«Αναμονές στον Ελύτη»

Άρθρο* του Λιαντίνη στο περιοδικό «Η Λέξη», τεύχος 106, Νοέμβρης – Δεκέμβρης 1991

* Επισήμανση:
Σύμφωνα με μαρτυρία ανθρώπου, πολύ κοντά στον Δ. Λιαντίνη, το παραπάνω άρθρο δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα του χειρογράφου που παρέδωσε ο Λιαντίνης προν δημοσίευση. Λείπει μέρος του.

http://www.liantinis.org

Θρησκεία Ελλήνων - Δημήτρης Λιαντίνης

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο


Αν λογαριάσουμε την ισχυρή θέση ότι τους θεούς και τις θρησκείες τις γέννησε πρωτογενώς ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στη ζωή, και στο δεύτερο προχωρημένο επίπεδο του πράγματος ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο του, τότε θα βρούμε ότι με τη θρησκεία των Ελλήνων συνέβηκε μια εξαίρεση, που αλλιώτικα συνιστά και μια τροπή μοναδική.
Τη θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, δεν την εγέννησε ο φόβος, αλλά την εγέννησε ο καημός, να ξεπεράσουν οι έλληνες τον πόνο που προκάλεσε η ορθολογική τους θέωρηση για τη φύση και για τη ζωή.
Με άλλα λόγια, η θρησκεία των ελλήνων δημιουργήθηκε από την τίμια και την Αντρίκεια στάση τους να υπερβούν τον πεσσιμισμό και τη μελαγχολία τους.
Ανάμεσα όμως στο φόβο απέναντι στη ζωή και στο θάνατο, και στην ανάγκη να συνθηκολογήσουν οι έλληνες με τον πόνο που τους γέννησε η γνώση τους ότι ο κόσμος είναι βαρύς, υπάρχει η ελάχιστη διαφορά που δίνει το μέγιστο αποτέλεσμα.
Η θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, είναι όχι γέννημα της υπόθεσης και της φαντασίας, όπως όλες οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι η αισθητική αναπαράσταση των φαινομένων της φύσης.
Έτσι, οι θεοί των ελλήνων δεν είναι αόρατες καν μυστικές παρουσίες. Δεν είναι φαντάσματα του νου, και συμπηγμοί  του αγέρα, λόγοι υποθετικοί και επίνοιες είναι όντα του ξυπνητού ύπνου.
Αντίθετα, οι θεοί  των ελλήνων είναι εικονισμοί των φυσικών φαινομένων καμωμένοι με ευφυία και ραδινή δεξιοσύνη. Τους έπλασαν τα φτερουγητά μιας έλλογης φαντασίας, τα ολόκληρα, τα απλά, ατρεμή, και τα ευδαίμονα.
Και προπαντός αυτό: οι θεοί των Ελλήνων βεβαιώνουνται αισθητηριακά, αγγίζουνται με τα χέρια, τους αντικρύζουν τα μάτια, υπάρχουν υποστατοί και ένυλοι.
Ο Απόλλων ξαφνικά, είναι ο ήλιος και η μουσική κανονικότητα της φύσης.
Η Αρτεμη είναι η σελήνη. Και τα δύο αδέρφια συμβολίζουν το φως της μέρας και της νύχτας και γεννήθηκαν στη Δήλο, λέξη  που και η ίδια σημαίνει τη διαύγεια και το φως.
Ο Ποσειδώνας είναι η θάλασσα. 
Ο Ήφαιστος είναι η φωτιά και τα μέταλλα.
Η Αθηνά είναι η ευφυΐα του ανθρώπου, γι’ αυτό είναι και η πολιούχος του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Ο Αίολος είναι οι δέκα έξι αέρηδες στις θάλασσες.
Η Δήμητρα είναι η χαρά των καρπών, το στάρι οι μηλιές το ραβέντι και τα αμπέλια, καθώς  λέει ο  στίχος του Αρτσιβάλδ Μακλής.
Και ο Δίας είναι ο κεραυνός και η βροχή, που πέφτει σπέρμα γενναίο και γονιμοποιεί τη διψασμένη γης. Γι’ αυτό οι Έλληνες, κοντά σε άλλα, τον πλάσανε εραστή των  πιο ωραίων θνητών γυναικών. Της Λήδας, της Ευρώπης, της Ιούς, της Λητούς, της Αλκμήνης, της Σεμέλης, της Ολυμπιάδας του Φιλίππου.
Έτσι πάει η ιστορία και με τους τριάντα χιλιάδες θεούς των ελ­λήνων. Ο καθένας είναι κι από ένα υπαρκτό,  λειτουργικό, ακατάλυ­το, στο ωφέλιμο και στο βλαβερό αληθινό και υπέροχο φυσικό φαινόμενο.
Με άλλες λέξεις, η θρησκεία των Ελλήνων είναι μία αισθητική εμπραγμάτωση των στοιχείων της φύσης, και κατά τούτο είναι μια πα­ραλλαγή της τέχνης των Ελλήνων.
Τη γεωμετρική απόδειξη αυτής της πρότασης τη δίνει το γεγονός ότι τη θρησκεία των ελλήνων την περιέχει η τέχνη τους.

http://liantinis.org

Τα μυστηριώδη αγάλματα του Σανσεβέρο

Στη Νάπολη στο παρεκκλήσι τού Σανσεβέρο φιλοξενούνται κάποια παράξενα γλυπτά εξωπραγματικής πλαστικότητας και απαράμιλλου κάλλους. Τα γλυπτά σμιλεύτηκαν τον 18ο αιώνα και είναι ένας άλυτος γρίφος για ερευνητές και ειδικούς επιστήμονες. Τα αγάλματα είναι κατασκευαστικά αδύνατον να πραγματοποιηθούν γιατί κυριολεκτικά υπερβαίνουν τις πλαστικές ιδιότητες τού μαρμάρου ή τις δυνατότητες των ανθρώπινων εργαλείων!
Και πράγματι, η σινδόνη του «Κεκαλυμμένου Χριστού» τού Τζουζέπε Σανμαρτίνο και το πέπλο τής «Σεμνότητας» τού Αντόνιο Κοραντίνι αποτελούνται ούτε λίγο ούτε πολύ από… διαφανές μάρμαρο! Κυριολεκτικά!

