ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΗΜΕΡΑΣ (ΤΟΥΡΚΙΚΟ)

από τον Ρετζέπ Ταγίπ Μπουρδογάν

"Μουσουλμάνοι ναυτικοί είχαν φθάσει στην Αμερική από το 1178. Ο Κολόμβος αναφέρει την ύπαρξη τζαμιού σε λόφο στις ακτές της Κούβας",
 "Θα ήθελα να το συζητήσω με τους κουβανούς αδελφούς, ένα τζαμί θα πήγαινε και σήμερα μια χαρά στον λόφο αυτόν"

http://www.topontiki.gr 

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Σκίτσο του Ηλία Μακρή

 http://www.kathimerini.gr

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανωλης Αναγνωστακης 1983

Δημοκρατία: Ποια δημοκρατία; Επαναπροσδιορισμός του πολιτεύματος

Δημοκρατία σημαίνει το κράτος του Δήμου, ο κραταιός Δήμος που ρυθμίζει τα πράγματα. Ως εκ τούτου, η έννοια της Δημοκρατίας σήμερα είναι ένας ορισμός κίβδηλος, φτιαγμένος για την πόλη κράτος, που στην περίπτωση των Αθηνών, της εποχής του Σόλωνα ο οποίος την θέσπισε, η πόλη είχε 4 δήμους. Αργότερα, ο Κλεισθένης τους 4 δήμους τους έκανε 10 εντάσσοντας τους μέτοικους, δημιουργώντας το πρώτο σύστημα συμφέρουσας αναλογικής, την τριτύα. Από εκεί άρχισε ο πρώτος εκπεσμός της.

Ο Ισοκράτης ωρύεται μετα από τα πρώτα χρόνια της ακμής της, της εποχής του Περικλή, ο οποίος ήταν συγχρόνως και η ταφόπλακά της. Οι αναγνώστες μου ας μη με παρεξηγήσουν. Αν δεν ήταν η Ασπασία, η Αθήνα θα ήταν μια ανάμνηση, εάν δεν ήταν οι Σπαρτιάτες, μετα τον πελοποννησιακό πόλεμο δεν θα υπήρχε λίθος επί λίθου από το μένος των συμμάχων. Στους Σπαρτιάτες, στου Δωριείς η Αθήνα χρωστά από τους κίονες της ακρόπολης έως τις Καρυάτιδες και τον Παρθενώνα, που ως γνωστό είναι δωρικού ρυθμού σε λανθάνον Ιώνιο περιβάλλον (βλ. νόμος Διοπείθη)

Καταραμένη πόλη ήταν η Αθήνα με τις κουκουβάγιες της, οι οποίες ως γνωστό κρώζουν τα δεινά και ανοίγουν τα φτερά τους βράδυ. Καταραμένη, διότι, η Αθήνα μέσω της Ιωνίας και 5 ανθρώπων που έβαλαν από καρδιάς το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη, ποτέ δεν έφτιαξε τη δημοκρατία ως μηχανή που να δουλεύει. Οι Αθηναίοι επινόησαν τα γρανάζια της, οι Ρωμαίοι τα έβαλαν στη σειρά και δούλεψαν, πάνω σε ισχυρή βάση, το Δίκαιο. Το δίκαιο με τους ρωμαϊκούς κώδικες, που ισχύουν μέχρι σήμερα, είναι η βάση της Δημοκρατίας. Το πολίτευμα αυτό, χωρίς δικαιοσύνη διαλύεται στα εξόν συνετέθη, παίρνοντας τα γρανάζια που πετάγονται εδώ κι εκεί τα κεφάλια των πρωτεργατών της.

Υπεύθυνη για την παρούσα κατάσταση της Ελλάδας και του πολιτεύματος, δεν είναι ούτε οι πολίτες, ούτε οι πολιτικοί. Υπεύθυνη είναι η δικαιοσύνη. ...

Δικαιοσύνη, που δεν είναι γρήγορη και αποδεσμευμένη πλήρως από το σύστημα, είναι ανίκανη να προσδώσει στο λαό την έννοια της αξιοπρέπειας, που είναι το υψηλό παράδειγμα του πολιτεύματος που λέγεται Δημοκρατία.

