτηκε το Σάββατο στη "New York Times".
Η κα Χάφινγκτον, όπως αναφέρεται σε σχετικό ρεπορτάζ του «Εθνικού Κήρυκα» της Νέας Υόρκης, κάνει εκτεταμένη αναφορά και στα προσωπικά της βιώματα. Συγκεκριμένα, έγραψε-μεταξύ άλλων-πως η οικογένειά της, όταν για 18 χρόνια έζησε στην Αθήνα και πήγαινε σχολείο στην Πλάκα, θύμιζε ένα «μικρόκοσμο» της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας:
"Είχαμε βαριά χρέη και η προσπάθεια του πατέρα μου να γίνει ιδιοκτήτης μίας εφημερίδας κατέληξε σε αποτυχία και χρεοκοπία. Τελικά, η μητέρα μου, πήρε εμένα και την αδερφή μου και τον άφησε. Δεν ήταν η χρεοκοπία που την έκανε να φύγει, αλλά η άστατη ζωή του", επισημαίνει.
"Για να τα βγάλουμε πέρα κάναμε περικοπές, αλλά η μητέρα μου ήταν αδιαπραγμάτευτη μόνο σε ένα πράγμα: θα έκοβε από όλα εκτός από τη μόρφωσή μας και την καλή διατροφή. Είχε μόνο δύο φορέματα και δεν ξόδεψε ποτέ για εκείνη. Ακόμη τη θυμάμαι να πουλά το τελευταίο της ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια".
"Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η ανεργία στους νέους είναι στο 54%. Σκέφτομαι τις ιστορίες που υπάρχουν πίσω από τους αριθμούς: όλα τα όνειρα που έχουν συντριβεί, όλες τις υποσχέσεις που δεν εκπληρώθηκαν, αλλά και όλες τις ενοχές, την ντροπή και το φόβο που συχνά συνοδεύουν την ανεργία δίνοντας ελάχιστη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Τα μακροοικονομικά και το αποτέλεσμα των εκλογών, δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν θα δεχτούν άλλη λιτότητα. Αντίθετα, θα απαιτήσουν αλλαγή είτε μέσω της κάλπης, είτε με βία στους δρόμους, είτε με κάποιο συνδυασμό των δύο", συνεχίζει.
Η Αριάννα Χάφινγκτον επισημαίνει ακόμη, ότι "οι κίνδυνοι της βίαιης διαδήλωσης είναι προφανείς, αλλά υπάρχουν και κίνδυνοι από τις κάλπες", αναφερόμενη στην άνοδο της Χρυσής Αυγής.
Τονίζει, ακόμη, ότι αν η ΕΚΤ δεν εγκαταλείψει την εμμονή της με τη λιτότητα, η Ελλάδα δεν θα έχει επιλογή από το να φύγει από το ευρώ. Αυτό, φυσικά, θα έχει συνέπειες, αλλά η ΕΕ δεν έχει αφήσει πολλές βιώσιμες επιλογές στη χώρα.
"Ναι, οι Έλληνες έδρασαν ανεύθυνα πριν την οικονομική κατάρρευση, όπως ο πατέρας μου στην επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να τιμωρείς τα παιδιά και να καταστρέφεις το μέλλον τους, σαν μέρος μίας θεραπείας για ένα παρελθόν, για το οποίο δεν φέρουν καμία ευθύνη", τονίζει η κα Χάφινγκτον.
Στη συνέχεια, κάνει αναφορά στους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, ενώ σημείωσε ότι παντού στην Ελλάδα, σερβιτόροι, πωλητές, καταστηματάρχες, πελάτες σε εστιατόρια, συζητούσαν το ίδιο θέμα:
"Έδιναν και δίνουν φωνή σε έναν πόθο για ένα μέλλον με προοπτική, με περισσότερες επιλογές από αυτές που προσφέρει η ΕΚΤ.
Η Ελλάδα, σαν τη μητέρα μου, πάντα πάνω απ' όλα είναι αφοσιωμένη στα παιδιά της. Όταν το μέλλον των παιδιών της θα γίνει πιο θολό, το μέλλον της χώρας θα θολώσει επίσης. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε αυτό το αδιέξοδο μονοπάτι της λιτότητας και της ύφεσης, τα παιδιά θα επαναστατήσουν και οι γονείς θα είναι στο πλάι τους επευφημώντας τα και προστατεύοντας τα. Και αν το να έχουν μέλλον σημαίνει να φύγουν από το ευρώ, οι Έλληνες θα το επιλέξουν.
Εφηύραν τη Δημοκρατία και τώρα είναι καιρός να αναζωπυρώσουν αυτό το ελληνικό πνεύμα καινοτομίας και ιδιοφυίας, πριν η οικονομική κρίση προκαλέσει περαιτέρω απελπισία και τους επικίνδυνους «απογόνους» αυτής στους δρόμους και την κάλπη", καταλήγει το άρθρο της.
http://news247.gr
news247 Μάϊος 14 2012 15:17
"Η Ελλάδα, αν δεν της δοθούν περισσότερες επιλογές από τους Ευρωπαίους εταίρους, πέρα από τη λιτότητα, θα επιλέξει ό,τι είναι καλύτερο για τους νέους της, ακόμη και αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ", έγραψε η Αριάννα Χάφινγκτον, σε άρθρο γνώμης της, το οποίο δημοσιεύτηκε το Σάββατο στη "New York Times".
Η κα Χάφινγκτον, όπως αναφέρεται σε σχετικό ρεπορτάζ του «Εθνικού Κήρυκα» της Νέας Υόρκης, κάνει εκτεταμένη αναφορά και στα προσωπικά της βιώματα. Συγκεκριμένα, έγραψε-μεταξύ άλλων-πως η οικογένειά της, όταν για 18 χρόνια έζησε στην Αθήνα και πήγαινε σχολείο στην Πλάκα, θύμιζε ένα «μικρόκοσμο» της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας:
"Είχαμε βαριά χρέη και η προσπάθεια του πατέρα μου να γίνει ιδιοκτήτης μίας εφημερίδας κατέληξε σε αποτυχία και χρεοκοπία. Τελικά, η μητέρα μου, πήρε εμένα και την αδερφή μου και τον άφησε. Δεν ήταν η χρεοκοπία που την έκανε να φύγει, αλλά η άστατη ζωή του", επισημαίνει.
"Για να τα βγάλουμε πέρα κάναμε περικοπές, αλλά η μητέρα μου ήταν αδιαπραγμάτευτη μόνο σε ένα πράγμα: θα έκοβε από όλα εκτός από τη μόρφωσή μας και την καλή διατροφή. Είχε μόνο δύο φορέματα και δεν ξόδεψε ποτέ για εκείνη. Ακόμη τη θυμάμαι να πουλά το τελευταίο της ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια".
"Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η ανεργία στους νέους είναι στο 54%. Σκέφτομαι τις ιστορίες που υπάρχουν πίσω από τους αριθμούς: όλα τα όνειρα που έχουν συντριβεί, όλες τις υποσχέσεις που δεν εκπληρώθηκαν, αλλά και όλες τις ενοχές, την ντροπή και το φόβο που συχνά συνοδεύουν την ανεργία δίνοντας ελάχιστη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Τα μακροοικονομικά και το αποτέλεσμα των εκλογών, δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν θα δεχτούν άλλη λιτότητα. Αντίθετα, θα απαιτήσουν αλλαγή είτε μέσω της κάλπης, είτε με βία στους δρόμους, είτε με κάποιο συνδυασμό των δύο", συνεχίζει.
Η Αριάννα Χάφινγκτον επισημαίνει ακόμη, ότι "οι κίνδυνοι της βίαιης διαδήλωσης είναι προφανείς, αλλά υπάρχουν και κίνδυνοι από τις κάλπες", αναφερόμενη στην άνοδο της Χρυσής Αυγής.
Τονίζει, ακόμη, ότι αν η ΕΚΤ δεν εγκαταλείψει την εμμονή της με τη λιτότητα, η Ελλάδα δεν θα έχει επιλογή από το να φύγει από το ευρώ. Αυτό, φυσικά, θα έχει συνέπειες, αλλά η ΕΕ δεν έχει αφήσει πολλές βιώσιμες επιλογές στη χώρα.
"Ναι, οι Έλληνες έδρασαν ανεύθυνα πριν την οικονομική κατάρρευση, όπως ο πατέρας μου στην επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να τιμωρείς τα παιδιά και να καταστρέφεις το μέλλον τους, σαν μέρος μίας θεραπείας για ένα παρελθόν, για το οποίο δεν φέρουν καμία ευθύνη", τονίζει η κα Χάφινγκτον.
Στη συνέχεια, κάνει αναφορά στους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, ενώ σημείωσε ότι παντού στην Ελλάδα, σερβιτόροι, πωλητές, καταστηματάρχες, πελάτες σε εστιατόρια, συζητούσαν το ίδιο θέμα:
"Έδιναν και δίνουν φωνή σε έναν πόθο για ένα μέλλον με προοπτική, με περισσότερες επιλογές από αυτές που προσφέρει η ΕΚΤ.
Η Ελλάδα, σαν τη μητέρα μου, πάντα πάνω απ' όλα είναι αφοσιωμένη στα παιδιά της. Όταν το μέλλον των παιδιών της θα γίνει πιο θολό, το μέλλον της χώρας θα θολώσει επίσης. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε αυτό το αδιέξοδο μονοπάτι της λιτότητας και της ύφεσης, τα παιδιά θα επαναστατήσουν και οι γονείς θα είναι στο πλάι τους επευφημώντας τα και προστατεύοντας τα. Και αν το να έχουν μέλλον σημαίνει να φύγουν από το ευρώ, οι Έλληνες θα το επιλέξουν.