Μάρμαρο που σμιλεύτηκε σε πάχος μόλις 2-3 χιλιοστών! Ο επισκέπτης μένει άναυδος, στην ιδέα ότι κάθε ένα από αυτά τα αριστουργήματα, κατασκευάστηκε εξ’ αρχής από μάρμαρο. Αυτό φαίνεται αδιανόητο και στον πιο λογικό άνθρωπο! Είναι αδύνατον η σμίλη και τα άλλα εργαλεία ενός γλύπτη, να περάσουν μέσα στις πολλές πτυχές που σχηματίζει το δίχτυ και να το δημιουργήσουν».

Κι όμως τα αγάλματα είναι εκεί. Υπάρχουν ως ζωντανή απόδειξη. Έχουν και ένα κοινό στοιχείο: οι γλύπτες που τα φιλοτέχνησαν δεν ήταν και τόσο διάσημοι ούτε διέθεταν κάποιες ξεχωριστές ικανότητες (που θα είχαν αποτυπωθεί και σε άλλα έργα τους). Και οι δυο τους όμως συνεργάστηκαν για την κατασκευή των γλυπτών με τον μεγάλο αλχημιστή Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο, τον επονομαζόμενο «Πρίγκιπα τού Σανσεβέρο»!

Όπως δε φαίνεται να προκύπτει από την διασωθείσα συμβολαιογραφική πράξη που συνήφθη στις 25/11/1752 μεταξύ τού Ντι Σάνγκρο και τού Giuseppe Sanmartino, η μαρμάρινη, εξωπραγματικής πλαστικότητας σινδόνη που καλύπτει τον «Κεκαλυμμένο Χριστό» κάποτε υπήρξε… ένα κανονικό βαμβακερό σεντόνι, ένα πέπλο κυριολεκτικά «απολιθωμένο», το οποίο βάσει κάποιας παράξενης αλχημιστικής μεθόδου, μετατράπηκε σε ένα λεπτό στρώμα μαρμάρου αναμεμιγμένο με καρμίνιο! Δηλαδή κανονική μεταστοιχείωση!

 http://secrethresholds-masvidal.blogspot.gr/

Ελληνάρες - Ζουν ανάμεσά μας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΑΣ


Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα... ό,τι να ’ναι! Μια
ματιά να ρίξεις γύρω σου, και καταλαβαίνεις γιατί δεν υπάρχει σωτηρία: είμαστε περικυκλωμένοι.

ΑΔΟΛΦΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΟΓΛΟΥ: Όπως η Μαντάμ Σουσού νόμιζε πως ζει ακόμα στην παλατάρα του Κολωνακίου, όπως ο διάσημος ηθοποιός που παρακμάζει και νοσταλγεί τα περασμένα μεγαλεία ψάχνοντας ρόλους με τον μεγεθυντικό φακό, έτσι και ο Αδόλφος Πυθαγόρογλου αρνείται να αποδεχτεί πως δεν ζει στην Αρχαία Ελλάδα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά στη σύγχρονη Ελλάδα της Πάολας και του Παντελίδη. Αρνείται να αποδεχτεί πως κανείς Ευρωπαίος δεν θα σκύψει να του φιλήσει το χέρι, επειδή πριν 2.500 χρόνια στο ίδιο μέρος διέπρεψε ένας πολιτισμός ανθρώπων τόσο μακρινός ιδιοσυγκρασιακά από τον σημερινό, όσο των Χόμπιτς από των Ορκς. Αρνείται να αποδεχτεί πως το DNA του έχει πάρει παρτούζα τα μισά Βαλκάνια μαζί με την Τουρκία, πως μοιάζει με τον Μέγα Αλέξανδρο μόνο στα νύχια και πως, αν ρίξεις στο μίξερ βλαχιά, ορθοδοξία, βυζάντιο, αρχαιοελληνισμό, μεταφυσική και νεοναζισμό, αυτή η αηδία δεν καταπίνεται ούτε από παλαβό ιεροκήρυκα στο Ουισκόνσιν. Μανούλα στην παραποίηση της ιστορίας και στη μυθοπλασία, ο Αδόλφος αναμασά θεωρίες που θέλουν τους αρχαίους Έλληνες ντούρα αρσενικά με 30 εκατοστά μαλαπέρδες, να κατασκευάζουν υπολογιστές, ρομπότ, ουρανοξύστες και να παίζουν τάβλι με εξωγήινους στο Περού (που κάποτε μας ανήκε). Νομίζει πως οι σύγχρονοι πόλεμοι διεξάγονται με μπουνιές απαιτώντας την ανάκτηση της Πόλης, τη βρίσκει με Πλεύρη, Λιακόπουλο και Παΐσιο, θεωρεί υπαίτιους της κρίσης τους μετανάστες (που κρύβονται πίσω από όλα τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα, φυσικά), ενώ μεταφράζει τον βήχα του σε σύμπτωμα ψεκασμού από τους Σιωνιστές, τους Μασόνους και τους Ιλουμινάτι. Αγαπημένες φράσεις: «Όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα, οι άλλοι τρώγανε μπανάνες», «Όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη», «Η ελληνική γλώσσα έχει 800 τρισεκατομμύρια λέξεις».

ΕΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ: Υπάρχει μια ωραία κωμική σκηνή στο «Scary Movie», όπου οι θεατές ενός κινηματογράφου δέρνουν και μαχαιρώνουν ανηλεώς μια ενοχλητική τύπισσα που μιλάει στο τηλέφωνο και δεν τους αφήνει να παρακολουθήσουν την ταινία. Βασιλεύς των Ελλήνων ελέω Θεού, ο Εαυτοκράτωρ πάσχει από την ίδια παθολογική απάθεια απέναντι τους συμπολίτες του, τους νόμους, το περιβάλλον, το ίδιο το σύμπαν. Πεπεισμένος πως η Γη δεν περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, αλλά γύρω από τον εαυτό του, φροντίζει να μας υπενθυμίζει καθημερινά τις πεποιθήσεις του, ασελγώντας με βία πάνω στην κοινωνική και οικολογική μας συνείδηση. Με λάβαρο το «εγώ», την «πουστιά» και την «αναισθησία» ο Εαυτοκράτωρ θα αδιαφορήσει για την ύπαρξή σου και για την έννοια της κοινωνικής συμβίωσης. Θα σου κλέψει τη θέση στην ουρά επειδή θέλει να κάνει «απλά μια ερώτηση», θα διπλοπαρκάρει, θα παρκάρει σε θέση ΑΜΕΑ ή πάνω στη διάβαση, θα αδειάσει το τασάκι από το παράθυρο του αυτοκινήτου, θα μετατρέψει τις παραλίες σε σκουπιδότοπους, θα σε σπρώξει στο λεωφορείο για να ανέβει πρώτος, θα προσπεράσει από δεξιά, θα προσπεράσει σε στροφή, θα καπνίσει στα μούτρα σου την ώρα που τρως και ό,τι άλλο χαρακτηρίζει ένα απολίτιστο γίδι που λυμαίνει την ατμόσφαιρα με την αναπνοή του. Υπό την ανέχεια ενός τριτοκοσμικού κράτους, ο Εαυτοκράτωρ θα προσαρμόσει όλους τους νόμους στα «έτσι θέλω» του και θα αρνηθεί να υποκύψει σε οποιονδήποτε κανόνα αντίκειται στους δικούς του κανόνες, γιατί έτσι νιώθει «πιο ελεύθερος», «πιο μάγκας», «πιο έξυπνος» και συμβάλλει όσο μπορεί στην κακή εικόνα των Ελλήνων και των ελληνικών πόλεων. Αγαπημένες του φράσεις: «Επειδή έτσι γουστάρω», «Δεν θα μου πεις εσύ», «Σε ρώτησε κανείς;», «Κοίτα τη δουλειά σου», «Δεν σου πέφτει λόγος», «Κορόιδο είμαι;».

ΜΙΣΤΕΡ ΦΟΞ: «Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: οι καλοί και οι κακοί», έγραφε ο Γούντι Άλεν. «Οι καλοί κοιμούνται καλύτερα, αλλά οι κακοί φαίνεται να περνούν καλύτερα ξύπνιοι». Ο Μίστερ Φοξ ανήκει σε μια τρίτη κατηγορία: των κακών που κοιμούνται σαν πουλάκια, μιας και η απουσία κράτους, ελέγχου και ευνομίας, όπως και ο άγραφος κανόνας του «κάνε ό,τι κάνει ο γείτονας», του εξασφαλίζει το άσυλο για να επιδίδεται στις κομπίνες του χωρίς τον φόβο της τσιμπίδας του νόμου. Λάτρης του χρήματος, θιασώτης του εύκολου πλουτισμού και με ροπή στη λαμογιά και την απάτη, ο Μίστερ Φοξ ξέρει να ελίσσεται στα κοτέτσια της Ψωροκώσταινας σαν αλεπού. Να χτίζει αυθαίρετα, να παραβιάζει τον αιγιαλό, να πλαστογραφεί έγγραφα, να εξυπηρετεί ημετέρους, να εξασφαλίζει αγύριστα δάνεια. Να απαλλοτριώνει κρατικό χρήμα, να φοροδιαφεύγει, να λαδώνει, να λαδώνεται, να μασουλάει ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, να σβήνει κλήσεις και να χώνει εαυτόν και συγγενείς σε θέσεις δόξας, χρήματος και κοινωνικής αναγνώρισης. Εξ απαλών ονύχων θα χωθεί σε 15μελή σχολικά συμβούλια βάζοντας χέρι στα ταμεία της πενθήμερης ή των λυκειακών χορών, θα πάρει πτυχίο Τραμπουκικής από κάποια μεγάλη φοιτητική παράταξη και θα διαπρέψει σε αυτό που ξέρει καλύτερα: να κοιτάζει την πάρτη του εις βάρος των άλλων. Ο Μίστερ Φοξ διατηρεί σχέσεις μίσους - αγάπης με τους επίδοξους μιμητές του, που, στερούμενοι εξουσιών και δημοσίων σχέσεων, αρκούνται στο να φοροδιαφεύγουν, να παίρνουν ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις ή να συστήσουν ΜΚΟ με ονόματα όπως «Δράση Πολιτών για το δίκιο της Ντενέρις Ταργκέριαν», «Εταιρεία Μελέτης Ελεονώρας», «Συσκευασίες μανιταριών στα στρουμφοχωριά του Μεξικό». Αγαπημένη φράση: «Ξέρεις ποιος είμαι γω, ρε;», «Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας», «Πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος».