Χωρίς τον παράγοντα αυτό, η Δημοκρατία περπατά σκυφτή και θα προσκυνά τον κάθε τύραννο ή βασιλιά, τον όποιο ιεράρχη, καταλήγοντας στο πιο δουλικό σύστημα που υπαγόρευσε ο νους του ανθρώπου.

Πάμε στον δεύτερο παράγοντα της τροφής της Δημοκρατίας, που είναι αρχικά, το αίμα. Το άγριο αυτό μωρό, που στην αρχή της ζωής της παίρνει κεφάλια και πίνει αίμα, μια κάποια στιγμή πρέπει να αποβάλει τα ρούχα τα μιαρά και να βάλει τον άσπιλο χιτώνα τον λευκό, πίνοντας επιτέλους γάλα. Το γάλα της δημοκρατίας το φτιάχνει η παιδεία. Δημοκρατία χωρίς παιδεία θα είναι πάντα ένα απεχθές μωρό που την ημέρα θα έχει νεκροφάνεια και το βράδυ θα ανοίγει τάφους. Η παιδεία, προϋπόθεση πρέπει να έχει την ελεύθερη σκέψη, αποδεσμευμένη από το πολίτευμα, για να μπορεί να κρίνει. Η Δημοκρατία δεν μπορεί ποτέ να γίνει ανθρωποκεντρική μηχανή αξίας εάν δεν δομήσει ανεξάρτητη και επισταμένη σκέψη, κρίνοντας πρώτα κατ’ αρχάς, τον ίδιο της τον εαυτό. Η παιδεία στη Δημοκρατία δεν πρέπει να φτιάχνει λακέδες του συστήματος, αλλά επικριτές του. Μόνο έτσι θα γίνει καλύτερη, αποβάλλοντας το βαμπυρισμό της.

Το τρίτο στοιχείο που κρίνω απαραίτητο, είναι το μη απυρόβλητο της εξουσίας. Ο Σόλων ήταν ο πρώτος, και ίσως ο μόνος που θέσπισε ποινές αυστηρότερες από το λαό για όσους παρανομούσαν ενω κατείχαν εξουσία. Ένας μεθυσμένος πολίτης ήταν απλά ένας μεθυσμένος πολίτης, το πολύ να τον διώχνανε από τον χώρο της συναναστροφής του, ένας μεθυσμένος άρχοντας που κατείχε θώκο εξουσίας, περνούσε σε δίκη και θα έχανε τη θέση του, αυτή είναι η Σολώνεια πρακτική δικαιοσύνη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τη δική μας, εάν δεν θεσπιστούν – ενδεικτικά - διπλάσιες ποινές για τους αστυνομικούς, τριπλάσιες για τους πολιτικούς, τετραπλάσιες για τους δικαστές, χαΐρι δεν θα δούμε. Στο ερώτημα «ποιος θα κρίνει τους κρίνοντες», η απάντηση είναι μια: Ο λαός, δια κλήρου. Η κλήρωση απετέλεσε τη βάση της Δημοκρατίας.

Ένα τέταρτο στοιχείο από τα βασικά και θαρρώ το πιο ανθρώπινο, είναι η πολιτεία να εγγυηθεί για τα παιδιά και τις οικογένειες αυτών που πέφτουνε για την πατρίδα. Δεν είναι δυνατόν ένας αεροπόρος να αναχαιτίζει τους επιβουλευτές πάνω από το Αιγαίο και να σκέφτεται τι θα γίνει η γυναίκα και τα παιδιά του άμα σκοτωθεί ΄ εάν θα κοπεί από το ΔΝΤ η σύνταξη προς την οικογένειά του. Τα παιδιά και η οικογένεια των ηρώων της πατρίδας πρέπει να κατέχουν θέσεις τιμητικές και επάξιες του γονιού τους, πλήρως εξασφαλισμένες, στις σπουδές και στη δουλειά. Δεν βλέπω το λόγο γιατί η βουλή να βρίθει από υπαλλήλους που είναι συγγενείς πολιτικών και όχι παιδιών που οι γονείς τους έχουν θυσιαστεί για να μπορούν οι βουλευτές να είναι εκεί μέσα. Αυτό είναι απλώς ένα παράδειγμα, μη το λάβετε ως τέτοιο επακριβώς υπόψη.

