Σάββατο 27 Αυγούστου 2016
Κυριακή 14 Αυγούστου 2016
Διακοπές από την κόλαση (Αναγνώστες)
Γράφει η Έρη Ψαριανού
Ξεκινάμε για διακοπές στη Σαντορίνη, εγώ και 2 φίλες. Ταιριάζουμε πολύ, εύκολοι χαρακτήρες, φίλες από το σχολείο, προοπτικές θαυμάσιες! Συν τοις άλλοις, είναι ήδη εκεί ο αδερφός μου για κάποιο αθλητικό event και θα είχαμε κι άλλη παρέα.
Έχουμε φυσικά κλείσει δωμάτιο, σε καλή περιοχή ώστε να μην θέλουμε και όχημα.
Φτάνουμε και μας οδηγούν στο δωμάτιό μας...
Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι είμαστε διατεθειμένες να κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις χάριν της διασκέδασης, αλλά όλα έχουν κι ένα όριο!
Στο μπάνιο οι πετσέτες να βρωμάνε τηγανίλα μέχρι λιποθυμίας! Λέμε ας μην ζητήσουμε άλλες, προφανώς ήταν θέμα αποθήκευσης γιατί δεν ήταν βρόμικες. Η ντουζιέρα με σκουριά και η κουρτίνα με μούχλα... Λέμε ας πάει στον άνεμο, εμβολιασμένες για τέτανο είμαστε, θα μαζέψουμε και την κουρτίνα. Βγαίνουμε το βράδυ, διασκεδάζουμε, γυρνάμε ξημερώματα και πέφτουμε ξερές με την προοπτική του πολύωρου ύπνου!
Αμ δε!! 9 το πρωί, μπαμ-μπαμ η πόρτα, ανοίγω ξεμαλλιασμένη και τι να δω;! Ο ιδιοκτήτης να μας λέει να τα μαζέψουμε και να πάμε σε άλλο δωμάτιο γιατί αυτό θα το δώσει σε μια οικογένεια τουριστών, οι οποίοι είναι ήδη έξω από την πόρτα! Μου έρχεται μια παροδική σκοτοδίνη αλλά κρατάω την ψυχραιμία μου. «Κύριε», του λέω ευγενέστατα, «δεν μας ενημερώσατε για τέτοια αλλαγή και μάλιστα τέτοια ώρα». «Δεν γίνεται κάτι άλλο», μου απαντάει με ύφος, «έχω τάξει αυτό το δωμάτιο σ´ αυτούς». Κοπέλες μόνες τώρα, πόσο να μαλώσουμε; Του λέω μόνο: «Αν ήταν άντρες εδώ, θα τόλμαγες»; «Ναι, αλλά δεν είναι», μου λέει...
«Κορίτσια μαζέψτε να φύγουμε, δεν θέλω άλλο δωμάτιο, πάμε αλλού! Ούτε φυσικά θα σου πληρώσουμε τη διανυκτέρευση μες στη βρόμα και με τέτοια ταλαιπωρία»! Κι εκεί, ο κωλόγερος, ο τραμπούκος μας λέει: «Αν δεν με πληρώσετε δεν παίρνετε πίσω τις ταυτότητές σας κι αν θέλετε φωνάξτε την αστυνομία, ξαδέρφια μου είναι»! Μπροστά σε τέτοια πρόκληση μου έρχεται να τον πνίξω, η αδικία με σκοτώνει καθώς και το θράσος του και η σιγουριά του.
Και καταλήγω στη μόνη λύση που μου απέμεινε, που δεν μου αρέσει να εκφοβίζω αλλά του άξιζε του άχρηστου! Λέω: «Εντάξει, θα σας πληρώσουμε, να φωνάξω τον αδερφό μου να μου φέρει λεφτά»... Τηλεφωνώ χωρίς να με ακούσει αυτός και λέω δυο κουβεντούλες στον αδερφό μου.
