ΕΝΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΝΣΚ για πιθανή κατάργηση του νόμου 1608/1950 «Περί αυξήσεως των ποινών των προβλεπομένων για τους καταχραστάς του Δημοσίου».

Αθήνα 11-6-2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Με γνώμονα την προάσπιση των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου, ως συνταγματικά κατοχυρωμένο θεσμικό ρόλο των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στην σχεδιαζόμενη κατάργηση του ειδικού νόμου 1608/1950 «Περί αυξήσεως των ποινών των προβλεπομένων για τους καταχραστάς του Δημοσίου».

Πράγματι, στο άρθρο 324 του αναρτηθέντος στο διαδίκτυο σχέδιο νόμου του νέου Ποινικού Κώδικα ρητά προβλέπεται η κατάργηση του νόμου αυτού.
Όπως είναι γνωστό, στο νόμο 1608/1950 προβλέπεται ότι για τα αδικήματα της πλαστογραφίας, της πλαστογραφίας και κατάχρησης ενσήμου, της παθητικής και ενεργητικής δωροδοκίας, ψευδούς βεβαίωσης και νόθευσης εγγράφου, υπεξαίρεσης, υπεξαίρεσης περί την υπηρεσία , απάτης και κλοπής, εφόσον στρέφονται κατά του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ ή των νομικών προσώπων του άρθρου 263Α του Π.Κ.και το όφελος που επεδίωξε ή πέτυχε ο δράστης ή η ζημία που προξένησε στο Δημόσιο υπερβαίνει το ποσό των 150.000 ευρώ, επιβάλλεται η ποινή της κάθειρξης και εφόσον συντρέχουν ιδιαζόντως επιβαρυντικές περιστάσεις επιβάλλεται η ποινή της ισοβίου καθείρξεως.

Είναι πρόδηλο ότι με το ν. 1608/1950 επιδιώκεται και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερα εμφατικό η οξεία ποινική καταστολή των προσβολών της περιουσίας του Δημοσίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου. Το ανωτέρω προκύπτει και από την Αιτιολογική Έκθεση του ν. 1608/1950 (βλ. αυτή σε Κώδικα Θέμιδος 1950 σελ. 770 επ), όπου αναφέρεται : « Αι καταχρήσεις του δημοσίου χρήματος, διαπραττόμεναι είτε παρά ιδιωτών είτε παρά δημοσίων λειτουργών, επέσυρον παρ' ημίν κατά τα τελευταία έτη την προσοχήν του νομοθέτου. Κατά το 1924 εις εποχήν καθ' ην τα αδικήματα ταύτα ήσαν κατ' εξοχήν επιπολάζοντα, λόγω του εκ του πολέμου προκληθέντος κοινωνικού σάλου η Πολιτεία εθέσπισε ιδιαιτέραν διαδικασίαν αναθέσασα την εκδίκασιν αυτών εις τα συσταθέντα τότε Πενταμελή Εφετεία. Ήδη ευρισκόμεθα εις περίοδον χείρονα εκείνης, ήτις είχε δημιουργηθεί μετά την λήξιν του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, νέαι δε καταχρήσεις αποκαλυπτομεναι συνταράσσουν την κοινήν γνώμην.... Αδίστακτοι εγκληματίαι παρακινούμενοι από τον ασήμαντον επαγγελματικόν κίνδυνον τον οποίον συνιστούν αι ποιναί αυταί, επιδίδονται εις πράξεις λεηλασίας του δημοσίου πλούτου, προσβαλλούσας όχι μόνον την πίστην του Κράτους και τα συμφέροντα των βαρύτατα φορολογουμένων πολιτών , αλλά και αυτά τα στοιχειωδέστερα αισθήματα ανθρώπινης δικαιοσύνης και ισότητος» .
Παρά ταύτα, στο σχέδιο του νέου Π.Κ καθίσταται εμφανής η προσπάθεια «μείωσης των ποινών» που συνδέονται με την προστασία της δημόσιας περιουσίας.
Ειδικότερα:
Α) τα αδικήματα της ενεργητικής δωροδοκίας προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, μέλος της Κυβέρνησης, Περιφερειάρχη, Δήμαρχο (129 παρ 1), Δικαστικό λειτουργό (141 παρ2 ),Υπάλληλο (άρθρο 165), της πλαστογραφίας και κατάχρησης ενσήμων, της υφαρπαγής ψευδούς βεβαίωσης από κακουργήματα μετατρέπονται σε πλημμελήματα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ούτε το ύψος της ζημίας που προκλήθηκε στο δημόσιο, ούτε το ποσό της δωροδοκίας, ούτε η κατ' επάγγελμα τέλεση του αδικήματος. Στην περίπτωση δε που ήθελε κριθεί ότι συντρέχουν ιδιαζόντως επιβαρυντικές περιστάσεις, το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι ο δράστης θα τιμωρηθεί όχι με την ποινή της ισοβίου καθείρξεως που ορίζει σήμερα ο ν. 1608/1950, αλλά με ποινή φυλάκισης έως πέντε έτη!
Β) Η «μείωση των ποινών» είναι εμφανής και για το αδίκημα της παθητικής δωροδοκίας, αφού η ποινή της ισοβίου καθείρξεως όταν συντρέχουν οι επιβαρυντικές περιστάσεις, αντικαθίσταται με κάθειρξη έως 10 ετών, ενώ για τα αδικήματα της πλαστογραφίας, της υπεξαίρεσης , της απιστίας, της διακεκριμένης κλοπής, η ποινή της ισοβίου καθείρξεως, όταν συντρέχουν οι επιβαρυντικές περιστάσεις, αντικαθίσταται με κάθειρξη έως 15 ετών.
Περαιτέρω, αβίαστα προκύπτει ότι οι συνέπειες της κατάργησης του ν.1608/1950 θα είναι καταλυτικές και για τις ήδη εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις (μεταξύ αυτών και οι αφορώσες τα εξοπλιστικά προγράμματα), δεδομένου ότι με τον τρόπο αυτό καθίσταται ορατός ο κίνδυνος απαλλαγής λόγω παραγραφής, ενός μεγάλου αριθμού κατηγορουμένων και καταδικασθέντων δημοσίων λειτουργών για αδικήματα όπως τα ανωτέρω.
Επισημαίνεται, ότι από την εντατική προσπάθεια των ανακριτικών και δικαστικών αρχών έχει καταστεί δυνατή η επιστροφή από κατηγορούμενους για αδικήματα του ν. 1608/1950 ποσών συνολικού ύψους περίπου 40.000.000 €, τα οποία και κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό υπέρ του Δημοσίου, επιτυχία
που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αυστηρότητα των ποινών που προβλέπονται στον υπό κατάργηση νόμο.Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Σαν κατακλείδα παρατίθεται η πρόσφατη αποστροφή του Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και Προέδρου της Αρχής κατά της νομιμοποίησης μαύρου χρήματος Παναγιώτη Νικολούδη κατά την κατάθεσή του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, σύμφωνα με-την οποία «Κανείς δεν μπορεί να κλέβει και να κοιμάται ήσυχος».
Για όλους τους ανωτέρω λόγους, Καλούμε
Την Πολιτεία να μην χωρήσει στην κατάργηση, αλλά ούτε και στην επί το ευμενέστερο για τους δράστες των εγκλημάτων κατά του Δημοσίου τροποποίηση του ειδικού νόμου 1608/1950.
Για το ΔΣ
Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Κωνσταντίνος Βαρδακαστάνης Αντώνης Αντωνίου




Πάρεδρος Ν.Σ.K Πάρεδρος Ν.Σ.K

https://docs.google.com/document/d/1xRoYrKMBeFjyMo6lffN7uz2PegP_a8vfo4IPO4d2RV0/edit?usp=sharing

Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά. Αλλάζουν τα δεδομένα;