Πάμε σε ένα πέμπτο, στο οποίο θα αναφερθούμε διεξοδικά, καθόσον θέλει πολύ συζήτηση και αντίκειται της απλής και δίκαιης αναλογικής. Δεν μπορεί η κάθε ψήφος, του κίναιδου, του σεμνού, του μορφωμένου, του ελεύθερου, του πατέρα 7 παιδιών, του σωστού βιομήχανου ή επαγγελματία που εργάζεται σωστά και του τεμπέλη, να μετρούν το ίδιο. Δεν είναι δυνατόν, αυτός που προσφέρει στον τόπο αξίες, αγωγή, θέσεις εργασίας, και φορολογικά εισοδήματα υψηλά, να μετρά το ίδιο με κάποιον άλλο που δεν τα προσφέρει. Η ισοψηφία και η ισοτιμία θα μου πείτε ότι είναι η ουσία της δημοκρατίας ΄ εν μέρει το δέχομαι, εν μέρει διαφωνώ. Όλα τα μακρινάρια στο χέρι είναι δάχτυλα, άλλο όμως ο αντίχειρας και άλλο ο μικρός. Στην αρχή της δημοκρατίας, όπως γνωρίζετε τις υψηλές θέσεις τις καταλάμβαναν ανάλογα με τα εισοδήματα, την αρετή και την προσφορά στον τόπο, αφού είχαν εκπληρώσει επάξια τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Υπήρχαν, δηλαδή, προδιαγραφές. Έτσι πρέπει να γίνει και τώρα, το σύστημα αυτό πρέπει να ξαναγυρίσει, χρειαζόμαστε μάνατζερ, επιτυχημένους, πρότυπα, παιδεία και Έλληνες στο θρήσκευμα, κατά πρώτον. Αυτούς που ο Σωκράτης τους έλεγε «ειδικούς» με αρετή. Δεν είναι περίεργο, που ο Σωκράτης, πολέμιος της δημοκρατίας - όπως αυτή είχε διαμορφωθεί - πέθανε για τη Δημοκρατία, υπακούοντας τη γνώμη των πολλών, παρότι ήταν άδικη, ως πλέρια Δημοκράτης;

Σκεφτείτε τι απάντησε στη γυναίκα του όταν με κλάματα του είπε στη φυλακή «κρίμα, πεθαίνεις άδικα, Σωκράτη»: «Γιατί; θα προτιμούσες να πεθάνω δίκαια;» Σκεφτείτε το καλά αυτό, είναι πολύ μεγάλη φράση.

Αυτές είναι μερικές απλές σκέψεις που ίσως χρησιμεύσουν για μια κοινή ιδεολογική πλατφόρμα της νέκυιας του γένους μας, στο δρόμο προς Ιθάκη.