Εφηύραν τη Δημοκρατία και τώρα είναι καιρός να αναζωπυρώσουν αυτό το ελληνικό πνεύμα καινοτομίας και ιδιοφυίας, πριν η οικονομική κρίση προκαλέσει περαιτέρω απελπισία και τους επικίνδυνους «απογόνους» αυτής στους δρόμους και την κάλπη", καταλήγει το άρθρο της.
http://news247.gr
Η εθνική μας σχιζοφρένεια και η (δύσκολη) θεραπεία της - Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*
Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δικαιολογημένα μας ανησυχεί. Η χώρα χορεύει ταγκό με την πολιτική αστάθεια στην άκρη του γκρεμού. Η ανησυχία όμως, για να είναι γόνιμη, πρέπει να συνοδεύεται από οξυδερκή κατανόηση. Τότε μόνο συναίσθημα και λόγος αλληλογονιμοποιούνται.
Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάρρευση του δικομματισμού και την έξαρση των ακραίων, λαϊκιστικών κομμάτων. Το εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει με ομιλία σχιζοφρενούς - είναι ακατάληπτο. Είναι λογικό να φοβάται κανείς... Η οικονομική αβεβαιότητα πολλαπλασιάζεται με την πολιτική αστάθεια. Από την άλλη, είναι αστόχαστο να «θυμώσεις» με το εκλογικό αποτέλεσμα, να «επιπλήξεις» ή να ειρωνευτείς τους ψηφοφόρους. Πρέπει ν’ αποφύγουμε, και τον άλογο φόβο και την αναίσθητη «καταδίκη». Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό για να κατανοήσουμε μια παράδοξη πολιτική κατάσταση.
Τι σημαίνει αυτό; Μια κατάσταση είναι παράδοξη όταν, παρά τη διατύπωσή της σε λογικό επιχείρημα, οδηγούμαστε σε αντιφατικά συμπεράσματα. Ενα παράδειγμα. Αν πω στην κόρη μου: «να είσαι αυθόρμητη», διατυπώνω μια παράδοξη προτροπή. Γιατί; Διότι η εντολή μου είναι αντιφατική: η υπόρρητα προστακτική συμπεριφορά μου («κάνε αυτό») αναιρεί τη συμπεριφορά που ρητά της ζητώ να υιοθετήσει. Την προστάζω να κάνει κάτι που δεν προστάζεται!
Στις ανθρώπινες σχέσεις, τα παράδοξα οδηγούν συχνά σε αυτό που ο μεγάλος ανθρωπολόγος και ψυχοθεραπευτής Γκρέγκορι Μπέιτσον ονόμασε «διπλή δέσμευση» (double bind). Πρόκειται για μια σχέση επικοινωνίας η οποία παγιδεύει τους συμμετέχοντες: το ρητό μήνυμα που στέλνει ο Α στον Β, αναιρείται από ένα άλλο, υπόρρητο, μήνυμα, με αποτέλεσμα ο Β να νιώθει παγιδευμένος και να συμπεριφέρεται αντιφατικά. Με άλλα λόγια, ο Β βρίσκεται σε «διπλή δέσμευση» όταν γίνεται αποδέκτης δύο αντιφατικών μηνυμάτων από τον Α. Οταν, για παράδειγμα, ο άντρας λέει στη γυναίκα του: «έλα στην αγκαλιά μου», αλλά ο τόνος της φωνής του είναι τέτοιος που είναι σαν να της λέει «μείνε μακριά μου», τότε έχουμε δύο αλληλοαναιρούμενα μηνύματα.
Ας πάμε τώρα στην πολιτική. Στις πρόσφατες εκλογές ο πολίτης τέθηκε ενώπιον μιας βαθιά παράδοξης κατάστασης: να καταδικάσει τα δύο κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας που έφεραν τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά και να αποτρέψει την πολιτική αστάθεια που θα επέφερε η καταδίκη τους. Να διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, αλλά και να μην εφαρμοστεί η συμφωνία με τους δανειστές. Να αισθανθεί τον θυμό, αλλά να ψηφίσει με λογική. Αυτά είναι παράδοξα διλήμματα, τα οποία παράγουν παράδοξη συμπεριφορά.
Τι έλεγαν ουσιαστικά Σαμαράς και Βενιζέλος; «Ψηφίστε μας για να σώσουμε τη χώρα». Αυτό είναι το ρητό μήνυμα. Το υπόρρητο μήνυμα, αυτό δηλαδή που δεν το λένε αλλά εμείς το γνωρίζουμε, είναι ότι τα κόμματά τους είναι αυτά που κατέστρεψαν τη χώρα, την οποία τώρα θέλουν να σώσουν. Το πλήρες μήνυμα, λοιπόν, είναι: «Ψηφίστε μας [εμάς που καταστρέψαμε τη χώρα] για να σώσουμε τη χώρα»! Ιδού το παράδοξο: τα δύο μηνύματα, το ρητό και το υπόρρητο, αλληλοαναιρούνται. Ο πολίτης παγιδεύεται. Για να δεχθεί το μήνυμα πρέπει να το απορρίψει! Για να δεχθεί, δηλαδή, τη ρητή προτροπή «ψηφίστε μας» πρέπει να απορρίψει τους φορείς του υπόρρητου μηνύματος «καταστρέψαμε τη χώρα».
Στο αντιφατικό μήνυμα ο πολίτης απαντά αντιφατικά: επιλέγει ακραία, λαϊκιστικά κόμματα για να τιμωρήσει τα πρώην κυβερνητικά, αρνούμενος ταυτόχρονα ότι έτσι αυτοτιμωρείται. Είναι χαρακτηριστικό της «διπλής δέσμευσης» ότι το άτομο δεν έχει επίγνωση της παραδοξότητας των επιλογών του, γι’ αυτό και παγιδεύεται σε δήθεν εναλλακτικές. Οι εναλλακτικές του (τα κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας έναντι των κομμάτων των άκρων και του λαϊκισμού) αποτελούν μέρος της «διπλής δέσμευσης». Ο πολίτης νομίζει ότι έχει επιλογές, αλλά στην ουσία είναι παγιδευμένος σε ένα δεδομένο «παιχνίδι». Θα αποκτήσει αυθεντικές επιλογές όταν εξέλθει από το υπάρχον «παιχνίδι».
Πώς; Με εμπνευσμένες, αντισυμβατικές πρωτοβουλίες πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες θα δημιουργήσουν ένα νέο «παιχνίδι». Το πολιτικό παράδοξο θα αρθεί αν, για παράδειγμα, τα δύο ιστορικά κυβερνητικά κόμματα ομολογήσουν τον καταστρεπτικό ρόλο τους, αλλάξουν ηγεσίες, και δεσμευτούν έμπρακτα σε μεγάλες αλλαγές που θα αναιρούν τον μέχρι τώρα φαύλο χαρακτήρα τους. Προσοχή: πρέπει να ξεκινήσουν τη ριζοσπαστική αλλαγή από τον εαυτό τους, όχι να καλούν τους άλλους να αλλάξουν! Μόνο όταν το ρητό μήνυμα «ψηφίστε μας» διατυπωθεί από ηθικο-πολιτικώς σεβαστά πρόσωπα θα ακουσθεί αυτοτελώς, χωρίς δηλαδή το συνεκφερόμενο υπόρρητο μήνυμα που το υπονομεύει.
Ενα άλλο ενδεχόμενο είναι να εμφανισθεί ένα καινούργιο φιλευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, «αντικομματικό» κόμμα, υπό άφθαρτη, ικανή, και πειστική ηγεσία, που θα συντονίζεται αυθεντικά με την κοινή εμπειρία. Θα χρειαστούν για κάτι τέτοιο τόσο οι ελάχιστες πολιτικές εφεδρείες που έχουν διασώσει το πολιτικό κεφάλαιό τους, όσο και νέοι πολιτικοί. Τότε η τιμωρητική ψήφος θα πάρει θετικό περιεχόμενο. Δεν είναι εύκολη αυτή η σύνθεση. Είναι όμως ο μόνος τρόπος για να συγχρονισθούν το ρητό και το υπόρρητο μέρος του πολιτικού μηνύματος. Είναι ο μόνος τρόπος να έχει τη δυνατότητα ο πολίτης να αντιδράσει με μη παράδοξο τρόπο.
Το καλό με την εκλογική κατάρρευση του δικομματισμού και την ανάδειξη του ακραίου λαϊκισμού είναι ότι τώρα γνωρίζουμε την παράδοξη συμπεριφορά μας και τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της. Αρα μπορούμε να ελευθερωθούμε από τη «διπλή δέσμευση» και να αναζητήσουμε αυθεντικές εναλλακτικές. Αρκεί να δημιουργηθούν, φυσικά...
Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι; Η αισιοδοξία ωφελεί αυτούς που ξέρουν πώς να τη χρησιμοποιήσουν. Η απαισιοδοξία γονιμοποιεί τη δράση αυτών που θέλουν να αποτρέψουν αυτά που οι ίδιοι προβλέπουν. Τόλμη και φαντασία χρειάζονται. Υπάρχουν;
* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.
http://news.kathimerini.gr
Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάρρευση του δικομματισμού και την έξαρση των ακραίων, λαϊκιστικών κομμάτων. Το εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει με ομιλία σχιζοφρενούς - είναι ακατάληπτο. Είναι λογικό να φοβάται κανείς... Η οικονομική αβεβαιότητα πολλαπλασιάζεται με την πολιτική αστάθεια. Από την άλλη, είναι αστόχαστο να «θυμώσεις» με το εκλογικό αποτέλεσμα, να «επιπλήξεις» ή να ειρωνευτείς τους ψηφοφόρους. Πρέπει ν’ αποφύγουμε, και τον άλογο φόβο και την αναίσθητη «καταδίκη». Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό για να κατανοήσουμε μια παράδοξη πολιτική κατάσταση.