Του Δημήτρη Σταθακόπουλου

Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά – τα στερεότυπα – το Πλατωνικό Σπήλαιο – Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης – το κοινοβουλευτικό σύστημα και οι σύγχρονες εκλογές εν αντιθέσει με την άμεση δημοκρατία – ελευθερία βούλησης – η δύναμη της ψήφου. Αλλάζουν τα δεδομένα; Τα παρακάτω αφενός είναι γνωστά σε όσους ασχολούνται, αφετέρου δεν αποτελούν θέσφατα, ούτε καλύπτουν όλες τις παραμέτρους. Σίγουρα υπάρχουν και αντίθετες απόψεις, μερικώς ή ολικώς. Γράφονται περισσότερο ως ανάγκη έκφρασης και «σπόρος» γόνιμης περαιτέρω σκέψης και προβληματισμού. Όπως όρισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και όπως η ανθρωπολογία επιβεβαίωσε, ο άνθρωπος είναι ομαδικό, συλλογικό, μιμητικό και αγελαίο όν. Εφόσον ζούσε και ζει μαζί με άλλους ανθρώπους , δημιούργησε μορφώματα όπως η οικογένεια, το γένος ( σόι ), συναθροιζόμενος σε χωριό, πόλη , κράτος κ.λ.π. Φυσικά λόγω της έλλογης φύσης του, πέραν της ομαδικότητας ανέπτυξε και αντελήφθη και την ατομικότητά του. Η συνήθεια και το έθιμο συμπεριφοράς του ενός προς τον άλλο, θεμελίωσαν κανόνες, οι κανόνες έγιναν νόμοι , ενώ τα συναισθήματα και αισθήματα, φόβος, χαρά, λύπη, ανασφάλεια, πλεονεξία, δύναμη, εγωισμός, αγάπη, μίσος κ.λ.π διέπουν την φύση του. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια αναφέρει ότι η πολιτική κοινωνία προήλθε για το κοινό συμφέρον, ενώ στα Πολιτικά τονίζει πως κάθε κοινωνία έχει συγκροτηθεί με σκοπό την επίτευξη αυτού που οι άνθρωποι θεωρούν αγαθό. Έτσι κατά τον Αριστοτέλη, η συγκρότηση της πόλης, οφείλεται, στο ότι οι άνθρωποι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, διαθέτουν λόγο . Ως έλλογα όντα λοιπόν, συγκρότησαν την Πόλη για το συμφέρον τους και την επίτευξη του τελικού τους σκοπού που είναι η ευζωία και η ευδαιμονία. Ως έλλογα όντα, θα μπορούσαν να επιλέξουν και μια άλλη μορφή ζωής, ή μια άλλη μορφή οργάνωσης εκτός της Πόλης, αν αυτό έκριναν πως τελικά θα συμβάλει στην ευζωία και την ευδαιμονία τους, όμως δεν το έπραξαν. Ο λόγος, ως φυσική και κύρια ιδιότητα του ανθρώπινου είδους, και όχι η φύση, οδήγησε τον άνθρωπο στο να συγκροτήσει την Πόλη. Άρα, η Πόλις είναι μια «φύσει» επιλογή του ανθρώπου και μια διαχρονικά «μεταβαλλόμενη» οντότητα, η οποία μετασχηματίζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την ανθρώπινη βούληση στο χωροχρονικό συνεχές. Αποτελεί τον «φυσικό» χώρο διαβίωσης του ανθρώπου, επειδή αυτός τον επέλεξε για να μπορέσει μέσα σ’ αυτόν να επιτύχει τον τελικό του σκοπό. Για τον Αριστοτέλη η Πόλις δεν είναι μια γενική έννοια ενός συνόλου θεσμών και λειτουργιών όπως την αντιλαμβάνεται σήμερα η πολιτική φιλοσοφία και επιστήμη, αλλά η αρχαιοελληνική Πόλις είναι μια ορισμένη, χωρικά, οντότητα, αποτελούμενη από λίγους κατοίκους, που έχει ως βασικό της χαρακτηριστικό την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, δηλαδή τη δυνατότητα να παρέχει τις συνθήκες ευζωίας και ευδαιμονίας στους πολίτες της, χωρίς να εξαρτάται, να ετεροκαθορίζεται ή να ανήκει και να προστρέχει σε σχήματα ή οντότητες που θα αλλοιώσουν το βασικό της αυτό χαρακτηριστικό, δηλαδή να δανείζεται και να εξαρτάται από άλλους, ή να εκχωρεί την κυριαρχία της, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα. Αυτάρκεια λοιπόν , με σκοπό την ευζωία και την ευδαιμονία είναι το ζητούμενο των Πολιτών και όχι υπηκόων ( υπό+ακούω ) μιάς Πόλης , όπου όλοι προσβλέπουν ατομικά και συλλογικά προς αυτό τον σκοπό , χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία για την επίτευξή του. Τα εργαλεία επιτεύξεως είναι τα πολιτικά και οικονομικά σχήματα ( μοντέλα ), η δε εφαρμογή τους γίνεται με το Νόμο, του οποίου η πρωταρχική πηγή είναι το έθιμο. Εφαρμοστές των πολιτικο-οικονομικών σχημάτων και νόμων , είναι οι ίδιοι οι Πολίτες που δια της ψήφου/κλήρου των υπολοίπων κληρώνονται/εκλέγονται. Γνώμονάς τους πρέπει να είναι η Αρετή στην αναζήτηση του Δικαίου και της ισονομίας, ισοπολιτείας και του κοινωνικού κράτους πρόνοιας. Επειδή όμως οι άνθρωποι / Πολίτες ως οντότητες είναι ατελείς (άγονται και φέρονται εκ συναισθημάτων θετικών και αρνητικών ) έστω και εάν προσπαθούν μέσω της Αρετής να γίνουν εν-τελείς , οι ίδιοι, αλλά και οι Νόμοι και τα πολιτικο-οικονομικά σχήματα/μοντέλα τους είναι ατελή, δηλαδή δεν μπορούν να επιφέρουν τα προσδοκώμενα, γι’ αυτό πρέπει ή οφείλουν ν’ αλλάζουν και να επικαιροποιούνται – μεταβάλλονται με σκοπό την Αυτάρκεια την ευζωία και την ευδαιμονία των Πολιτών. Ειδάλλως , αν ένας ή μια μειοψηφία ανθρώπων ( αν και φύσει ατελείς οντότητες που δεν έχουν το αλάθητο ) επιμένουν να επιβάλουν σχήματα/μοντέλα και νόμους που βλάπτουν τους Πολίτες, θα πρέπει να ανατρέπονται από τους πολλούς . Το πολίτευμα της Δημοκρατίας , ως κοινωνικοπολιτική έννοια στην αρχαία Αθήνα, βασίζεται στο αξίωμα ότι όλοι οι πολίτες είναι από τη φύση και το Θεό ίσοι. Όμως οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι ως προς τα φυσικά τους μεγέθη. Πώς θα γίνουν ίσοι ενώ δεν ίδιοι ; Η Ισότητα στη Δημοκρατία δεν αφορά τα φυσικά μεγέθη των ανθρώπων, αλλά αφορά μόνο στην ικανότητα του κάθε ανθρώπου να λαμβάνει αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής και όχι των κινήτρων και ενστίκτων. Οι άνθρωποι στη Δημοκρατία είναι ίσοι μόνο ως προς την Ελευθερία και την Ατομική Εξουσία. Όπως προαναφέρθηκε, πρέπει να υπάρχουν και κανόνες/έθιμα/ νόμοι περιορισμού της απόλυτης ελευθερίας, ούτως ώστε, αφενός η ελευθερία του ενός να μην περιορίζει την ελευθερία των άλλων και αφετέρου να διασφαλίζεται, στον ίδιο βαθμό, η ελευθερία, η ατομική εξουσία και οι δυνατότητες/ευκαιρίες όλων των πολιτών, οπότε αυτή η διασφάλιση αποτελεί το σκοπό της Πολιτείας που σύγχρονα το λέμε (παραδόξως) Κράτος, παρότι εννοιολογικά και ετυμολογικά «Κράτος» σημαίνει δύναμη/ βία !!! Επομένως παραδόξως, το Κράτος περιορίζει την ατομική μας ελευθερία, προκειμένου να εξασφαλίσει την ισότητα ελευθερίας, δηλ. την ατομική ελευθερία των άλλων. Οι αρχαίοι Αθηναίοι, την παραδοξότητα αυτή την έλυσαν με τη δημιουργία του πολιτεύματος της άμεσης Δημοκρατίας, στην οποία οι Πολίτες και όχι υπήκοοι, είχαν διπλή ιδιότητα, μιάς και ήταν συγχρόνως Άρχοντες και Αρχόμενοι, Κυβερνώντες και Κυβερνώμενοι. Άρα Πολιτεία = Πολίτες. Η άμεση δημοκρατία, – όταν τα έθνη μεγάλωσαν και το πρότυπο της Πόλεως/Κράτος υποτάχθηκε σε αυτοκρατορικά πολυεθνικά μορφώματα με την εξουσία του ενός ( αυτοκράτορα ) και μιάς ελεγχόμενης γερουσίας/συγκλήτου- , ατόνησε και καταργήθηκε στην πράξη, αν και υπήρχαν Κοινότητες στον βυζαντινό και οθωμανικό κόσμο που προσπάθησαν να αυτοδιοικηθούν υπό το βάρος πάντα του αυτοκράτορα ή αργότερα του σουλτάνου. Η Ελβετία, με το πολιτικό της μοντέλο, θα μπορούσε να θεωρηθεί , ίσως όχι αδόκιμα, μια σύγχρονη μορφή άμεσης δημοκρατίας λόγω της δομής των Καντονίων ( ως σύγχρονες Πόλεις -Κράτη ) και της συχνής χρήσης δημοψηφισμάτων. Προσωπικά πιστεύω ότι με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας θα μπορούσαμε να έχουμε εφαρμογές άμεσης δημοκρατίας, αλλά κανένα σύστημα εξουσίας παγκοσμίως δεν θέλει κάτι τέτοιο. Ο κοινοβουλευτισμός , δηλαδή η αντιπροσώπευση είναι δημοκρατία ; Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο: “Η αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα”- Εκδόσεις Ύψιλον -, αναφέρει σχετικά: «Οι αρχαίοι δεν γνωρίζουν την υποκριτική και απατηλή έννοια της αντιπροσωπείας του λαού, όπως δεν την γνωρίζουν και οι μεγάλοι φιλόσοφοι συμπεριλαμβανομένου και του Ρουσσώ. Για τους αρχαίους, το ζήτημα δεν έμπαινε καν, ο δε λόγος είναι εμφανής. Από την στιγμή κατά την οποία, αμετάκλητα και για ορισμένο χρονικό διάστημα (π.χ. τέσσερα πέντε χρόνια), αναθέτει κανείς την εξουσία σε ορισμένους ανθρώπους, έχει μόνος του αλλοτριωθεί πολιτικά. Ο Ρουσσώ έγραφε για τους Άγγλους (γιατί τότε η Αγγλία μόνο είχε κοινοβούλιο): Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι μία μέρα στα πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό ο Ρουσσώ είναι, βέβαια, ενδοτικός, διότι, φυσικά, ούτε μια μέρα στα πέντε χρόνια δεν είναι ελεύθεροι: αυτό που σκέφτεται κανείς, οι επιλογές που κάνει αυτή τη μέρα έχουν ήδη καθοριστεί (και πολύ περισσότερο στη σημερινή εποχή) από τα προηγούμενα πέντε χρόνια: από τον εκλογικό νόμο, από τα υπάρχοντα κόμματα, τους υποψηφίους κλπ.» Ο κοινοβουλευτισμός που καταχρηστικά ονομάστηκε δημοκρατία, είναι μια μορφή πολιτεύματος που γεννήθηκε στη Αγγλία, βασιζόμενο στο αξίωμα ότι το κράτος είναι μία θεϊκή /πνευματική οντότητα που δεν ταυτίζεται με το σύνολο των πολιτών όπως ίσχυε στην αρχαιοελληνική Δημοκρατία. Μάλιστα η θεϊκή οντότητα του Κράτους ονομάσθηκε από τον Άγγλο φιλόσοφο Τόμας Χόμπς/Thomas Hobbes Λεβιάθαν ( 1651 Leviathan or the Matter, Form and Power of a Comonwealth Ecclesiastical and Civil ) και ετυμολογικά σημαίνει στα εβραϊκά λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων» !!!