Αθήνα, 13/06/2010

Σωτήρης Γλυκοφρύδης

http://www.glikofridis.gr/

Πολίτες και ιδιώτες

γράφει ο Γεράσιμος Δεληβοριάς

Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, τότε που όποιος περνούσε από την πλατεία Συντάγματος έπρεπε να χαιρετήσει ελληνικά και το κτίριο της Βουλής, κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο η άποψη ενός αριστοκράτη εγγλέζου του τέλους του 19ου αιώνα, ο οποίος παρίστανε τον οικονομολόγο και τον πολιτειολόγο.
Σύμφωνα με τον εξαίρετο αυτόν κύριο, «σερ» στα Αγγλικά, (πιθανότατα από την ελληνική λέξη «κύριος», κύρης, κυρ, κυρΑνδρόνικος, κυρΜανώλης, κυρΜήτσος κλπ) σύμφωνα λοιπόν με τον «σερ», η Δημοκρατία είναι ένα ατελές και θνησιγενές πολιτικό σύστημα, επειδή οι ψηφοφόροι για να εκλέξουν μιαν κυβέρνηση ζητούν ανταλλάγματα (παροχές). Το αποτέλεσμα είναι, να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή οι δημαγωγοί και οι δημοκόποι και στην καθημερινή ζωή η φαυλότητα, ο εκμαυλισμός και η εξαχρείωση, με φυσικό επακόλουθο την κατάπτωση των θεσμών και του ίδιου του πολιτεύματος, όταν η εξάντληση των αποθεμάτων στερεύει την κάνουλα των παροχών.
Οι άνθρωποι που κοινοποιούσαν την άποψη του «σερ», έβλεπαν την επιβεβαίωση της στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας, όταν το χρηματιστήριο των παροχών και των δοσοληψιών ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις. Όταν ο όχλος ομοθυμαδόν, απαιτούσε «Δώστα όλα!» και οι ηγέτες συναινούσαν από τους εξώστες.
Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν και είναι η εικόνα και η πραγματικότητα του ελληνικού κράτους από τη σύσταση του μέχρι και σήμερα και δυστυχώς, το μέλλον δεν δείχνει ακόμη σημάδια βελτίωσης.
Μέσα σ’ αυτό το κράτος, αξία δεν έχει ο άνθρωπος, αλλά η αλλοτρίωση του, ο ιδιώτης, που προτάσσει τις εγωιστικές του απαιτήσεις και συμφέροντα, αδιαφορώντας για το σύνολο.
Το αντίθετο του ιδιώτη, είναι ο πολίτης. Ο πολίτης ταυτίζεται με την πόλη, με το σύνολο. Θεωρεί τον εαυτό του γέννημα και προέκταση της πόλης, της κοινότητας και την πόλη την αντανάκλαση του εαυτού του.
Ο ιδιώτης οχυρώνεται πίσω από τα ανθρώπινα δικαιώματα του, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει εκείνο της ιδιοκτησίας. Μπροστά σε κάθε καταστροφή, ο ιδιώτης ανησυχεί πρωτίστως για την περιουσία του, ενώ ο πολίτης για την ζωή και την υποβάθμιση της ποιότητας της.
Για τον ιδιώτη, ξεχωριστή σημασία έχει η ασφάλεια της περιουσίας του, των κεκτημένων του και η αύξηση τους. Το πολιτικό σύστημα και το κράτος που εδράζεται σε μια κοινωνία ιδιωτών, δεν μπορεί παρά να είναι ολιγαρχικό, καθώς ο ιδιώτης εκχωρεί την ανθρώπινη φύση του έναντι υλικών ανταλλαγμάτων, συχνά αρκετά ευτελών, όπως ο άρτος και τα θεάματα που προσέφεραν οι ρωμαίοι πατρίκιοι και στη συνέχεια οι καίσαρες στον αποκτηνωμένο όχλο. Αυτό το σύστημα είχε υπόψη του ο «σερ» και όλοι όσοι λοιδορούν την Δημοκρατία και ευαγγελίζονται ένα «αριστοκρατικό» πολίτευμα, ή άλλες ανελεύθερες καταστάσεις. Εγκλωβισμένος σ’ ένα αδιάκοπο κυνηγητό της ασφάλειας, ο ιδιώτης βλέπει την άκρη του τούνελ να φωτίζεται από τα ο φωτοστέφανο των ισχυρών που μπορούν να του την εγγυηθούνε.
Η λογική κατάληξη είναι φυσικά η τυραννία. Η σχετική απάθεια με την οποία η κοινωνία μας αντιμετώπισε την απριλιανή τυραννία και ο ενθουσιασμός με τον οποίο ενστερνίστηκε την υποκουλτούρα που αυτή εγκαινίασε, πρέπει να μας προβληματίσει κάποτε.
Στον αντίποδα του, ο πολίτης αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του και του συνόλου, σπάζει τα δεσμά του «περι» και ελευθερώνει την «ουσία» την ίδια του την ύπαρξη.
Ταυτιζόμενος με το σύνολο, με την κοινότητα, ο άνθρωπος μετασχηματίζεται, αναβαθμίζεται από άνθρωπος καθ’ εαυτόν σε άνθρωπο για τον εαυτό του, γίνεται αληθινό ανθρώπινο όν.
Δεν ζητά ανταλλάγματα από κανέναν, αφού κανένας δεν μπορεί να του δώσει την ουσία, τον κόσμο που έχει επιτέλους ανακαλύψει κι ενωθεί μαζί του.
Οι επιστήμονες που μελετούν την συμπεριφορά των εξαδέλφων μας στο ζωικό βασίλειο, μας λένε πως οι εγωιστικές πρακτικές και οι ιεραρχίες, είναι κυρίαρχες πρακτικές και ιδιαίτερα ο εγωισμός, απολύτως απαραίτητος για την διατήρηση της ζωής.
Στους ανθρώπους όμως, η ανάπτυξη του λόγου και της λογικής, τους έκανε να καταλάβουν τις τεράστιες δυνατότητες της συνεργασίας, την αξία της συλλογικής δράσης, την ανάγκη και την αξία της συλλογικής ευθύνης και την αχρηστία των ιεραρχικών δομών.
Έτσι ο αγώνας για τη μετάβαση από την κοινωνία των ιδιωτών στην κοινωνία των πολιτών, είναι ο αγώνας του εξανθρωπισμού των ανθρώπων.

