Το Οχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ενα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Οχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για....
τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.
Οχι στην εξαπάτηση του λαού.
Οχι στο ψέμα και στη διαφθορά.
Οχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.
Οχι στην παραβίαση του Συντάγματος.
Οχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.
Οχι στην εξόντωση των εργαζομένων.
Οχι στην ερήμωση της χώρας.
Οχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.
Και τέλος,
Οχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».
Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...
Οχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.
Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Οχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Οταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Οχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;
Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Οσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.
Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Οχι.
Εκείνοι τότε είπαν Οχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Οχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.
Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.
Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Οχι.
Το Οχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Ελληνες.
Αθήνα, 29.10.2011
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟΣ (ευτυχώς) ΧΑΡΥ ΚΛΥΝ - ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΜΠΟΥΜ ΚΑΙ ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΩ…
Tο ημερολόγιο ενός φελλού... Και ο νοών, νοήτω! @ Oι μόνοι που δεν κινδυνεύουν από τους κλέφτες, είναι οι πολιτικοί. Συνάδελφος, δεν κλέβει συνάδελφο! @Αποδεικνύεται ότι η ανυπακοή δεν είναι πλέον μόνο για τους επαναστάτες.@ ΓΑΠ:Ποτέ δεν αφήνει μια δουλειά πριν... μας αποτελειώσει... @Σαχινίδης: Φοβερό μούτρο! Mούτρο σκέτο… Iδανικό για γιαούρτωμα. Mε τέτοια φάτσα, παίρνει άλλη διάσταση το γιαούρτι… @Να μην είστε ηλίθιοι. Έχουμε τους πολιτικούς γι 'αυτό! @Nο πέιπερ και τρίχες κατσαρές... Nο πρωθυπουργός μάλιστα... Aυτό το καταλαβαίνω... @Στο 17,6% τοποθετεί η Eurostat, το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα τον Ιούλιο! Άντε σκοταδόψυχε ΓΑΠ, λίγο φόρτσα ακόμα και το πιάσαμε το 20% @Ο Γερμανός δημοσιογράφος Gabor Steingart, αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Handelsblatt» που επισκέφτηκε την Ελλάδα γράφει: «Αν ήμουν Έλληνας θα είχα μηνύσει τους διασώστες μου και θα κατέβαινα Σύνταγμα!» Αν ήσουν μ@^&#@ς καναπεδάτος Έλληνας θα έκανες ότι κάνουν οι περισσότεροι από εμάς… Θα έπαιζες το πουλί σου @Άλλο κουλοχέρης και άλλο κοψοχέρης… @Που φτάσαμε! Να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις στους δρόμους... Ακόμα και οι κακοποιοί κυκλοφοράνε δύο-δύο! @Φίλε Φάκτορα, αν έχασες το cd με τα καλύτερά μου, μη στενοχωριέσαι, θα σου το κάνω δώρο εγώ μαζί με τις δηλώσεις Βαρβιτσιώτη… @Πρωτοβουλίες ζήτησε από τον πρόεδρο της δημοκρατίας ο Τσίπρας κι εκείνος του απάντησε, «πριτς» @Προσοχή: αποφύγετε το ζάπινγκ στην tv σήμερα το βράδυ! Έτσι και πέσετε πάνω στο Μητσοτάκη η γκαντεμιά θα σας κυνηγάει όλο το Νοέμβριο… @Tις προάλλες Πάγκαλος ήθελε να πάει με πλοίο στην Kρήτη. H μόνη θέση που βρήκε ήταν στο γκαράζ του πλοίου… με τα τριαξονικά! @Δε λέω ότι ο Γιωργάκης λέει ψέματα, αλλά όταν λέει καλημέρα στους δημοσιογράφους, αμέσως, αυτοί τηλεφωνούν στην EMY για να το επιβεβαιώσουν @Αλαφούζο την επόμενη φορά που θα ξεθάψεις τον Μητσοτάκη ειδοποίησέ μας όσο γίνεται πιο νωρίς να κρεμάσουμε στις εξώπορτα καμιά πλεξούδα σκόρδα… @Χαμός γίνεται με την εγκληματικότητα. Ένας κουκουλοφόρος λήστεψε μια τράπεζα κι όπως έφευγε με τα λεφτά σε μια σακούλα, τον λήστεψαν! @Tο μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σε λίγο θα είναι το ισοζύγιο… φαγητών! @Αν ήμουν ο Βενιζέλος θα ευχόμουν το κουτί της Πανδώρας να είχε καλύτερη κλειδαριά… @Αν οι Έλληνες θέλουν να έχουν αυτά που δεν έχουν, πρέπει να κάνουν αυτά που δεν κάνουν... @Οι καβάφηδες των γηπέδων οργιάσανε… Παραθέτω το σλόγκαν από το πανό που αναρτήθηκε το Στάδιο Καραϊσκάκη, «50% κούρεμα κάντε σε κάνα γίδι, από εμάς θα πάρετε μονάχα ένα αρχίδι»
Αναρτήθηκε από .Harry Klynn στις 18:28 0 σχόλια
http://harryklynn.blogspot.com/
Αναρτήθηκε από .Harry Klynn στις 18:28 0 σχόλια
http://harryklynn.blogspot.com/
Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011
Οι Έλληνες διαννοούμενοι τότε…Τώρα; - Γιάννης Φαίλτωρ
Λίγες μέρες μετά την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου μερικοί Έλληνες διανοούμενοι υπέγραψαν την ακόλουθη διαμαρτυρία η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Ελλάς» στις 10 Νοεμβρίου 1940:
««Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμήν της. Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας, την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης, με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας.
Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρις ενός. Σ’ αυτό τον άνισο σκληρότατο αλλά πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζη κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, να ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες και άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεση: Ότι αγωνιζόμεθα για την σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας.
Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε μας τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν’ απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου και να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθεια τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, το κήρυγμα, την άμεση επίδρασι, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για ένα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξει τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που γνώρισε ως τώρα ο κόσμος.»
Προσέξτε ποιοι υπογράφουν
Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης.
Στις μέρες μας οι εν Ελλάδι mainstream «διαννοούμενοι» έχουν άλλες ασχολίες. Δεν ασχολούνται με «αφόρητα παρωχημένους πατριωτισμούς» και τα τοιαύτα.
http://www.antinews.gr
««Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμήν της. Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας, την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης, με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας.
Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρις ενός. Σ’ αυτό τον άνισο σκληρότατο αλλά πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζη κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, να ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες και άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεση: Ότι αγωνιζόμεθα για την σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας.
Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε μας τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν’ απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου και να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθεια τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, το κήρυγμα, την άμεση επίδρασι, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για ένα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξει τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που γνώρισε ως τώρα ο κόσμος.»
Προσέξτε ποιοι υπογράφουν
Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης.
Στις μέρες μας οι εν Ελλάδι mainstream «διαννοούμενοι» έχουν άλλες ασχολίες. Δεν ασχολούνται με «αφόρητα παρωχημένους πατριωτισμούς» και τα τοιαύτα.
http://www.antinews.gr
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
Η σημερινή πραγματικότητα στη Χώρα, οι φταίχτες και η ελπίδα. - του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου
1. Η πραγματικότητα μπροστά στην οποία βρίσκεται σήμερα η Χώρα είναι με απλά λόγια η εξής:
- Οι γνωστές δανειακές συμφωνίες μας με τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ περιλαμβάνουν όρους/υποχρεώσεις, που οι δανειστές μας επέβαλαν τελικά, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη σύναψή τους, και που η κυβέρνηση αποδέχτηκε αναγκαστικά, αφού ο δανεισμός μας από τις αγορές ήταν αδύνατος.
- Το ότι κάποιοι από του όρους αυτούς μπορεί να μην είναι οι «πρέποντες» (όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αναλυτές) δεν έχει καμιά πρακτική σημασία, από τη στιγμή που εκείνοι που τους επιβάλουν επιμένουν στην τήρησή τους και εμείς δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση δανεισμού.
Εξ’ άλλου, αφού το τι είναι οικονομικά «πρέπον» για μια δεδομένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο δεν είναι ποτέ σίγουρο εκ των προτέρων (ως γνωστό, η οικονομική επιστήμη είναι μια «μη ακριβής» επιστήμη), είναι προτιμότερο να δεχόμαστε τις υποδείξεις συγκροτημένων υπεύθυνων οργάνων παρά εκείνες των πολυπληθών –σοβαρών ή γραφικών– αναλυτών (πολύ περισσότερο αν τα όργανα αυτά με τις υποδείξεις τους διακινδυνεύουν και δικά τους κεφάλαια).
- Καμιά κυβέρνηση, είτε η σημερινή είτε οποιαδήποτε άλλη (μετά από εκλογές ή μέσα από τη σημερινή Βουλή, από πολιτικούς ή τεχνοκράτες) δεν μπορεί, όσο βρισκόμαστε εκτός αγορών, να ασκήσει οικονομική πολιτική με την οποία δεν συμφωνούν οι δανειστές μας.
- Ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας θα έχουμε μόνο όταν υπάρξουν οι γνωστές προϋποθέσεις: δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για επενδύσεις, ευνομία, αύξηση παραγωγικότητας, μείωση γραφειοκρατίας...
- Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε.
- Το βιωτικό μας επίπεδο αναγκαστικά θα μειωθεί σοβαρά τα επόμενα αρκετά χρόνια.
2. Και ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, οι πολιτικές, μιντιακές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, που έφεραν τη Χώρα στο σημερινό της χάλι, συνεχίζουν και σήμερα να συμπεριφέρονται με ανεύθυνο και ιδιοτελή τρόπο.