Το καθεστώς του κράτους ( βία ) Λεβιάθαν, διαχρονικά υπήρχε: στους Βασιλιάδες, στους Ευγενείς/ με κληρονομικό δικαίωμα αντιπρόσωπους (Βουλή των Λόρδων) και στους εκλεγμένους από τους πολίτες αντιπροσώπους (Βουλή των Κοινοτήτων ή Κάτω Βουλή). Στην αρχή η πλειονότητα των εξουσιών /αρμοδιοτήτων την ασκούσε ο Βασιλιάς, αργότερα η Βουλή των Λόρδων και τελευταία η Βουλή των Κοινοτήτων. Στόχος αυτής της εξέλιξης ήταν τάχα η προσέγγιση των αρχών της Δημοκρατίας. Η προσέγγιση όμως αυτή είναι λογικά αντιφατική γιατί το πολίτευμα στηρίζεται στο αξίωμα «Κράτος επί των Πολιτών», παρότι θέλει τάχα να λειτουργεί σύμφωνα με το αξίωμα, «Κράτος =Πολίτες». Στα σημερινά πολιτεύματα Κοινοβουλευτισμού με γεύση Δημοκρατίας, η εξουσία ασκείται από αντιπροσώπους που εκλέγονται από τους πολίτες. Κάποιοι όμως «Αντιπρόσωποι» καθορίζονται με πάγιους θεσμικούς κανόνες/νόμους που αποφασίζουν οι άρχοντες/αντιπρόσωποι των πολιτών και όχι οι πολίτες. Τέτοιοι «αντιπρόσωποι» των πολιτών είναι τα μέλη της βουλής των Λόρδων στην Αγγλία και οι Βουλευτές Επικρατείας που ορίζονται με κανόνες των αντιπροσώπων/αρχόντων. Από τα παραπάνω, σαφώς συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ Κοινοβουλευτισμού και Δημοκρατίας. Στη Δημοκρατία οι πολίτες ασκούν άμεσα εξουσία, ενώ στον Κοινοβουλευτισμό η εξουσία ασκείται από τους αντιπροσώπους, δηλ. τους αιρετούς, αλλά και τους μη αιρετούς αντιπροσώπους με ψευδαίσθηση ελευθερίας και εξουσίας των πολιτών εκφραζόμενης δια της ψήφου, η οποία ψήφος κάθε 4 χρόνια ουσιαστικά είναι συναινετική στην προειλημμένη απόφαση των εναλλακτικά κυβερνώντων ( Συντηρητικών – εργατικών, Δημοκρατικών – ρεπουμπλικάνων , κ.λ.π ) άσκησης εξουσίας επάνω τους και όχι αποτρεπτική ή καταδικαστική. Η εξουσία-δότηση που τους δίνεται για 4 χρόνια, είναι μη ανακλήσιμη και λαμβάνεται συνήθως με παραπειστικές και μη υλοποιήσιμες υποσχέσεις. Η άποψη συνεπώς ότι ο Κοινοβουλευτισμός και η άμεση Δημοκρατία είναι περίπου ίδια πολιτεύματα, είναι ασύμβατη και με τη λογική και με την ιστορική αλήθεια . Στο κοινοβουλευτικό σύστημα που καταχρηστικά ονομάζεται δημοκρατία υπάρχει και η ψευδαίσθηση της ελευθερίας της πολιτικής έκφρασης δια του εκλέγειν και εκλέγεσθαι που αναγκαστικά γίνεται μέσα από τα κόμματα ( δηλ. οργανωμένα μορφώματα με εσωτερικούς κανονισμούς και πίστη- Μαντρί που όποιος φύγει από αυτό θα τον φάει ο λύκος όπως έλεγε ένας παλιός κομματικός ), ή κομμάτια της κοινωνίας (διαίρει και βασίλευε) , η δε ανά 4 έτη ψήφος ουσιαστικά συναινεί και δεν μπορεί να αποδοκιμάσει, πολιτικές και πρακτικές που ασκούνται εντός της 4ετίας, ενώ ούτε το άκυρο, ούτε το λευκό, ούτε η αποχή, αλλάζουν κάτι , μιάς και όλα είναι υπέρ του πρώτου, σίγουρα ωφελούν και το δεύτερο κόμμα τα δε μικρά κόμματα ο κόσμος , ποδηγετημένος και φοβισμένος ή δεν τα ξέρει ή φοβάται να τα εμπιστευτεί, η δε πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ για την υπερψήφιση των προβεβλημένων ανθρώπων του κόμματος/συνδυασμού και των επιγόνων τους ( τζάκια ) είναι δεδομένη, αφού αυτοί έχουν κομματική στήριξη, δίκτυα και χρήμα, σε αντίθεση με τους απλούς υπηκόους που δεν έχουν τίποτα από αυτά για να τους ανταγωνιστούν εκλογικά ως υποψήφιοι, καταστρατηγούμενου έτσι του δικαιώματος του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι». Εν τω μεταξύ αν κάποιο από αυτά τα μικρά κόμματα ή κάποιο άτομο εμφανιστεί στο προσκήνιο και πρωταγωνιστήσει, τότε γρήγορα , – λόγω της φύσης του ανθρώπου – , ρέπει σε καθεστωτικές συμπεριφορές και αναιρεί στην πράξη όλα εκείνα που κάποτε το έκαναν ελπιδοφόρο και ελκυστικό . Ακόμα και επαναστάσεις που ανέτρεψαν τα πάντα, στο τέλος αποξενώθηκαν από το λαό και έγιναν στυγνά καθεστώτα. Στο πολιτικό σύστημα συναντώνται ο εντολέας και ο εντολοδόχος σε μια σχέση όπου ο πρώτος εξουσιοδοτεί τον δεύτερο να πραγματοποιήσει ορισμένο έργο: ειδικότερα, να διαχειρισθεί την πολιτική λειτουργία της κοινωνίας. Στη σχέση αυτή, ο εντολέας επιλέγει τον εντολοδόχο σύμφωνα με τα όσα διακηρύττει ( συχνά παραπειστικά ) , ορίζει τον χρόνο και το περιεχόμενο της εντολής ( π.χ 4 χρόνια ) , διατηρεί το δικαίωμα του πλήρους ελέγχου των σταδίων υλοποίησης της εντολής και, βεβαίως, μπορεί ( θεωρητικά ) , με αρμόδια όργανα, ανά πάσα στιγμή να την ανακαλέσει ή να υποχρεώσει τον εντολοδόχο να εναρμονισθεί με τη βούλησή του. Ο εντολοδόχος υπέχει ευθύνη για την ενδεχόμενη βλάβη, που θα προκαλέσει στον εντολέα, σύμφωνα με πάγια αρχή του δικαίου. Βλάβη, η οποία μπορεί να προέλθει είτε από μια καταχρηστική ιδιοποίηση της θέσης του, είτε λόγω της εσφαλμένης πολιτικής, που ακολούθησε ή υπέβαλε τον εντολέα. Η ευθύνη αυτή δεν συμψηφίζεται με την ανάκληση της εντολής. Είναι ανεξάρτητη, υποκείμενη μόνον στον έλεγχο της δικαιοσύνης. Ο εντολέας/Πολίτης δύναται να μεταβάλει ελευθέρως το περιεχόμενο της εντολής – τον σκοπό της πολιτικής – όχι ο εντολοδόχος ( κυβέρνηση ). Τα ανωτέρω θεμέλια της αντιπροσωπευτικής σχέσης αποτελούν συγχρόνως τον καταλύτη για τη συγκρότηση του πολιτικού συστήματος, με όρους ‘δημοσιότητας’, έτσι ώστε να αποτρέπεται η λογική της ιδιοποίησης του δημοσίου χώρου και συνεπώς, η όποια ενδιάθετη τάση του πολιτικού προσωπικού να υποκύπτει στη διαφθορά. Είναι όμως εμφανές ότι το πολιτικό σύστημα δεν εγγράφει στα θεμέλιά του τη συνάντηση του εντολέα με τον εντολοδόχο. Και οι δύο αυτές ιδιότητες κατέχονται εξ ολοκλήρου από το κράτος, οπότε και οι ιδιότητες του ελεγκτή και του ελεγχόμενου συμπίπτουν στον ίδιο φορέα, δηλαδή στον κάτοχο της πολιτικής εξουσίας. Η μη αντιπροσωπευτική θεμελίωση του πολιτικού συστήματος ενισχύεται από την πρόταξη ως σκοπού της πολιτικής ρευστών εννοιών, όπως του «γενικού» ή του «εθνικού» ( δημοσίου ) συμφέροντος, των οποίων η συγκεκριμενοποίηση ανήκει αποκλειστικά στην πολιτική εξουσία του κράτους, καθώς αυτή κατέχει, όπως είδαμε, την ιδιότητα του εντολέως. Η κοινωνική βούληση ή το κοινωνικό συμφέρον απουσιάζουν από το σκοπό της πολιτικής. Απόρροια του γεγονότος αυτού είναι ότι η πολιτική ως πράξη (δηλαδή το αποτέλεσμα της πολιτικής) και η πολιτική τάξη (εν προκειμένω, οι φορείς της πολιτικής λειτουργίας), τοποθετούνται υπεράνω του νόμου, δεν υπόκεινται στη δικαιοσύνη. Η έννοια του πολιτικού δικαίου είναι άγνωστη ή, μάλλον, αφορά αποκλειστικά, σε ορισμένες πτυχές της δυναμικής αμφισβήτησης της πολιτικής κι όχι στον φορέα του πολιτικού συστήματος. Η κοινωνία και ο πολίτης, – ως μη εντολείς – , δεν θεωρείται ότι έχουν έννομο συμφέρον να εγκαλέσουν την πολιτική τάξη για τυχόν βλάβη που τους προξένησε !!!! Μάλιστα, η ασυλία, ως έννοια, καλύπτει και τα αδικήματα που αφορούν στο κοινό ή ιδιωτικό δίκαιο. Έτσι, ενώ στον ιδιωτικό ή κοινωνικό βίο αναγνωρίζεται ρητώς η υποχρέωση για την αποκατάσταση της βλάβης, που υφίσταται ο εντολέας από τον εντολοδόχο, στην πολιτική η ρήτρα αυτή, όχι μόνον δεν συντρέχει, αλλά και συμψηφίζεται, εν αντιθέσει προς την αντιπροσωπευτική αρχή, με την εκλογική διαδικασία. Ο Αριστοτέλης, ωστόσο, δεν παραλείπει να υπογραμμίσει ότι, ευλόγως, το πολιτικό έγκλημα – το έγκλημα του εντολοδόχου ή και του απλού ρήτορα – τιμωρείται αυστηρότερα, στη δημοκρατία επειδή προκαλεί συλλογική, άρα μεγαλύτερη βλάβη, απ’ ότι το κοινό έγκλημα. Σήμερα αυτό δεν ισχύει καθόλου, δυστυχώς. Η άσκηση της εξουσίας του Κράτους επάνω στους υπηκόους και όχι της Πολιτείας στους Πολίτες, ασκείται στηριζόμενη στην ανθρώπινη ψυχολογία και στην ψυχολογία του πλήθους. Ειδικότερα: Το πείραμα RobbersCave ήMuzaferSherif , το πείραμα των φυλακών Stanford του PhilipZimbardo που έγινε ταινία το 2001, από τον Γερμανό σκηνοθέτη OliverHirschbiegel με τον τίτλο “DasExperiment”. Το πείραμα Yale του StanleyMilgram, ( βλ. YouTube DerrenBrown ), όπου οι άνθρωποι βάζουν εύκολα στην άκρη ηθικούς και δεοντολογικούς φραγμούς όταν διαταχθούν από κάποια Αρχή να τους παραβιάσουν . Επίσης το πείραμα του SolomonAsch, όπου το 1/3 των ατόμων θα αγνοούν αυτό που ξέρουν ότι είναι αλήθεια και θα συμπορευθούν με το ψέμα αν βρεθούν σε μια ομάδα που επιμένει ότι το ψέμα είναι αλήθεια !! Το πείραμα του Festinger- Carlsmith και Aronson – Mills, απέδειξε τις αλλαγές