http://anarmodios.wordpress.com

Θουκυδίδης: Τα τρία κριτήρια για μια ελεύθερη πολιτεία

Ο Θουκυδίδης (περίπου 460-398 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη μια πόλη (μια χώρα θα λέγαμε σήμερα) είναι ελεύθερη όταν είναι αυτόνομη, αυτόδικη και αυτοτελής.
Ας κάνουμε μια σύντομη αναφορά σε κάθε μια από αυτές τις έννοιες για να κατανοήσουμε σε τι τελικά συνίσταται η ελευθερία μιας χώρας αλλά και να δούμε ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που πρέπει να την διέπουν.
Αυτόνομη
Αυτονομία σημαίνει να δίνει η πολιτεία στον εαυτό της τους νόμους της. Προσοχή όμως.Πολιτεία, με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δεν είναι ένας εξουσιαστικός μηχανισμός ανεξάρτητος από την κοινωνία που της επιβάλλεται, όπως είναι το κράτος σήμερα. Αντίθετα, πολιτεία είναι το σύνολο των μελών μιας κοινότητας που οργανώνονται πολιτικά.
Είναι δηλαδή η πολιτεία, η ίδια η κοινωνία με την μορφή πολιτικής οντότητας. Όταν λέμε λοιπόν ότι η πολιτεία δίνει τους νόμους της στον εαυτό της, εννοούμε ότι το σύνολο των πολιτών που αποτελούν την πολιτεία θέτουν τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους θεωρούν ότι πρέπει να ζουν.
Σε μια αυτόνομη πολιτεία άρα, οι πολίτες είναι αυτοί που κατέχουν και ασκούν την νομοθετική λειτουργία.
Η κορυφαία έκφραση αυτονομίας μιας πολιτείας σημειώθηκε στην Αρχαία Αθήνα όταν οι πολίτες μέσα από το κυρίαρχο όργανο, την Εκκλησία του Δήμου πρότειναν, ψήφιζαν, ενέκριναν ή απέρριπταν, άλλαζαν ή καταργούσαν τους νόμους τους.
Αυτόδικη
Αυτόδικος είναι η πολιτεία στην οποία η απονομή του δικαίου γίνεται από τα δικά της δικαστήρια και σύμφωνα με τους νόμους που η ίδια η πολιτεία έχει προηγουμένως θεσπίσει.
Μέσα από τα δικαστήρια της η πολιτεία έχει την ευκαιρία να εφαρμόσει την βούληση της, όπως την έχει κωδικοποιήσει μέσα από τους νόμους που έχει ψηφίσει ο λαός.
Έτσι όπου προκύπτουν αμφισβητήσεις σχετικά με την εφαρμογή του νόμου, όπως π.χ. στην περίπτωση που εξετάζεται αν ένας άρχοντας άσκησε τα καθήκοντα του σύμφωνα με τον νόμο ή όχι, η πολιτεία με τα δικαστήρια καλείται να τον επιβάλλει.
Κι όταν λέμε ότι η πολιτεία καλείται να επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου, εννοούμε ότι την εξουσία να κάνει κάτι τέτοιο την έχει ο λαός και την εκδηλώνει μέσα από δικαστικά όργανα τα οποία ο ίδιος ο λαός τα συνθέτει.
Για παράδειγμα αυτόδικος πολιτεία ήταν η πολιτεία των αρχαίων Αθηναίων αφού μέσα από τα δικαστήρια της Ηλιαίας ένα μέρος του λαού που νομοθέτησε είχε και την εξουσία να επιβάλλει την εφαρμογή αυτού του νόμου.
Αυτοτελής
Αυτοτελής, τέλος, είναι η πολιτεία που λαμβάνει η ίδια τις αποφάσεις που χρειάζονται για την εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας σε καθημερινή βάση.
Η αυτοτέλεια είναι, θα λέγαμε σήμερα, η δυνατότητα της πολιτείας να κυβερνάει η ίδια τον εαυτό της αποφασίζοντας σχετικά με τα θέματα που πρέπει να διευθετηθούν.
Έτσι έχουμε για παράδειγμα την Εκκλησία του Δήμου στην Αρχαία Αθήνα η οποία παίρνει τις αποφάσεις ως το κορυφαίο όργανο που εκφράζει την αυτοτέλεια της πολιτείας.
Μέσα από αυτήν την πολύ σύντομη ανάλυση, είδαμε πως μια πολιτεία είναι ελεύθερη όταν ο λαός της έχει τα κατάλληλα όργανα να θέτει τους νόμους της, να τους επιβάλλει όταν χρειάζεται και να λαμβάνει τις αποφάσεις που την αφορούν.
Πρέπει άρα, για να είναι ελεύθερη η πολιτεία, να είναι ελεύθεροι οι πολίτες να κάνουν όλα τα παραπάνω.Πολιτεία ελεύθερη χωρίς ελεύθερους πολίτες δεν υφίσταται.
Και πολιτεία χωρίς ελεύθερους πολίτες δεν είναι Δημοκρατία.