ZORBA THE DICK: Αν ο Zorba the Greek ήταν λεβέντης, ντόμπρος, ασυμβίβαστος και παθιασμένος με τη ζωή, ο Zorba The Dick προσδιορίζει τη λεβεντιά μέσα από την έπαρση, τη ματαιοδοξία, τον σεξισμό, τον σταρχιδισμό και τις παλικαρίσιες ζεμπεκιές, σαν εκείνες του πνευματικού του ταγού Ανδρέα. Ελληνάρας με τα όλα του, ο Dick θα σου μάθει πώς να ρίχνεις τουριστριούλες στον φραπέ, θα σου διηγηθεί περιστατικά με ξυλίκια στις κερκίδες και θα σου προσφέρει tips για να κλέβεις εύκολα το κράτος. Πιστός στις χριστιανικές αξίες, προσεύχεται τακτικά στην Αγία Τριάδα («φαΐ, παντόφλες, τηλεκοντρόλ»), μπινελικώνει τακτικότερα Χριστούς και Παναγίες και εκκλησιάζεται πού και πού για να εξασφαλίσει και μια θέση στον Παράδεισο. Αγαπημένες του ασχολίες, να καπνίζει σαν φουγάρο, να κορνάρει στις γυναίκες οδηγούς για να τις αγχώσει, να επιταχύνει όταν βλέπει πεζό να διασχίζει τον δρόμο και να μαθαίνει στα Αγγλάκια να λένε τη λέξη «μαλάκας». Ο Dick νιώθει βαθιά υπερήφανος που ο γιος του «μαμάει (συμμαθήτριες) και δέρνει (συμμαθητές)», ανεξαρτήτως αν είναι κούτσουρο, που η κόρη του είναι παρθένα στα 22 και που η γυναίκα του τον λατρεύει ακόμα και όταν τη σαπίζει στο ξύλο, γιατί «έτσι είναι ο Έλληνας». Έχει πάντα δίκιο, άποψη για όλα, ψηφίζει φωνακλάδες πολιτικούς, γιατί «τα λένε ωραία», σνομπάρει τους «σπουδαγμένους», τους «κουλτουριάρηδες» και τους «κουνιστούς» και σκέφτεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή για να ξεβρομίσει ο τόπος και να έρθουν στην εξουσία καθαροί άνθρωποι σαν αυτόν. Αγαπημένες φράσεις: «Και αύριο μέρα είναι», «Τι σε νοιάζει εσένα;», «Μια ζωή την έχουμε», «Δεν χαμπαριάζω», «Η ομάδα να κερδίζει», «Κόψε έναν μαλάκα».

ΔΟΚΤΩΡ ΓΡΑΙΚΥΛ & ΜΙΣΤΕΡ ΚΛΑΙΝ: Ο Δρ. Γραίκυλ & Μίστερ Κλάιν έχει την ικανότητα να αλλάζει προσωπεία και να μεταμορφώνεται όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις, αποδεικνύοντας πως διαθέτει δεινό υποκριτικό ταλέντο και πανηλίθιο κοινό που δεν αντιλαμβάνεται τον πραγματικό του ρόλο. Πρόκειται για τον κλασικό Νεοελληνάρα που παριστάνει τον αγανακτισμένο με τα μνημόνια («να τα βάλουν εκεί που ξέρουν οι αλήτες!») και ψηφίζει Σαμαρά ή που κλαψουρίζει για τις αφραγκίες του ενώ οι τράπεζες του στρώνουν κόκκινα χαλιά. Είναι ο τύπος που λοιδορεί τους δημόσιους υπαλλήλους, ενώ θα θυσίαζε τη μάνα του στον Βελζεβούλ για να μπει στο δημόσιο, που αφηνιάζει με τη νοοτροπία των βυσμάτων και κινεί ουρανό και γη για να τα ξύνει ο γιος του στην αεροπορία. Ο τύπος που αποκαλεί πρόβατα τον λαό, επειδή δεν ξεσηκώνονται, ενώ δεν έχει κατέβει ποτέ του σε πορεία, που μιλάει για το τέλμα του καπιταλισμού με το iPhone στην τσέπη και για οικολογία με το αμάξι των 1500cc στο γκαράζ. Ο τύπος που συγκινείται με τους άστεγους, τους επαίτες, τους άπορους και δεν βάζει το χέρι στην τσέπη να τους προσφέρει ούτε μισό ευρώ. Ο τύπος που ωρύεται για τις σπατάλες της Eurovision («αυτά μας μάραναν!») και, αν κατακτήσουμε την πρώτη θέση, θα πανηγυρίσει ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες. Ο τύπος που δακρύζει για την πληγωμένη του εθνική περηφάνια και με την πρώτη κινδυνολογία των ΜΜΕ θα στείλει τα λεφτά του σε τράπεζες του εξωτερικού. Ο τύπος που σιχαίνεται την αδικία μονάχα όταν ο αδικημένος είναι αυτός, που μισεί την κλεψιά μονάχα όταν ο κλέφτης δεν είναι αυτός και που απεχθάνεται την υποκρισία μονάχα όταν λειτουργεί εις βάρος του.

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΑΠΟΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ: Μπορεί να κράζει τους κύπριους φοιτητές στην Ελλάδα που πηγαίνουν σαν τους Χιώτες, που συχνάζουν σε κυπριακά στέκια και τη βγάζουν με λούτζα, χούμους, σεφταλιά και χαλούμι. Μόλις έρθει η σειρά της να σπουδάσει στο εξωτερικό, η Χρυσηίδα πέφτει σε μία βαριάς μορφής «εθνοσταλγία» με σοβαρά συμπτώματα ηλιθιότητας. Με μότο το «Greeks do it better» ξεκινάει ένα παραλήρημα για το ελληνικό φιλότιμο, τον ήλιο, τη θάλασσα, το φραπέ, τη διασκέδαση, τη φέτα, τον γύρο, το σουβλάκι, την μπουγάτσα, το τζατζίκι, τον μπακλαβά. Όλα της μυρίζουν, όλα της βρομάνε, σνομπάρει τον ξένο πολιτισμό, τα ήθη, τη νοοτροπία, τους ανθρώπους. Αναζητά πατριωτάκια για να ανταλλάξει μια σωστή κουβέντα, greek taverns για «ένα πιάτο σωστό φαΐ!» και μπουζουξίδικα για να διασκεδάσει αυθεντικά σαν Ελληνίδα, κοινώς να λικνιστεί σαν μαϊμού πάνω στα τραπέζια και να σπάσει πιάτα σαν υστερική νοικοκυρά. Και τι να της κλάσουν οι ξενέρωτοι και κρυόκωλοι ξένοι: με κάτι δρόμους απαράδεκτα τέλειους, ούτε λακκούβες, ούτε κυκλοφοριακά κομφούζιο, ούτε μία εκκλησία ανά οικοδομικό τετράγωνο, με τεράστιους ποδηλατόδρομους, με πόλεις γεμάτες πάρκα σε περιοχές που θα μπορούσαν άνετα να σηκωθούν 5-6 οικοδομές, με πολίτες που δεν καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια για τα ελαττώματά τους. Έπειτα από τέσσερα χρόνια σπουδών η Χρυσηίδα επιστρέφει έχοντας γεμάτες τις βαλίτσες της με εμπειρίες που θα μπορούσε να αποκτήσει κάλλιστα αν σπούδαζε στην Πάτρα, στη Λάρισα ή το Μεσολόγγι. Ανοίγει την εφημερίδα να ψάξει για δουλειά, την πιάνει ψυχοπλάκωμα και επιστρέφει στο εξωτερικό για ένα δεύτερο gyro με μπόλικο κρεμμύδι.