Σε περίπου 20 λεπτά καταφτάνει μια παρεούλα 4 αγοριών, φουσκωμένων και αγριεμένων (είπα ήδη ότι ήταν εκεί για αθλητικό event ) -τους βλέπει ο ξενοδόχος και τα παίζει! «Τι έγινε ρε φίλε, το παίζεις μάγκας στα κοριτσάκια; Πρώτα δίνεις βρώμικο δωμάτιο, τις πετάς έξω πρωί-πρωί και θες και λεφτά»;
Ξεροκατάπινε ο άλλος: «Ξέρετε, κι εγώ δεν μπορούσα μπλα-μπλα, δεν ήθελα να τις ταλαιπωρήσω, αλλά μπλα-μπλα».
«Λοιπόν, άκου τι θα γίνει, δεν θα πάρεις μία και θα δώσεις τώρα τις ταυτότητες των κοριτσιών. Κανονικά για την κατάσταση έπρεπε να έρθει εδώ η αστυνομία - μιας και όμως είναι ξαδέρφια σου όπως είπες, δίκιο δεν θα βρίσκαμε. Επομένως, τελείωνε χωρίς φασαρία γιατί εγώ και τα παιδιά από δω θα μείνουμε μέρες στο νησί, και καλό θα είναι να μην ξανασυναντηθούμε, ε; Τί λες κι εσύ»;
Απρόθυμα φυσικά μας έδωσε τις ταυτότητες και εξαφανιστήκαμε!
Βρήκαμε ευτυχώς άλλο δωμάτιο, με ευγενέστατους ανθρώπους και περάσαμε θαυμάσια τις υπόλοιπες μέρες μας!
http://www.athensvoice.gr
Σάββατο 13 Αυγούστου 2016
Αίνιγμα του Ιωάννη Κολώνια
Ιωάννης Κολώνιας
ΑΙΝΙΓΜΑ:
Ως μια παλάμη είναι μακρύ και βάζεται στο χέρι,
πράγμα που στο κεφάλι του μια σχισματίδα φέρει.
Έχει το άκρο μαλλιαρό, την κεφαλή του λεία·
μόνο ξερό εργάζεται, αλλιώς δεν έχει αξία.
Κινείται και στο κίνημα την ιδιότητα έχει
από τη σχισματίδα του ένα υγρόν να τρέχει.
Υγρόν όπου τον άνθρωπο στον κόσμο διαιωνίζει
- και αν τις θέλει να μου πει
ότι αυτά είναι ντροπή
θα πω αυτός πως σφάλλεται και κόσμο δε γνωρίζει.
ΛΥΣΗ: Το
όργανον δια του οποίου γίνονται γνωστοί οι ποιηταί, που ενίοτε τυγχάνει να
είναι η πέννα από πτερόν χήνας.
Σημ.: Το «Αίνιγμα» περιλαμβανόταν στο ετήσιο σατιρικό ημερολόγιο του Κολώνια, που έφερε τον τίτλο: «Του Κουτούζη Καζαμίας με ολίγας προφητείας, του χιλιοστού εννιακοσιοστού κι ενδεκάτου κι ο σκοπός του γνωστός πάνω-κάτου. Εν Ζακύνθω που λασκάρει κάθε βίδα εγκεφάλου και εκ του τυπογραφείου Μίμη του Καψοκεφάλου. 1910». «Κουτούζης» ήταν ο τίτλος της έμμετρης σατιρικής εφημερίδας που έγραφε ο Κολώνιας στη Ζάκυνθο του 1894.
http://para-tauta.blogspot.gr
Σάββατο 6 Αυγούστου 2016
Γιατί γίναμε διώκτες για τα γράμματα «Ν» και «Σ» του Ελληνικού αλφάβητου;
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το γράμμα «Ν» συντονίζει τον εγκέφαλο.
Το 1996 στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL στη Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».
Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση. Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»; Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ, (Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ)νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν»στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν! Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα; Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκουμε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα,π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας.
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη:«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει, «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του” λειπε η οπτική του ήχου». Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει».
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη ένταξη»
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και N το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά. Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά: Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμεραΦθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.