Τι σημαίνει αυτό; Μια κατάσταση είναι παράδοξη όταν, παρά τη διατύπωσή της σε λογικό επιχείρημα, οδηγούμαστε σε αντιφατικά συμπεράσματα. Ενα παράδειγμα. Αν πω στην κόρη μου: «να είσαι αυθόρμητη», διατυπώνω μια παράδοξη προτροπή. Γιατί; Διότι η εντολή μου είναι αντιφατική: η υπόρρητα προστακτική συμπεριφορά μου («κάνε αυτό») αναιρεί τη συμπεριφορά που ρητά της ζητώ να υιοθετήσει. Την προστάζω να κάνει κάτι που δεν προστάζεται!
Στις ανθρώπινες σχέσεις, τα παράδοξα οδηγούν συχνά σε αυτό που ο μεγάλος ανθρωπολόγος και ψυχοθεραπευτής Γκρέγκορι Μπέιτσον ονόμασε «διπλή δέσμευση» (double bind). Πρόκειται για μια σχέση επικοινωνίας η οποία παγιδεύει τους συμμετέχοντες: το ρητό μήνυμα που στέλνει ο Α στον Β, αναιρείται από ένα άλλο, υπόρρητο, μήνυμα, με αποτέλεσμα ο Β να νιώθει παγιδευμένος και να συμπεριφέρεται αντιφατικά. Με άλλα λόγια, ο Β βρίσκεται σε «διπλή δέσμευση» όταν γίνεται αποδέκτης δύο αντιφατικών μηνυμάτων από τον Α. Οταν, για παράδειγμα, ο άντρας λέει στη γυναίκα του: «έλα στην αγκαλιά μου», αλλά ο τόνος της φωνής του είναι τέτοιος που είναι σαν να της λέει «μείνε μακριά μου», τότε έχουμε δύο αλληλοαναιρούμενα μηνύματα.
Ας πάμε τώρα στην πολιτική. Στις πρόσφατες εκλογές ο πολίτης τέθηκε ενώπιον μιας βαθιά παράδοξης κατάστασης: να καταδικάσει τα δύο κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας που έφεραν τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά και να αποτρέψει την πολιτική αστάθεια που θα επέφερε η καταδίκη τους. Να διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, αλλά και να μην εφαρμοστεί η συμφωνία με τους δανειστές. Να αισθανθεί τον θυμό, αλλά να ψηφίσει με λογική. Αυτά είναι παράδοξα διλήμματα, τα οποία παράγουν παράδοξη συμπεριφορά.
Τι έλεγαν ουσιαστικά Σαμαράς και Βενιζέλος; «Ψηφίστε μας για να σώσουμε τη χώρα». Αυτό είναι το ρητό μήνυμα. Το υπόρρητο μήνυμα, αυτό δηλαδή που δεν το λένε αλλά εμείς το γνωρίζουμε, είναι ότι τα κόμματά τους είναι αυτά που κατέστρεψαν τη χώρα, την οποία τώρα θέλουν να σώσουν. Το πλήρες μήνυμα, λοιπόν, είναι: «Ψηφίστε μας [εμάς που καταστρέψαμε τη χώρα] για να σώσουμε τη χώρα»! Ιδού το παράδοξο: τα δύο μηνύματα, το ρητό και το υπόρρητο, αλληλοαναιρούνται. Ο πολίτης παγιδεύεται. Για να δεχθεί το μήνυμα πρέπει να το απορρίψει! Για να δεχθεί, δηλαδή, τη ρητή προτροπή «ψηφίστε μας» πρέπει να απορρίψει τους φορείς του υπόρρητου μηνύματος «καταστρέψαμε τη χώρα».
Στο αντιφατικό μήνυμα ο πολίτης απαντά αντιφατικά: επιλέγει ακραία, λαϊκιστικά κόμματα για να τιμωρήσει τα πρώην κυβερνητικά, αρνούμενος ταυτόχρονα ότι έτσι αυτοτιμωρείται. Είναι χαρακτηριστικό της «διπλής δέσμευσης» ότι το άτομο δεν έχει επίγνωση της παραδοξότητας των επιλογών του, γι’ αυτό και παγιδεύεται σε δήθεν εναλλακτικές. Οι εναλλακτικές του (τα κυβερνητικά κόμματα της φαυλότητας έναντι των κομμάτων των άκρων και του λαϊκισμού) αποτελούν μέρος της «διπλής δέσμευσης». Ο πολίτης νομίζει ότι έχει επιλογές, αλλά στην ουσία είναι παγιδευμένος σε ένα δεδομένο «παιχνίδι». Θα αποκτήσει αυθεντικές επιλογές όταν εξέλθει από το υπάρχον «παιχνίδι».
Πώς; Με εμπνευσμένες, αντισυμβατικές πρωτοβουλίες πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες θα δημιουργήσουν ένα νέο «παιχνίδι». Το πολιτικό παράδοξο θα αρθεί αν, για παράδειγμα, τα δύο ιστορικά κυβερνητικά κόμματα ομολογήσουν τον καταστρεπτικό ρόλο τους, αλλάξουν ηγεσίες, και δεσμευτούν έμπρακτα σε μεγάλες αλλαγές που θα αναιρούν τον μέχρι τώρα φαύλο χαρακτήρα τους. Προσοχή: πρέπει να ξεκινήσουν τη ριζοσπαστική αλλαγή από τον εαυτό τους, όχι να καλούν τους άλλους να αλλάξουν! Μόνο όταν το ρητό μήνυμα «ψηφίστε μας» διατυπωθεί από ηθικο-πολιτικώς σεβαστά πρόσωπα θα ακουσθεί αυτοτελώς, χωρίς δηλαδή το συνεκφερόμενο υπόρρητο μήνυμα που το υπονομεύει.
Ενα άλλο ενδεχόμενο είναι να εμφανισθεί ένα καινούργιο φιλευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, «αντικομματικό» κόμμα, υπό άφθαρτη, ικανή, και πειστική ηγεσία, που θα συντονίζεται αυθεντικά με την κοινή εμπειρία. Θα χρειαστούν για κάτι τέτοιο τόσο οι ελάχιστες πολιτικές εφεδρείες που έχουν διασώσει το πολιτικό κεφάλαιό τους, όσο και νέοι πολιτικοί. Τότε η τιμωρητική ψήφος θα πάρει θετικό περιεχόμενο. Δεν είναι εύκολη αυτή η σύνθεση. Είναι όμως ο μόνος τρόπος για να συγχρονισθούν το ρητό και το υπόρρητο μέρος του πολιτικού μηνύματος. Είναι ο μόνος τρόπος να έχει τη δυνατότητα ο πολίτης να αντιδράσει με μη παράδοξο τρόπο.
Το καλό με την εκλογική κατάρρευση του δικομματισμού και την ανάδειξη του ακραίου λαϊκισμού είναι ότι τώρα γνωρίζουμε την παράδοξη συμπεριφορά μας και τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της. Αρα μπορούμε να ελευθερωθούμε από τη «διπλή δέσμευση» και να αναζητήσουμε αυθεντικές εναλλακτικές. Αρκεί να δημιουργηθούν, φυσικά...
Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι; Η αισιοδοξία ωφελεί αυτούς που ξέρουν πώς να τη χρησιμοποιήσουν. Η απαισιοδοξία γονιμοποιεί τη δράση αυτών που θέλουν να αποτρέψουν αυτά που οι ίδιοι προβλέπουν. Τόλμη και φαντασία χρειάζονται. Υπάρχουν;
* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.
http://news.kathimerini.gr
Σάββατο 12 Μαΐου 2012
Κυνηγώντας αντιμνημονιακά θαύματα - Της Μαριλής Μαργωμένου
Τώρα που εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο Χέρμαν βαν Ρομπέι, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και ο Μάριο Ντράγκι μάλλον ξαναδιαβάζουν την επιστολή του Αλέξη Τσίπρα: «Η ψήφος του ελληνικού λαού απονομιμοποιεί το Μνημόνιο…». Αυτό που αγνοούν οι τρεις τους είναι πως πέρα από την ελληνική ψήφο υπάρχουν και τα ελληνικά κόμματα - όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Η 1η από τις 12 συνιστώσες του, η ΚΟΕ, θέλει «κατάργηση των δανειακών συμβάσεων της υποτέλειας».
Η 2η, η ΑΚΟΑ, επιθυμεί «να συντριβούν» όλα τα άλλα κόμματα, «κι αυτά και οι παραφυάδες τους». Και η 3η συνιστώσα, το ΔΗΚΚΙ στη μετά Τσοβόλα εποχή, ωρύεται «να διώξουμε τους βαρβάρους», «να φτιάξουμε το νέο ΕΑΜ», «να βγούμε από το ευρώ» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μετά «με μια Εθνοσυνέλευση»! Καθώς το αντιμνημονιακό μέτωπο επεκτείνεται, ακόμα και το ΚΚΕ παρουσιάζεται μπερδεμένο - δεν θέλει να συνεργαστεί ούτε να κυβερνήσει. Αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ανεπανάληπτο βουλευτή - σφαιροβόλο Γ. Μαυρίκο που πέταξε ολόκληρο τον τόμο του Μνημονίου στον έκπληκτο Ευ. Βενιζέλο; Στο ίδιο μήκος κύματος αλλά χωρίς τη ρίψη αντικειμένων, ο Φ. Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ επενδύει τις ελπίδες του στο γνωστό «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει», με το υπερβατικό σενάριο όπου η «απαγκίστρωση από το Μνημόνιο» θα συνδυαστεί με «παραμονή στο ευρώ». Αλλά δεν είναι ο μόνος που πιστεύει στα θαύματα. Η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και νυν πασιονάρια της Κοινωνικής Συμμφωνίας Λούκα Κατσέλη σπούδαζε χρόνια την οικονομική επιστήμη για να πει τελικά πως «η πολιτική του Μνημονίου μπορεί και πρέπει να ανατραπεί» και το μόνο που χρειάζεται για να τα βγάλουμε πέρα είναι «αποφασιστικότητα»!