που παρατηρούνται στα άτομα όταν μπαίνουν στους κόλπους κομμάτων ή θρησκευτικών ομάδων. Το πείραμα των Loftus, E.F. και Palmer, J.C, απέδειξε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν ξέρει τι πραγματικά είδε !! Η θεώρηση του αριθμού 7 του George Miller, απέδειξε ότι ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει τον αριθμό των αντικειμένων που είμαστε ικανοί να διατηρούμε στην βραχυπρόθεσμη μνήμη μας σε μια δεδομένη στιγμή, ενώ η γνωστή ομαδική υστερία του George Orson Wells, απέδειξε πως θεωρούμε αλήθεια ότι ακούγεται από το ραδιόφωνο και σήμερα από τα ΜΜΕ ή το διαδίκτυο. Το τραπέζι των διαπραγματεύσεων των MorganDeutsch και RobertKrauss, απέδειξε ότι στον τομέα της διπλωματίας ανάμεσα σε άτομα και ομάδες, οι άνθρωποι προσπαθούν να κερδίσουν τα προνόμια που θέλουν από τους άλλους, χωρίς να δώσουν κάτι ή δίνοντας ελάχιστα σαν αντάλλαγμα, ενώ οι απειλές διπλωματικού τύπου δεν «πιάνουν» εύκολα, τέλος η θεωρία της προοπτικής των Daniel Kahneman και Amos Tversk απέδειξε ότι έχουμε την τάση να είμαστε λιγότερο πρόθυμοι να ριψοκινδυνεύουμε με τα κέρδη παρά με τις απώλειες. Τα παραπάνω είναι λίγες από τις επιστημονικά επαληθευμένες ψυχολογικές πρακτικές που αφενός «κουβαλάμε» οι άνθρωποι, αφετέρου μας ασκούνται εφαρμοζόμενες κατά κόρον και παγκοσμίως, τόσο σε επίπεδο πολιτικής επιρροής, όσο και σε επίπεδο διαφήμισης και πλασματικής ανάγκης κατανάλωσης , μέχρι και σε τηλεπαιχνίδια όπως το big brother ( είναι το πείραμα RobbersCave ήMuzaferSherifόπου η μία ομάδα στρέφεται κατά της άλλης μέχρι εξοντώσεως ). Πρέπει όμως να εξετάσουμε και το θέμα της ταύτισης του υπηκόου ( υπό+ακούω ) ποδηγετούμενου κομματικού ή μη ψηφοφόρου , εξαντλημένου θύματος από την φορολογία , με τον θύτη του ( εκάστοτε κυβερνητική εξουσία ). Το φαινόμενο αυτό στην ψυχολογία λέγεται Σύνδρομο της Στοκχόλμης και πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ως και να σωθούν ! Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρίας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος προς το πρόσωπο του θύτη. Το θύμα διακρίνει την απειλή και για να επαναφέρει την ισορροπία με πρωταρχική ανάγκη την επιβίωση αποδέχεται έως και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του δράστη. Απομονωμένο ηθελημένα ή όχι από τον εξωτερικό κόσμο, δημιουργεί ένα δεσμό με αυτόν που η κοινή λογική υποδεικνύει να απαξιώσει. Το θύμα επικεντρώνεται στο θύτη εφόσον πιστεύει πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ανεξάρτητα από την πίεση που του ασκείται, το θύμα ασχολείται μόνο με τα «καλά» στοιχεία του εξουσιαστή του. Οι έστω και ελάχιστες πράξεις καλοσύνης ή ενδιαφέροντος από τη μεριά του δράστη μεγαλοποιούνται συνειδητά από το θύμα του μέσα από την ανάγκη του εξωραϊσμού της πραγματικότητας. Ζητώντας την επιβεβαίωση της παραπάνω αναφοράς από ειδικούς ψυχολόγους/ ψυχίατρους κάντε την εξής αναγωγή: Όπου θύμα ο χειραγωγημένος λαός και όπου θύτης το πολιτικό σύστημα. Επίσης, όπου θύμα η Ελλάδα και όπου θύτης η Μερκελική Ε.Ε, ΔΝΤ, αγορές, τρόϊκα. Τέλος, όπου θύμα, η ανθρωπότητα και όπου θύτης το παγκόσμιο Τραπεζομονατεριστικό σύστημα και οι αγορές, που κατά κοινή πλέον ομολογία των πολιτικών (εργαλείο των αγορών) τους έχει ξεφύγει ανεξέλεγκτα. Το κράτος ( ετυμολογικά βία/ δύναμη ), ζητά με την ψήφο την συνενοχή και συγκατάθεση στο «βιασμό», μετατρέποντας το «βιασμό» σε «συναινετική πράξη», με τη διαφορά ότι αυτό είναι το ενεργητικό και ο λαός ο παθητικός δέκτης ….!!! Ο άνθρωπος λοιπόν ζει σε μια ψευδαίσθηση; Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, Ναι : Στο έργο του Πολιτεία, περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του. Σύμφωνα με τον αλληγορικό μύθο οι άνθρωποι ζούμε σαν φυλακισμένοι μέσα στις παραισθήσεις, τα στερεότυπα και τις αυταπάτες μας , μη μπορώντας να γνωρίσουμε την αλήθεια, γιατί μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των εξουσιαστών, που χειραγωγούν τις αισθήσεις μας ώστε να αντιλαμβανόμαστε μόνο την πραγματικότητα όπως την καθορίζουν εκείνοι. Κάποια στιγμή μερικοί δεσμώτες απαλλάσσονται επιτέλους από την επιρροή των δογμάτων, χάρις στην παιδεία και τον ορθό λόγο και με καθαρή σκέψη μπορούν να γνωρίσουν την αλήθεια βασιζόμενοι σε αποδείξεις. Η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου, λόγω απαιδευσιάς ( αν και εκπαιδευμένος διπλωματούχος ) , μπορεί να αναπαρασταθεί από τον μύθο του σπηλαίου που διηγείται ο Πλάτων προτείνω δε και το παρακάτω σύντομο βίντεο: http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=EaL4GeyhPCA Είναι λοιπόν σήμερα ο άνθρωπος ελεύθερος με την κυριολεξία της έννοιας ; “Ελευθερία” , από το: “παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς“, δηλαδή “να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί” ( ρήμ. ἐλεύθω= ἐρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ= αγαπώ -> ἔρως, δηλώνοντας ταυτοχρόνως το έτυμον ότι η έννοια Ελευθερία πάντοτε έρχεται και ουδέποτε είναι παρούσα , είναι διαρκές ζητούμενο δηλαδή !!! ) . Σύμφωνα λοιπόν με την Ελληνική νόηση, η “Ελευθερία” δεν είναι το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος ( liber στα λατινικά ) , αλλά το να πράττεις εν γένει σύμφωνα με ό,τι σου γεννά έρωτα στην ψυχή σου !!! Δεν αρκεί επομένως να μην είσαι υπόδουλος για να είσαι ελεύθερος σύμφωνα με την δυτική ή και ανατολίτικη θεώρηση, αλλά πρέπει να βαδίζεις σύμφωνα με ό,τι έρωτα σου προκαλεί, δηλαδή σε ενθουσιάζει, ταράζει την ψυχή σου, σε οδηγεί στη δημιουργία και την υπέρβαση, σε συγκλονίζει.. Ζώντας μία ζωή ρουτίνας και ποδηγετημένη με ψευδαίσθηση πολιτικής ελευθερίας, ελεύθερος δεν είσαι ποτέ ( όπως στις μέρες μας δηλαδή ) . Σε επίρρωση δείτε τις ετυμολογήσεις μερικών λατινογενών, γερμανογενών, σλαβογενών , κινέζικων και τούρκικων λέξεων για την ελευθερία για να καταλάβετε ότι οι άνθρωποι , μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε στο θέμα / έννοια: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ( άντε να καταλάβουν οι Τροϊκανοί και οι εντολοδόχοι τους ): Αγγλικά , Γαλλικά, Ιταλικά Ισπανικά: libertyLiberté Libertà Libertad = absenceofrestraint , δηλ. απουσίατηςσυγκράτησης. Καμία σχέση με το Ελεύθω …. Γερμανικά Freiheit Δανικά Frihed Αγγλικά freedom =από τη ρίζαfreo και τα πρωτογερμανικά frijaz = δωρεάν ( βασική έννοια ) . Καμία σχέση με το Ελεύθω…. Κινέζικα: 自由 = δωρεάν , αλλά και ακαταστασία !!!! Άλλη έννοια από την Ελευθερία Σλαβογενώς: Свобода – sveboda με ρίζα suobh = μόνο το δικό τους (να γίνει ) και Τούρκικα: Özgürlük = freedom = δωρεάν , επίσης serbestiyet από το Περσικό Serbest που σημαίνει “απαλλαγή ” και “ανεξέλεγκτος/η/ο” , αλλά και Hürriyet από το αραβικό hurriyya, με ρίζα το Hurr, που ομοίως σημαίνει “δωρεάν” ως αντίθετο του δούλος. Έτσι: Ελευθερία με την αρχική έννοια της λέξης δεν υπάρχει, άμεση δημοκρατία δεν υπάρχει, ευζωία και ευδαιμονία με την αρχική έννοια δεν υπάρχει, Πολιτεία και Πολίτες δεν υπάρχουν ( μόνον Κράτος και υπήκοοι ) , η ψήφος αν άλλαζε κάτι, είναι σίγουρο ότι θα είχε απαγορευτεί, τα κινήματα των αγανακτισμένων είναι εντελώς ελεγχόμενα ( βλ. , Στεφάν Εσέλ: «Αγανακτήστε/Ιndignez-vous ή «Los Indignados) όπως και οι απεργίες που απλώς ξεθυμαίνουν τον βρασμό, αλλά δεν δίνουν λύσεις , τα κόμματα, όπως λέει και η λέξη, «κομματιάζουν» το λαό, υπάρχει φόβος και χειραγώγηση, απαιδευσιά ( αν και οι άνθρωποι έχουν διπλώματα , εν τούτοις δεν έχουν παιδεία ), οι δε θυσίες και οι καταβολές φόρων , εισφορών και λοιπών σε κράτος και τράπεζες, δεν είναι ανταποδοτικές όπως θα όφειλαν , αλλά «τιμωρητικές» και προς όφελος ελαχίστων. Τα ανθρωπιστικά και οικολογικά τάχα κινήματα είναι σταγόνα στον ωκεανό. Υπάρχει ελπίδα και αλλαγή ; ΟΧΙ, διότι όπως έδειξε η ιστορία και η φύση του ανθρώπου , δεν υπάρχουν τέλεια συστήματα, αφού ο άνθρωπος είναι ατελής , ποδηγετούμενος , πολεμοχαρής , βαθιά πλεονέκτης και παράδοξα θύτης και θύμα. Τι μπορούμε να κάνουμε τότε ; Να διαβάσουμε μέχρι να κατανοήσουμε και να εφαρμόσουμε τις αξίες των παγκόσμιων και διαχρονικών φιλοσόφων, να αποκτήσουμε ατομική και συλλογική «αυτογνωσία» και ίσως φτιάξουμε έναν κόσμο ιδανικό, αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να «μηδενίσουμε το κοντέρ» και να το πάμε από την αρχή. Μια ζωή όπου οι διοικητές θα φιλοσοφήσουν και οι φιλόσοφοι θα διοικήσουν, μια ζωή αλληλεγγύης και όχι πολέμων, μια ζωή αγάπης και όχι εγωισμού, μια ζωή Αριστοτελικής Μεσότητας . Πράγμα αδύνατον ……. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις !!!!