α) Τα δύο κόμματα εξουσίας, αντί να δεχτούν ότι και τα δύο έβλαψαν εξ’ ίσου την Ελλάδα (για να λήξει τουλάχιστον έτσι η ανούσια και βλαπτική παρελθοντολογία), ρίχνουν τις ευθύνες το ένα στο άλλο, ενώ όλοι μας ξέρουμε πως:
- Δεν υπάρχει κακό που έκανε στον τόπο το ένα κόμμα που να μην το έκανε και το άλλο.
- Μαζί «τα φάγανε», μαζί διέλυσαν την παιδεία, την υγεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δημόσια ασφάλεια, την οικονομία, τα πάντα.
- Μαζί «δεν ήθελαν» την πάταξη της φοροδιαφυγής (όπως από τηλεοράσεως έχουν πει οι Γ. Φλωρίδης και Στ. Μάνος).
- Μαζί εξέθρεψαν τη διαφθορά, ανάπτυξαν τις πελατειακές σχέσεις, ανέχθηκαν την επικυριαρχία των μίντια, έκαναν καθεστώς την ανομία...
- Μαζί καταβαράθρωσαν την αξιοπιστία της Χώρας στο εξωτερικό.
Το κυβερνών κόμμα, δυο χρόνια τώρα, είτε κωλυσιεργεί να πάρει τα μέτρα που το ίδιο συμφώνησε με την Ευρώπη και το ΔΝΤ είτε τα νοθεύει, με συνέπεια να μειώνεται σταθερά η αξιοπιστία της Χώρας, να χειροτερεύει η οικονομική της κατάσταση και να απαιτούνται συνεχώς δυσμενέστερα μέτρα.
Η μείζων αντιπολίτευση μας υπόσχεται πως, ως αυτοδύναμη κυβέρνηση (μετά από μια ή δυο εκλογές), θα ανατρέψει τις συμφωνίες με «αναδιαπραγμάτευση», πείθοντας τους δανειστές μας (τα δεκάξι κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ) να αλλάξουν τις αποφάσεις τους και να δεχτούν το δικό της «μείγμα» μέτρων (Ζάππειο 2 κ.λ.π.) που μέχρι σήμερα σταθερά απορρίπτουν.
β) Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, με τους υπαλλήλους τους μεγαλοδημοσιογράφους (οι οποίοι, ομολογουμένως, δείχνουν αξιοζήλευτη μεταξύ τους ομοφωνία) αντί ενημέρωσης προσφέρουν σύγχυση, με αντιφατικές, αοριστόλογες, στο πόδι «αναλύσεις» και «σχόλια» και ερεθίζουν το θυμικό των τηλεθεατών, με λαϊκίστικα συνθήματα, κραυγές και οιμωγές, απρεπείς χαρακτηρισμούς ξένων ηγετών...
γ) Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, με την ανοχή ή την ενθάρρυνση των πολιτικών και των ΜΜΕ, έχουν μετατρέψει το νόμιμο, και τίμιο, δικαίωμα στην απεργία (αποχή από την εργασία) σε παράνομη πράξη εκδίκησης κατά της κοινωνίας (καταλήψεις κτιρίων και εγκαταστάσεων, αποκλεισμούς δρόμων με φορτηγά, τρακτέρ, βυτιοφόρα κ.τ.τ.), με το «επιχείρημα»: «νόμος είναι το δίκιο του απεργού» (λησμονώντας πού μας οδήγησε, πριν από μερικές δεκαετίες, ένα παρόμοιο «επιχείρημα»: «νόμος είναι η σωτηρία της πατρίδας»).
3. Υπάρχει ελπίδα οι πολιτικοί μας να πράξουν σήμερα ό,τι δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να πράξουν τόσες δεκαετίες;
- να πετύχουν την εφαρμογή όσων θα συμφωνήσουν με την Ευρώπη και το ΔΝΤ;
- να κατανείμουν τα βάρη που θα επιβληθούν με δίκαιο τρόπο (Με την ποσοστιαία μείωση του εισοδήματος να αυξάνεται ανάλογα με το ύψος του. Για παράδειγμα, αν το ετήσιο εισόδημα των 15.000 ευρώ μειώνεται κατά 20%, εκείνο των 150.000 ευρώ να μειώνεται κατά 60%);
- να εξαλείψουν επί τέλους το αίσχος της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, που, εκτός απ’ τις καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία μας, έχει διεθνώς ντροπιάσει τη χώρα μας; («πρώτη φορά βλέπω σε μια χώρα να κυκλοφορεί τόσος πλούτος, ο πλούτος αυτός να μην πληρώνει φόρους και κανείς να μην κάνει τίποτα!», μας πέταξε κατάμουτρα ένας του ΔΝΤ).
- να δώσουν το παράδειγμα (με τη μείωση του αριθμού βουλευτών, την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και των προνομίων, τη μείωση αποδοχών κ.λ.π);
4. Ελπίδα θα υπάρξει, μόνο αν οι έλληνες πολιτικοί εξαναγκασθούν από τους δανειστές μας, Ευρώπη και ΔΝΤ, να εφαρμόζουν όσα συμφωνούν.
Ο εξαναγκασμός αυτός αποτελεί, δυστυχώς, τη μόνη ελπίδα σήμερα για να αποκτήσουμε μια σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ένα «κράτος του Νόμου» για όλους .
Από ένα τέτοιο εξαναγκασμό ούτε εμείς οι πολλοί ούτε η «εθνική κυριαρχία» έχουμε να χάσουμε τίποτε. Εκείνοι που θα χάσουν είναι οι λίγοι της πάσης μορφής αμαρτωλής εξουσίας...
http://www.antilogoi.gr/
- Οι γνωστές δανειακές συμφωνίες μας με τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ περιλαμβάνουν όρους/υποχρεώσεις, που οι δανειστές μας επέβαλαν τελικά, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη σύναψή τους, και που η κυβέρνηση αποδέχτηκε αναγκαστικά, αφού ο δανεισμός μας από τις αγορές ήταν αδύνατος.
- Το ότι κάποιοι από του όρους αυτούς μπορεί να μην είναι οι «πρέποντες» (όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αναλυτές) δεν έχει καμιά πρακτική σημασία, από τη στιγμή που εκείνοι που τους επιβάλουν επιμένουν στην τήρησή τους και εμείς δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση δανεισμού.
Εξ’ άλλου, αφού το τι είναι οικονομικά «πρέπον» για μια δεδομένη χώρα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο δεν είναι ποτέ σίγουρο εκ των προτέρων (ως γνωστό, η οικονομική επιστήμη είναι μια «μη ακριβής» επιστήμη), είναι προτιμότερο να δεχόμαστε τις υποδείξεις συγκροτημένων υπεύθυνων οργάνων παρά εκείνες των πολυπληθών –σοβαρών ή γραφικών– αναλυτών (πολύ περισσότερο αν τα όργανα αυτά με τις υποδείξεις τους διακινδυνεύουν και δικά τους κεφάλαια).
- Καμιά κυβέρνηση, είτε η σημερινή είτε οποιαδήποτε άλλη (μετά από εκλογές ή μέσα από τη σημερινή Βουλή, από πολιτικούς ή τεχνοκράτες) δεν μπορεί, όσο βρισκόμαστε εκτός αγορών, να ασκήσει οικονομική πολιτική με την οποία δεν συμφωνούν οι δανειστές μας.
- Ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας θα έχουμε μόνο όταν υπάρξουν οι γνωστές προϋποθέσεις: δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για επενδύσεις, ευνομία, αύξηση παραγωγικότητας, μείωση γραφειοκρατίας...
- Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε.
- Το βιωτικό μας επίπεδο αναγκαστικά θα μειωθεί σοβαρά τα επόμενα αρκετά χρόνια.
2. Και ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, οι πολιτικές, μιντιακές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, που έφεραν τη Χώρα στο σημερινό της χάλι, συνεχίζουν και σήμερα να συμπεριφέρονται με ανεύθυνο και ιδιοτελή τρόπο.
α) Τα δύο κόμματα εξουσίας, αντί να δεχτούν ότι και τα δύο έβλαψαν εξ’ ίσου την Ελλάδα (για να λήξει τουλάχιστον έτσι η ανούσια και βλαπτική παρελθοντολογία), ρίχνουν τις ευθύνες το ένα στο άλλο, ενώ όλοι μας ξέρουμε πως:
- Δεν υπάρχει κακό που έκανε στον τόπο το ένα κόμμα που να μην το έκανε και το άλλο.
- Μαζί «τα φάγανε», μαζί διέλυσαν την παιδεία, την υγεία, τη δημόσια διοίκηση, τη δημόσια ασφάλεια, την οικονομία, τα πάντα.
- Μαζί «δεν ήθελαν» την πάταξη της φοροδιαφυγής (όπως από τηλεοράσεως έχουν πει οι Γ. Φλωρίδης και Στ. Μάνος).
- Μαζί εξέθρεψαν τη διαφθορά, ανάπτυξαν τις πελατειακές σχέσεις, ανέχθηκαν την επικυριαρχία των μίντια, έκαναν καθεστώς την ανομία...
- Μαζί καταβαράθρωσαν την αξιοπιστία της Χώρας στο εξωτερικό.
Το κυβερνών κόμμα, δυο χρόνια τώρα, είτε κωλυσιεργεί να πάρει τα μέτρα που το ίδιο συμφώνησε με την Ευρώπη και το ΔΝΤ είτε τα νοθεύει, με συνέπεια να μειώνεται σταθερά η αξιοπιστία της Χώρας, να χειροτερεύει η οικονομική της κατάσταση και να απαιτούνται συνεχώς δυσμενέστερα μέτρα.
Η μείζων αντιπολίτευση μας υπόσχεται πως, ως αυτοδύναμη κυβέρνηση (μετά από μια ή δυο εκλογές), θα ανατρέψει τις συμφωνίες με «αναδιαπραγμάτευση», πείθοντας τους δανειστές μας (τα δεκάξι κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ) να αλλάξουν τις αποφάσεις τους και να δεχτούν το δικό της «μείγμα» μέτρων (Ζάππειο 2 κ.λ.π.) που μέχρι σήμερα σταθερά απορρίπτουν.
β) Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, με τους υπαλλήλους τους μεγαλοδημοσιογράφους (οι οποίοι, ομολογουμένως, δείχνουν αξιοζήλευτη μεταξύ τους ομοφωνία) αντί ενημέρωσης προσφέρουν σύγχυση, με αντιφατικές, αοριστόλογες, στο πόδι «αναλύσεις» και «σχόλια» και ερεθίζουν το θυμικό των τηλεθεατών, με λαϊκίστικα συνθήματα, κραυγές και οιμωγές, απρεπείς χαρακτηρισμούς ξένων ηγετών...
γ) Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, με την ανοχή ή την ενθάρρυνση των πολιτικών και των ΜΜΕ, έχουν μετατρέψει το νόμιμο, και τίμιο, δικαίωμα στην απεργία (αποχή από την εργασία) σε παράνομη πράξη εκδίκησης κατά της κοινωνίας (καταλήψεις κτιρίων και εγκαταστάσεων, αποκλεισμούς δρόμων με φορτηγά, τρακτέρ, βυτιοφόρα κ.τ.τ.), με το «επιχείρημα»: «νόμος είναι το δίκιο του απεργού» (λησμονώντας πού μας οδήγησε, πριν από μερικές δεκαετίες, ένα παρόμοιο «επιχείρημα»: «νόμος είναι η σωτηρία της πατρίδας»).
3. Υπάρχει ελπίδα οι πολιτικοί μας να πράξουν σήμερα ό,τι δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να πράξουν τόσες δεκαετίες;
- να πετύχουν την εφαρμογή όσων θα συμφωνήσουν με την Ευρώπη και το ΔΝΤ;
- να κατανείμουν τα βάρη που θα επιβληθούν με δίκαιο τρόπο (Με την ποσοστιαία μείωση του εισοδήματος να αυξάνεται ανάλογα με το ύψος του. Για παράδειγμα, αν το ετήσιο εισόδημα των 15.000 ευρώ μειώνεται κατά 20%, εκείνο των 150.000 ευρώ να μειώνεται κατά 60%);
- να εξαλείψουν επί τέλους το αίσχος της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, που, εκτός απ’ τις καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία μας, έχει διεθνώς ντροπιάσει τη χώρα μας; («πρώτη φορά βλέπω σε μια χώρα να κυκλοφορεί τόσος πλούτος, ο πλούτος αυτός να μην πληρώνει φόρους και κανείς να μην κάνει τίποτα!», μας πέταξε κατάμουτρα ένας του ΔΝΤ).
- να δώσουν το παράδειγμα (με τη μείωση του αριθμού βουλευτών, την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και των προνομίων, τη μείωση αποδοχών κ.λ.π);
4. Ελπίδα θα υπάρξει, μόνο αν οι έλληνες πολιτικοί εξαναγκασθούν από τους δανειστές μας, Ευρώπη και ΔΝΤ, να εφαρμόζουν όσα συμφωνούν.
Ο εξαναγκασμός αυτός αποτελεί, δυστυχώς, τη μόνη ελπίδα σήμερα για να αποκτήσουμε μια σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ένα «κράτος του Νόμου» για όλους .
Από ένα τέτοιο εξαναγκασμό ούτε εμείς οι πολλοί ούτε η «εθνική κυριαρχία» έχουμε να χάσουμε τίποτε. Εκείνοι που θα χάσουν είναι οι λίγοι της πάσης μορφής αμαρτωλής εξουσίας...
http://www.antilogoi.gr/
Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011
Αντώνης Μανιτάκης - Ανάµεσα στην Ευρώπη και στη µοναξιά
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς περιορισµένης δηµοσιονοµικής κυριαρχίας και ότι τελεί, για την ακρίβεια, υπό καθεστώς αυστηρής, ευρωπαϊκής, δηµοσιονοµικής επιτήρησης, λόγω υπερβολικού δηµόσιου χρέους και δηµοσιονοµικού ελλείµµατος. Oπως είναι, επίσης, γεγονός αναµφισβήτητο ότι η δανειακή εξάρτηση της Ελλάδας τόσο από τους ιδιώτες-δανειστές της (από τις αγορές) όσο και από τους δηµόσιους διεθνείς δανειστές της (χώρες ευρωζώνης και ∆ΝΤ) συνεπάγεται, αναπόφευκτα, σοβαρούς, πραγµατικούς, περιορισµούς στην άσκηση της κυριαρχίας της.
Γι’ αυτό και δεν βλέπω τι χειρότερο και τι επαχθέστερο από αυτό που ζούµε εδώ και δύο χρόνια πρόκειται να φέρουν στη χώρα µας η προαναγγελθείσα τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών στις 23 Οκτωβρίου και η εγκαθίδρυση ενδεχοµένως ενός υπουργού των Οικονοµικών στην ΕΕ, καθώς και ενός είδους αυστηρής προληπτικής και κατασταλτικής επιτήρησης της δηµοσιονοµικής πολιτικής και του προϋπολογισµού των χωρών, ειδικά των υπερχρεωµένων όπως η δική µας. ∆ιότι, αλήθεια, τι προέχει, εκεί που φτάσαµε σήµερα, και τι είναι πιο σηµαντικό για την ίδια την ταπεινωµένη κυριαρχία µας και την εθνική µας υπερηφάνεια: η αποφυγή περιορισµών στην εθνική µας κυριαρχία ή η µακροπρόθεσµη απεξάρτηση της οικονοµίας µας από τα δόκανα των αγορών και από τις ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών µας; Τι να την κάνω την απόλυτη εξουσία αυτοπροσδιορισµού της συλλογικής µου µοίρας, όταν δεν µπορώ και δεν ξέρω να τη διαχειριστώ µόνος µου; Και γιατί συνιστά απεµπόληση της εθνικής µας κυριαρχίας η αποδοχή περιορισµών στη δηµοσιονοµική µας κυριαρχία, όταν οι περιορισµοί αυτοί αντισταθµίζονται από τη συµµετοχή µας, στο µέτρο των δυνάµεών µας, στην άσκηση µιας συλλογικής και επιµερισµένης οικονοµικής κυριαρχίας σε ένα ευρύτερο οικονοµικό σύνολο, όπως είναι η ευρωζώνη; Τι υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσµατικότερα την εθνική ανεξαρτησία µας – αφού περί αυτού συνεχώς τυρβάζουµε: η επιδίωξη της οικονοµικής ισχύος και ευρωστίας της χώρας µας µέσα στην Ευρώπη υπό την κηδεµονία έστω της πανίσχυρης Γερµανίας ή η παράδοσή της µόνης και έρηµης, αλλά εθνικά υπερήφανης, στη βορά των ανεξέλεγκτων αγορών;
Αυτό που λησµονούµε είναι ότι όταν ενταχθήκαµε, πριν από δέκα χρόνια στην ΟΝΕ, και δεχθήκαµε ως νόµισµα το ευρώ, αποδεχθήκαµε την οριστική εκχώρηση και άρα απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας. Μαζί εποµένως µε την κατάργηση της δραχµής, ως εθνικού νοµίσµατος, συµβόλου εθνικής κυριαρχίας, απωλέσαµε και τη δυνατότητα, νοµική και πραγµατική, να ασκούµε δική µας νοµισµατική πολιτική, δηλαδή εθνική πολιτική τιµών και εισοδηµάτων, καθώς και συναλλαγµατική πολιτική µε τη δυνατότητα υποτίµησης ή ανατίµησης της δραχµής. Λίγοι είχαν κλάψει τότε για τη θυσία της δραχµής µπροστά στα ασύγκριτα µεγαλύτερα από την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας προσδοκώµενα οικονοµικά οφέλη.
Παράλληλα όµως µε την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας είχαµε αποδεχθεί, ως χώρα, µέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών, και περιορισµούς στην άσκηση της δηµοσιονοµικής µας κυριαρχίας και είχαµε αναλάβει, επιπλέον, τη δέσµευση να συντονίζουµε την οικονοµική µας πολιτική µε εκείνη των άλλων χωρών της ΕΕ. Τέλος, µε την αποδοχή του Ευρωπαϊκού Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης από τα τέλη ήδη της δεκαετίας του ’90 είχαµε αναλάβει από τότε διεθνή, συµβατική υποχρέωση να τηρούµε οικονοµική πολιτική λιτότητας και µειωµένου ελλείµµατος.
Ολα αυτά συνιστούσαν βέβαια και επέφεραν σοβαρούς, νοµικούς, περιορισµούς σε αυτό που καταχρηστικά ονοµάζουµε «οικονοµική κυριαρχία». Φαίνεται πως τα είχαµε ξεχάσει όταν ήλθε η τρόικα και µας εξανάγκασε να κάνουµε βίαια και ανάλγητα όσα δεν κάναµε χρόνια τώρα ως µέλη της ευρωζώνης. Η Ελλάδα δεν είναι σήµερα, τυπικά, λιγότερο κυρίαρχη από όσο ήταν τότε που µπήκε στην ΟΝΕ και κύρωνε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, εκχωρώντας τη νοµισµατική και δηµοσιονοµικής της κυριαρχία.
Αλλά και αν γυρίζαµε ακόµη πιο πίσω και συγκρίναµε τη νοµισµατική κυριαρχία που είχε η Ελλάδα ή θα είχε η ίδια ως χώρα της δραχµής µε αυτήν που έχει ως µέλος του ευρώ, πιστεύω πως σίγουρα η νοµισµατική «συγκυριαρχία» που ασκεί σήµερα µέσα στην ΟΝΕ, έστω και περιορισµένη πραγµατικά, λόγω της µικρής της ισχύος και της υπερχρέωσής της, είναι ασύγκριτα ισχυρότερη από εκείνη που είχε ή που θα είχε ή θα έχει αν, ο µη γένοιτο, επιστρέψει στην κυριαρχία του εθνικού νοµίσµατος.
