Εγκληματική οργάνωση

Ποινικός Κώδικας - Άρθρο 187

Εγκληματική οργάνωση

  1. Με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών τιμωρείται όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα (οργάνωση) "που επιδιώκει" τη διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων που προβλέπονται στα άρθρα 207 (Παραχάραξη), 208(Κυκλοφορία παραχαραγμένων νομισμάτων), 216 (Πλαστογραφία), 218(Πλαστογραφία και κατάχρηση ενσήμων), 242 (ψευδής βεβαίωση, νόθευση), 264 (Εμπρησμός), 265 (Εμπρησμός σε δάση), 268 (πλημμύρα), 270 (έκρηξη), 272 (Παραβάσεις σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες), 277 (πρόκληση ναυαγίου), 279 (δηλητηρίαση πηγών και τροφίμων), 291 (διατάραξη της ασφάλειας σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών), 299 (ανθρωποκτονία με πρόθεση), 310 (Βαριά σωματική βλάβη, 322 (Αρπαγή), 323 (εμπόριο δούλων), "323Α (εμπορία ανθρώπων)" 324 (Αρπαγή ανηλίκων), 327 (ακούσια απαγωγή), 336 (Βιασμός), 338 (Κατάχρηση σε ασέλγεια), 339 (αποπλάνηση παιδιών), "348 Α (πορνογραφία ανηλίκων) , 351 (Σωματεμπορία), 351Α (ασέλγεια με ανήλικο έναντι αμοιβής)", 374 (Διακεκριμένες περιπτώσεις Κλοπής), 375 (Υπεξαίρεση), 380 (Ληστεία), 385 (Εκβίαση), 386 (Απάτη), 386Α (Απάτη με υπολογιστή), 404 (Τοκογλυφία),«στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 5 του άρθρου 87 και στο άρθρο 88 του ν. 3386/2005 (ΦΕΚ 212 Α`), όταν οι πράξεις αυτές (διευκόλυνση της παράνομης εισόδου ή εξόδου ή της παράνομης μεταφοράς υπηκόων τρίτων χωρών) τελούνται από κερδοσκοπία,».


 όπως επίσης περισσότερων κακουργημάτων που προβλέπονται στη νομοθεσία περί ναρκωτικών, όπλων, εκρηκτικών υλών και προστασίας από υλικά που εκπέμπουν επιβλαβείς για τον άνθρωπο ακτινοβολίες.

 "καθώς και περισσότερων κακουργημάτων που προβλέπονται και τιμωρούνται από τη νομοθεσία για την Προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς καθώς και τη νομοθεσία περί προστασίας του περιβάλλοντος.».

«,καθώς και περισσότερων εγκλημάτων που προβλέπονται και τιμωρούνται από τη διάταξη του άρθρου 41 ΣΤ του ν. 2725/1999, όπως ισχύει όπως επίσης και περισσοτέρων εγκλημάτων που προβλέπονται και τιμωρούνται στο άρθρο 1280 του ν. 2725/ 1999. Για τα εγκλήματα του άρθρου αυτού η ιδιότητα του ιατρού, προπονητή ή φυσιοθεραπευτή αποτελεί επιβαρυντική περίπτωση.Με την ίδια ποινή τιμωρείται ο υπαίτιος της πράξεως του πρώτου εδαφίου, αν η εγκληματική οργάνωση επιδιώκει την τέλεση περισσότερων αξιόποινων πράξεων σχετικά με την αποφυγή καταβολής νόμιμου φόρου, τέλους, δασμού ή άλλης επιβαρύνσεως κατά την αγορά, πώληση, παραλαβή, παράδοση, μεταφορά, διαμετακόμιση, εμπορία, κατοχή, αποθήκευση, εισαγωγή ή εξαγωγή εμπορεύματος ή και προϊόντος απομίμησης, παραποίησης ή πειρατείας».


«2. Όποιος παρέχει ουσιώδεις πληροφορίες ή υλικά μέσα, με σκοπό να διευκολύνει ή να υποβοηθήσει οργάνωση της προηγούμενης παραγράφου για τη διάπραξη των επιδιωκόμενων από αυτή κακουργημάτων, τιμωρείται με Κάθειρξη μέχρι δέκα ετών.».