Κυριακή 17 Ιουλίου 2016
Νίκαια η Ελληνική: Η ίδρυση της από τους Φωκαείς και η επίδραση των Ελλήνων στη Νότιο Γαλλία
Σοκαρισμένη η παγκόσμια κοινή γνώμη μετά την τελευταία τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλική πόλη Νίκαια, που θρηνεί από χθές 84 τουλάχιστον αθώους ανθρώπους. Ποια είναι όμως η ιστορία της πόλης με την Ελληνική καταγωγή;
Η Νίκαια ιδρύθηκε από Έλληνες της Μασσαλίας (Φωκαείς) και ονομάστηκε έτσι για μία νίκη τότε επί των «γειτόνων» Λιγήρων ή ως επίθετο της θεάς Αρτέμιδος ή της θεάς Αθηνάς που λατρεύονταν στην μητρόπολη Μασσαλία.
Όλα ξεκίνησαν γύρω στο 600 π.Χ. όταν Έλληνες από τη Φώκαια ιδρύουν την πόλη της Μασσαλίας κοντά στην εκβολή του ποταμού Ροδανού, όπου βρίσκεται και η σημερινή πόλη της Μασσαλίας, και την Αλαλία στην ανατολική ακτή της Κορσικής, για να εξασφαλίσουν βάσεις για το εμπόριο με την Ισπανία και ακόμη μακρύτερα. Λόγω όμως της στρατηγικής θέσης της η Μασσαλία αναπτύχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες Ελληνικές αποικίες της Δυτικής Μεσογείου. Στην περιοχή αυτή, ιδιαίτερα γόνιμη για τις εμπορικές συναλλαγές, οι τολμηροί Φωκαείς συνάντησαν, προέβησαν σε εμπορικές συναλλαγές και αλληλεπίδρασαν με τους ντόπιους κελτο-λιγουριανούς πληθυσμούς. Τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής αποδεικνύουν ότι οι ντόπιοι κάτοικοι της περιοχής είχαν αναπτύξει ένα ιδιαίτερα οργανωμένο δίκτυο διανομής κρασιού από τους τοπικούς αμπελώνες, εκμεταλλευόμενοι τον Ροδανό ποταμό, ο οποίος καταλήγει στη Μεσόγειο.
Έτσι φτάνοντας περίπου το 350 π.Χ. οι Φωκαείς άποικοι, επεκτεινόμενοι προς ανατολάς και κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου ιδρύουν την Νίκαια. Άλλες πόλεις που ιδρύθηκαν από τους Φωκαείς είναι η Ολβία, Αρελάτο (το σημερινό Arles), Αγάθη, Ιεράπολη και Μόνοικο – το σημερινό Μονακό!
Κατόπιν περνάει στα χέρια των Ρωμαίων οι οποίοι την κατέλαβαν γύρω στο 50 π.Χ. Μετά για περίπου 2 αιώνες η Νίκαια μεγαλουργεί και βρίσκεται σε περίοδο μεγάλης ακμής. Μέχρι το 262 μ.Χ. που οι Γοτθοι την διαλύουν και το 860 οι Σαρακηνοί επίσης. Μετά το 900 περιήλθε στην Προβηγκία και το 1400 περίπου στη Σαβοΐα, όπου απέκτησε σημαντική ναυτική δύναμη. Το 1560 επίσημη γλώσσα γίνονται τα ιταλικά (αντί για τα λατινικά μέχρι τότε). Το 1620 γίνεται τμήμα του βασιλείου της Σαρδηνίας. Το 1543 η πόλη πολιορκείται από συνασπισμένους Γάλλους και Οθωμανούς και λεηλατείται από τον Μπαρμπαρόσα. Το 1700 εντάσσεται και πάλι στη Σαβοΐα αλλά πολιορκείται και πάλι από τους Γάλλους και γκρεμίζονται τα τείχη της. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 την ξαναπαίρνουν οι Ιταλοί. Το 1744 την παίρνουν οι Γάλλοι και η θέση τους μονιμοποιείται μέχρι το 1814, όταν ξαναεντάσσεται στη Σαρδηνία. Το 1860 με τη συνθήκη του Τορίνο, η περιοχή δόθηκε στη Γαλλία.