Ας αποφασίσουµε, επιτέλους, τι προτιµάµε: µια ρακένδυτη ουσιαστικά αλλά πλήρη τυπικά κυριαρχία ή µια ανθηρή οικονοµικά αλλά περιορισµένη τυπικά κυριαρχία.
Ξέρω ότι το ιδεώδες θα ήταν να µη χρειαζόταν να απαντήσουµε σε αυτό το δίληµµα. Αυτό όµως προϋποθέτει την ιστορική προοπτική µιας άλλης Ευρώπης µε ριζικά διαφορετική οικονοµική πολιτική. Μια άλλη νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική, η οποία δεν είναι όµως δυνατόν να επιτευχθεί παρά µόνον αν συντονιστούν και συνεργήσουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης. Η ριζική αλλαγή της οικονοµικής πολιτικής είναι το ζητούµενο και επιδιωκόµενο, µόνο που αυτή δεν µπορεί πια να επιτευχθεί, όπως τη δεκαετία του ’60, σε εθνικό επίπεδο αλλά µόνο σε ευρωπαϊκό. Αυτός είναι ο ορίζοντας της εθνικής µας µοίρας. Ας το συνειδητοποιήσουµε, αν θέλουµε να είµαστε, πράγµατι, κύριοι της µοίρας µας. Εχουµε να επιλέξουµε ανάµεσα σε µια µοναχική και ρακένδυτη εθνική κυριαρχία και σε µια περιορισµένη συγκυριαρχίαστην Ευρώπη.
Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι καθηγητής του Συνταγματικού uni0394ικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
http://www.tovima.gr
Γι’ αυτό και δεν βλέπω τι χειρότερο και τι επαχθέστερο από αυτό που ζούµε εδώ και δύο χρόνια πρόκειται να φέρουν στη χώρα µας η προαναγγελθείσα τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών στις 23 Οκτωβρίου και η εγκαθίδρυση ενδεχοµένως ενός υπουργού των Οικονοµικών στην ΕΕ, καθώς και ενός είδους αυστηρής προληπτικής και κατασταλτικής επιτήρησης της δηµοσιονοµικής πολιτικής και του προϋπολογισµού των χωρών, ειδικά των υπερχρεωµένων όπως η δική µας. ∆ιότι, αλήθεια, τι προέχει, εκεί που φτάσαµε σήµερα, και τι είναι πιο σηµαντικό για την ίδια την ταπεινωµένη κυριαρχία µας και την εθνική µας υπερηφάνεια: η αποφυγή περιορισµών στην εθνική µας κυριαρχία ή η µακροπρόθεσµη απεξάρτηση της οικονοµίας µας από τα δόκανα των αγορών και από τις ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών µας; Τι να την κάνω την απόλυτη εξουσία αυτοπροσδιορισµού της συλλογικής µου µοίρας, όταν δεν µπορώ και δεν ξέρω να τη διαχειριστώ µόνος µου; Και γιατί συνιστά απεµπόληση της εθνικής µας κυριαρχίας η αποδοχή περιορισµών στη δηµοσιονοµική µας κυριαρχία, όταν οι περιορισµοί αυτοί αντισταθµίζονται από τη συµµετοχή µας, στο µέτρο των δυνάµεών µας, στην άσκηση µιας συλλογικής και επιµερισµένης οικονοµικής κυριαρχίας σε ένα ευρύτερο οικονοµικό σύνολο, όπως είναι η ευρωζώνη; Τι υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσµατικότερα την εθνική ανεξαρτησία µας – αφού περί αυτού συνεχώς τυρβάζουµε: η επιδίωξη της οικονοµικής ισχύος και ευρωστίας της χώρας µας µέσα στην Ευρώπη υπό την κηδεµονία έστω της πανίσχυρης Γερµανίας ή η παράδοσή της µόνης και έρηµης, αλλά εθνικά υπερήφανης, στη βορά των ανεξέλεγκτων αγορών;
Αυτό που λησµονούµε είναι ότι όταν ενταχθήκαµε, πριν από δέκα χρόνια στην ΟΝΕ, και δεχθήκαµε ως νόµισµα το ευρώ, αποδεχθήκαµε την οριστική εκχώρηση και άρα απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας. Μαζί εποµένως µε την κατάργηση της δραχµής, ως εθνικού νοµίσµατος, συµβόλου εθνικής κυριαρχίας, απωλέσαµε και τη δυνατότητα, νοµική και πραγµατική, να ασκούµε δική µας νοµισµατική πολιτική, δηλαδή εθνική πολιτική τιµών και εισοδηµάτων, καθώς και συναλλαγµατική πολιτική µε τη δυνατότητα υποτίµησης ή ανατίµησης της δραχµής. Λίγοι είχαν κλάψει τότε για τη θυσία της δραχµής µπροστά στα ασύγκριτα µεγαλύτερα από την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας προσδοκώµενα οικονοµικά οφέλη.
Παράλληλα όµως µε την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας είχαµε αποδεχθεί, ως χώρα, µέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών, και περιορισµούς στην άσκηση της δηµοσιονοµικής µας κυριαρχίας και είχαµε αναλάβει, επιπλέον, τη δέσµευση να συντονίζουµε την οικονοµική µας πολιτική µε εκείνη των άλλων χωρών της ΕΕ. Τέλος, µε την αποδοχή του Ευρωπαϊκού Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης από τα τέλη ήδη της δεκαετίας του ’90 είχαµε αναλάβει από τότε διεθνή, συµβατική υποχρέωση να τηρούµε οικονοµική πολιτική λιτότητας και µειωµένου ελλείµµατος.
Ολα αυτά συνιστούσαν βέβαια και επέφεραν σοβαρούς, νοµικούς, περιορισµούς σε αυτό που καταχρηστικά ονοµάζουµε «οικονοµική κυριαρχία». Φαίνεται πως τα είχαµε ξεχάσει όταν ήλθε η τρόικα και µας εξανάγκασε να κάνουµε βίαια και ανάλγητα όσα δεν κάναµε χρόνια τώρα ως µέλη της ευρωζώνης. Η Ελλάδα δεν είναι σήµερα, τυπικά, λιγότερο κυρίαρχη από όσο ήταν τότε που µπήκε στην ΟΝΕ και κύρωνε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, εκχωρώντας τη νοµισµατική και δηµοσιονοµικής της κυριαρχία.
Αλλά και αν γυρίζαµε ακόµη πιο πίσω και συγκρίναµε τη νοµισµατική κυριαρχία που είχε η Ελλάδα ή θα είχε η ίδια ως χώρα της δραχµής µε αυτήν που έχει ως µέλος του ευρώ, πιστεύω πως σίγουρα η νοµισµατική «συγκυριαρχία» που ασκεί σήµερα µέσα στην ΟΝΕ, έστω και περιορισµένη πραγµατικά, λόγω της µικρής της ισχύος και της υπερχρέωσής της, είναι ασύγκριτα ισχυρότερη από εκείνη που είχε ή που θα είχε ή θα έχει αν, ο µη γένοιτο, επιστρέψει στην κυριαρχία του εθνικού νοµίσµατος.
Ας αποφασίσουµε, επιτέλους, τι προτιµάµε: µια ρακένδυτη ουσιαστικά αλλά πλήρη τυπικά κυριαρχία ή µια ανθηρή οικονοµικά αλλά περιορισµένη τυπικά κυριαρχία.
Ξέρω ότι το ιδεώδες θα ήταν να µη χρειαζόταν να απαντήσουµε σε αυτό το δίληµµα. Αυτό όµως προϋποθέτει την ιστορική προοπτική µιας άλλης Ευρώπης µε ριζικά διαφορετική οικονοµική πολιτική. Μια άλλη νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική, η οποία δεν είναι όµως δυνατόν να επιτευχθεί παρά µόνον αν συντονιστούν και συνεργήσουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης. Η ριζική αλλαγή της οικονοµικής πολιτικής είναι το ζητούµενο και επιδιωκόµενο, µόνο που αυτή δεν µπορεί πια να επιτευχθεί, όπως τη δεκαετία του ’60, σε εθνικό επίπεδο αλλά µόνο σε ευρωπαϊκό. Αυτός είναι ο ορίζοντας της εθνικής µας µοίρας. Ας το συνειδητοποιήσουµε, αν θέλουµε να είµαστε, πράγµατι, κύριοι της µοίρας µας. Εχουµε να επιλέξουµε ανάµεσα σε µια µοναχική και ρακένδυτη εθνική κυριαρχία και σε µια περιορισµένη συγκυριαρχίαστην Ευρώπη.
Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι καθηγητής του Συνταγματικού uni0394ικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
http://www.tovima.gr
Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011
Αποκάλυψη: Ο Γιώργος Παπανδρέου και η αμερικανική υπηκοότητα!
Αναρωτιέμαι πόσο πιο παράνομη μπορεί να είναι μια κυβέρνηση την στιγμή που ο ίδιος της ο πρωθυπουργός κατέχει ΠΑΡΑΝΟΜΑ το ύψιστο αυτό αξίωμα! Διαβάστε την ανάλυση που βρήκα στο www.diavatirio.com και θα καταλάβετε.