Οσο για το τι θα απογίνει το δύστυχο έθνος μας αμέσως μετά την «αποφασιστικότητα»... Κατά τον κ. Π. Καμμένο, θα σπεύσουν να μας σώσουν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι, όποιος από τους δύο προλάβει πρώτος, αν βέβαια δεν έχουμε προηγουμένως σωθεί μόνοι μας αντλώντας πετρέλαιο από την ελληνική θάλασσα! Το σχετικό σκετσάκι με soundtrack το «εις τον βυθό της θάλασσας» θα μπορούσαν να δραματοποιήσουν οι νέοι βουλευτές Π. Κοντογιαννίδης και Π. Χαϊκάλης φορώντας σκάφανδρα, καθώς είναι βέβαιον πως η τελευταία σκηνή θα διαδραματιστεί στον πάτο, εκεί που είθισται να καταλήγουν τα ναυάγια της ζωής. Το παράξενο είναι πως εκεί, στον πάτο, κρύβονται και οι αντιμνημονιακές αγωνίες ενός ακόμη κόμματος: της Χρυσής Αυγής! Ο εκπρόσωπός της όταν ερωτάται για τέτοια θέματα (και όχι για σβάστικες, μαχαίρια και άλλα βουλευτικά αξεσουάρ) λέει πως «η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει το Μνημόνιο», ενώ επισημαίνει πως στον πάτο του Αιγαίου «από το 1973 το στρατιωτικό καθεστώς (sic!) αντλούσε πετρέλαιο». Και για να πλουτίσει τη λιακοπουλική αποστροφή λόγου, ο εκπρόσωπος καταλήγει πως «...αυτός ήταν και ο λόγος της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος»!
Είναι πιθανό μετά από αυτό να αναρωτιέστε μήπως πράγματι μας ψεκάζουν, όπως επιμένει η «Ελεύθερη Ωρα» - αλλά πάντως, αν η καλτ εφημερίδα έχει δίκιο τότε μάλλον ο πρώτος που εισέπνευσε τα αέρια ήταν ο νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης, που όπως φαίνεται βρίσκεται ακόμα στη «στράτα - στρατούλα» της οικονομικής επιστήμης. Προ ημερών κατέληξε πως η λύση για την Ελλάδα βρίσκεται (όχι στους sex pistols!) αλλά στις καταθέσεις των Ελλήνων, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της χώρας! Οπως ήταν φυσικό, την επομένη το πρωί οι καταθέτες έτρεξαν στις τράπεζες μήπως και προλάβουν, πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, να αξιοποιήσουν τις καταθέσεις, έστω και αν είναι να τις κάνουν μασούρι...
Παρά ταύτα, ως αρχηγός των αντιμνημονιακών ατάκτων, ο Α. Τσίπρας συνέχισε το απόγευμα να βλέπει τα επαναστατημένα μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «συναντηθούμε στους αγώνες» και το βράδυ να γράφει επιστολές στον πρόεδρο της Κομισιόν, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ. Ευτυχώς γι’ αυτόν, την επιστολή τη διαβάζει μόνος του ο καθένας. Αλλιώς, μετά που κάποιος από τους τρεις θα ρωτούσε «αυτό το “απονομιμοποιεί” υπάρχει στο λεξικό;», θα έπεφτε η γνωστή σιωπή που στα θρίλερ πάντα οδηγεί στην κορύφωση του δράματος...
Η Kαθημερινή
Η 2η, η ΑΚΟΑ, επιθυμεί «να συντριβούν» όλα τα άλλα κόμματα, «κι αυτά και οι παραφυάδες τους». Και η 3η συνιστώσα, το ΔΗΚΚΙ στη μετά Τσοβόλα εποχή, ωρύεται «να διώξουμε τους βαρβάρους», «να φτιάξουμε το νέο ΕΑΜ», «να βγούμε από το ευρώ» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μετά «με μια Εθνοσυνέλευση»! Καθώς το αντιμνημονιακό μέτωπο επεκτείνεται, ακόμα και το ΚΚΕ παρουσιάζεται μπερδεμένο - δεν θέλει να συνεργαστεί ούτε να κυβερνήσει. Αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ανεπανάληπτο βουλευτή - σφαιροβόλο Γ. Μαυρίκο που πέταξε ολόκληρο τον τόμο του Μνημονίου στον έκπληκτο Ευ. Βενιζέλο; Στο ίδιο μήκος κύματος αλλά χωρίς τη ρίψη αντικειμένων, ο Φ. Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ επενδύει τις ελπίδες του στο γνωστό «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει», με το υπερβατικό σενάριο όπου η «απαγκίστρωση από το Μνημόνιο» θα συνδυαστεί με «παραμονή στο ευρώ». Αλλά δεν είναι ο μόνος που πιστεύει στα θαύματα. Η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και νυν πασιονάρια της Κοινωνικής Συμμφωνίας Λούκα Κατσέλη σπούδαζε χρόνια την οικονομική επιστήμη για να πει τελικά πως «η πολιτική του Μνημονίου μπορεί και πρέπει να ανατραπεί» και το μόνο που χρειάζεται για να τα βγάλουμε πέρα είναι «αποφασιστικότητα»!
Οσο για το τι θα απογίνει το δύστυχο έθνος μας αμέσως μετά την «αποφασιστικότητα»... Κατά τον κ. Π. Καμμένο, θα σπεύσουν να μας σώσουν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι, όποιος από τους δύο προλάβει πρώτος, αν βέβαια δεν έχουμε προηγουμένως σωθεί μόνοι μας αντλώντας πετρέλαιο από την ελληνική θάλασσα! Το σχετικό σκετσάκι με soundtrack το «εις τον βυθό της θάλασσας» θα μπορούσαν να δραματοποιήσουν οι νέοι βουλευτές Π. Κοντογιαννίδης και Π. Χαϊκάλης φορώντας σκάφανδρα, καθώς είναι βέβαιον πως η τελευταία σκηνή θα διαδραματιστεί στον πάτο, εκεί που είθισται να καταλήγουν τα ναυάγια της ζωής. Το παράξενο είναι πως εκεί, στον πάτο, κρύβονται και οι αντιμνημονιακές αγωνίες ενός ακόμη κόμματος: της Χρυσής Αυγής! Ο εκπρόσωπός της όταν ερωτάται για τέτοια θέματα (και όχι για σβάστικες, μαχαίρια και άλλα βουλευτικά αξεσουάρ) λέει πως «η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει το Μνημόνιο», ενώ επισημαίνει πως στον πάτο του Αιγαίου «από το 1973 το στρατιωτικό καθεστώς (sic!) αντλούσε πετρέλαιο». Και για να πλουτίσει τη λιακοπουλική αποστροφή λόγου, ο εκπρόσωπος καταλήγει πως «...αυτός ήταν και ο λόγος της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος»!
Είναι πιθανό μετά από αυτό να αναρωτιέστε μήπως πράγματι μας ψεκάζουν, όπως επιμένει η «Ελεύθερη Ωρα» - αλλά πάντως, αν η καλτ εφημερίδα έχει δίκιο τότε μάλλον ο πρώτος που εισέπνευσε τα αέρια ήταν ο νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης, που όπως φαίνεται βρίσκεται ακόμα στη «στράτα - στρατούλα» της οικονομικής επιστήμης. Προ ημερών κατέληξε πως η λύση για την Ελλάδα βρίσκεται (όχι στους sex pistols!) αλλά στις καταθέσεις των Ελλήνων, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της χώρας! Οπως ήταν φυσικό, την επομένη το πρωί οι καταθέτες έτρεξαν στις τράπεζες μήπως και προλάβουν, πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ, να αξιοποιήσουν τις καταθέσεις, έστω και αν είναι να τις κάνουν μασούρι...
Παρά ταύτα, ως αρχηγός των αντιμνημονιακών ατάκτων, ο Α. Τσίπρας συνέχισε το απόγευμα να βλέπει τα επαναστατημένα μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «συναντηθούμε στους αγώνες» και το βράδυ να γράφει επιστολές στον πρόεδρο της Κομισιόν, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ. Ευτυχώς γι’ αυτόν, την επιστολή τη διαβάζει μόνος του ο καθένας. Αλλιώς, μετά που κάποιος από τους τρεις θα ρωτούσε «αυτό το “απονομιμοποιεί” υπάρχει στο λεξικό;», θα έπεφτε η γνωστή σιωπή που στα θρίλερ πάντα οδηγεί στην κορύφωση του δράματος...