Η Ελληνική επίδραση
Κατά το Ρωμαίο Ιουστίνο οι Γαλάτες έμαθαν από τους Έλληνες τον πολιτισμένο τρόπο ζώης και εγκατέλειψαν τα βαρβαρικά τους έθιμα. Διδάχθηκαν επίσης την καλλιέργεια της ελιάς και του αμπελιού, να κτίζουν σπίτια και πόλεις και να τις τειχίζουν κατά το ελληνικό πρότυπο. Ακόμη από τους Έλληνες έμαθαν τους νόμους, την κοπή των νομισμάτων, το αλφάβητο και τον ελληνικό τρόπο ζωής γενικότερα. Οι Γαλάτες επηρεάστηκαν από τους Έλληνες και στην κοινωνική καθώς και στην πολιτική τους οργάνωση. Ο Γαλάτης Τρώγος Πόμπηιος ανέφερε χαρακτηριστικά για την μεγάλη επιρροή των Ελλήνων ‘‘Ως να μην είχαν πάει Έλληνες στην Γαλατία, αλλά οι Γαλάτες στην Ελλάδα’’. Τα πρόσφατα ευρήματα στην περιοχή καταδεικνύουν το μεγάλο βαθμό εξελληνισμού των Γαλατών. Οι σχέσεις μεταξύ ντόπιων, κυρίως Γαλατών και Λιγούριων, και Ελλήνων υπήρξαν φιλικές. Οι Έλληνες ενδιαφερόντουσαν για το εμπόριο, τις τέχνες και τα γράμματα και όχι την κατάκτηση περιοχών και υποδούλωση λαών στην ενδοχώρα.
Κορσική και Παρίσι – Δύο από τα πολλά Ελληνικά ονόματα
Όπως αναφέρει ο Στράβων, ‘‘κόρσα’’ σημαίνει κορυφές και από ό,τι συμπεραίνει εύκολα κανείς, το όνομα Κορσική προέρχεται από την Κορυφή-Κορφική-Κορσική. Κατά μια άλλη άποψη, το νησί οφείλει το όνομα του και πάλι σε Έλληνες από τον αρχαίο βασιλιά του νησιού Κύρνο. Ο Κύρνος ήταν γιός του Ηρακλή και έτσι έδωσε στο νησί το όνομά του. Η Κορσική είναι η αρχαία Κύρνος.
‘‘Εις μεταγενέστερους δε χρόνους, άλλοι λεμβάρχοι πάλιν, πεζεύσαντες μέχρι της Χρυσής Κλιτύος (Cote d’ or), παρέπλευσαν τον κείθεν πηγάζοντα νέον μεγάλον ποταμόν και έφθασαν μέχρι της νήσου των Παρισιών (Cite) ένθα εγκαταστάθησαν. Την νησίδα αυτήν όνομασαν Παρίσον, ως απέχουσαν από τας όχθας κατ’ ίσα περίπου διαστήματα. Συνενώσαντες δ’ αυτήν ξύλινων γεφυρών μετά των ένθεν κακείθεν τόπων, την κατέστησαν αγοράν τακτικήν των αντίπερα κατοίκων, αποκαλούντες αυτούς Παρίσιους (Parisii), καθ’ό μεταβαίνοντας και οιονεί ανήκοντας εις την Πάρισον νήσον…’’
Ο ποταμός που περικυκλώνει το νησί (Cite) των Παρισίων ονομάσθηκε Σηκουάνας:ο σηκ(ούς) ο κύκλω ανάσ(σων), προστατεύων. Στο νησί αυτό είχαν αναγείρει σηκούς (ιερά) για ήρωες και ημίθεους.
Αρχαίες ελληνικές πόλεις στην περιοχή που υπάρχουν και σήμερα
Aγάθη (Agde), Αίγιθνα (Cannes), Αθηνόπολις (Saint Tropez), Αντίπολη (Antibes), Αυενιών (Avignon), Ιερόπολις (Hyeres), Ηράκλεια (Cavalier ή Frejus), Θηλίνη (Arles), Κιθαρίστα (La Ciotat), Μασσαλία (Marseilles), Μόνοικος (Monaco), Ροδανουσία (Saint Gilles ή Trinquetaille) Ρόδο (Saint Blaise du Buis), Νίκαια (Nice), Νιμ (Nîmes), Ολβία (Saint Pierre d” Almanarre ή Cannes), Στοιχάδες Nήσοι (Hyeres Island), Ταυρόεις (Le Brusc) και Ταυροέντον (Saint Cyr Sur Mer).