http://www.athensvoice.gr

5 πομφόλυγες και φληναφήματα (μπούρδες) του καιρού μας

ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ

Υπάρχουν μπούρδες και μπούρδες. Υπάρχουν οι απλές
καθημερινές μπούρδες του στιλ «φυσικά και σ’ αγαπώ» ή «δεν σε ξέχασα, τώρα θα σ’ έπαιρνα» και υπάρχουν και οι πολύ μεγάλες μπούρδες. Μπούρδες μεγαλύτερες και από τις μπούρδες που περιέχει το βιβλίο της Σταματίνας της Τσιμτσιλή το οποίο βέβαια δεν έχω διαβάσει και μπορεί να το αδικώ αλλά από την άλλη ούτε κατσαρίδες έχω φάει ποτέ μου και παρόλα αυτά έχω τη βάσιμη υποψία πως δεν θα έχουν και πολύ ωραία γεύση. Αλλά μπορεί και αυτές να τις αδικώ οπότε πρέπει να τους ζητήσω συγνώμη για την επιπολαιότητά μου να τις κρίνω. Συγνώμη κατσαρίδες και βιβλίο της Τσιμτσιλή.

Όπως και να έχει, οι μπούρδες για τις οποίες μιλάω είναι τεράστιες και το παράξενο είναι πως, παρά το μέγεθός τους, κανένας δεν διαμαρτύρεται όταν τις ακούει. Και πολύ καλά κάνει και δεν διαμαρτύρεται ο κανένας καθώς οι συγκεκριμένες μπούρδες εκτός από τεράστιες είναι και πάρα πολύ διασκεδαστικές.


Μεγάλη Μπούρδα 1

«Έχει χυθεί αίμα για...» Πρόκειται για επιχείρημα το οποίο συνοδεύει διαμαρτυρίες των οποίων οι φορείς, έχοντας βαρεθεί να χρησιμοποιούν κανονικά επιχειρήματα, αποφασίζουν να το ρίξουν στις μπούρδες. Το «αίμα που έχει χυθεί», ως επιχείρημα, με άριστα το 10 παίρνει -1 και κατατάσσεται στις πολύ μεγάλες μπούρδες τις εποχής μας καθώς δηλώνει πως οτιδήποτε για το οποίο έχει χυθεί αίμα, οτιδήποτε το οποίο είχε οπαδούς τόσο φανατικούς που να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, είναι άξιο σεβασμού. Κατά συνέπεια όσοι το επικαλούνται επιχειρηματολογούν –μάλλον χωρίς να το καταλαβαίνουν– και υπέρ του ναζισμού για τον οποίο πολλοί πιστοί του έχυσαν το αίμα τους, του ποδοσφαιρικού φανατισμού για τον οποίο πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, του ISIS και όλων των θρησκόληπτων φανατικών του πλανήτη, υπέρ 100 κιλών ηρωίνης για τα οποία χύθηκε πολύ αίμα όταν το ντιλ ανάμεσα στον μεγαλέμπορο και τον μικρό έμπορο χάλασε κ.ο.κ.


Μεγάλη Μπούρδα 2

«Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα» Μια πολύ συνηθισμένη μεγάλη μπούρδα η οποία ακούγεται όταν θίγεται κάποια πεποίθηση αυτού που την ξεστομίζει. Τα «όλα» που ισοπεδώνονται στην πραγματικότητα είναι κάθε φόρα μόνο ένα, αλλά η φράση «μην ισοπεδώνεις αυτό το ένα πράγμα» δεν είναι τόσο δυνατή και έτσι οι μπουρδολόγοι προτιμούν να λένε «μην τα ισοπεδώνεις όλα» προκειμένου, ελλείψει επιχειρημάτων, να υπονοήσουν πως αν δεν πιστεύεις στην καλλιτεχνική αξία κάποιας που εκθέτει το κατουρημένο κρεβάτι της ή στην εντιμότητα των υπουργών της κυβέρνησης ή στην αγωνιστική αυταπάρνηση της Χαρούλας της Αλεξίου ή στο βάθος των βιβλίων του Πάολο του Κοέλιο ή στη δύναμη του ξεματιάσματος ή στη σοφία ανθρώπων που βουτάνε σε βοθρολύματα παρέα με κουφάρια βοδιών προκειμένου να εξαγνιστούν, μάλλον είσαι ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει σε τίποτα που να έχει αξία για την ανθρωπότητα και ντροπή σου.