Μου ζητήθηκε πρόσφατα να αναλύσω το θέμα της αμερικανικής ιθαγένειας του Γιώργου Παπανδρέου, δεδομένου ότι σύντομα μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Πράγματι είναι εξαιρετικά σπάνιο για πρωθυπουργό μιας χώρας να κατέχει παράλληλα και αλλοδαπή ιθαγένεια - πόσο μάλλον για κάποιον που είναι αλλογενής κατά τρία τέταρτα. Τα μοναδικά παραδείγματα πρωθυπουργών και αρχηγών κρατών με αλλοδαπή ιθαγένεια είναι αυτό του Alberto Fujimori, πρώην προέδρου του Περού με ιαπωνική και περουβιανή ιθαγένεια και του John Turner, πρώην πρωθυπουργού του Καναδά με καναδική και βρετανική ιθαγένεια. (όμως ο Turner γεννήθηκε το 1929 όταν όλοι οι πολίτες του Καναδά ήταν Βρετανοί και δεν υπήρχε ακόμα η έννοια της καναδικής ιθαγένειας)
Είναι γεγονός ότι η ιθαγένεια είναι ένδειξη υποταγής σε μια χώρα και στους νόμους της, και ως εκ τούτου οι ψηφοφόροι βλέπουν ιδιαίτερα αρνητικά τους υποψήφιους με διπλή ιθαγένεια. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, παραιτήθηκε δημόσια και επίσημα της αμερικανικής ιθαγένειας προτού εκλεγεί βουλευτής. Το ίδιο έκανε και η Michelle Jean που παραιτήθηκε της γαλλικής υπηκοότητας πριν να γίνει Κυβερνήτης του Καναδά. Το ενδεχόμενο δε ο Barack Obama να διατηρεί και την κενυατική ιθαγένεια καυτηριάστηκε ιδιαίτερα, μέχρι που αποδείχτηκε ότι ο Obama δεν θα μπορούσε να κατέχει την ιθαγένεια της Κένυας η οποία δεν επιτρέπει την πολλαπλή ιθαγένεια.
Καταρχήν, θα πρέπει να ερευνήσουμε αν ο Παπανδρέου πράγματι είναι πολίτης των ΗΠΑ. Εφόσον γεννήθηκε στις ΗΠΑ και δεν έκανε ποτέ αίτηση αποποίησης ιθαγένειας σε αμερικανικό προξενείο, και εφόσον οι ΗΠΑ δεν του αφαίρεσαν την ιθαγένεια επειδή έδρασε με τρόπο ασυμβίβαστο και με πρόθεση να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια, ο Παπανδρέου είναι ακόμα αμερικανός πολίτης. Εξάλλου, είναι ευρέως γνωστό ότι τα παιδιά του έχουν διπλή ιθαγένεια (πράγμα αδύνατον εάν ο ίδιος δεν ήταν αμερικανός) και υπάρχουν και αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Παπανδρέου ταξίδεψε στο Λονδίνο προκειμένου να ανανεώσει το αμερικανικό του διαβατήριο χωρίς το θέμα να πάρει την δημοσιότητα που θα έπαιρνε αν το ανανέωνε στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. (Πηγή: «Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου Αποκαλύπτει», σελ. 35)
Το επόμενο βήμα είναι να ελέγξουμε τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η αμερικανική υπηκοότητα στα μελλοντικά του καθήκοντα ως πρωθυπουργού της χώρας. Πέρα από το γεγονός ότι ο όρκος του να υπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας πάνω από όλα είναι ασυμβίβαστος με την ιδιότητα του αμερικανού πολίτη, υπάρχουν και ορισμένες πολύ σημαντικές υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι αμερικανοί πολίτες (άρα και ο Παπανδρέου) σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία. Οι υποχρεώσεις των αμερικανών πολιτών είναι οι εξής:
1) Να κάνουν φορολογική δήλωση κάθε χρόνο στην αμερικανική κυβέρνηση και να πληρώνουν φόρους πάνω σε όλα τα εισοδήματα τους, ανεξάρτητα του που διαμένουν και το από που προέρχονται αυτά τα εισοδήματα
2) Κάθε φορά που έρχονται στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο αμερικανικό διαβατήριο, χωρίς την δυνατότητα να απολαμβάνουν διπλωματικής ασυλίας, μια και όλοι οι αμερικανοί πολίτες είναι ίσοι και έχουν ίσα δικαιώματα.
3) Να διατηρούν πίστη και υποταγή στις ΗΠΑ και ποτέ να μην κηρύξουν πόλεμο εναντίων των ΗΠΑ ή να βοηθήσουν τους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Όποιος αμερικανός πολίτης παραβεί τα ανωτέρω, μπορεί να καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία και να αντιμετωπίσει ακόμα και την ποινή του θανάτου.
Από τα ανωτέρω είναι φανερό ότι η ιδιότητα του αμερικανού πολίτη είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του πρωθυπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν μπορεί να ταξιδεύει στην Αμερική χωρίς διπλωματική ασυλία, ούτε μπορεί να ζυγιάζει την κάθε του κίνηση μήπως και βοηθήσει εχθρούς των ΗΠΑ. Πάνω από όλα όμως, ο πρωθυπουργός της ελληνικής δημοκρατίας δεν πρέπει να αφήνει καμία σκιά σχετικά με την πίστη του στην πατρίδα. Αν ο κύριος Παπανδρέου ήταν Αυστραλός με αμερικανική ιθαγένεια, δεν θα μπορούσε να γίνει ούτε καν βουλευτής, αν ήταν Βρετανός δεν θα μπορούσε να γίνει ούτε καν διπλωμάτης. Αν ήταν δε κινέζος, θα είχε αυτόματα χάσει την κινεζική ιθαγένεια. Για αυτούς τους λόγους, πιστεύουμε ότι θα ήταν σκόπιμο ο Γιώργος Παπανδρέου να ξεκαθαρίσει το θέμα της ιθαγένειας του, και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβές να αποποιηθεί την αμερικανική ιθαγένεια με επίσημη δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο.
Σημείωση 1: Η αίτηση για ανανέωση του αμερικανικού διαβατήριου ρωτάει τον αιτούντα αν ανέλαβε αξίωμα σε τρίτη χώρα με πρόθεση να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια. Ο κ. Παπανδρέου δηλαδή θα πρέπει κάθε φορά που ανανεώνει το αμερικανικό διαβατήριο του να γράφει ότι, ναι μεν ανέλαβε πρωθυπουργός τις Ελλάδας, αλλά χωρίς να θέλει να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια. Πιθανόν εκεί να αναγράφει και άλλα για να είναι σίγουρος ότι η αίτηση του δεν θα απορριφθεί - όπως ότι ο όρκος που έδωσε σαν πρωθυπουργός ήταν τυπικός κ.λ.π.
Σημείωση 2: Πρόσφατα υπέπεσαν στην αντίληψη μου και ορισμένες ακόμα περιπτώσεις αρχηγών κρατών με διπλή, αμερικανική ιθαγένεια ως εξής: O Valdas Adamkus, πρόεδρος της Λιθουανίας το διάστημα 1998-2003 και 2004-2009 είχε πολιτογραφηθεί αμερικανός πολίτης την δεκαετία του 1950 - αλλά αποποιήθηκε την αμερικανική ιθαγένεια με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο πριν αναλάβει τα καθήκοντα του ως πρόεδρος της Λιθουανίας. Επίσης, υπάρχουν αναφορές ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά επίσης την αποποιήθηκε με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο το 1982, αφού η ισραηλινή νομοθεσία δεν επιτρέπει σε όσους κατέχουν αλλοδαπή ιθαγένεια να είναι μέλη του ισραηλινού κοινοβουλίου. Ο Παπανδρέου τι έκανε;
Οι ευθύνες του πολιτειακού συστήματος οπως καταλαβαίνετε είναι τεράστιες!
Δεν μπορεί ΝΟΜΙΚΑ πλέον ο πρωθυπουργός να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του!
Οφείλει και πρέπει να παραιτηθεί άμεσα !
Ο ελληνικός λαός τίθεται πλέον ενώπιον των ευθυνών του.
Καλείται να γίνει, ως οφείλει, ΔΙΚΑΣΤΗΣ των ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, δια της εκλογής μιας νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ αποφασισμένης να δικάσει τους υπεύθυνους!
Η ώρα της πληρωμής έφθασε, και αυτή την φορά θα πληρώσουν αυτοί που πραγματικά χρωστάνε!
Λόγιος Ἑρμῆς
http://logioshermes.blogspot.com
Μου ζητήθηκε πρόσφατα να αναλύσω το θέμα της αμερικανικής ιθαγένειας του Γιώργου Παπανδρέου, δεδομένου ότι σύντομα μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Πράγματι είναι εξαιρετικά σπάνιο για πρωθυπουργό μιας χώρας να κατέχει παράλληλα και αλλοδαπή ιθαγένεια - πόσο μάλλον για κάποιον που είναι αλλογενής κατά τρία τέταρτα. Τα μοναδικά παραδείγματα πρωθυπουργών και αρχηγών κρατών με αλλοδαπή ιθαγένεια είναι αυτό του Alberto Fujimori, πρώην προέδρου του Περού με ιαπωνική και περουβιανή ιθαγένεια και του John Turner, πρώην πρωθυπουργού του Καναδά με καναδική και βρετανική ιθαγένεια. (όμως ο Turner γεννήθηκε το 1929 όταν όλοι οι πολίτες του Καναδά ήταν Βρετανοί και δεν υπήρχε ακόμα η έννοια της καναδικής ιθαγένειας)
Είναι γεγονός ότι η ιθαγένεια είναι ένδειξη υποταγής σε μια χώρα και στους νόμους της, και ως εκ τούτου οι ψηφοφόροι βλέπουν ιδιαίτερα αρνητικά τους υποψήφιους με διπλή ιθαγένεια. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, παραιτήθηκε δημόσια και επίσημα της αμερικανικής ιθαγένειας προτού εκλεγεί βουλευτής. Το ίδιο έκανε και η Michelle Jean που παραιτήθηκε της γαλλικής υπηκοότητας πριν να γίνει Κυβερνήτης του Καναδά. Το ενδεχόμενο δε ο Barack Obama να διατηρεί και την κενυατική ιθαγένεια καυτηριάστηκε ιδιαίτερα, μέχρι που αποδείχτηκε ότι ο Obama δεν θα μπορούσε να κατέχει την ιθαγένεια της Κένυας η οποία δεν επιτρέπει την πολλαπλή ιθαγένεια.