Η Kαθημερινή
Ο νεολαϊκισμός εντός των πυλών - του Σάββα Καλεντερίδη
Η Ελλάδα μπήκε στη δεκαετία του 1980 έχοντας πετύχει έναν στρατηγικό στόχο, που έμελλε να επηρεάσει τη θέση και την πορεία της στο παγκόσμιο σύστημα. Ο στόχος αυτός ήταν η είσοδός της στην ΕΟΚ, μια κίνηση που έγινε για να απαλλαγεί η Ελλάδα από το σφιχτό εναγκαλισμό των ΗΠΑ, ξεφεύγοντας ταυτόχρονα από τη μέγγενη του διπολισμού. Με άλλα λόγια ήταν μια στρατηγική κίνηση που θα επέτρεπε την Ελλάδα να ακουμπήσει και να στηριχτεί σε έναν τρίτο πόλο, με νωπές τις εμπειρίες και τα τραύματα του διπολισμού, βαθύτερο από τα οποία η εισβολή και κατοχή του 37% του εδάφους της Κύπρου.
Τη στιγμή που θα περίμενε κανείς η επιλογή αυτή να τύχει στήριξης και θερμής υποδοχής από την κεντροαριστερά και από το μέρος εκείνο της αριστεράς που δεν ήταν ταυτισμένη με τη Μόσχα, αφού η ΕΟΚ ήταν πραγματικά ένας τρίτος δρόμος που ανακούφιζε τη δύσμοιρη πατρίδα μας, ο συγκεκριμένος χώρος, εκμεταλλευόμενος τις τραυματικές εμπειρίες και το συναισθηματισμό των Ελλήνων, παρά τα μεταξύ τους προβλήματα, ενώθηκε κάτω από τα συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου».
Τα συνθήματα αυτά κυριάρχησαν τη δεκαετία του ’80, λειτουργώντας ως όπιο στον λαό της Αριστεράς που διψούσε κυρίως για τρία πράγματα: για νομή της εξουσίας, για δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από το κράτος της Δεξιάς, και για εκδίκηση για την ήττα που υπέστη στον εσωτερικό πόλεμο του 1944-1949. Και ως γνωστόν, το όπιο θολώνει το μυαλό και δεν επιτρέψει την ψύχραιμη και καθαρή σκέψη.
Να σημειώσουμε δε στο σημείο αυτό ότι εκείνη την κρίσιμη δεκαετία, που τα κόμματα της Αριστεράς αποτελούσαν το δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ, μπήκαν τα γερά θεμέλια της χρεοκοπίας που εμφανίστηκε με την άγρια μορφή το 2010, με τις γνωστές μεθοδεύσεις Γ. Παπανδρέου-Γ. Παπακωνσταντίνου. Εκείνη τη δεκαετία, αντί να γίνει ο πραγματικός εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους, πάνω στον οποίο θα στηριζόταν η ανάπτυξη ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου, αναπτύχθηκε ο λαϊκισμός, ο στυγνός κομματισμός, ο θανατηφόρος για την οικονομία αλλά και για τη δημοκρατία κομματικός συνδικαλισμός στο κράτος και τα πανεπιστήμια, οι άκρατες και άκριτες παροχές προς όλους, με κάποια ψίχουλα και προς τους μη προνομιούχους, με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους.
Το σχέδιο του παμπόνηρου Ανδρέα ήταν ξεκάθαρο. Με τις πράξεις του αυτές και με τα ψίχουλα που έδωσε σε πολλά επίπεδα στα κόμματα της αριστεράς και στο λαό, είχε ανά πάσα στιγμή την Αριστερά στο τσεπάκι του, την οποία ταυτόχρονα καθιστούσε και συνένοχη στο έγκλημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα, αυτό που η Αριστερά επιχειρεί να χρεώσει στα κόμματα που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, λες και αυτή δεν συμμετείχε στο φαγοπότι και την αθλιότητα της διάλυσης του κράτους και της οικονομίας, στο όνομα του εκδημοκρατισμού και της προόδου.
Σήμερα ήλθε η ώρα να πληρώσουμε τα λάθη που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με την ανοχή και τη συνενοχή σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα στα εγκλήματα που έγιναν την αμαρτωλή δεκαετία του ’80, των κομμάτων της Αριστεράς.
Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά έγιναν στην πλάτη αλλά και με την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, που κάθε φορά πείθονταν από τα λαϊκιστικά συνθήματα άθλιων και ανεύθυνων πολιτικών, που κάθονταν στο τιμόνι οδηγώντας το καράβι απ’ ευθείας στα βράχια. Και αντί οι πολίτες να διδάσκονται από τα δικά τους λάθη και να δίνουν διορθωτική πορεία, στις επόμενες εκλογές έκαναν τα ίδια και χειρότερα λάθη. Ένας λαός και ένα εκλογικό σώμα κυριολεκτικά παράδεισος για τους πάσης φύσεως λαϊκιστές.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, ασχέτως με το τί ήθελε να εκφράσει το εκλογικό σώμα, είχαμε μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Βγήκαν έξω από το πολιτικό προσκήνιο -ελπίζουμε μόνιμα- αρκετές δεκάδες πολιτικών που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά ενός απολύτως διεφθαρμένου συστήματος, αυτού που επιβράβευε τόσα χρόνια το μεθυσμένο από το όπιο του λαϊκισμού εκλογικό σώμα. Θα μπορούσαμε ότι έτσι κλείνει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» πετιέται στα άχρηστα της ιστορίας, εκεί που είναι η θέση της, αφού είναι ό,τι πιο ανέντιμο, ανεύθυνο και διεφθαρμένο γέννησε η ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο. Αν και έμειναν κάτι «υπόλοιπα» του κύκλου της Μεταπολίτευσης στο κόμμα που πρώτευσε, κυρίως λόγω του μπόνους των 50 εδρών, με την ελπίδα ότι και στην πλευρά αυτή θα ξεκαθαρίσει το τοπίο σε επόμενη φάση, οπότε και ελπίζουμε να μας κλείσει ερμητικά ο τελευταίος την πόρτα.
Αυτή ήταν η θετική εξέλιξη.
Όμως, για να παραφράσουμε τη ρήση των προγόνων μας, ουδέν καλόν αμιγές κακού, αφού οι πολίτες μαγεύτηκαν και πάλι από τα θέλγητρα του λαϊκισμού, ο οποίος φαίνεται ότι είναι ανίκητος στη χώρα μας.
Τη φορά αυτή οι δυνάμεις του λαϊκισμού καβάλησαν το καλάμι του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα, τζογάροντας στις τραγικές συνέπειες που είχε η υπογραφή και εφαρμογή του μνημονίου σε εργαζόμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους, που απειλούνται κυριολεκτικά με καταστροφή από την εφαρμογή του.
Είναι αλήθεια ότι ήταν απαραίτητη μια σκληρή αλλά εθνικά υπεύθυνη γραμμή απέναντι στην Ε.Ε. και του ΔΝΤ, γύρω από την οποία θα μπορούσε να συσπειρωθεί ο λαός, με στόχο τον μετριασμό των συνεπειών του μνημονίου και ταυτόχρονη διαφύλαξη της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Αυτή η γραμμή θα ήταν η τρίτη επιλογή, πέραν του στείρου, αποπροσανατολιστικού και καταστροφικού για τα εθνικά μας συμφέροντα διπόλου μνημόνιο-αντιμνημόνιο και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη και το ΔΝΤ, με αποφασιστικότητα και σωφροσύνη, τη βελτίωση των όρων του μνημονίου. Αν είχε αναπτυχθεί αυτή η γραμμή, τότε πράγματι θα μπορούσαμε να μιλάμε για το τέλος της Μεταπολίτευσης και για μια νέα περίοδο στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Όμως, όπως αποδεικνύεται μετεκλογικά, με την αλαζονική και ανεύθυνη στάση που κρατούν τα κόμματα αυτά στη φάση των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης, εδώ μιλάμε για μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν», του Γιώργου Παπανδρέου, που χάιδεψε τ’ αυτιά των πολιτών, με στόχο τον εγκλωβισμό του και τις ψήφους των ψηφοφόρων. Και το λέμε αυτό γιατί πέρα από την άρνηση του μνημονίου δεν υπάρχει καμία απολύτως ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Από αυτά που διαβάζουμε και προσλαμβάνουμε, όλο το σχέδιο των αντιμνημονιακών δυνάμεων στηρίζεται στη μπλόφα, με το εξής σκεπτικό: Θα καταγγείλουμε το μνημόνιο, και όχι μόνο δεν θα μας διώξουν από το ευρώ, γιατί αυτό θα τους κοστίσει, αλλά θα αναγκαστούν να μας δώσουν από πάνω και λεφτά, για να συνεχίσουμε τα σοσιαλιστικά πειράματα που έμειναν μισά από τη δεκαετία του ’80.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται οι νεολαϊκιστές αυτό το ζήτημα, που θα κρίνει την τύχη και τη διεθνή θέση της χώρας για ολόκληρο τον 21ο αιώνα, θυμίζει παρτίδα ούτε καν σκάκι, γιατί εκεί απαιτείται στρατηγική, αλλά τάβλι. Μόνο που στη ζαριά του νεολαϊκισμού δεν θα κριθεί η τύχη της παρτίδας, αλλά της πατρίδας μας.
Α, και να μην ξεχνιόμαστε, όταν οι νεολαϊκιστές αναλάβουν την εξουσία και μειωθούν ακόμα περισσότερο οι μισθοί και οι συντάξεις -πράγμα που απευχόμεθα- τότε θα πέσουν κι αυτοί θύματα των επόμενων υπερλαϊκιστών!!!
Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Τη στιγμή που θα περίμενε κανείς η επιλογή αυτή να τύχει στήριξης και θερμής υποδοχής από την κεντροαριστερά και από το μέρος εκείνο της αριστεράς που δεν ήταν ταυτισμένη με τη Μόσχα, αφού η ΕΟΚ ήταν πραγματικά ένας τρίτος δρόμος που ανακούφιζε τη δύσμοιρη πατρίδα μας, ο συγκεκριμένος χώρος, εκμεταλλευόμενος τις τραυματικές εμπειρίες και το συναισθηματισμό των Ελλήνων, παρά τα μεταξύ τους προβλήματα, ενώθηκε κάτω από τα συνθήματα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Έξω οι βάσεις του θανάτου».