Μεγάλη Μπούρδα 3

«Έμεινε πιστός στις αρχές και τις απόψεις του». Αυτή η, επικήδεια συνήθως, φράση παίρνει επάξια μια θέση στις μεγάλες μπούρδες του καιρού μας καθώς όσοι την ξεστομίζουν θεωρούν έπαινο για έναν άνθρωπο να έχει στα 80 του τις ίδιες αρχές και απόψεις που είχε και στα 17. Είναι μια άποψη που δικαιώνει τον 40άρη που πιστεύει πως οι Duran Duran είναι το σπουδαιότερο ποπ συγκρότημα όλων των εποχών, τον 50άρη που πιστεύει ακόμα πως ο Ανδρέας ο Παπανδρέου ήταν ένας οραματιστής σοσιαλιστής, τον 60άρη που πιστεύει πως ο Στάλιν και ο Μάο δεν ήταν αδίστακτοι δικτάτορες και τον 400άρη Βλαντ Τσέπες, γνωστό και ως Δράκουλα, που ακόμα πιστεύει πως ο Ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη.


Μεγάλη Μπούρδα 4

«Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες» Η αλήθεια είναι πως η κρίση στ' αλήθεια δημιουργεί ευκαιρίες. Το κάνει βέβαια με τον ίδιο τρόπο που οι ασθένειες δημιουργούν ευκαιρίες για τις φαρμακοβιομηχανίες και τους υπαλλήλους τους, αλλά αυτό είναι μια μικρή λεπτομέρεια. Αυτό που στην πραγματικότητα κάνει τη συγκεκριμένη φράση μια τεράστια μπούρδα είναι το ότι λέγεται ως μια γενική αλήθεια που αφορά τους πάντες. Από έναν επιχειρηματία που του δίνεται η ευκαιρία να μειώσει το εργατικό κόστος μέχρι κάποιον πενηνταπεντάρη με στεγαστικό δάνειο που ανήκει στο εργατικό κόστος που μειώθηκε. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα και αυτός, χάρη στην κρίση, θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τις χαρές της φιλοσοφίας και να αναρωτηθεί αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο.


Μεγάλη Μπούρδα 5

«Ο λαός». Η λέξη από μόνη της δεν είναι ακριβώς μπούρδα. Είναι απλώς μια λέξη. Μια λέξη που, όμως, έχει τη μαγική ιδιότητα οποτεδήποτε συνδυάζεται με άλλες λέξεις να σχηματίζει μια τεράστια μπούρδα. π.χ. «Ο λαός θέλει φτηνά νοίκια» μπούρδα, γιατί μέρος του λαού είναι ιδιοκτήτες και όχι ενοικιαστές, «ο λαός θέλει φτηνά προϊόντα» μπούρδα γιατί μέρος τους λαού είναι αυτοί που τα πουλάνε, «ο λαός θέλει εντιμότητα» μπούρδα γιατί μέρος του λαού είναι απατεώνες, ο «λαός απαιτεί πάταξη της φοροδιαφυγής».. αυτό δε νομίζω πως χρειάζεται να εξηγήσω γιατί είναι μπούρδα. Στην πραγματικότητα η αντίληψη πως ο «λαός» είναι ένα σύνολο ενιαίο και αδιαίρετο είναι κάτι πολύ χειρότερο από μεγάλη μπούρδα. Είναι ο ορισμός του ολοκληρωτισμού, ο πυρήνας του φασισμού και σίγουρα κάτι για το οποίο έχει χυθεί πολύ αίμα και μπράβο του.


Η παραπάνω παράγραφος δεν ισχύει για το λαό της Βορείου της Κορέας που υπό τη σοφή και άγρυπνη καθοδήγηση του κομμουνιστή ηγέτη του είναι πράγματι ένα εννιαίο και αδιαίρετο σύνολο.

http://www.athensvoice.gr

Η ηλιθιότητα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην πολιτική

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
Το 1949 ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Μέρτον, στο βιβλίο του «Κοινωνική Θεωρία και Κοινωνική Διάρθρωση» πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο «αυτοεκληρούμενη προφητεία» (self-fullfilling prophecy), η οποία έχει πολλές εφαρμογές στην καθημερινή μας ζωή και, ιδιαιτέρως, στην πολιτική. Ο όρος αυτός έμελλε να καταστεί ένα σημαντικό εργαλείο ερμηνείας στην κοινωνική και πολιτική θεωρία. 
Ο Μέρτον προσδιορίζει την αυτοεκπληρούμενη προφητεία ως μία διαδικασία κατά την οποία μία πεποίθηση ή μία προσδοκία, είτε ορθή είτε λανθασμένη, επηρεάζει το αποτέλεσμα μίας κατάστασης ή τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο ή μία ομάδα θα συμπεριφερθεί. Το φαινόμενο δηλαδή της απόλυτης διασύνδεσης της πίστης με τη συμπεριφορά, το οποίο αρχικώς ξεκινά ως εσφαλμένος προσδιορισμός μίας κατάστασης που προκαλεί μία νέα συμπεριφορά, η οποία με τη σειρά της κάνει την αρχική εσφαλμένη αντίληψη να γίνεται πραγματικότητα. Αυτή η αληθοφανής εγκυρότητα της αυτεκπληρούμενης προφητείας διαιωνίζει την κυριαρχία του λάθους. Έτσι ο προφήτης θα εξηγήσει τα γεγονότα ως απόδειξη ότι ήταν εξ αρχής απολύτως ορθός.

Όπως ευστόχως διετύπωσε ο αμερικανός κοινωνιολόγος Γουίλλιαμ Τόμας, σχολιάζοντας τον ορισμό του Μέρτον: «Όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους». Συνεπώς, η συμπεριφορά των ανθρώπων πολλάκις καθορίζεται από την αντίληψη που διαμορφώνουν με τις επιθυμίες ή τις προσδοκίες τους για μία κατάσταση, έστω και αν αυτή η κατάσταση είναι ανύπαρκτη ή διαστρεβλωμένη.