Η Νίκαια σήμερα
Η σημερινή πόλη έχει πληθυσμό περίπου 350.000 κατοίκων και περιλαμβάνει την παλιά, γραφική πόλη με τους στενούς δρόμους, το λόφο Le Château, το εμπορικό λιμάνι και τη νέα πόλη, με την εντυπωσιακή προκυμαία και τη λεωφόρο Προμενάντ ντεζ Ανγκλαί (Promenade des Anglais). Κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης, χειμώνα και καλοκαίρι, είναι ο τουρισμός. Στα αξιοθέατά της περιλαμβάνονται Μουσεία, ναοί, η υπαίθρια αγορά, καθώς και το Καρναβάλι της Νίκαιας, το οποίο διεξάγεται από το 1873.
Είναι έδρα Πανεπιστημίου, Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ το λιμάνι της και το αεροδρόμιό της είναι από τα σημαντικότερα διαμετακομιστικά κέντρα της Γαλλίας.
Τρίτη 12 Ιουλίου 2016
Από τον Δαλιανίδη στον Τσίπρα
Στις ταινίες της δεκαετίας του εξήντα και του εβδομήντα το «αίσιον τέλος» –happy end ελληνιστί– είχε δύο εκδοχές. Η μία ήταν σε κέντρο διασκεδάσεως, κοινώς μπουζούκια, όπου οι ήρωες, έχοντας παραμερίσει «έχθρητες» και τσακωμούς, έπιναν και χόρευαν κάποια χορογραφία χασάπικου – ίδιες όλες και εξαιρετικά μονότονες, σαν την υπόθεση του έργου. Η δεύτερη, και η πιο ουσιαστική, ήταν τα σκαλιά κάποιας εκκλησίας όπου ο πρωταγωνιστής και επιτέλους γαμπρός, περίμενε την πρωταγωνίστρια και επιτέλους νύφη για να βαδίσουν από κοινού τον δρόμο της ευτυχίας. Από τη μια εκδοχή στην άλλη, διαγραφόταν η γεωγραφία της ψυχικής ενδοχώρας της ψωροκώσταινας. Η ζωή κινείται κάπου ανάμεσα στα μπουζούκια και στον γάμο.
Υπήρχαν και ενδιάμεσοι σταθμοί. Ενα μικροαστικό διαμέρισμα στη χειρότερη περίπτωση, και στην καλύτερη η πισίνα ενός ξενοδοχείου όπου οι ήρωες ρουφάνε με καλαμάκι κάτι ροζ υγρά και απολαμβάνουν τη ζωή τους, αφού τσακώνονται και φωνάζουν όλοι μαζί. Αυτή είναι ζωή. Τα μπουζούκια, η «αποκατάσταση», ήσαν οι φαντασιακοί στόχοι της ψωροκώσταινας. Το όνειρο πληθυσμών που είχαν μεγαλώσει στην αγροτική ή νησιωτική, και πάντως ρημαγμένη, χώρα, μετανάστευσαν στην Αθήνα για να έχουν ασανσέρ, κεντρική θέρμανση και να γλιτώσουν από την κακοφορμισμένη συνύπαρξη με ανθρώπους που μπορεί να τους γνώριζαν από πάππου προς πάππον, όμως η σφαγή του εμφυλίου τους είχε κάνει ξένους τον έναν προς τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεν κατηγορούσαν τους δε για «πράκτορες ξένων δυνάμεων». Ψυχολογικά δεν μπορούσαν να αντέξουν την αλληλοσφαγή ανάμεσα σε συγγενείς, πρώην φίλους, ή έστω γείτονες. Τα «μπουζούκια» λειτουργούσαν σαν το χυτήριο του μίσους και των κοινωνικών συγκρούσεων. Η γέννηση του λεγομένου «αρχοντορεμπέτικου» είναι σημαδιακή. Συμφιλίωσε την αστική ζωή με όσα αυτή απέρριπτε. Στις ταβέρνες ο διευθυντής υπουργείου –δεν είχε και πολλά να προσφέρει η αστική τάξη– καθόταν στο διπλανό τραπέζι με τον οικοδόμο.