Τα συνθήματα αυτά κυριάρχησαν τη δεκαετία του ’80, λειτουργώντας ως όπιο στον λαό της Αριστεράς που διψούσε κυρίως για τρία πράγματα: για νομή της εξουσίας, για δικαίωση για τις αδικίες που υπέστη από το κράτος της Δεξιάς, και για εκδίκηση για την ήττα που υπέστη στον εσωτερικό πόλεμο του 1944-1949. Και ως γνωστόν, το όπιο θολώνει το μυαλό και δεν επιτρέψει την ψύχραιμη και καθαρή σκέψη.
Να σημειώσουμε δε στο σημείο αυτό ότι εκείνη την κρίσιμη δεκαετία, που τα κόμματα της Αριστεράς αποτελούσαν το δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ, μπήκαν τα γερά θεμέλια της χρεοκοπίας που εμφανίστηκε με την άγρια μορφή το 2010, με τις γνωστές μεθοδεύσεις Γ. Παπανδρέου-Γ. Παπακωνσταντίνου. Εκείνη τη δεκαετία, αντί να γίνει ο πραγματικός εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους, πάνω στον οποίο θα στηριζόταν η ανάπτυξη ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου, αναπτύχθηκε ο λαϊκισμός, ο στυγνός κομματισμός, ο θανατηφόρος για την οικονομία αλλά και για τη δημοκρατία κομματικός συνδικαλισμός στο κράτος και τα πανεπιστήμια, οι άκρατες και άκριτες παροχές προς όλους, με κάποια ψίχουλα και προς τους μη προνομιούχους, με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους.
Το σχέδιο του παμπόνηρου Ανδρέα ήταν ξεκάθαρο. Με τις πράξεις του αυτές και με τα ψίχουλα που έδωσε σε πολλά επίπεδα στα κόμματα της αριστεράς και στο λαό, είχε ανά πάσα στιγμή την Αριστερά στο τσεπάκι του, την οποία ταυτόχρονα καθιστούσε και συνένοχη στο έγκλημα που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα, αυτό που η Αριστερά επιχειρεί να χρεώσει στα κόμματα που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, λες και αυτή δεν συμμετείχε στο φαγοπότι και την αθλιότητα της διάλυσης του κράτους και της οικονομίας, στο όνομα του εκδημοκρατισμού και της προόδου.
Σήμερα ήλθε η ώρα να πληρώσουμε τα λάθη που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με την ανοχή και τη συνενοχή σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα στα εγκλήματα που έγιναν την αμαρτωλή δεκαετία του ’80, των κομμάτων της Αριστεράς.
Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά έγιναν στην πλάτη αλλά και με την έγκριση των Ελλήνων πολιτών, που κάθε φορά πείθονταν από τα λαϊκιστικά συνθήματα άθλιων και ανεύθυνων πολιτικών, που κάθονταν στο τιμόνι οδηγώντας το καράβι απ’ ευθείας στα βράχια. Και αντί οι πολίτες να διδάσκονται από τα δικά τους λάθη και να δίνουν διορθωτική πορεία, στις επόμενες εκλογές έκαναν τα ίδια και χειρότερα λάθη. Ένας λαός και ένα εκλογικό σώμα κυριολεκτικά παράδεισος για τους πάσης φύσεως λαϊκιστές.
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, ασχέτως με το τί ήθελε να εκφράσει το εκλογικό σώμα, είχαμε μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Βγήκαν έξω από το πολιτικό προσκήνιο -ελπίζουμε μόνιμα- αρκετές δεκάδες πολιτικών που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά ενός απολύτως διεφθαρμένου συστήματος, αυτού που επιβράβευε τόσα χρόνια το μεθυσμένο από το όπιο του λαϊκισμού εκλογικό σώμα. Θα μπορούσαμε ότι έτσι κλείνει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης και η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» πετιέται στα άχρηστα της ιστορίας, εκεί που είναι η θέση της, αφού είναι ό,τι πιο ανέντιμο, ανεύθυνο και διεφθαρμένο γέννησε η ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο. Αν και έμειναν κάτι «υπόλοιπα» του κύκλου της Μεταπολίτευσης στο κόμμα που πρώτευσε, κυρίως λόγω του μπόνους των 50 εδρών, με την ελπίδα ότι και στην πλευρά αυτή θα ξεκαθαρίσει το τοπίο σε επόμενη φάση, οπότε και ελπίζουμε να μας κλείσει ερμητικά ο τελευταίος την πόρτα.
Αυτή ήταν η θετική εξέλιξη.
Όμως, για να παραφράσουμε τη ρήση των προγόνων μας, ουδέν καλόν αμιγές κακού, αφού οι πολίτες μαγεύτηκαν και πάλι από τα θέλγητρα του λαϊκισμού, ο οποίος φαίνεται ότι είναι ανίκητος στη χώρα μας.
Τη φορά αυτή οι δυνάμεις του λαϊκισμού καβάλησαν το καλάμι του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα, τζογάροντας στις τραγικές συνέπειες που είχε η υπογραφή και εφαρμογή του μνημονίου σε εργαζόμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους, που απειλούνται κυριολεκτικά με καταστροφή από την εφαρμογή του.
Είναι αλήθεια ότι ήταν απαραίτητη μια σκληρή αλλά εθνικά υπεύθυνη γραμμή απέναντι στην Ε.Ε. και του ΔΝΤ, γύρω από την οποία θα μπορούσε να συσπειρωθεί ο λαός, με στόχο τον μετριασμό των συνεπειών του μνημονίου και ταυτόχρονη διαφύλαξη της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Αυτή η γραμμή θα ήταν η τρίτη επιλογή, πέραν του στείρου, αποπροσανατολιστικού και καταστροφικού για τα εθνικά μας συμφέροντα διπόλου μνημόνιο-αντιμνημόνιο και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη και το ΔΝΤ, με αποφασιστικότητα και σωφροσύνη, τη βελτίωση των όρων του μνημονίου. Αν είχε αναπτυχθεί αυτή η γραμμή, τότε πράγματι θα μπορούσαμε να μιλάμε για το τέλος της Μεταπολίτευσης και για μια νέα περίοδο στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Όμως, όπως αποδεικνύεται μετεκλογικά, με την αλαζονική και ανεύθυνη στάση που κρατούν τα κόμματα αυτά στη φάση των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης, εδώ μιλάμε για μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν», του Γιώργου Παπανδρέου, που χάιδεψε τ’ αυτιά των πολιτών, με στόχο τον εγκλωβισμό του και τις ψήφους των ψηφοφόρων. Και το λέμε αυτό γιατί πέρα από την άρνηση του μνημονίου δεν υπάρχει καμία απολύτως ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Από αυτά που διαβάζουμε και προσλαμβάνουμε, όλο το σχέδιο των αντιμνημονιακών δυνάμεων στηρίζεται στη μπλόφα, με το εξής σκεπτικό: Θα καταγγείλουμε το μνημόνιο, και όχι μόνο δεν θα μας διώξουν από το ευρώ, γιατί αυτό θα τους κοστίσει, αλλά θα αναγκαστούν να μας δώσουν από πάνω και λεφτά, για να συνεχίσουμε τα σοσιαλιστικά πειράματα που έμειναν μισά από τη δεκαετία του ’80.
Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται οι νεολαϊκιστές αυτό το ζήτημα, που θα κρίνει την τύχη και τη διεθνή θέση της χώρας για ολόκληρο τον 21ο αιώνα, θυμίζει παρτίδα ούτε καν σκάκι, γιατί εκεί απαιτείται στρατηγική, αλλά τάβλι. Μόνο που στη ζαριά του νεολαϊκισμού δεν θα κριθεί η τύχη της παρτίδας, αλλά της πατρίδας μας.
Α, και να μην ξεχνιόμαστε, όταν οι νεολαϊκιστές αναλάβουν την εξουσία και μειωθούν ακόμα περισσότερο οι μισθοί και οι συντάξεις -πράγμα που απευχόμεθα- τότε θα πέσουν κι αυτοί θύματα των επόμενων υπερλαϊκιστών!!!
Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Κυριακή 6 Μαΐου 2012
Τί επιδιώκει η Άγκυρα στη Ρόδο και το Καστελόριζο; - Του Σάββα Καλεντερίδη
«Τούρκος γιοφύρι κι αν γενεί, πάνω του μην πατήσεις»
Λαϊκή παροιμία
Υποτίθεται ότι μετά τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε με την άρση του βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Τελωνειακή Ένωση (1996), χάριν της οποίας διευκολύνθηκαν οι εμπορικές της συναλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ολοκληρώθηκε το 1999 με την ανακήρυξη της Τουρκίας ως υποψήφιας προς ένταξη χώρα στην Ε.Ε., η Τουρκία, στη λογική της αμοιβαιότητας, θα είχε ανταποκριθεί στις κινήσεις καλής θέλησης της Ελλάδος και θα είχε ακολουθήσει μια άλλη πολιτική απέναντι στην πατρίδα μας.