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10728, Ἀντίβαρο

Ο χαρακτήρας των Ελλήνων σύμφωνα με την Britannica

     Πριν από μερικές ημέρες, ένας φίλος από τα πολύ παλιά, ο Στρατής Στρατήγης μου έδωσε ένα κείμενο στα αγγλικά και ελληνικά, από την Encyclopedia Britannica, το οποίο περιγράφει τον χαρακτήρα των Ελλήνων. Το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο (λόγω των αποτελεσμάτων των εκλογών), το οποίο θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Μια παράκληση μόνο. Εστω και αν σας φαίνονται κοινοτοπίες, διαβάστε μέχρι το τέλος γιατί εκεί σας περιμένει μια έκπληξη.
«Παρά τη σύνθετη προέλευσή τους, την ευρεία γεωγραφική εξάπλωσή τους και τα κοσμοπολίτικα ένστικτά τους, οι σύγχρονοι Ελληνες είναι ένας αξιοσημείωτα ομοιογενής λαός, αισθητά διαφορετικός κατά τον χαρακτήρα από τους γειτονικούς λαούς, ενωμένος από τον κοινό ενθουσιασμό για τους εθνικούς στόχους και βαθύτατα πεπεισμένος για την ανωτερότητά του έναντι των άλλων εθνών. Ο ξεχωριστός χαρακτήρας τους, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή τάση τους να αντιμετωπίζουν τους μη ελληνικούς πληθυσμούς ως βαρβάρους, αντισταθμίζει, στην πραγματικότητα, τη μεγάλη ενέργεια και τον ζήλο τους στην αφομοίωση άλλων φυλών. Η προνομιακή θέση την οποία απέκτησαν …οφειλόμενη στον ανώτερο πολιτισμό τους, την ευελιξία τους, τον πλούτο τους και το μονοπώλιο της εκκλησιαστικής εξουσίας, θα τους επέτρεπαν πιθανώς να εξελληνίσουν μονίμως το μεγαλύτερο μέρος της Βαλκανικής, αν έδειχναν περισσότερη συμπάθεια προς τις άλλες χριστιανικές φυλές. Πάντα ως η πιο πολιτισμένη φυλή στην Ανατολή επηρέασαν τον ένα μετά τον άλλο τους… κατακτητές τους και τα εντυπωσιακά πνευματικά τους χαρίσματα δικαίως τους εξασφάλισαν μια λαμπρή θέση στο μέλλον. Ο έντονος πατριωτικός ζήλος των Ελλήνων είναι συγκρίσιμος με εκείνον των Ούγγρων. Δύναται να εκφυλισθεί σε αλαζονεία και δυσανεξία. Ενίοτε τυφλώνει την κρίση τους και τους εμπλέκει σε απερίσκεπτα εγχειρήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά περιέχει την καλύτερη εγγύηση για την τελική επίτευξη των εθνικών στόχων τους… Το πατριωτικό τους αίσθημα, δυστυχώς, υπόκειται στην εκμετάλλευση ιδιοτελών δημαγωγών και δημοσιογράφων, που ανταγωνίζονται στην υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας. Σε καμία άλλη χώρα το πάθος της πολιτικής δεν είναι τόσο έντονο. Παθιασμένες πολιτικές συζητήσεις δίνουν και παίρνουν στα καφενεία. Οι εφημερίδες, που είναι εξαιρετικά πολυάριθμες και γενικώς μικρής αξίας, καταβροχθίζονται και κάθε κυβερνητικό μέτρο επικρίνεται και αποδίδεται σε ιδιοτελή συμφέροντα. Η επίδραση του Τύπου είναι τεράστια, ακόμη και τα γκαρσόνια στα καφενεία και οι υπηρεσίες στα σπίτια έχουν τη δική τους εφημερίδα και συζητούν με άνεση τα πολιτικά προβλήματα της ημέρας. Μεγάλο μέρος της ενέργειας του έθνους ξοδεύεται σε αυτό τον διαρκή πολιτικό πυρετό, εκτρέπεται από πρακτικούς στόχους και, ούτως ειπείν, εξαερώνεται με τα λόγια. Η ανεξαρτησία της γνώμης και η κριτική τείνουν προς την απειθαρχία του δημοσίου τομέα και έχει παρατηρηθεί ότι κάθε Ελληνας στρατιώτης είναι ένας στρατηγός και κάθε ναύτης ναύαρχος…. Μικρή είναι και η πειθαρχία στις τάξεις των πολιτικών κομμάτων, τα οποία δεν διατηρούν τη συνοχή τους χάρη σε κάποια ξεκάθαρη αρχή, αλλά χάρη στην προσωπική επιρροή των ηγεσιών τους. Αποστασίες είναι συχνές και κατά κανόνα κάθε βουλευτής στο κοινοβούλιο διαπραγματεύεται τους όρους με τον αρχηγό του. Εξάλλου ο ανεξάρτητος χαρακτήρας των Ελλήνων, εύκολα αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στη Βαλκανική χερσόνησο όπου μια κυβέρνηση δεν μπορεί να υπολογίσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία με επιβολή πειθαρχίας σε ψηφοφορίες. Στις πολιτικές διαμάχες, ελάχιστοι είναι οι ενδοιασμοί, αλλά επιθέσεις που αφορούν την ιδιωτική ζωή είναι σπάνιες. Η αγάπη για τον ελεύθερο διάλογο είναι σύμφυτη με το βαθιά ριζωμένο δημοκρατικό ένστικτο των Ελλήνων. Είναι στο φρόνημα ο πιο δημοκρατικός ευρωπαϊκός λαός, ούτε ίχνος λατινικού φεουδαλισμού επιζεί και αριστοκρατικές αξιώσεις γελοιοποιούνται… Οι Ελληνες επιδεικνύουν μεγάλη πνευματική ζωντάνια. Είναι έξυπνοι, ερευνητικοί, πνευματώδεις και επινοητικοί, αλλά αβαθείς. Η παρατεταμένη πνευματική προσπάθεια και η ακρίβεια δεν τους αρέσουν, η δε αποστροφή τους στη χειρωνακτική εργασία είναι περισσότερο εμφανής. Ακόμη και οι αγρότες είναι μετρίως εργατικοί. Αφθονες ευκαιρίες ξεκούρασης προσφέρουν οι εκκλησιαστικές εορτές. Η επιθυμία για εκπαίδευση είναι έντονη ακόμη και στα χαμηλότερα στρώματα. Τα ρητορικά και λογοτεχνικά επιτεύγματα ασκούν μεγάλη έλξη στην πλειονότητα από τα επιτεύγματα στα πεδία της σύγχρονης επιστήμης. Ο αριθμός των προσώπων που επιδιώκουν τη σταδιοδρομία στα επαγγέλματα του πνεύματος είναι υπερβολικός. Σχηματίζουν ένα τμήμα της κοινωνίας που περισσεύει, ένα μορφωμένο προλεταριάτο, που προσκολλάται σε διάφορα κόμματα με την ελπίδα της κρατικής απασχόλησης και ξοδεύει την ύπαρξή του ασκόπως, περιφερόμενο στα καφενεία και στους δρόμους όταν το κόμμα τους είναι εκτός εξουσίας. Από χαρακτήρα οι Ελληνες έχουν ζωντάνια, είναι εύχαρεις, εύλογοι, προσεκτικοί, συμπαθητικοί, πρόσχαροι με τους ξένους, φιλόξενοι, προσηνείς με τους υπηρέτες ή τους οικείους τους, ιδιαίτερα απλοί και λιτοί στη συμπεριφορά τους, φιλικοί και ενωμένοι στην οικογενειακή τους ζωή… Τα ελαττώματα των Ελλήνων, σε μεγάλο βαθμό, πρέπει να αποδοθούν στη μακροχρόνια υποταγή τους σε ξένες φυλές. Η εξυπνάδα τους συχνά εκφυλίζεται σε πονηριά, η ευρηματικότητά τους σε ανειλικρίνεια, η λιτότητά τους σε απληστία και η επινοητικότητά τους σε απάτη. Η ανεντιμότητα δεν είναι εθνικό ελάττωμα, αλλά πολλοί που δεν θα καταδέχονταν να κλέψουν δεν θα διστάσουν να καρπωθούν παράνομα κέρδη μέσω δολιότητας και παραπλάνησης. Πράγματι, η εξαπάτηση συχνά ασκείται ανώφελα για την απλή πνευματική ικανοποίηση που παρέχει. Στην οξύνοια των οικονομικών τους δοσοληψιών, οι Ελληνες παροιμιωδώς υπερτερούν των Εβραίων, αλλά υπολείπονται των Αρμενίων. Η αξιοσημείωτη ικανότητά τους στις επιχειρήσεις ορισμένες φορές βλάπτεται από την κοντόφθαλμη προσέγγισή τους, που τους κάνει να επιδιώκουν το άμεσο κέρδος εις βάρος του μακροπρόθεσμου. Η ματαιοδοξία και ο εγωισμός τους, που σημειώνεται, ακόμα και από τους πιο ευνοϊκά διακείμενους παρατηρητές, τους κάνει ζηλόφθονους, απαιτητικούς και ευάλωτους στην κολακεία. Από κοινού με άλλους νοτίους ευρωπαϊκούς λαούς, οι Ελληνες είναι ιδιαίτερα ευέξαπτοι, ο εμπαθής χαρακτήρας τους εύκολα προσβάλλεται από μικρές προκλήσεις και ασήμαντες λογομαχίες συχνά καταλήγουν σε ανθρωποκτονίες. Είναι θρήσκοι, αλλά καθόλου φανατικοί, εκτός σε περιπτώσεις πολιτικό-θρησκευτικών θεμάτων, που θίγουν τις εθνικές τους επιδιώξεις. Γενικώς, οι Ελληνες μπορεί να περιγραφούν ως ένας έξυπνος, φιλόδοξος και ευρηματικός λαός, ικανός για μεγάλες προσπάθειες και θυσίες, αλλά ελλιπής σε ορισμένα πιο στερεά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην εθνική μεγαλοσύνη».
Είμαι βέβαιος ότι και εσείς θα συμφωνήσετε με τα περισσότερα σημεία της παραπάνω περιγραφής του χαρακτήρα των Ελλήνων. Ξέρετε όμως ποιο είναι το τραγικό στην ιστορία αυτή; Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από την έκδοση της Encyclopedia Britannica του έτους 1910 -1911, δηλαδή πριν από περισσότερα από 100 χρόνια! Οταν διάβασα το σημείωμα νόμιζα ότι ήταν παραποιημένο και σαν άπιστος Θωμάς, μπήκα στο site της Britannica (ιδού, τι μας προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία) και πιστοποίησα ότι ήταν όντως αυτούσια μετάφραση από τις σελίδες 430 – 431, του 12ου τόμου. Πέρασαν 100 χρόνια και παρά το ευρωπαϊκό λουστράρισμα που αποκτήσαμε, στην ουσία έχουμε παραμείνει οι ίδιοι. Ειδικά η επισήμανση για «ένα μορφωμένο προλεταριάτο, που προσκολλάται σε διάφορα κόμματα με την ελπίδα της κρατικής απασχόλησης» περιγράφει απόλυτα το πελατειακό κράτος. Ακόμα, η αναφορά σε «ιδιοτελείς δημαγωγούς και δημοσιογράφους, που ανταγωνίζονται στην υπερβολή των εθνικών αξιώσεων και στην κολακεία της εθνικής ματαιοδοξίας» νομίζει κανείς ότι φωτογραφίζει συγκεκριμένα σημερινά κόμματα και πρόσωπα. Τέλος, η περιγραφή των κομμάτων, των βουλευτών που εκβιάζουν, του Τύπου (που σήμερα περιλαμβάνει όλα τα ΜΜΕ) λες και αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση. Ισως έτσι να εξηγείται η παντελής άρνησή μας σε κάθε είδους αλλαγή ή μεταρρύθμιση που είναι απαραίτητη να γίνει, διότι ενώ ουσιαστικά «ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί» (όπως λέει και ένα παλιό τραγούδι), εμείς επιμένουμε να παραμένουμε στα ίδια και τα ίδια. Και στασιμότητα σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται ισοδυναμεί με οπισθοδρόμηση και περιθωριοποίηση.