Καταρχήν, θα πρέπει να ερευνήσουμε αν ο Παπανδρέου πράγματι είναι πολίτης των ΗΠΑ. Εφόσον γεννήθηκε στις ΗΠΑ και δεν έκανε ποτέ αίτηση αποποίησης ιθαγένειας σε αμερικανικό προξενείο, και εφόσον οι ΗΠΑ δεν του αφαίρεσαν την ιθαγένεια επειδή έδρασε με τρόπο ασυμβίβαστο και με πρόθεση να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια, ο Παπανδρέου είναι ακόμα αμερικανός πολίτης. Εξάλλου, είναι ευρέως γνωστό ότι τα παιδιά του έχουν διπλή ιθαγένεια (πράγμα αδύνατον εάν ο ίδιος δεν ήταν αμερικανός) και υπάρχουν και αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο Παπανδρέου ταξίδεψε στο Λονδίνο προκειμένου να ανανεώσει το αμερικανικό του διαβατήριο χωρίς το θέμα να πάρει την δημοσιότητα που θα έπαιρνε αν το ανανέωνε στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. (Πηγή: «Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου Αποκαλύπτει», σελ. 35)
Το επόμενο βήμα είναι να ελέγξουμε τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η αμερικανική υπηκοότητα στα μελλοντικά του καθήκοντα ως πρωθυπουργού της χώρας. Πέρα από το γεγονός ότι ο όρκος του να υπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας πάνω από όλα είναι ασυμβίβαστος με την ιδιότητα του αμερικανού πολίτη, υπάρχουν και ορισμένες πολύ σημαντικές υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι αμερικανοί πολίτες (άρα και ο Παπανδρέου) σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία. Οι υποχρεώσεις των αμερικανών πολιτών είναι οι εξής:
1) Να κάνουν φορολογική δήλωση κάθε χρόνο στην αμερικανική κυβέρνηση και να πληρώνουν φόρους πάνω σε όλα τα εισοδήματα τους, ανεξάρτητα του που διαμένουν και το από που προέρχονται αυτά τα εισοδήματα
2) Κάθε φορά που έρχονται στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο αμερικανικό διαβατήριο, χωρίς την δυνατότητα να απολαμβάνουν διπλωματικής ασυλίας, μια και όλοι οι αμερικανοί πολίτες είναι ίσοι και έχουν ίσα δικαιώματα.
3) Να διατηρούν πίστη και υποταγή στις ΗΠΑ και ποτέ να μην κηρύξουν πόλεμο εναντίων των ΗΠΑ ή να βοηθήσουν τους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Όποιος αμερικανός πολίτης παραβεί τα ανωτέρω, μπορεί να καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία και να αντιμετωπίσει ακόμα και την ποινή του θανάτου.
Από τα ανωτέρω είναι φανερό ότι η ιδιότητα του αμερικανού πολίτη είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του πρωθυπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν μπορεί να ταξιδεύει στην Αμερική χωρίς διπλωματική ασυλία, ούτε μπορεί να ζυγιάζει την κάθε του κίνηση μήπως και βοηθήσει εχθρούς των ΗΠΑ. Πάνω από όλα όμως, ο πρωθυπουργός της ελληνικής δημοκρατίας δεν πρέπει να αφήνει καμία σκιά σχετικά με την πίστη του στην πατρίδα. Αν ο κύριος Παπανδρέου ήταν Αυστραλός με αμερικανική ιθαγένεια, δεν θα μπορούσε να γίνει ούτε καν βουλευτής, αν ήταν Βρετανός δεν θα μπορούσε να γίνει ούτε καν διπλωμάτης. Αν ήταν δε κινέζος, θα είχε αυτόματα χάσει την κινεζική ιθαγένεια. Για αυτούς τους λόγους, πιστεύουμε ότι θα ήταν σκόπιμο ο Γιώργος Παπανδρέου να ξεκαθαρίσει το θέμα της ιθαγένειας του, και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβές να αποποιηθεί την αμερικανική ιθαγένεια με επίσημη δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο.
Σημείωση 1: Η αίτηση για ανανέωση του αμερικανικού διαβατήριου ρωτάει τον αιτούντα αν ανέλαβε αξίωμα σε τρίτη χώρα με πρόθεση να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια. Ο κ. Παπανδρέου δηλαδή θα πρέπει κάθε φορά που ανανεώνει το αμερικανικό διαβατήριο του να γράφει ότι, ναι μεν ανέλαβε πρωθυπουργός τις Ελλάδας, αλλά χωρίς να θέλει να χάσει την αμερικανική ιθαγένεια. Πιθανόν εκεί να αναγράφει και άλλα για να είναι σίγουρος ότι η αίτηση του δεν θα απορριφθεί - όπως ότι ο όρκος που έδωσε σαν πρωθυπουργός ήταν τυπικός κ.λ.π.
Σημείωση 2: Πρόσφατα υπέπεσαν στην αντίληψη μου και ορισμένες ακόμα περιπτώσεις αρχηγών κρατών με διπλή, αμερικανική ιθαγένεια ως εξής: O Valdas Adamkus, πρόεδρος της Λιθουανίας το διάστημα 1998-2003 και 2004-2009 είχε πολιτογραφηθεί αμερικανός πολίτης την δεκαετία του 1950 - αλλά αποποιήθηκε την αμερικανική ιθαγένεια με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο πριν αναλάβει τα καθήκοντα του ως πρόεδρος της Λιθουανίας. Επίσης, υπάρχουν αναφορές ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά επίσης την αποποιήθηκε με δήλωση του στο αμερικανικό προξενείο το 1982, αφού η ισραηλινή νομοθεσία δεν επιτρέπει σε όσους κατέχουν αλλοδαπή ιθαγένεια να είναι μέλη του ισραηλινού κοινοβουλίου. Ο Παπανδρέου τι έκανε;
Οι ευθύνες του πολιτειακού συστήματος οπως καταλαβαίνετε είναι τεράστιες!
Δεν μπορεί ΝΟΜΙΚΑ πλέον ο πρωθυπουργός να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του!
Οφείλει και πρέπει να παραιτηθεί άμεσα !
Ο ελληνικός λαός τίθεται πλέον ενώπιον των ευθυνών του.
Καλείται να γίνει, ως οφείλει, ΔΙΚΑΣΤΗΣ των ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, δια της εκλογής μιας νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ αποφασισμένης να δικάσει τους υπεύθυνους!
Η ώρα της πληρωμής έφθασε, και αυτή την φορά θα πληρώσουν αυτοί που πραγματικά χρωστάνε!
Λόγιος Ἑρμῆς
http://logioshermes.blogspot.com
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ - Β.Α. Κόκκινος τ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου
Είναι κοινώς γνωστό, ότι ο κ. Καραμανλής, μετά την απειλή του κ. Παπανδρέου, πως αν δεν γίνουν πρόωρες εκλογές θα ρίξει την κυβέρνηση κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου να τερματίσει την προκληθείσα αβεβαιότητα των πολιτών και την εξ αυτής ζημία της οικονομίας, αναγκάσθηκε να προσφύγει σε εκλογές.
Ετόνισε όμως, κατά τρόπον δραματικό, εις την τελευταία ομιλία του στο Πεδίον Άρεως, ότι η λύση της κρίσεως πρέπει να είναι «Ελληνική». Η διατύπωση αυτή είναι άκρως χαρακτηριστική και αποκαλυπτική του γεγονότος, ότι εγνώριζε ή υποπτευόταν τι εσκόπευε να πράξει ο κ. Παπανδρέου. Στο προηγούμενο φύλλο της «ΑΞΙΑΣ» έγινε λόγος για την ποινική ευθύνη του κ. πρωθυπουργού εκ της εξαπατήσεως των εκλογέων το 2009, με τη διαβεβαίωσή του ότι υπάρχουν χρήματα και την υπόσχεσή του ότι θα δώσει αυξήσεις, σε μισθούς και συντάξεις, ανώτερες του πληθωρισμού (άρθρο 162 του Ποιν.Κωδ.).
Επί πλέον του εγκλήματος τούτου όμως, διαπράχθηκε και αυτό της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου σε βαθμό κακουργήματος (άρθρο 390 του Ποιν. Κωδ. σε συνδυασμό με το ν.1608/1950). Συγκεκριμένως, ο πρώην υπουργός των Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ως έχων εκ του νόμου τη διαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας και ο κ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, έχων επίσης εκ του Νόμου την επιμέλεια αυτών, δεν έσπευσαν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους – όπως ηδύναντο και όφειλαν – να δανεισθούν από την αγορά τα αναγκαία για την χώρα μας ποσά, με τα τότε ισχύοντα χαμηλά επιτόκια. Και ο πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Γκόρντον Μπράουν είπε σε πρόσφατο βιβλίο του, ότι αν η Ελλάς δανειζόταν αμέσως μετά τις εκλογές 30 δις ευρώ, θα απέφευγε την υπαγωγή της εις το Δ.Ν.Τ.
Αλλ΄ ο πρωθυπουργός συζητούσε με τον κ. Στρος Καν, ακόμη και προ των εκλογών, περί του πώς θα υπαχθεί η χώρα στο Δ.Ν.Τ., μολονότι σε συνέντευξή του στον κ. Κούλογλου είχε ομολογήσει ότι οι χώρες, που κατέφυγαν εις τούτο, κατεστράφησαν και οι πολίτες τους εξαθλιώθηκαν.
Περαιτέρω, διεκήρυσσαν σε διάφορα διεθνή ακροατήρια του εξωτερικού, ο μεν πρώτος των ανωτέρω, ότι η οικονομία της χώρας μας έχει την πορεία και τη μοιραία τύχη του Τιτανικού, ο δε δεύτερος, ότι αυτή ευρίσκεται στην εντατική, πνέουσα τα λοίσθια, ενώ ο λαός μας είναι διεφθαρμένος. Μάλιστα συνεκάλεσε σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την πάταξη της διαφθοράς, η οποία έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου δια της τηλεοπτικής προβολής της.