 «3. Όποιος διευθύνει την οργάνωση της πρώτης παραγράφου τιμωρείται με Κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών».«Με την ίδια ποινή τιμωρείται το μέλος της οργάνωσης αν κατά τον χρόνο τέλεσης του εγκλήματος του δευτέρου εδαφίου της πρώτης παραγράφου ήταν δημόσιος υπάλληλος ή υπάλληλος υπό την έννοια του άρθρου 263α.»


 4 "2. Όποιος με Απειλή ή χρήση βίας κατά δικαστικών λειτουργών, ενόρκων, ανακριτικών ή δικαστικών υπαλλήλων, μαρτύρων, πραγματογνωμόνων και διερμηνέων ή με δωροδοκία των ίδιων προσώπων ματαιώνει την αποκάλυψη ή τη δίωξη ή την τιμωρία του εγκλήματος της συγκρότησης ή ένταξης σε εγκληματική οργάνωση της παραγράφου 1 τιμωρείται με Κάθειρξη μέχρι δέκα (10) έτη και με χρηματική ποινή από εκατό χιλιάδες (100.000) μέχρι πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ευρώ. Όποιος στις παραπάνω περιπτώσεις ματαιώνει την αποκάλυψη ή τη δίωξη ή την τιμωρία όχι μόνο του εγκλήματος της συγκρότησης ή ένταξης σε εγκληματική οργάνωση της παραγράφου 1, αλλά και άλλου εγκλήματος, από εκείνα που απαριθμούνται στην ίδια παράγραφο, τιμωρείται με Κάθειρξη και χρηματική ποινή από εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ μέχρι ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ."


5  3. Όποιος  εκτός από τις περιπτώσεις της παραγράφου 1, ενώνεται με άλλον για να διαπράξει κακούργημα (συμμορία), τιμωρείται με Φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με Φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών τιμωρείται ο υπαίτιος, αν η κατά το προηγούμενο εδάφιο ένωση έγινε για τη διάπραξη πλημμελήματος το οποίο τιμωρείται με Φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και με το οποίο επιδιώκεται οικονομικό ή άλλο υλικό όφελος ή η προσβολή της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας ή της γενετήσιας ελευθερίας.

6  4. Η κατασκευή, προμήθεια ή κατοχή όπλων, εκρηκτικών υλών και χημικών ή βιολογικών υλικών ή υλικών που εκπέμπουν επιβλαβείς για τον άνθρωπο ακτινοβολίες προς εξυπηρέτηση των σκοπών της οργάνωσης της παραγράφου 1 ή της συμμορίας της παραγράφου 3 ή η επιδίωξη οικονομικού ή άλλου υλικού οφέλους των μελών τους συνιστούν επιβαρυντικές περιστάσεις. Η μη τέλεση οποιουδήποτε από τα επιδιωκόμενα εγκλήματα των παραγράφων 1 και 3 συνιστά ελαφρυντική περίσταση. Η απλή ψυχική συνέργεια στα εγκλήματα της συγκρότησης ή συμμετοχής κατά την παράγραφο 1 ή της συμμορίας κατά την παράγραφο 3 δεν τιμωρείται, εφόσον τα μέλη της οργάνωσης ή συμμορίας δεν επιδιώκουν οικονομικό ή άλλο υλικό όφελος.«Επιβαρυντική περίσταση συνιστά επίσης η τέλεση της πράξεως του τελευταίου εδαφίου της πρώτης παραγράφου με υλικό αντικείμενο το αργό πετρέλαιο ή άλλο πετρελαιοειδές ή ενεργειακό προϊόν.»


7  5. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και όταν οι προβλεπόμενες σε αυτό αξιόποινες πράξεις τελέσθηκαν στην αλλοδαπή από ημεδαπό ή στρέφονταν κατά `Ελληνα πολίτη ή κατά νομικού προσώπου που εδρεύει στην ημεδαπή ή κατά του Ελληνικού κράτους, ακόμη και αν αυτές δεν είναι αξιόποινες κατά τους νόμους της χώρας στην οποία τελέσθηκαν".


   
8. Η διάταξη του άρθρου 238 εφαρμόζεται αντίστοιχα και στα εγκλήματα των παραγράφων 1 έως 4 του παρόντος.