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων

http://www.kathimerini.gr/769821/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/apoyh-o-xarakthras-twn-ellhnwn-symfwna-me-thn-britannica

Αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι και το ψέμα του Καρλομάγνου

 

 

 Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Ρωμαῖοι. 

 

Αὐτή καθ' αὐτή ἡ ὕπαρξη τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Ρωμαίων ἀγνοεῖται ἐντελῶς ἀπό τούς ἱστορικούς πού ἐξακολουθοῦν νάὑποστηρίζουν τό Ψέμα τοῦ Καρλομάγνου τό 794 στό ὁποῖο ὀφείλεται τό ἱστορικό δόγμα ὅτι ἡ ρωμαϊκή γλώσσα ἦταν καί εἶναι τά Λατινικά. Παρόλο πού οἱ πηγές μαρτυροῦν ὅτι ἡ πρώτη γλώσσα τῶν Ρωμαίων ἦταν τά Ἑλληνικά. Αὐτή ἡπλαστογράφηση τῆς ἱστορίας ἀπό τόν Καρλομάγνο τό 794 ἔγινε στά πλαίσια τῆς ἀνάγκης νά ἀποκοποῦν οἱ δυτικοίὑπόδουλοι στούς Φράγκο-λατίνους Ρωμαῖοι ἀπό τούς ἐλεύθερους Ρωμαίους της Ἀνατολῆς. Ὁ Φράγκος αὐτοκράτορας Λουδοβίκος II (855-875) ὑποστηρίζει καθαρά τό Ψέμα τοῦ Καρλομάγνου τό 794 μέ τά ἀκόλουθα λόγια. Τό 871 ἔγραφε στόν αὐτοκράτορα τῶν Ρωμαίων Βασίλειο τόν 1ο (867-885) τά ἑξῆς: "

 

…μᾶς ἔχει δοθεῖ ἡ διακυβέρνηση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας λόγω τῆς ὀρθοδοξίας μας. Οἱ Γραικοί ἔπαψαν νά εἶναι αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων λόγω τῆς κακοδοξίας τους. Ὄχι μόνο ἐγκατέλειψαν τήν πόλη (Ρώμη) καί πρωτεύουσα τῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλά παράτησαν καί τή Ρωμαϊκή ἐθνικότητα ἀκόμη καί τήν Λατινική γλώσσα. Μετανάστευσαν σέ ἄλλη πρωτεύουσα καί ἀπέκτησαν ἐντελῶς διαφορετική ἐθνικότητα καί γλώσσα."

 

Ἄς συγκρίνουμε αὐτή τή φράγκικη ἀνοησία μέ τήν ἱστορική πραγματικότητα καί τήν πορεία μέσα ἀπό τήν ὁποία ἡ Ρώμη ἔγινε Αὐτοκρατορία ὁλόκληρού του Ἑλληνόφωνου κόσμου. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες Ρωμαῖοι ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς ἕνωσης τῶν ἑλληνόφωνων φυλῶν τῆς Ἰταλίας. Αὐτές οἱ ἑλληνόφωνες φυλές ἦταν οἱ ἑξῆς: Οἱ Ἀβοριγίτες πούἦρθαν στήν περιοχή τῆς Ρώμης ἀπό τήν Ἀχαία τῆς Ἑλλάδας, ἀρκετές γενιές πρίν τόν Τρωικό πόλεμο. Αὐτοί οἱ Ἀβοριγίτες ἀφομοίωσαν στή φυλή τους ὅτι εἶχε ἀπομείνει ἀπό τούς Ἕλληνες Πελασγούς τῆς Ἰταλίας πού εἶχαν ἀποδεκατιστεῖ ἀπό μία μυστηριώδη ἀσθένεια. Ο Porcius Cato εἶναι ὁ μοναδικός πού ἀναφέρεται στήν ἱστορία τῶν Πελασγῶν τῆς Ἰταλίας καί στήν ἕνωσή τους μέ τούς Ἀβοριγίτες στό De Origines, καί ἐπαναλαμβάνεται κατά λέξη ἀπό τόν Διονύσιο. 

 

Οἱ Ἀβοριγίτες καί οἱ Πελασγοί ἑνώθηκαν μέ μερικούςἀποίκους ἀπό τή Τροία καί ἔτσι προῆλθαν οἱ ἀρχαῖοι ἑλληνόφωνοι Λατίνοι τῆς Alba Longa. Ἕνα τμῆμα αὐτῶν τῶν ἑλληνόφωνων Λατίνων τῆς Alba Longa, ὁδηγούμενο ἀπό τάἀδέλφια Ρωμύλο καί Ρῶμο ἵδρυσαν τή Ρώμη στούς Λόφους τοῦ Παλατίνου καί τοῦ Καπιτωλίου. Συνεργάστηκαν ἐπίσης μέ μερικούς ἀπό τούς Ἕλληνες Σαβίνες τῆς Ἰταλίας πού εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στόν γειτονικό Λόφο Quirinal. Οἱ Σαβίνες εἶχαν μεταναστεύσει στήν Ἰταλία ἀπό τή Λακωνία τῆς νότιας Ἑλλάδας. Οἱ Ρωμαῖοι συνέχισαν τή διαδικασία καθυποταγῆς καί ἀφομοίωσης τῶν ὑπόλοιπων Ἑλλήνων Λατίνων καί Σαβίνων στό πολιτικό τους σύστημα. 

 

Μερικοί Κέλτες ἀπό τόν Δούναβη εἰσέβαλαν στή Βόρεια Ἰταλία καί πίεζαν τούς Ἐτρούσκους πού στράφηκαν πρός τή Ρώμη γιά βοήθεια. Ἀλλά οἱ Κέλτες νίκησαν τόν ρωμαϊκό στρατό πού προσπάθησε νά τούς σταματήσει, προχώρησαν ἐναντίον τῆς Ρώμης καί συντριψαν τόν ρωμαϊκό στρατό εἰσβάλλοντας στή Ρώμη τό 390 π.Χ. Κατέλαβαν ὁλόκληρη τή Ρώμη ἐκτός ἀπό τόν ἀπόκρημνο λόφο τοῦ Καπιτωλίου. Ἐκεῖ οἱ Ρωμαῖοι εἶχαν συγκεντρώσει τή νεολαία τους καί ὅλους τους θησαυρούς καί τά ἔγγραφά τους. Οἱ γεροντότεροι παρέμειναν στά σπίτια τους. Οἱ Κέλτες ἀφοῦ πῆραν ἱκανοποιητική ποσότητα λύτρων ἀποσύρθηκαν. Γιά νά ἐξασφαλιστοῦν οἱ Ρωμαῖοι κατέκτησαν τή Βόρεια Ἰταλία. Ἐπίσης οἱΡωμαῖοι ἐνσωμάτωσαν στήν ἐπικράτεια τούς , τούς Ἕλληνες Ἰταλούς τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας, τή Σικελία, Σαρδηνία καί Κορσική. Αὐτή ἦταν ἡ ἔκταση τῆς ρωμαϊκῆς ἐπικράτειας τό 218 π.Χ. 

Οἱ Καρχηδονιακοί πόλεμοι ὑπό τήν ἀρχηγία τοῦ Ἀμίλκα καί ἰδιαίτερά του Ἀννίβα, ἔγιναν ἡ μεγαλύτερη ἀπειλή γιά τή Ρώμη μετά τή Κελτική κατοχή. Ὁ Ἀννίβας εἰσέβαλε στήνἸταλία μέ τούς περίφημους ἐλέφαντές του καί μέ σύμμαχο τή Μακεδονία. 

 

Ἡ Μακεδονία κυρίευσε τούς ἕλληνες συμμάχους τῆς Ρώμης. Ἡ Ρώμη ἔφτασε μέχρι τήν Ἱσπανία στήν προσπάθειά της νά ἐκριζώσει τά φρούρια τῶν Καρχηδονίων καί τελικά πυρπόλησαν τήν ἴδια τή Καρχηδόνα. Οἱ Ρωμαῖοι πέρασαν στήν Ἑλλάδα γιά νά ἐλευθερώσουν τούςἝλληνες συμμάχους τους ἀπό τή Μακεδονία καί τελικά κατέλαβαν τή Μακεδονική Αὐτοκρατορία καί τήν ἐνσωμάτωσαν στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. Ἐπίσης ἡ Ρώμη ἔσπευσε σέ βοήθεια τῶν συμμάχων τῆς Γαλατῶν καί Καππαδοκῶν καί τούς ἐλευθέρωσε ἀπό τόν Βασιλιά τοῦ Πόντου Μιθριδάτη τόν 6ο (121/120-63 π.Χ.) μέ ἀποτέλεσμα τήν ἐνσωμάτωση τῆς Ἀρμενίας, Ἀσσυρίας καί Μεσοποταμίας στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἡ ὁποία ἐκτεινόταν πλέον σχεδόν μέχρι τή Κασπία Θάλασσα . Κατ' αὐτόν τόν τρόπο ἡ Μεσόγειος Θάλασσα ἔγινε λίμνη στό κέντρο τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. 