http://www.apocalypsejohn.com/

Οι άνθρωποι μετατρέπουν τη Γη σε «μοναχικό πλανήτη»

Οι άνθρωποι μετατρέπουν τη Γη σε «μοναχικό πλανήτη», γυμνό από την πλούσια βιοποικιλότητα, υποστηρίζει ο καθηγητής Εντ Γουίλσον από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών «καλπάζει» περίπου 100-1.000 φορές ταχύτερα από ότι προτού περπατήσει στη Γη ο άνθρωπος. Μέχρι το τέλος του αιώνα που διανύουμε μάλιστα, ο δρ Γουίλσον εκτιμά ότι ενδεχομένως να έχουν εξαφανιστεί τα μισά είδη ζώων και φυτών του πλανήτη.
«Δημιουργούμε έναν μοναχικό πλανήτη. Αν συνεχίσουμε μάλιστα να καταστρέφουμε τη βιόσφαιρα της Γης, ενδεχομένως να καταλήξουμε – μεταξύ άλλων - με έναν πολύ επικίνδυνο πλανήτη» αναφέρει ο ειδικός σε θέματα βιοποικιλότητας.
«Αν για παράδειγμα, σβήσουμε από τον χάρτη π.χ. όλα τα ήδη της Νότιας Αμερικής, τότε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπανόρθωτα προβλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ξεκινώντας μια καθοδική πορεία χωρίς επιστροφή».
«Ένα κατεστραμμένο περιβάλλον μπορεί να “κατοικηθεί” εκ νέου ως έναν βαθμό, αλλά αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε περίπτωση που έχουμε ξεφορτωθεί όλα τα είδη. Θα τα χάναμε για πάντα και πιστεύω ότι αυτή θα είναι και η κόψη του ξυραφιού και για την ανθρώπινη ύπαρξη επάνω στον πλανήτη» προσθέτει.
Το μνημείο των χαμένων ειδών
Ο δρ Γουίλσον, σε πρόσφατη επίσκεψή του στη Βρετανία, εγκαινίασε το πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα γύρω από το παρατηρητήριο της μαζικής εξαφάνισης των ειδών, γνωστό ως Mass Extinction Monitoring Obervatory (MEMO) το οποίο θα κατασκευαστεί στο νησί του Πόρτλαντ, στα νότια παράλια της Βρετανίας.
Πρόκειται για ένα μνημείο αφιερωμένο στα 460 είδη που έχουν εξαφανιστεί από τον πλανήτη μας κατά την τελευταία 500ετία – από το ντόντο μέχρι τον διάβολο της Τασμανίας που έχει εξαφανιστεί από την ηπειρωτική Αυστραλία και τελεί υπό εξαφάνιση στη νησιωτική Τασμανία -, το οποίο θα έχει ως στόχο την ενημέρωση του κοινού αλλά και των επιστημόνων.
«Πρέπει να λάβουμε ηθικές αποφάσεις ώστε να σταματήσει ο αφανισμός των ειδών. Σε αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η προστασία της βιόσφαιρας» τονίζει ο δρ Γουίλσον, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της βιοποικιλότητας τροπικών δασών και άλλων άγριων βιοτόπων.

 http://www.apocalypsejohn.com