Η άγνωστη θεραπευτική μέθοδος του Αριστοτέλη

Περιγράφεται μία περίπτωση θεραπείας που προτείνει ο Αριστοτέλης για τους πόνου της πυέλου.
Ο Διογένης Λαέρτιος στο βιβλίο του «Βίοι Φιλοσόφων» στο ειδικό κεφάλαιο που αναφέρεται στον Αριστοτέλη, μας αποκαλύπτει μία εξαιρετικά σημαντική πληροφορία η οποία στις μέρες μας παραμένει εντελώς άγνωστη.
Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο, αποκαλύπτεται ότι ο Αριστοτέλης διέθετε πολλές ιατρικές γνώσεις, γεγονός που λογικά θα ήταν αναμενόμενο, από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο πατέρας του ο Νικόμαχος, ήταν γιατρός και μάλιστα μέσα στην βασιλική αυλή.
Περιγράφεται λοιπόν, αν και με μεγάλη συντομία, μία περίπτωση θεραπείας που προτείνει ο Αριστοτέλης για τους πόνου της πυέλου. Η πύελος αποτελεί την βάση της σπονδυλικής μας στήλης. Σήμερα η περιοχή αυτή είναι περισσότερο γνωστή με τον όρο «λεκάνη» και η ασθένεια αυτή, «πόνος της μέσης μας»

καὶ Λύκωνα λέγειν ὡς ἐν πυέλῳ θερμοῦ ἐλαίου λούοιτο καὶ τοὔλαιον διαπωλοῖτο.
Ο Αριστοτέλης, συμβούλεψε κάποτε τον Λύκωνα, ο οποίος έπασχε από πόνους της πυέλου, (λεκάνης) να λουστεί με ζεστό λάδι, ώστε να απελευθερωθεί από τους πόνους του.
(Ο Λύκων ήταν ένας από τους μελλοντικούς διευθυντές του Περιπατητικού Λυκείου, το οποίο διοίκησε μάλιστα για 44 ολόκληρα χρόνια.)
ἔνιοι δὲ καὶ ἀσκίον θερμοῦ ἐλαίου ἐπιτιθέναι αὐτὸν τῷ στομάχῳ φασί·Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι τον είχε συμβουλέψει επιπλέον, να τοποθετήσει και μια μικρή θερμοφόρα γεμάτη ζεστό λάδι, την οποία θα έπρεπε να τοποθετήσει επάνω στο στομάχι του, όσο ήταν ξαπλωμένος.
καὶ ὁπότε κοιμῷτο, σφαῖραν χαλκῆν βάλλεσθαι αὐτῷ εἰς τὴν χεῖρα λεκάνης ὑποκειμένης,
Επίσης, ο ασθενής θα έπρεπε να κρατάει στην παλάμη του μια χάλκινη σφαίρα. Όταν κάποτε θα κοιμόταν, τότε αυτή η σφαίρα θα γλιστρούσε από το χέρι του (αφού λόγω του ύπνου θα χαλάρωνε) και θα έπεφτε σε μια μεταλλική λεκάνη που βρισκόταν ακριβώς από κάτω.
ἵν' ἐκπεσούσης τῆς σφαίρας εἰς τὴν λεκάνην ὑπὸ τοῦ ψόφου ἐξέγροιτο.
Έτσι ώστε πέφτοντας η χάλκινη σφαίρα στην μεταλλική λεκάνη, να προκαλέσει δυνατό θόρυβο και ο ασθενής να ξυπνήσει τρομαγμένος, έτσι ώστε να πεταχτεί από το κρεβάτι του!