Στο πεδίο της πολιτικής η πιο χαρακτηριστική δράση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ξεκινά από την αρχή, σύμφωνα με την οποία οι πολιτικές προσδοκίες των κομματικών εσμών- οι οποίες στηρίζονται περισσότερο σε προκατασκευασμένες κομματικές πεποιθήσεις παρά σε προσωπικές αντιλήψεις, ως προϊόντα αξιολογικής κρίσης - οδηγεί τους κομματικώς εζομένους να συμπεριφέρονται κατά τρόπο που κάνει τους άλλους να επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες αυτές ή, σε άλλες περιπτώσεις, τα κομματόσκυλλα θεωρούν ότι οι προσδοκίες που έχουν για το κόμμα τους ή για τα άλλα κόμματα επιβεβαιώνονται μονίμως. Έτσι προκύπτουν οι δογματισμοί και οι πολιτικές προσωπολατρίες που καταλήγουν εσαεί στο φαινόμενο του προσφιλούς τους διανοητικού αθλήματος, δηλαδή της πολιτικής αυτοϊκανοποίησης. Γι' αυτό και ανακυκλώνεται η ηλιθιότητα στην πολιτική, ήτοι η διαρκής και μόνιμη επανάληψη λαθών, όσον αυτονόητα κι αν είναι για τους άλλους που ευδιακρίτως τα εντοπίζουν.

Ο δικός μου πολιτικός ή το δικό μου κόμμα είναι πάντα ορθοί, άρα ό,τι κάνουν, εκ των προτέρων είναι αναμενόμενο να είναι θετικό ενώ οι πολιτικοί πέραν του κομματικού μου χώρου είναι πάντα λανθασμένοι, συνεπώς εκ προοιμίου μονίμως απορριπτέοι, όχι μόνο ως μη εκλόγιμοι αλλά και ως μη εκλέξιμοι. Επειδή η λογική αυτή αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία δημιουργούνται τα στερεότυπα για πολιτικά κόμματα και πρόσωπα, συνεπώς και η λογική μέσω της οποίας καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική ανεντιμότητα, αφού μέρος του μηχανισμού απόρριψης των διαφωνούντων είναι η συκοφαντία και η οργανωμένη δολοφονία χαρακτήρων.

Για χρόνια προσπαθούσα να κατανοήσω το μηχανισμό παραγωγής του φαινομένου της ηλιθιότητας στην πολιτική, η οποία κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται αφετηριακώς στην αλληλεπίδραση μεταξύ από τη μια των κομμάτων και των αρχηγών τους και από την άλλη των οπαδών τους, τουτέστιν των κομματόσκυλων. Διέκρινα εμπειρικώς τρία στάδια. Στο πρώτο εξ αυτών τα κόμματα και οι κυνοκέφαλοι κομματάρχες υιοθετούν συγκεκριμένες πεποιθήσεις για τα μαθητευόμενα κομματόσκυλλα, ότι τάχα «αποτελούν φορείς ανώτερης ιδεολογίας, συνεπώς είναι πιο σπουδαίοι από τους άλλους» και τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν πραγματικές οι πεποιθήσεις τους. Έπειτα, στο δεύτερο στάδιο, τα εκπαιδευόμενα κομματόσκυλα προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στις πεποιθήσεις των κομμάτων τους συμπεριφερόμενα εσωκομματικώς ως άβουλα αμνοερίφια και εξωκομματικώς ως περιφερόμενοι λύκοι, δηλαδή πιστεύουν αυτά που τους εμφυτεύουν στον εγκέφαλο. Τέλος, στο τελευταίο στάδιο, οι κομματάρχες συμπεραίνουν πως η συμπεριφορά των εκπαιδευόμενων κομματόσκυλλων, επιβεβαιώνει τις αρχικές πεποιθήσεις τους. Έτσι δημιουργείται μία αλληλεπίδραση εντός της οποίας το κόμμα και ο ηγέτης επιβεβαιώνουν τα κομματόσκυλλα και τανάπαλιν. Με αυτό τον τρόπο οι μαθητευόμενοι περνούν τις εξετάσεις.γίνονται δηλαδή κομματοκύνες με δίπλωμα. Γαλουχούνται από τα πρώτα κιόλας βήματα στην πολιτική στο «φόβο του κόμματος» και μέσα σε αυτό το πλαίσιο τίποτα δεν τους τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να απορριφθούν από το κόμμα και τον αρχηγό ή να διαψεύσουν το κόμμα και τον αρχηγό.

Έτσι δημιουργείται ένα πλαίσιο εντός του οποίου ο κομματάρχης, ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί ως προφήτης, θα παραθέσει τα γεγονότα ως απόδειξη του ότι ήταν ορθός από την αρχή. Όταν είναι αναγκασμένος να παραδεχθεί δημοσίως λάθη που έκανε, αυτά τα αποδίδει στις πιέσεις των αντιπάλων ή ότι τάχα τα κληρονόμησε από τους προηγηθέντες στην εξουσία. Τα δε κομματόσκυλλα οφείλουν να αποδέχονται ασυζητητί αυτή την ερμηνεία και να λειτουργούν ως βαποράκια μεταφοράς της προς τα έξω. Κατά συνέπειαν, όσο και αν προσπαθήσει κάποιος ανεξάρτητος να επιχειρηματολογήσει μαζί τους θα προσκρούει μονίμως στην ηλιθιότητα τους, η οποία είναι δεδομένη εκ της θέσεως ότι οι πολίτες πρέπει να συμμορφώνονται, επαληθεύοντας τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες που έχουν τα κομματόσκυλλα για την πολιτική. Ούτως ευδοκιμεί στον ελληνισμό των φαινόμενο των κομματικών ρουφιάνων, των κομματικών χαφιέδων, των κομματικών σφουγγοκωλάριων και των κομματικών λακέδων.