 

Θά πρέπει νά τονιστεῖ ὅτι οἱ Ἕλληνες Ρωμαῖοι της Ἰταλίας ἦταν αὐτοί πού τελικά ἕνωσαν τίς ἑλληνόφωνες φυλές σέ ἕνα ἔθνος πού χρησιμοποιοῦσε ἐπίσης καί τή Λατινική γλώσσα. 

 

 Οἱ πρῶτοι Ρωμαῖοι Ἱστορικοί ἔγραψαν στά Ἑλληνικά καί ὄχι στά Λατινικά. Γιατί; 

 

Οἱ πρῶτοι τέσσερις Ρωμαῖοι χρονογράφοι πού ἔγραψαν στά Ἑλληνικά ἦταν οἱ Quintus Fabius Pictor, Lucius Cincius Alimentus, Gaius Acilius and Aulus Postumius Albinus. 

Ὅπως θά δοῦμε τό πρῶτο κείμενο στά ἀρχαϊκά Λατινικά ἦταν ὁ κώδικας τῶν Δώδεκα Δέλτων πού δημοσιεύθηκε τό 450 π.Χ. ἀποκλειστικά γιά τούς Πληβείους. Τά γένη τῶνἙλλήνων συνέχιζαν νά διατηροῦν τούς δικούς τους κρυφούς νόμους πού ἀποστήθιζαν ἀπό τήν παιδική ἡλικία. Αὐτό συνέβη ἐπειδή ἡ παράδοση τῶν ρωμαϊκῶν Λαϊκῶν νόμων στά Λατινικά ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς συνεργασίας μεταξύ της συνέλευσης τῶν εὐγενῶν καί τῶν ἀντιπροσώπων τῶν πληβείων. Μέ τόν καιρό τόσο πολλοί πληβεῖοι ἔμαθανἙλληνικά πού ἔγιναν τμῆμα τῆς διοίκησης τῶν ἑλληνόφωνων ἐπαρχιῶν. 

 

Οἱ πρῶτοι Ρωμαῖοι Ἱστορικοί πού ἔγραψαν στά Λατινικά. 

 

Σύμφωνα μέ τόν Κικέρωνα ἕνας ἀπό τούς πρώτους Ρωμαίους πού ἔγραψαν πεζά κείμενα στά Λατινικά ἦταν ὁ Sabine Claudius, Appius Caecus ὁ ὁποῖος ἦταν Ὕπατος τό 307 καί τό 296 π.Χ. Αὐτός ἐκφώνησε λόγο στά Λατινικά στή Σύγκλητο ἐναντίον τῆς σύναψης εἰρήνης μέ τόν Βασιλιά τῆς Ἠπείρου Πύρρο. 

Ὁ πρῶτος Ρωμαῖος ἱστορικός πού ἔγραψε στά Λατινικά ἦταν ὁ Porcius Cato (234-140 π.Χ.) καί ὁ Lucius Cassius Hemina (γύρω στό 146 π.Χ.). 

Λοιπόν ποιά γλώσσα μιλοῦσαν καί ἔγραφαν οἱ Ρωμαῖοι ἄν ὄχι Ἑλληνικά;

 

Ὅλα τά προηγούμενα συμφωνοῦν μεταξύ τους στή γενική σκιαγράφηση τῶν ἀρχῶν τῶν Ρωμαίων. Ἡ αἰτία γι' αὐτό εἶναι ὅτι βασίζονταν στίς ἐπίσημες ρωμαϊκές "Ἱερές Δέλτους" τίς ὁποῖες οἱ ἱστορικοί ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν. Μέ ἄλλα λόγια ἦταν αὐτοί οἱ ἴδιοι χρονογράφοι. Ὡστόσο τίποτε δέν ἔχει σωθεῖ ἀπό αὐτές τίς Δέλτους/χρονικά ἐκτός τῶν ἐπαναλήψεων στούς Ρωμαίους ἱστορικούς. Ἀλλά λίγα ἀπό αὐτά τά ἔργα ἔχουν διασωθεῖ, ἐκτός καί ἄν παραμένουν κρυμμένα γιά νά διευκολύνουν τό Ψέμα τοῦΚαρλομάγνου. 

 

orthodoxia-ellhnismos.gr (Ἰωάννης Σ. Ρωμανίδης )

Είναι αναπόφευκτη η πτώση των αυτοκρατοριών;

Πότε έπεσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Μπορεί να βρει κανείς μια ακριβή απάντηση σε αυτή την ερώτηση σε πολλά βιβλία ιστορίας.

Η αυλαία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έπεσε, όπως συνήθως λέγεται, στις 4 Σεπτεμβρίου 476, όταν ο νεαρός αυτοκράτορας Ρωμύλος Αυγουστύλος εκθρονίστηκε από τον Γότθο αρχηγό Οδοάκρο. Η ιστορική γραμμή των Ρωμαίων αυτοκρατόρων έλαβε τέλος. Η αρχαιότητα είχε πεθάνει, ο Μεσαίωνας άρχιζε.

Στην πραγματικότητα όμως, γράφει ο συγγραφέας Tom Holland στο βρετανικό περιοδικό New Statesman, το να χρονολογείται η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο 476 είναι λάθος. Ουσιαστικά, ο τίτλος του «τελευταίου Ρωμαίου αυτοκράτορα της Δύσης» θα έπρεπε να ανήκει όχι στον Ρωμύλο Αυγουστύλο αλλά στον Ιούλιο Νέπωτα που δολοφονήθηκε το 480.

Στο μεταξύ, στην ίδια τη Ρώμη, η ζωή συνεχιζόταν λίγο-πολύ κανονικά. Συνέχιζαν να εκλέγονται συγκλητικοί και αρματοδρομίες συνέχιζαν να πραγματοποιούνται στο Τσίρκο Μάξιμο. Το πιο περίεργο απ’ όλα ήταν ότι στο ανατολικό τμήμα της Μεσογείου, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ακόμη ισχυρή. Με την εξουσία να ασκείται σε μια πόλη που εύστοχα ονομάστηκε Δεύτερη Ρώμη, η Αυτοκρατορία παρέμενε η μεγαλύτερη δύναμη της εποχής. Η Κωνσταντινούπολη είχε πολλούς αιώνες ζωής ακόμη ως Ρωμαϊκή πρωτεύουσα.

Σύμφωνα με τον Holland, η πτώση της Ρώμης είναι για την ανθρώπινη ιστορία ό, τι ήταν το τέλος των δεινοσαύρων για τη φυσική ιστορία: το χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εξαφάνισης που παρ’ όλ’ αυτά, όταν κανείς τη δει πιο προσεκτικά, είναι τελικά πιο περίπλοκη από ό, τι φανταζόταν.

Αν είναι αλήθεια ότι τα πουλιά είναι οι πιο στενοί ζωντανοί συγγενείς των δεινοσαύρων, κατά τον ίδιο τρόπο η επιβίωση της έννοιας της Romanitas (ρωμαϊκότητας) κατά τον Μεσαίωνα και ίσως και αργότερα, μπορεί να αλλάξει την κατηγοριοποίηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως φαινομένου αποκλειστικά του αρχαίου κόσμου.

Βέβαια, δεν θα πρέπει να το παρακάνουμε, λέει ο Holland. Όπως ένας τρυποκάρυδος δεν είναι τυραννόσαυρος , έτσι και η Αγγλία της εποχής του Βέδα ήταν εντελώς διαφορετική από τη ρωμαϊκή επαρχία Βρετανία.

Τα πραγματικά γεγονότα της κοινωνικής κατάρρευσης έχουν γραφτεί στην ιστορία της εποχής και παραμένουν στα υλικά ευρήματα. Ένα αυτοκρατορικό σύστημα που υπήρχε για αιώνες είχε κυριολεκτικά καταρρεύσει. Βασίλεια βαρβαρικών φυλών ξεφύτρωσαν από τα ερείπια των ρωμαϊκών επαρχιών.

Κεντρικοί δρόμοι, εστίες θέρμανσης και αξιοπρεπείς αποχετεύσεις εξαφανίστηκαν για πάνω από μία χιλιετία. Επομένως, δεν είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Δύση ως το πλησιέστερο γεγονός με το χτύπημα ενός αστεροειδούς σε ιστορικό επίπεδο.

Είναι εντυπωσιακό, εξάλλου, ότι ακόμη και σήμερα όλοι στη Δύση καταλαβαίνουν ενστικτωδώς την έννοια της αυτοκρατορίας. Ό, τι ανεβαίνει πρέπει να πέσει. Αυτό φαίνεται στους περισσότερους από μας σαν ένας νόμος της γεωπολιτικής. Κάθε δυτική χώρα που ήταν κάποτε αυτοκρατορία ή είχε τη θέση υπερδύναμης έχει ζήσει με τη συνείδηση της ίδια της θνησιμότητάς της.

Σήμερα, στην Ουάσινγκτον, πλανάται ακριβώς ο ίδιος φόβος. Όταν στην πρωτεύουσα μίας χώρας προβάλλει μία Γερουσία και ένα Καπιτώλιο, το παράδειγμα της παρακμής και της πτώσης της Ρώμης θα κρύβεται πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού.

Ωστόσο, εκείνοι που συμπεραίνουν ότι η πτώση είναι ένα αναπόφευκτο φυσικό γεγονός για όλες τις αυτοκρατορίες, θα πρέπει να το ξανασκεφτούν, σύμφωνα με τον συγγραφέα, καθώς οι ΗΠΑ είναι ακόμη ένα σχετικά νέο –ιστορικά- κράτος.

Επιμέλεια: Κατρίν Αλαμάνου

tvxs

Το κρυφό μήνυμα του κτιρίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Από την ολοκλήρωσή του και τα επίσημα εγκαίνιά του στις 14 Δεκεμβρίου 1999, το κτίριο του κοινοβουλίου της ΕΕ έχει σηκώσει πολλές συζητήσεις σχετικά με τη δομή του. Ο κεντρικός πύργος, που ονομάζεται κτίριο "Louise Weiss" (αφιερωμένο στην Γαλλίδα φεμινίστρια Louise Weiss: 1893 - 1983), φαίνεται περίεργος και μοντερνιστικός. Γιατί φαίνεται ημιτελής; Εκείνοι «που ξέρουν» μας λένε ότι αντανακλά τον «ημιτελή χαρακτήρα της Ευρώπης».
Ωστόσο, κάποιοι που ερεύνησαν το θέμα αυτό βρήκαν το κτίριο να κρύβει ένα σκοτεινό και βαθύ συμβολισμό. Εκθέτοντας την πραγματική πηγή έμπνευσης πίσω από το κτίριο Louise Weiss εκθέτουμε τις εσωτερικές πεποιθήσεις της παγκόσμιας ελίτ, τις σκοτεινές προσδοκίες τους και την ερμηνεία τους από αρχαίες γραφές.