Να σημειώσουμε ότι εκείνης της ιστορικής της Συνόδου του Ελσίνκι, όπου η Ελλάδα άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ευρώπης στην Τουρκία, είχε προηγηθεί άλλη μια «καλή πράξη» της κυβέρνησης του ανεκδιήγητου Σημίτη, η παράδοση του Οτζαλάν με ενέργειες της κυβέρνησής του στους Τούρκους (αυτό κι αν ήταν ‘κίνηση καλής θέλησης’), εξέλιξη που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία από τη μια να κλείσει ανώδυνα για ένα κρίσιμο διάστημα το Κουρδικό και από την άλλη να επιδοθεί απερίσπαστη στο σχέδιό της να μετατραπεί σε οικονομική και πολιτική υπερδύναμη στην περιοχή, εφαρμόζοντας το δόγμα του νεοοθωμανισμού. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της ευεργεσίας που έκανε η Ελλάδα στην Τουρκία, αναφέρουμε απλά στους αναγνώστες μας ότι οι τουρκικές εξαγωγές, από 26 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 1999, έκλεισαν το 2011 στα 135 δισεκατομμύρια, ενώ το 2012 αναμένεται να αγγίξουν τα 150 δισεκατομμύρια, με την Ελλάδα να κάνει ...πάρτι, επειδή οι εξαγωγές της ξεπέρασαν 20 δισεκατομμύρια το 2011.
Όλα αυτά τα χρόνια, που οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριξαν θα λέγαμε σκανδαλωδώς τις κυβερνήσεις Ερντογάν, θα περίμενε κανείς να αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για να αρχίσουμε από τα ανώδυνα, θα περιμέναμε να αλλάξει η ανθελληνική πολιτική περικύκλωσης της Ελλάδος, και συγκεκριμένα οι συνεργασίες της Τουρκίας με την Αλβανία και τα Σκόπια, που έχει ξεκάθαρα ως στόχο να πλήξει τα ελληνικά συμφέροντα.
Επίσης, θα περίμενε κανείς να «εξημερωθεί το θηρίο», αυτός ήταν ο όρος που επικαλούνταν οι θιασώτες αυτής της πολιτικής, και με τις παραινέσεις ή τους όρους που θα έθετε η Ε.Ε. για να προχωρήσει η ενταξιακή της πορεία, θα αναγκαζόταν η Τουρκία να τροποποιήσει την πολιτική της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Αντί αυτού, η Τουρκία, αφού πρώτα εξόντωσε με σχέδιο ψυχρού δολοφόνου τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, ακολούθησε μια πολιτική οργάνωσης σε παρακρατική βάση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης (η παραστρατιωτική βάση ενδέχεται να ακολουθήσει), με τον Τούρκο πρόξενο να υπερβαίνει με πρωτοφανή αναίδεια το ρόλο του και τα διπλωματικά ειωθότα και το ελληνικό κράτος να παρακολουθεί σαν παράλυτο την τουρκική πολιτική αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Όσον αφορά στο Κυπριακό, εκεί η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως είχε υποχρέωση με την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, αλλά προχωρεί με ταχείς ρυθμούς στην αναγνώριση του παράνομου κράτους των κατεχομένων, εκμεταλλευόμενη τη θέση του Γενικού Γραμματέα στην Ισλαμική Διάσκεψη, που κατέχει Τούρκος αξιωματούχος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τουρκία φθάνει στο σημείο να ασχημονεί έναντι ολόκληρης της Ε.Ε., δηλώνοντας με αλαζονεία ότι δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση και επαφή με την προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2012, που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Εκεί που η Τουρκία δίνει ρεσιτάλ αδιαλλαξίας και επιθετικότητας, είναι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου. Πρώτα απ’ όλα, συνεχίζεται το εξής παράδοξο. Η Τουρκία, που απολαμβάνει της στήριξης της Ελλάδος για την πορεία της προς την Ε.Ε., συνεχίζει να απειλεί ένα μέλος της, την Ελλάδα, με πόλεμο, σε περίπτωση που κάνει χρήση του νομίμου δικαιώματός της, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού προηγουμένως με εντελώς παράνομο τρόπο υπέγραψε συμφωνία με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και έχει αρχίσει ήδη έρευνες για την εύρεση πετρελαίου στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρόσφατα δημοσίευσε στην επίσημη εφημερίδα της τουρκικής κυβερνήσεως υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες εξουσιοδοτείται η κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) να διεξάγει έρευνες μεταξύ άλλων και σε περιοχές που βρίσκονται εντός της κυπριακής και της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας, ανοικτά της Ρόδου και του Καστελορίζου.
Μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να κάνει έρευνες στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως πράξη αντεκδίκησης στα τεκταινόμενα στο Οικόπεδο Αφροδίτη αλλά και στα άλλα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, τεκταινόμενα που εξελίσσονται με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως όλοι αποδέχονται πλην της Τουρκίας.
Επίσης μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να ανακοινώσει υπουργικές αποφάσεις για διεξαγωγή ερευνών στην υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελορίζου, ως αντανακλαστικές και -σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας- ισοδύναμες ενέργειες στις κινήσεις της Ελλάδος να προχωρήσει σε ενέργειες που θα οδηγήσουν στην εκμετάλλευση θαλασσίων περιοχών της Δυτικής Ελλάδος και ΝΔ της Κρήτης.
Όσον αφορά τα πρακτικά αποτελέσματα που παράγουν οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Άγκυρας, είναι εξαιρετικά περιορισμένα, αφού η ΤΡΑΟ δεν έχει τις τεχνικές δυνατότητες και την εμπειρία να προχωρήσει στην εκμετάλλευση πιθανόν κοιτασμάτων, ενώ θεωρείται απίθανο να συμμετέχουν ξένες εταιρείες σε τέτοιες καταφανώς παράνομες διαδικασίες.
Υπάρχουν όμως τα πολιτικά αποτελέσματα που παράγουν και οι συμβολισμοί που προκαλούν σε διεθνές επίπεδο, αφού η Τουρκία όχι μόνο γκριζάρει, αλλά διεκδικεί και καπηλεύεται ελληνική με βάση το διεθνές δίκαιο υφαλοκρηπίδα.
Αυτές τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, που είναι παράνομες και παραβιάζουν κατάφορα τα νόμιμα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδος, θα κληθεί να διαχειριστεί με υπευθυνότητα η επόμενη κυβέρνηση, που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, σε στενή συνεργασία με την κυπριακή κυβέρνηση.
Εμείς να σημειώσουμε ότι στην εν εξελίξει οικονομική έρχεται να προστεθεί και η πολιτική αστάθεια στη χώρα μας, ενώ ασταθές είναι και το τοπίο στην Κύπρο. Δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την ευχή οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία να πράξουν το καλύτερο για τα εθνικά μας συμφέροντα και να αποφύγουν ολισθήματα όπως αυτό που έκανε ο πρώην υπουργός εξωτερικών κ. Δρούτσας, όταν άφησε αναπάντητη την πρόκληση Νταβούτογλου, όταν ευρισκόμενος στη Ρόδο, ο Τούρκος ομόλογός του δήλωσε ενώπιόν του ότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Εκτός κι αν αυτό συμπεριλαμβάνεται σε δεσμεύσεις που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, κατά την επίσκεψή του στο Ερζερούμ.
Και για να γίνουμε πιο σαφείς, με βάση την επίσημη τουρκική θέση, Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο της Βέρνης να αποφύγουν κάθε μονομερή ενέργεια στο Αιγαίο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, που πέτυχε αυτό που ήθελε στο Αιγαίο, θέτει το Καστελόριζο εκτός Αιγαίου και προχωρεί στις μονομερείς ενέργειες που αναφέρθηκαν παραπάνω, θεωρώντας ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΒΕΡΝΗΣ, του οποίου την εφαρμογή απαιτεί η ίδια από την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Αυτά παθαίνει ένας λαός, όταν δεν διεκδικεί ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση και τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, αφήνοντάς την στα χέρια (εξ αντικειμένου) προδοτών ή ηλιθίων, και όταν δεν σταθμίζει και δεν υπολογίζει που και σε ποιους δίνει την ψήφο του στις εκλογές.
Καλό βόλι Έλληνες την Κυριακή!
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Λαϊκή παροιμία
Υποτίθεται ότι μετά τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε με την άρση του βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Τελωνειακή Ένωση (1996), χάριν της οποίας διευκολύνθηκαν οι εμπορικές της συναλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ολοκληρώθηκε το 1999 με την ανακήρυξη της Τουρκίας ως υποψήφιας προς ένταξη χώρα στην Ε.Ε., η Τουρκία, στη λογική της αμοιβαιότητας, θα είχε ανταποκριθεί στις κινήσεις καλής θέλησης της Ελλάδος και θα είχε ακολουθήσει μια άλλη πολιτική απέναντι στην πατρίδα μας.
Να σημειώσουμε ότι εκείνης της ιστορικής της Συνόδου του Ελσίνκι, όπου η Ελλάδα άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ευρώπης στην Τουρκία, είχε προηγηθεί άλλη μια «καλή πράξη» της κυβέρνησης του ανεκδιήγητου Σημίτη, η παράδοση του Οτζαλάν με ενέργειες της κυβέρνησής του στους Τούρκους (αυτό κι αν ήταν ‘κίνηση καλής θέλησης’), εξέλιξη που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία από τη μια να κλείσει ανώδυνα για ένα κρίσιμο διάστημα το Κουρδικό και από την άλλη να επιδοθεί απερίσπαστη στο σχέδιό της να μετατραπεί σε οικονομική και πολιτική υπερδύναμη στην περιοχή, εφαρμόζοντας το δόγμα του νεοοθωμανισμού. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της ευεργεσίας που έκανε η Ελλάδα στην Τουρκία, αναφέρουμε απλά στους αναγνώστες μας ότι οι τουρκικές εξαγωγές, από 26 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 1999, έκλεισαν το 2011 στα 135 δισεκατομμύρια, ενώ το 2012 αναμένεται να αγγίξουν τα 150 δισεκατομμύρια, με την Ελλάδα να κάνει ...πάρτι, επειδή οι εξαγωγές της ξεπέρασαν 20 δισεκατομμύρια το 2011.