Αυτό που όλοι αυτοί πραγματικώς φοβούνται είναι μήπως συμβεί κάτι βαθιά και οριζόντια ανατρεπτικό που θα συμβάλλει ώστε να αλλάξει η κεκτημένη προσωπική και συλλογική αίσθηση της δύναμης που τους δίδει το κόμμα τους, πάνω στην οποία μεθοδικώς στηρίζουν την ασφάλεια της πολιτικής τους ύπαρξης. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να τους κατευθύνεις είτε σε συζήτηση είτε σε πράξη σε πλαίσιο που δεν διαθέτουν τα αντιληπτικά και ερμηνευτικά σχήματα οπότε εκεί θα δουν τον αυτό τους παραμορφωμένο, γιατί πλέον η προφητεία δεν αυτοεκπληρούται. Είναι βεβαίως επικίνδυνο πάντοτε να βάζεις ένα ηλίθιο έναντι του εσόπτρου, διότι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που βιώνουν την αντικειμενική ισχύ της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ευχαριστούνται να μιλούν με ύφος σεσαλαγμένο οίησης, να παριστάνουν τους σοφούς, να δίδουν συμβουλές αλλά δεν έχουν καμία διάθεση να εφαρμόζουν όσα διατείνονται και ούτε να πειραματίζονται με τους εαυτούς τους.  Άνθρωποι που βιώνουν το «Εγώ» τους ως μια οντότητα με ελλείμματα, η οποία πασχίζει να αυτοδικαιώνεται όταν βρεθεί ενώπιον πολιτικών διλημμάτων που η λύση τους απαιτεί πολιτική σκέψη. Άνθρωποι που όταν βρεθούν σε κάποια στιγμή της ζωής τους σε πολιτειακό αξίωμα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να διαχειριστούν με επιτυχία το πλήθος των απαιτήσεων και των προκλήσεων της πολιτικής, λαμβάνοντας αποφάσεις που δυστυχώς προκαλούν κόστος σε πλήθος ανθρώπων αλλά οι ίδιοι αισθάνονται εσαεί δικαιωμένοι.

Μου προκαλεί το γέλωτα κάθε φορά που ακούω διάφορα κομματόσκυλλα, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση να απαιτούν καθολικώς διαμαρτυρόμενοι ελευθερία έκφρασης. Και διερωτώμαι γιατί τη ζητούν και τι να την κάνουν, αφού πρωτίστως δεν έχουν ελευθερία σκέψης. Η μοναδική δικαιολογία που μπορεί να υπάρξει για την απαίτηση της είναι για να έχει συνέχεια η ηλιθιότητά τους.

Γι' αυτό είναι σημαντικό, όταν ο πολίτης, που κινείται στο πεδίο της πολιτικής, να αισθάνεται απολύτως ελεύθερος για να είναι απολύτως υπεύθυνος στις επιλογές του. Για να είναι όμως απολύτως ελεύθερος θα πρέπει να είναι ό,τι πιστεύει ο ίδιος και όχι ό,τι πιστεύουν το κόμμα και ο κομματάρχης του γι' αυτόν.

infognomonpolitics.blogspot.

Το εξωγήινο κρανίο που βρέθηκε βόρεια από τα βουνά της Ροδόπης

Ήταν 21 Μαΐου του 2011, όταν ο Ρομάν Γκέντσεφ, ένας 38χρονος βούλγαρος από την Φιλιππούπολη, ανακάλυψε σε ένα μικρό λόφο κάπου κοντά στη βόρεια Ροδόπη ένα πολύ αλλόκοτο κρανίο, το οποίο δεν έμοιαζε ανθρώπινο.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, σ’ αυτή την ανακάλυψε οδηγήθηκε μετά από «υπερβατική καθοδήγηση» πέντε παράξενων ονείρων. Στα όνειρα αυτά είχε δει να τον επισκέπτονταν πέντε λευκοντυμένες ανθρωποειδείς μορφές οι οποίες κρατούσαν μεταλλικές πανοπλίες υποδεικνύοντας του το σημείο στο οποίο ανακάλυψε το κρανίο.

Στο τελευταίο μάλιστα από τα πέντε όνειρα που είδε, οι φωτεινές οντότητες τον πληροφόρησαν πως με την ανακάλυψη αυτή θα έκλεινε ο κύκλος της συγκάλυψης, αφού όλη η ανθρωπότητα θα βεβαιωνόταν για την ύπαρξη εξωγήινων.

Τις ίδιες λευκοντυμένες οντότητες σύμφωνα με μαρτυρίες είχε δει και η γιαγιάΒάνγκα. Με την ανακάλυψη του κρανίου πολλοί έκαναν λόγο για την μυστική λευκή αδελφότητα, έδρα της οποίας σύμφωνα με κάποιους είναι η περιοχή της Ροδόπης.

Το αλλόκοτο κρανίο που ανακάλυψε ο βούλγαρος αποδέκτης των εξωγήινων ονείρων είχε μέγεθος κεφαλιού μωρού και ζύγιζε 250 γραμμάρια. Η εγκεφαλική του κοιλότητα ήταν όμως αναλογικά πολύ μεγάλη.

Διέθετε δύο οπές για μάτια και πάνω από αυτές ακόμη έξι οπές αγνώστου χρησιμότητας. Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Γιορντάν Γιορντάνοφ ,το κρανίο ηλικίας τουλάχιστον 30.000 ετών, άνηκε σε κάποιο σχετικά μεγάλο όν που δεν υπήρξε σε αυτόν τον πλανήτη.

Επίσημα βέβαια, μέσω της Βουλγάρας αρχαιολόγου Κάτιας Μαλάμεντ, ανακοινώθηκε πως το κρανίο δεν άνηκε σε κανένα γνωστό είδος ζώου. Κοντά στο σημείο ανακαλύφθηκε κι ένα μεταλλικό λείο κομμάτι βάρους 800 γραμμαρίων το οποίο πυροδότησε ένα νέο κύκλο θεωριών συνωμοσίας για εξωγήινη ζωή μετά από ισχυρισμούς ευφάνταστων ερευνητών που το παρομοίασαν με κομμάτι από διαστημόπλοιο…

http://www.apocalypsejohn.com