Θα πάμε κατευθείαν στο θέμα : Το κτίριο Louise Weiss έχει ως στόχο να μοιάζει με το ζωγραφικό πίνακα "Ο Πύργος της Βαβέλ" του Pieter Brueghel του Πρεσβύτερου από το 1563. Η ιστορία λέει ότι ο Πύργος της Βαβέλ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Έτσι, το Κοινοβούλιο ΟΗΕ συνεχίζοντας το ημιτελές έργο του Νεβρώδ, του περίφημου τύραννου, ο οποίος έχτιζε τον πύργο της Βαβέλ για να αψηφήσει το Θεό. Πιστεύετε ότι αυτή είναι μια καλή πηγή έμπνευσης για έναν «δημοκρατικό θεσμό»;

 The Vigilant Citizen / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Η παρακμή του δυτικού πολιτισμού και η είσοδος στη Νέα Εποχή

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο σημερινός πολιτισμός, ο δυτικό-ευρωπαϊκός και η αμερικανική προέκτασή του, παρουσιάζει έντονα σημάδια κοπώσεως, εκπτώσεως και προϊούσης παρακμής.
Επίσης, πολύς λόγος γίνεται για την είσοδο της ανθρώπινης κοινωνίας στη Νέα Τάξη πραγμάτων, με όλες τις αναθεωρήσεις και ανακατατάξεις που αυτό συνεπάγεται για την ζωή μας. Βέβαια, για όλα τα παραπάνω ο κύριος υπόλογος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος έφτασε ως αυτό το σημείο λόγω των πεπραγμένων του.
Ο άνθρωπος της Νέας Εποχής, ας μας επιτραπεί ο όρος «Πολίτης του Κόσμου», είναι σκλάβος και ενεργούμενο των ίδιων του των δημιουργιών. Ο τρόπος του βίου που διάγει έχει καθορισθεί εξ ολοκλήρου από την μηχανή και οδεύει προς μίαν ατραπό από όπου δεν έχει επιστροφή αλλά ούτε και μεταβατικές περιόδους.
Ο χωρικός, ο χειρώνακτας και ο έμπορος των παλαιών χρόνων αντικαταστάθηκε από τα προϊόντα της μηχανής: τον επιχειρηματία, τον μηχανικό και τον εργάτη των εργοστασίων και των πολυεθνικών εταιρειών. Από όλη αυτή την νέα πραγματικότητα πρόκυψε ένα νέο πολύκλαδο δέντρο που ρίχνει την σκιά του σε όλες τις εκφάνσεις του ανθρωπίνου βίου: το οικονομικό σύστημα της μηχανής.
Το εν λόγω σύστημα, απρόσωπο και ψυχρό, δεσμεύει τον επιχειρηματία αλλά και τον εργαζόμενο σε μια κατάσταση απόλυτης υποταγής και ευπείθειας. Καθίστανται αυτόχρημα και οι δύο σκλάβοι της μηχανής, η οποία αποκαλύπτει εν θριάμβω όλη της την κακότητα και ισχύ που διαθέτει. Η μηχανή όμως δεν γίνεται να σταματήσει τον καταστρεπτικό της ρόλο επειδή την θέτει σε λειτουργία ο άνθρωπος. Δηλαδή, δεν εξαρτάται απόλυτα από την θέληση του ίδιου του ανθρώπου.
Αυτός που δύναται να την περιορίσει και να την ελέγξει είναι μονάχα ο ευρηματικός νους που την δημιούργησε, η ευφυΐα που συνέλαβε την σύνολη δομή της. Αυτή η προσωπικότητα αποβαίνει ιδιαιτέρως σημαντική, λόγω της συμβολής της και της παρεμβατικότητας της στο περιβάλλον. Ο μηχανικός λοιπόν, ο ιερέας της μηχανής, είναι αυτός που την γνωρίζει καλά και υπέχει όλη την ευθύνη για τις δραστηριότητές της και τις συνέπειες που αυτές γεννούν.
Η ίδια η ύπαρξη της βιομηχανίας εξαρτάται από την ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων εκπαιδευμένων επιστημόνων, οι οποίοι έμαθαν στις σχολές που φοίτησαν πώς να λειτουργούν την μηχανή και πώς να την εξελίσσουν τεχνικά. Ο μηχανικός που εργάζεται αθόρυβα και απομονωμένα είναι ο κύριος της μηχανής και το πεπρωμένο της. Η σκέψη του είναι μια πιθανότητα όπως η μηχανή μια αδήριτη πραγματικότητα.
Η μηχανή αναπληρώνει πολλά κενά στην ανθρώπινη ζωή, αλλά παράλληλα απορροφά και πολλούς πόρους που είναι ζωτικής σημασίας για τον πλανήτη και γενικά για το περιβάλλον. Πολλές φορές έχουν διατυπωθεί φόβοι και επιφυλάξεις για το αν θα υπάρχει επάρκεια στα ορυκτά καύσιμα και γενικά αν οι υπάρχουσες πηγές ενέργειας μπορούν να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες της ανθρώπινης δραστηριότητας. Όσο όμως υπάρχουν μυαλά που βρίσκουν λύσεις, δεν θα υφίστανται παρόμοια ερωτήματα.
Αν σταματήσει ο άνθρωπος να έχει ανησυχίες για τον κόσμο που τον περιβάλλει και αποφασίσει ότι είναι πια αρκετή η γνώση που διαθέτει, τότε το μέλλον για τις επερχόμενες γενιές θα αποβεί καταστροφικό. Αν αυτό γίνει, τότε τα πιο προικισμένα μυαλά θα ασχοληθούν μόνον με την ψυχή τους, η οποία υπερβαίνει ως δύναμη όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις του κόσμου.
Σταδιακά λοιπόν υπό την επήρεια του μυστικισμού και της μεταφυσικής, που κυριαρχούν σήμερα και παραγκωνίζουν τον ρασιοναλισμό που χαρακτήριζε την καθημερινότητά μας, η αριστοκρατία του πνεύματος, που ασχολείται με τώρα με την μηχανή, θα απολέσει την ισχύ της από την επελαύνουσα καταστροφικότητα των ίδιων της των γεννημάτων, που είναι τα τεχνικά επιτεύγματα. Πρόκειται για ένα επικό δράμα με πρωταγωνιστές τούς διανοουμένους-επιστήμονες και με δευτεραγωνιστές όλους τους άλλους.
Έτσι γίνεται αντιληπτό ότι η βιομηχανία της Δύσης κατέστησε ανενεργές όλες τις αρχαίες παραδόσεις των άλλων λαών. Η έδρα της οικονομικής ζωής είναι εκεί όπου καπνίζουν τα φουγάρα των μεγάλων εργοστασίων της Ευρώπης. Εξαντλούνται οι φυσικοί πόροι και η Γη γονατίζει κάτω από την μανία για το κυνήγι της ενέργειας. Είναι μια Γη που εργάζεται για τον ίδιο τον άνθρωπο αλλά και που κυοφορεί τον θάνατο του, αφού αυτή είναι η «μητέρα» του.
Με την εξάντληση των παραγωγικών πηγών ενέργειας, η ισχύς του χρήματος ενδυναμώνεται. Το κεφάλαιο ανυψώνεται σε δεσπόζουσα δύναμη και γίνεται ελεύθερο και απρόσιτο· δεν υπόκειται σε κανενός είδους περιορισμούς. Από την Γαλλική Επανάσταση και εφεξής οι Τράπεζες αναπτύχθηκαν συμφώνως των αναγκών της βιομηχανίας και φιλοδοξούν να καταστούν οι απόλυτοι κυβερνήτες των κοινωνιών. Ο μοναδικός τους αντίπαλος είναι η ελεύθερη σκέψη των γνησίως διανοουμένων ανθρώπων, οι οποίοι αντιπαλαίουν την τεχνοκρατική-απάνθρωπη σκέψη με τις υψηλές ιδέες που διαθέτουν και μπορούν να εκφράσουν.
Η δικτατορία του χρήματος, όσον αυτή δυναμώνει, εγγίζει την κορυφή της αποθέωσής της μέσα σε ένα πολιτισμό που κατατρώγει τις σάρκες του. Η διαδικασία όμως αυτή θα λάβει σύντομα ένα τέλος, όπως θα τελειώσει και η «εποχή των νεοαυτοκρατοριών» (Ευρωπαϊκή Ένωση) και θα έλθει η «εποχή του Καίσαρος». Όποιος Καίσαρ κι αν είναι αυτός, θα εμφανισθεί για να σταματήσει την επέλαση της ισοπεδωτικής πολιτικής που προωθείται σήμερα στο όνομα της ψευδοδημοκρατίας και της δήθεν απελευθέρωσης από τα στερεότυπα του χθες.
Αυτό που μπορεί να αποτελέσει το αντίπαλό δέος του χρήματος και της παντοδυναμίας του είναι το «αίμα», η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις. Ο Καίσαρ θα διώξει την δικτατορία του χρήματος και το πανίσχυρο όπλο της, που είναι η δημοκρατία του πλούτου και όχι αυτή που γνωρίζουμε από την Κλασική εποχή. Το ξίφος αυτού του πολέμαρχου θα είναι αυτό που θα νικήσει το χρήμα και την λεηλατική του διάθεση.
Η ολόπλευρη σκέψη και η αίσθηση του καθήκοντος θα βοηθήσουν την τελική μάχη, που θα είναι μεταξύ του χρήματος και του νόμου. Οι ισχυροί της οικονομίας θέλουν ελεύθερο το πεδίο αναφορικά με την πρόσβαση στις πλουτοπαραγωγικές πηγές· ο κοινός νους, που υποτίθεται πως εκφράζουν οι νόμοι, είναι ο κυριότερος εχθρός τους. Επιθυμούν να νομοθετούν αυτοί, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, και για να το καταφέρουν αυτό, χρησιμοποιούν την κατ’ επίφασιν δημοκρατία και όλους τους θεσμούς ως βιτρίνες ελευθερίας για τις μάζες.
Η δύναμη του χρήματος πρέπει να καταστραφεί από μία άλλη δύναμη, που δεν είναι καμία άλλη παρά η ζωή η ίδια. Ακόμη και στο ιστορικό γίγνεσθαι πάντα η ζωή υπερισχύει και όχι κάτι άλλο. Το χρήμα εορτάζει τις τελευταίες του νίκες επί των ανθρώπων, αλλά ο καιρός είναι εγγύς όπου ο Καίσαρ θα εξαλείψει όλες αυτές τις ακρότητες. Εμείς οι άνθρωποι, για να αλλάξουν τα πράγματα, οφείλουμε να πράττουμε αυτά που πρέπει, για να ολοκληρώσουμε την υποστασιακή αποστολή μας.

Γιώργος Τ. Τσερεβελάκης

http://www.apocalypsejohn.com/2014/05/h-parakmh-tou-dytikou-politismou-kai-h-eisodos-sth-nea-epoxh.html#more