Στα χρόνια της «πλουτοκώσταινας» που λέει κι ο φίλος μου Πέτρος Μάρκαρης, με τις ελάχιστες απαιτήσεις συμπεριφοράς, αλλά το μεγιστοποιημένο θράσος, η σύνθεση άλλαξε, όμως τα πρότυπα ζωής παρέμειναν σταθερά. Τα μπουζούκια, ή τα αρχοντορεμπέτικα του Χιώτη, τα αντικατέστησε η Μύκονος. Εκεί μετακόμισε η δημοκρατία της πάλαι ποτέ ταβέρνας. Η «Μύκονος» έπαψε να είναι νησί, ωραιότατο κατά τα λοιπά. Εγινε στόχος ζωής.
Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια της «πλουτοκώσταινας», δεκαετία του ενενήντα και δεκαετία του δύο χιλιάδες ώς την κατάρρευση, οι προβολές των παλιών ελληνικών ταινιών στα κανάλια σάρωναν στους δείκτες τηλεθέασης. Είναι τα χρόνια που οι ελληνικές σειρές έδειχναν φοιτητές να ζουν στην Αθήνα σε συνθήκες Καλιφόρνιας. Ποια ήταν τα πρότυπα της κοινωνικής επιτυχίας; Το «πρώτο τραπέζι πίστα», κι ας μην ήταν στα μπουζούκια, κι ας ήταν στο Remezzo, όσο για την πισίνα, αυτή δεν χρειαζόταν καν να κλείσεις ξενοδοχείο για να την βρεις. Η «αστική» Ελλάδα είχε με το μέρος της την αρχιτεκτονική της μεζονέτας. Δύο ή τρεις όροφοι, με ασανσέρ ενίοτε και πισίνα απαραίτητη για τη δεξίωση του γάμου της κόρης. Η σκηνοθεσία ήταν του Δαλιανίδη, το σενάριο όμως; Το σενάριο ήταν απλό, όπως όλα τα σενάρια του Δαλιανίδη. Οι ήρωες ήθελαν να γίνουν έγχρωμοι από ασπρόμαυροι, ακόμη και να ξυρίσουν το μουστάκι τους όπως ο Φαίδων Γεωργίτσης για χάρη της Λάσκαρη. Η «πλουτοκώσταινα» ήθελε να διώξει από πάνω της την πατίνα της «ψωροκώσταινας». Εφτιαξε πισίνες, αγόρασε χιλιάδες κυβικά, αλλά κράτησε τις σταθερές της αξίες.
Ωσπου ήρθε η κατάρρευση. Τι καταλάβαμε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης; Είπαμε ότι πλουτίσαμε ξοδεύοντας δανεικά, αλλά αναρωτηθήκαμε ποτέ αν αυτά τα δανεικά, τα είχαμε ξοδέψει με διαφορετικό τρόπο τα πράγματα σήμερα θα ήσαν διαφορετικά; Αν είχαμε φτιάξει ένα πανεπιστήμιο της προκοπής, πέντε σχολεία της προκοπής, δέκα μουσεία της προκοπής, αν είχαμε δανειστεί για να αναδείξουμε τις μοναδικές μας αρχαιότητες πώς θα ήταν η σημερινή, έστω καταχρεωμένη και πτωχευμένη χώρα; Ελάτε τώρα. Την Ελλάδα της «πλουτοκώσταινας» την σκηνοθέτησε ο Δαλιανίδης. Μια έγχρωμη καρικατούρα ζωής.
Η Ελλάδα απ’ τον Δαλιανίδη στον Τσίπρα. Η περιπέτεια μιας μικρής χώρας που έπασχε από μεγαλομανία. Οδυνηρή για πολλούς, απογοητευτική για τους περισσότερους. Η επαναφορά στην ψωροκώσταινα που επιχειρείται στηρίζεται στο γεγονός ότι και η πλουτοκώσταινα τις ίδιες αξίες προσκυνούσε. Αν πάντως η Ελλάδα θέλει να ξεφύγει από την άμοιρη μοίρα της, θα πρέπει πρώτα να ξεφύγει από το δίλημμα. Να καταλάβει ότι η έγχρωμη αρχοντοχωρατιά του Δαλιανίδη είναι η άλλη όψη του νομίσματος της ασπρόμαυρης εξαθλίωσης που μας προτείνει ο Τσίπρας.
http://www.kathimerini.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)