Όλα αυτά τα χρόνια, που οι ελληνικές κυβερνήσεις υποστήριξαν θα λέγαμε σκανδαλωδώς τις κυβερνήσεις Ερντογάν, θα περίμενε κανείς να αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Για να αρχίσουμε από τα ανώδυνα, θα περιμέναμε να αλλάξει η ανθελληνική πολιτική περικύκλωσης της Ελλάδος, και συγκεκριμένα οι συνεργασίες της Τουρκίας με την Αλβανία και τα Σκόπια, που έχει ξεκάθαρα ως στόχο να πλήξει τα ελληνικά συμφέροντα.
Επίσης, θα περίμενε κανείς να «εξημερωθεί το θηρίο», αυτός ήταν ο όρος που επικαλούνταν οι θιασώτες αυτής της πολιτικής, και με τις παραινέσεις ή τους όρους που θα έθετε η Ε.Ε. για να προχωρήσει η ενταξιακή της πορεία, θα αναγκαζόταν η Τουρκία να τροποποιήσει την πολιτική της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.
Αντί αυτού, η Τουρκία, αφού πρώτα εξόντωσε με σχέδιο ψυχρού δολοφόνου τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, ακολούθησε μια πολιτική οργάνωσης σε παρακρατική βάση των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης (η παραστρατιωτική βάση ενδέχεται να ακολουθήσει), με τον Τούρκο πρόξενο να υπερβαίνει με πρωτοφανή αναίδεια το ρόλο του και τα διπλωματικά ειωθότα και το ελληνικό κράτος να παρακολουθεί σαν παράλυτο την τουρκική πολιτική αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Όσον αφορά στο Κυπριακό, εκεί η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως είχε υποχρέωση με την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, αλλά προχωρεί με ταχείς ρυθμούς στην αναγνώριση του παράνομου κράτους των κατεχομένων, εκμεταλλευόμενη τη θέση του Γενικού Γραμματέα στην Ισλαμική Διάσκεψη, που κατέχει Τούρκος αξιωματούχος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τουρκία φθάνει στο σημείο να ασχημονεί έναντι ολόκληρης της Ε.Ε., δηλώνοντας με αλαζονεία ότι δεν πρόκειται να έχει καμία σχέση και επαφή με την προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε. το δεύτερο εξάμηνο του 2012, που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Εκεί που η Τουρκία δίνει ρεσιτάλ αδιαλλαξίας και επιθετικότητας, είναι το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου. Πρώτα απ’ όλα, συνεχίζεται το εξής παράδοξο. Η Τουρκία, που απολαμβάνει της στήριξης της Ελλάδος για την πορεία της προς την Ε.Ε., συνεχίζει να απειλεί ένα μέλος της, την Ελλάδα, με πόλεμο, σε περίπτωση που κάνει χρήση του νομίμου δικαιώματός της, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αφού προηγουμένως με εντελώς παράνομο τρόπο υπέγραψε συμφωνία με το παράνομο κράτος των κατεχομένων και έχει αρχίσει ήδη έρευνες για την εύρεση πετρελαίου στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρόσφατα δημοσίευσε στην επίσημη εφημερίδα της τουρκικής κυβερνήσεως υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες εξουσιοδοτείται η κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) να διεξάγει έρευνες μεταξύ άλλων και σε περιοχές που βρίσκονται εντός της κυπριακής και της ελλαδικής υφαλοκρηπίδας, ανοικτά της Ρόδου και του Καστελορίζου.
Μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να κάνει έρευνες στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως πράξη αντεκδίκησης στα τεκταινόμενα στο Οικόπεδο Αφροδίτη αλλά και στα άλλα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, τεκταινόμενα που εξελίσσονται με βάση το διεθνές δίκαιο, όπως όλοι αποδέχονται πλην της Τουρκίας.
Επίσης μπορεί να ερμηνεύσει κανείς τις ενέργειες της Άγκυρας να ανακοινώσει υπουργικές αποφάσεις για διεξαγωγή ερευνών στην υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελορίζου, ως αντανακλαστικές και -σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας- ισοδύναμες ενέργειες στις κινήσεις της Ελλάδος να προχωρήσει σε ενέργειες που θα οδηγήσουν στην εκμετάλλευση θαλασσίων περιοχών της Δυτικής Ελλάδος και ΝΔ της Κρήτης.
Όσον αφορά τα πρακτικά αποτελέσματα που παράγουν οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Άγκυρας, είναι εξαιρετικά περιορισμένα, αφού η ΤΡΑΟ δεν έχει τις τεχνικές δυνατότητες και την εμπειρία να προχωρήσει στην εκμετάλλευση πιθανόν κοιτασμάτων, ενώ θεωρείται απίθανο να συμμετέχουν ξένες εταιρείες σε τέτοιες καταφανώς παράνομες διαδικασίες.
Υπάρχουν όμως τα πολιτικά αποτελέσματα που παράγουν και οι συμβολισμοί που προκαλούν σε διεθνές επίπεδο, αφού η Τουρκία όχι μόνο γκριζάρει, αλλά διεκδικεί και καπηλεύεται ελληνική με βάση το διεθνές δίκαιο υφαλοκρηπίδα.
Αυτές τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, που είναι παράνομες και παραβιάζουν κατάφορα τα νόμιμα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδος, θα κληθεί να διαχειριστεί με υπευθυνότητα η επόμενη κυβέρνηση, που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, σε στενή συνεργασία με την κυπριακή κυβέρνηση.
Εμείς να σημειώσουμε ότι στην εν εξελίξει οικονομική έρχεται να προστεθεί και η πολιτική αστάθεια στη χώρα μας, ενώ ασταθές είναι και το τοπίο στην Κύπρο. Δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την ευχή οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία να πράξουν το καλύτερο για τα εθνικά μας συμφέροντα και να αποφύγουν ολισθήματα όπως αυτό που έκανε ο πρώην υπουργός εξωτερικών κ. Δρούτσας, όταν άφησε αναπάντητη την πρόκληση Νταβούτογλου, όταν ευρισκόμενος στη Ρόδο, ο Τούρκος ομόλογός του δήλωσε ενώπιόν του ότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Εκτός κι αν αυτό συμπεριλαμβάνεται σε δεσμεύσεις που έδωσε ο κ. Παπανδρέου, κατά την επίσκεψή του στο Ερζερούμ.
Και για να γίνουμε πιο σαφείς, με βάση την επίσημη τουρκική θέση, Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύονται από το Πρωτόκολλο της Βέρνης να αποφύγουν κάθε μονομερή ενέργεια στο Αιγαίο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, που πέτυχε αυτό που ήθελε στο Αιγαίο, θέτει το Καστελόριζο εκτός Αιγαίου και προχωρεί στις μονομερείς ενέργειες που αναφέρθηκαν παραπάνω, θεωρώντας ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΒΕΡΝΗΣ, του οποίου την εφαρμογή απαιτεί η ίδια από την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Αυτά παθαίνει ένας λαός, όταν δεν διεκδικεί ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση και τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, αφήνοντάς την στα χέρια (εξ αντικειμένου) προδοτών ή ηλιθίων, και όταν δεν σταθμίζει και δεν υπολογίζει που και σε ποιους δίνει την ψήφο του στις εκλογές.
Καλό βόλι Έλληνες την Κυριακή!
http://infognomonpolitics.blogspot.com
Παρασκευή 13 Απριλίου 2012
Τέλος εποχής;
Η σύλληψη του κ. Ακη Τσοχατζόπουλου ήταν μια αναμενόμενη, αν όχι πολύ καθυστερημένη, απάντηση της Δικαιοσύνης στο αίτημα των πολιτών για την εδραίωση κράτους δικαίου. Δεν πρέπει, όμως, να σταθούμε στο πρόσωπο, αλλά να μιλήσουμε καθαρά για το τι εκπροσωπούσε. Ο πρώην υπουργός Αμυνας ήταν ένας εκ των επικρατέστερων διαδόχων του Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ και ο μακροβιότερος και ισχυρότερος υπουργός πολλών κυβερνήσεων για αρκετές δεκαετίες. Η συμπεριφορά του απεικόνιζε, δυστυχώς, μια διαδεδομένη αντίληψη που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1980, η οποία νομιμοποίησε τη διαφθορά στο όνομα διαφόρων «αγώνων» και του... λαϊκού κινήματος. Ο κ. Τσοχατζόπουλος προκάλεσε με τον τρόπο ζωής του και έπεσε στην παγίδα της απροκάλυπτης ύβρεως. Δεν ήταν όμως μόνος, καθώς είναι προφανές ότι ο πλουτισμός του επετεύχθη χάρη σε ένα σύστημα προμηθευτών όπλων, ξένων εταιρειών, πολιτικής υποστήριξης από διάφορα κόμματα και συγκάλυψης από τις κρατικές αρχές επί δεκαετίες. Μακάρι η δικαστική έρευνα να ξετυλίξει όλο το κουβάρι για να μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια. Και βεβαίως, μακάρι το δράμα του κ. Τσοχατζόπουλου να σηματοδοτεί το τέλος μιας μοιραίας εποχής και ενός τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς της καθεστηκυίας τάξης, που κόστισαν ακριβά στον τόπο.
http://www.kathimerini.gr
http://www.kathimerini.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)