Συνεπεία των άνω δηλώσεων και ενεργειών επακολούθησε, όπως ήταν φυσικό και λογικό, η αύξηση των επιτοκίων, με αποτέλεσμα τα spreads να ανέλθουν στα ύψη. Ο ισχυρισμός ότι δεν εγνώριζαν, τάχα, αν θα επακολουθήσει αύξηση των επιτοκίων είναι αστείος. Οιοσδήποτε δανειστής, ακούων ότι ο υποψήφιος οφειλέτης του είναι αφερέγγυος, είναι φυσικό και γνωστό, ότι θα ζητήσει μεγαλύτερο επιτόκιο και περισσότερες εγγυήσεις. Η κυβέρνηση δια του αρμοδίου εκπροσώπου της, υπέγραψε ένα δάνειο 110 δις ευρώ με την Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ., υπό δυσμενεστάτους όρους για τη χώρα μας.
Μεταξύ άλλων: α) η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να επιστρέψει το άνω ποσό εντός τριετίας, πράγμα που ήτο αδύνατον να συμβεί, υπό οιεσδήποτε ευνοϊκές συνθήκες. β) Παραχωρήθηκε δικαίωμα στους δανειστές να επιδιώξουν αναγκαστική εκτέλεση προς ικανοποίηση των απαιτήσεών τους, επί παντός περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου, ακόμη και επί του υπεδάφους της χώρας. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν σήμερα να ιδιωτικοποιήσει κανένα δημόσιο περιουσιακό στοιχείο, εφόσον όλα είναι υπέγγυα στους δανειστές. γ) Η Ελλάδα παραιτήθηκε από το δικαίωμά της να δανεισθεί από άλλη χώρα, υπό καλυτέρους όρους, για να προεξοφλήσει το δάνειο του Μνημονίου! δ) Ανέλαβε υποχρέωση, με μία δανειακή σύμβαση τριετούς διαρκείας, να μη αυξήσει την επιχορήγηση των ασφαλιστικών ταμείων, πέραν του 2,5% ετησίως του ΑΕΠ μέχρι το 2060, δηλαδή για 38 ολόκληρα χρόνια, μετά τη λήξη του δανείου. και ε) τέλος δέχθηκε την υπαγωγή της συμβάσεως στο Αγγλικό Δίκαιο, που είναι επιεικέστατο για τους δανειστές και σκληρότατο για τους δανειζομένους.
Ο κ. πρωθυπουργός ενώ γνωρίζει ότι δια του Μνημονίου έχει παραχωρήσει απόλυτα δικαιώματα επί της δημοσίας περιουσίας, μέχρι και της μεταβιβάσεως αυτής, σε οιαδήποτε εταιρεία υποδείξουν οι δανειστές, δηλώνει τώρα ψευδώς προς τον ελληνικό λαό ότι δεν θα πωληθεί ούτε σπιθαμή γης! Βεβαίως μία νόμιμη διάδοχος κυβέρνηση θα ηδύνατο να προβάλλει ακυρότητα του Μνημονίου, εκ του λόγου ότι υπεγράφη από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία εξέπεσε της νομιμότητος, ως απωλέσασα την έγκριση της λαϊκής κυριαρχίας δια της καταφανούς αθετήσεως των προεκλογικών υποσχέσεών της.
Η σημερινή κυβέρνηση λαμβάνει εξοντωτικά μέτρα, εις βάρος των μισθωτών και συνταξιούχων, μέχρι του σημείου να φορολογείται και ο έχων μηνιαία σύνταξη 417 ευρώ, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ασχολούνται με τα μέτρα αυτά και να παραβλέπουν τα φοβερά προνόμια, που η Κυβέρνηση παραχώρησε στους δανειστές μας και τους κινδύνους που διατρέχουν εξ αυτών η εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.
Ουδείς μας εξήγησε κατά τί ωφελήθη η Ελλάδα από το παραπάνω δάνειο, αφού το δημόσιο χρέος αυξήθηκε και το έλλειμμα παραμένει στο ποσό των 20 δις περίπου ετησίως. Αν είχε εκλεγεί η κυβέρνηση Καραμανλή, η κρίση θα είχε αντιμετωπισθεί ομαλά, χωρίς τις σημερινές οδυνηρότατες συνέπειες για τον ελληνικό λαό. Οι μισθοί και τα δώρα δεν θα είχαν περικοπές, όπως είχε δηλώσει ο κ. Καραμανλής και συμφωνήσει με τον κ. Αλμούνια. Επομένως δεν θα επακολουθούσε η σημερινή ύφεση. Ούτε θα ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των λιμοκτονούντων και αυτοκτονούντων, ενώπιον των δυσβαστάκτων υποχρεώσεων, στις οποίες τους υπέβαλε μια Κυβέρνηση, που δεν εννοεί να περικόψει τις σπατάλες της και προτιμά να αυξάνει τους ανέργους.
«Όταν υπάρχουν άνθρωποι, στερούμενοι άρτου και φαρμάκων, ουδείς δικαιούται να είναι πλούσιος», είχε πει ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου. Ο εγγονός του όμως, καταδικάζει τους Έλληνες σε στέρηση του άρτου και των φαρμάκων. Ενώ ο ίδιος θέλει και τρίτο γραφείο (δεν του αρκούν τα άλλα δύο, στου Μαξίμου και στη Βουλή), έναντι του Εθνικού Κήπου, ο δε υπουργός του των Οικονομικών αξίωσε και δεύτερο γραφείο, κόστους 900.000 ευρώ. Οι περισσότεροι πολίτες πένονται. Υπάρχει ωστόσο υπουργός της Κυβερνήσεως, που δηλώνει στο «πόθεν έσχες» κατάθεση 4.000.000 ευρώ, κατά τα δημοσιεύματα του Τύπου.
Αποτελεί πλέον ανέκδοτο, η επαγγελία του ΠΑΣΟΚ ότι θα πατάξει τη φαυλοκρατία. Ψήφισε Νόμο και υπεχρέωσε τα Δικαστήρια να αναγνωρίζουν έμπρακτη μετάνοια σε εκείνον που υπεξαιρεί 50.000.000 ευρώ και όταν ανακαλύπτεται τα επιστρέφει. Ψήφισε άλλο Νόμο δια του οποίου, στην ουσία, επιτρέπει την καλλιέργεια της ινδικής καννάβεως δια ίδια χρήση και τιμωρεί επιεικέστατα τους εμπόρους ναρκωτικών.
Αυτά κέρδισε η ελληνική κοινωνία τη διετία της διακυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, πέραν της καταργήσεως των δύο σπουδαίων υπουργείων Ναυτιλίας και Τουρισμού, αλλά και αυτού της Βορείου Ελλάδας και της επιβολής του «Καλλικράτη» δια του οποίου οι κάτοικοι των επαρχιών υποβάλλονται σε περιττές δαπάνες και απώλειες ημερομισθίων, για τη διεκπεραίωση και των πλέον απλών διοικητικών υποθέσεών τους.
Ήδη, αναγγέλλεται η ανάθεση της διακομιδής των σκουπιδιών σε εταιρίες, με συνέπεια να έχουν γίνει βουνά τα απορρίμματα στην πρωτεύουσα και τα προάστια, λόγω της παρατεταμένης απεργίας των εργατών αποκομιδής απορριμμάτων στους διαφόρους Δήμους. Και το ερώτημα είναι: γιατί οι εργάτες αυτοί να παραμείνουν άνεργοι και να έλθουν εταιρίες με Πακιστανούς και άλλους αλλοδαπούς, αμειβομένους με 3 μόνον ευρώ; Αντί το κράτος να βρει τρόπους απασχολήσεως των Ελλήνων, πράττει το αντίθετο. Πλην άλλων, προσπαθεί να περιέλθουν οι μεταφορές και το εμπόριο φαρμάκων σε εταιρίες και να μείνουν άνεργοι οι εργαζόμενοι σήμερα στα φορτηγά και τα φαρμακεία.
Τέλος, λέγεται στα ΜΜΕ, ότι η κυβέρνηση χορηγεί επίδομα ανεργίας 1.000 ευρώ μηνιαίως σε 250 χιλιάδες αλλοδαπούς. Είναι τούτο αληθές ή όχι; Ας μας απαντήσει ένας αρμόδιος. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός πώς διαχειρίζεται η κυβέρνηση το δημόσιο χρήμα.
Ετόνισε όμως, κατά τρόπον δραματικό, εις την τελευταία ομιλία του στο Πεδίον Άρεως, ότι η λύση της κρίσεως πρέπει να είναι «Ελληνική». Η διατύπωση αυτή είναι άκρως χαρακτηριστική και αποκαλυπτική του γεγονότος, ότι εγνώριζε ή υποπτευόταν τι εσκόπευε να πράξει ο κ. Παπανδρέου. Στο προηγούμενο φύλλο της «ΑΞΙΑΣ» έγινε λόγος για την ποινική ευθύνη του κ. πρωθυπουργού εκ της εξαπατήσεως των εκλογέων το 2009, με τη διαβεβαίωσή του ότι υπάρχουν χρήματα και την υπόσχεσή του ότι θα δώσει αυξήσεις, σε μισθούς και συντάξεις, ανώτερες του πληθωρισμού (άρθρο 162 του Ποιν.Κωδ.).
Επί πλέον του εγκλήματος τούτου όμως, διαπράχθηκε και αυτό της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου σε βαθμό κακουργήματος (άρθρο 390 του Ποιν. Κωδ. σε συνδυασμό με το ν.1608/1950). Συγκεκριμένως, ο πρώην υπουργός των Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ως έχων εκ του νόμου τη διαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας και ο κ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, έχων επίσης εκ του Νόμου την επιμέλεια αυτών, δεν έσπευσαν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους – όπως ηδύναντο και όφειλαν – να δανεισθούν από την αγορά τα αναγκαία για την χώρα μας ποσά, με τα τότε ισχύοντα χαμηλά επιτόκια. Και ο πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Γκόρντον Μπράουν είπε σε πρόσφατο βιβλίο του, ότι αν η Ελλάς δανειζόταν αμέσως μετά τις εκλογές 30 δις ευρώ, θα απέφευγε την υπαγωγή της εις το Δ.Ν.Τ.
Αλλ΄ ο πρωθυπουργός συζητούσε με τον κ. Στρος Καν, ακόμη και προ των εκλογών, περί του πώς θα υπαχθεί η χώρα στο Δ.Ν.Τ., μολονότι σε συνέντευξή του στον κ. Κούλογλου είχε ομολογήσει ότι οι χώρες, που κατέφυγαν εις τούτο, κατεστράφησαν και οι πολίτες τους εξαθλιώθηκαν.
Περαιτέρω, διεκήρυσσαν σε διάφορα διεθνή ακροατήρια του εξωτερικού, ο μεν πρώτος των ανωτέρω, ότι η οικονομία της χώρας μας έχει την πορεία και τη μοιραία τύχη του Τιτανικού, ο δε δεύτερος, ότι αυτή ευρίσκεται στην εντατική, πνέουσα τα λοίσθια, ενώ ο λαός μας είναι διεφθαρμένος. Μάλιστα συνεκάλεσε σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την πάταξη της διαφθοράς, η οποία έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου δια της τηλεοπτικής προβολής της.
Συνεπεία των άνω δηλώσεων και ενεργειών επακολούθησε, όπως ήταν φυσικό και λογικό, η αύξηση των επιτοκίων, με αποτέλεσμα τα spreads να ανέλθουν στα ύψη. Ο ισχυρισμός ότι δεν εγνώριζαν, τάχα, αν θα επακολουθήσει αύξηση των επιτοκίων είναι αστείος. Οιοσδήποτε δανειστής, ακούων ότι ο υποψήφιος οφειλέτης του είναι αφερέγγυος, είναι φυσικό και γνωστό, ότι θα ζητήσει μεγαλύτερο επιτόκιο και περισσότερες εγγυήσεις. Η κυβέρνηση δια του αρμοδίου εκπροσώπου της, υπέγραψε ένα δάνειο 110 δις ευρώ με την Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ., υπό δυσμενεστάτους όρους για τη χώρα μας.
Μεταξύ άλλων: α) η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να επιστρέψει το άνω ποσό εντός τριετίας, πράγμα που ήτο αδύνατον να συμβεί, υπό οιεσδήποτε ευνοϊκές συνθήκες. β) Παραχωρήθηκε δικαίωμα στους δανειστές να επιδιώξουν αναγκαστική εκτέλεση προς ικανοποίηση των απαιτήσεών τους, επί παντός περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου, ακόμη και επί του υπεδάφους της χώρας. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν σήμερα να ιδιωτικοποιήσει κανένα δημόσιο περιουσιακό στοιχείο, εφόσον όλα είναι υπέγγυα στους δανειστές. γ) Η Ελλάδα παραιτήθηκε από το δικαίωμά της να δανεισθεί από άλλη χώρα, υπό καλυτέρους όρους, για να προεξοφλήσει το δάνειο του Μνημονίου! δ) Ανέλαβε υποχρέωση, με μία δανειακή σύμβαση τριετούς διαρκείας, να μη αυξήσει την επιχορήγηση των ασφαλιστικών ταμείων, πέραν του 2,5% ετησίως του ΑΕΠ μέχρι το 2060, δηλαδή για 38 ολόκληρα χρόνια, μετά τη λήξη του δανείου. και ε) τέλος δέχθηκε την υπαγωγή της συμβάσεως στο Αγγλικό Δίκαιο, που είναι επιεικέστατο για τους δανειστές και σκληρότατο για τους δανειζομένους.
Ο κ. πρωθυπουργός ενώ γνωρίζει ότι δια του Μνημονίου έχει παραχωρήσει απόλυτα δικαιώματα επί της δημοσίας περιουσίας, μέχρι και της μεταβιβάσεως αυτής, σε οιαδήποτε εταιρεία υποδείξουν οι δανειστές, δηλώνει τώρα ψευδώς προς τον ελληνικό λαό ότι δεν θα πωληθεί ούτε σπιθαμή γης! Βεβαίως μία νόμιμη διάδοχος κυβέρνηση θα ηδύνατο να προβάλλει ακυρότητα του Μνημονίου, εκ του λόγου ότι υπεγράφη από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία εξέπεσε της νομιμότητος, ως απωλέσασα την έγκριση της λαϊκής κυριαρχίας δια της καταφανούς αθετήσεως των προεκλογικών υποσχέσεών της.
Η σημερινή κυβέρνηση λαμβάνει εξοντωτικά μέτρα, εις βάρος των μισθωτών και συνταξιούχων, μέχρι του σημείου να φορολογείται και ο έχων μηνιαία σύνταξη 417 ευρώ, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ασχολούνται με τα μέτρα αυτά και να παραβλέπουν τα φοβερά προνόμια, που η Κυβέρνηση παραχώρησε στους δανειστές μας και τους κινδύνους που διατρέχουν εξ αυτών η εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.
Ουδείς μας εξήγησε κατά τί ωφελήθη η Ελλάδα από το παραπάνω δάνειο, αφού το δημόσιο χρέος αυξήθηκε και το έλλειμμα παραμένει στο ποσό των 20 δις περίπου ετησίως. Αν είχε εκλεγεί η κυβέρνηση Καραμανλή, η κρίση θα είχε αντιμετωπισθεί ομαλά, χωρίς τις σημερινές οδυνηρότατες συνέπειες για τον ελληνικό λαό. Οι μισθοί και τα δώρα δεν θα είχαν περικοπές, όπως είχε δηλώσει ο κ. Καραμανλής και συμφωνήσει με τον κ. Αλμούνια. Επομένως δεν θα επακολουθούσε η σημερινή ύφεση. Ούτε θα ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των λιμοκτονούντων και αυτοκτονούντων, ενώπιον των δυσβαστάκτων υποχρεώσεων, στις οποίες τους υπέβαλε μια Κυβέρνηση, που δεν εννοεί να περικόψει τις σπατάλες της και προτιμά να αυξάνει τους ανέργους.
«Όταν υπάρχουν άνθρωποι, στερούμενοι άρτου και φαρμάκων, ουδείς δικαιούται να είναι πλούσιος», είχε πει ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου. Ο εγγονός του όμως, καταδικάζει τους Έλληνες σε στέρηση του άρτου και των φαρμάκων. Ενώ ο ίδιος θέλει και τρίτο γραφείο (δεν του αρκούν τα άλλα δύο, στου Μαξίμου και στη Βουλή), έναντι του Εθνικού Κήπου, ο δε υπουργός του των Οικονομικών αξίωσε και δεύτερο γραφείο, κόστους 900.000 ευρώ. Οι περισσότεροι πολίτες πένονται. Υπάρχει ωστόσο υπουργός της Κυβερνήσεως, που δηλώνει στο «πόθεν έσχες» κατάθεση 4.000.000 ευρώ, κατά τα δημοσιεύματα του Τύπου.
Αποτελεί πλέον ανέκδοτο, η επαγγελία του ΠΑΣΟΚ ότι θα πατάξει τη φαυλοκρατία. Ψήφισε Νόμο και υπεχρέωσε τα Δικαστήρια να αναγνωρίζουν έμπρακτη μετάνοια σε εκείνον που υπεξαιρεί 50.000.000 ευρώ και όταν ανακαλύπτεται τα επιστρέφει. Ψήφισε άλλο Νόμο δια του οποίου, στην ουσία, επιτρέπει την καλλιέργεια της ινδικής καννάβεως δια ίδια χρήση και τιμωρεί επιεικέστατα τους εμπόρους ναρκωτικών.
Αυτά κέρδισε η ελληνική κοινωνία τη διετία της διακυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, πέραν της καταργήσεως των δύο σπουδαίων υπουργείων Ναυτιλίας και Τουρισμού, αλλά και αυτού της Βορείου Ελλάδας και της επιβολής του «Καλλικράτη» δια του οποίου οι κάτοικοι των επαρχιών υποβάλλονται σε περιττές δαπάνες και απώλειες ημερομισθίων, για τη διεκπεραίωση και των πλέον απλών διοικητικών υποθέσεών τους.
Ήδη, αναγγέλλεται η ανάθεση της διακομιδής των σκουπιδιών σε εταιρίες, με συνέπεια να έχουν γίνει βουνά τα απορρίμματα στην πρωτεύουσα και τα προάστια, λόγω της παρατεταμένης απεργίας των εργατών αποκομιδής απορριμμάτων στους διαφόρους Δήμους. Και το ερώτημα είναι: γιατί οι εργάτες αυτοί να παραμείνουν άνεργοι και να έλθουν εταιρίες με Πακιστανούς και άλλους αλλοδαπούς, αμειβομένους με 3 μόνον ευρώ; Αντί το κράτος να βρει τρόπους απασχολήσεως των Ελλήνων, πράττει το αντίθετο. Πλην άλλων, προσπαθεί να περιέλθουν οι μεταφορές και το εμπόριο φαρμάκων σε εταιρίες και να μείνουν άνεργοι οι εργαζόμενοι σήμερα στα φορτηγά και τα φαρμακεία.
Τέλος, λέγεται στα ΜΜΕ, ότι η κυβέρνηση χορηγεί επίδομα ανεργίας 1.000 ευρώ μηνιαίως σε 250 χιλιάδες αλλοδαπούς. Είναι τούτο αληθές ή όχι; Ας μας απαντήσει ένας αρμόδιος. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός πώς διαχειρίζεται η κυβέρνηση το δημόσιο χρήμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)