http://www.apocalypsejohn.com/

Μέδουσα τεραστίων διαστάσεων στις θάλασσες της Αρκτικής

Μία μέδουσα, μπροστά στην οποία ο άνθρωπος είναι ένα μικροσκοπικό πλασματάκι, βρίσκεται στις θάλασσες της Αρκτικής και ανήκει στην οικογένεια μεδουσών ‘Lions Mane’.
Αξίζει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη μέδουσα υπάρχει εδώ και 650 εκατομμύρια χρόνια και είναι σίγουρα από τις πρώτες μορφές ζωής πάνω στη Γη διότι πριν 650 εκατομμύρια χρόνια η Γη δεν είχε στη στεριά οποιαδήποτε μορφή ζωής και υπήρχαν μονάχα άγονα εδάφη με πετρώματα.
Αντίθετα στις θάλασσες είχαν αρχίσει να υπάρχουν οι πρώτες μορφές ζωής και τα πρώτα θαλάσσια όντα που μερικά ήταν πραγματικά τεραστίων διαστάσεων, κάτι σαν τεράστια χταπόδια, τεράστια ψάρια και τεράστια θαλάσσια τέρατα. Φυσικά και υπήρχαν και μικρότερα όντα τότε στους ωκεανούς.
Πάντως ένα από τα τεράστια όντα των τότε θαλασσών που ήταν και αυτή η μέδουσα που σε αντίθεση με τις άλλες πρωταρχικές μορφές ζωής που λόγω καταστροφών που υπέστη η Γη εξαφανίστηκαν, η συγκεκριμένη μέδουσα κατάφερε να επιβιώσει από όλες αυτές τις καταστροφές και να είναι τώρα ένα από τα μακροβιότερα και μεγαλύτερα προστατευόμενα είδη που έχουν υπάρξει ποτέ στη Γη.
http://www.ecotimes.gr/
http://www.apocalypsejohn.com/

Ο σοφός στη δυσκολία φαίνεται

Πρέπει, πραγματικά, να θεωρείται ο πιο άτυχος των ανθρώπων εκείνος που δεν έχει μάθει πως να αντέχει τη δυστυχία.

Κανένα ανθρώπινο ατύχημα δεν πρέπει να είναι απρόσμενο από εκείνους που είναι προικισμένοι με διάνοια. Να αντιμετωπίζεις τις ατυχίες σου με δύναμη και πολλή αξιοπρέπεια. Μη βλασφημείς και μην παραπονιέσαι αν η τύχη δεν σε έχει ευνοήσει, ή αν τα πράγματα έχουν πάει στραβά.

Αυτά μόνο τείνουν να κάνουν τα πράγματα χειρότερα και όχι να τα βελτιώσουν. Σταμάτησε τα δάκρυά σου, διαφύλαξε την ηρεμία σου και κάνε ότι περνάει από το χέρι σου για να επανορθώσεις. Είναι μεγάλο πράγμα να είσαι σοφός εκεί όπου οφείλεις, σε καταστροφικές συνθήκες.

Συχνά , οι ανόητοι γίνονται σοφοί, κάτω από την πίεση των δυστυχιών.Εφ’ όσον είμαστε άνθρωποι δεν πρέπει να περιγελούμε αλλά να θρηνούμε για τις συμφορές των άλλων. Πάνω απ’ όλα τα πράγματα , να σέβεσαι τον εαυτό σου. Να συμπεριφέρεσαι όπως ταιριάζει σ’ ένα Γιό του Θεού.

Και ως τέτοιος, μη σκέφτεσαι με μικροπρέπεια ούτε με εκφυλισμό, σχετικά με τον εαυτό σου, ούτε να κρύβεις σκοτεινές σκέψεις. Εκείνος που έχει Φως μέσα του έχει μια λαμπρή μέρα, αν και περιβάλλεται από το σκοτάδι. Στον ευγενή όλα τα πράγματα είναι αγνά. Όλα τα σημεία του ανθρώπου, όπως εκείνα ενός αγάλματος, οφείλουν να είναι όμορφα.

Να σκέφτεσαι όλα τα σημεία του σώματός σου ως ωραία και κανένα ως χαμηλό ή ταπεινό. Να φέρεσαι στον εαυτό σου σαν να είναι ελεύθερος άνθρωπος, με το να θυμάσαι ότι κανένας δεν είναι ελεύθερος αν δεν έχει κυριαρχία στον εαυτό του. Η ελευθερία είναι η ονομασία της Αρετής. Η σκλαβιά της κακίας. Είναι αναγκαίο να κάνουμε πόλεμο μόνο με πέντε πράγματα: στις αρρώστιες του σώματος, στην άγνοια του πνεύματος, στα πάθη του σώματος, στα στραβά της πόλης και στη διχόνοια των οικογενειών.

Πυθαγόρας

apocalypsejohn logioshermes

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί δεν επιδιώκουν ανάληψη εξουσίας

ΠΛΑΤΩΝΟΣ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ»
Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε το κορυφαίο έργο του «Πολιτεία» μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.
Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.
Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες - πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους - πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].
Αφηγείται ο Σωκράτης:
«Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά […] το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζόμενου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζόμενου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυρότερου.
Γι’ αυτό ακριβώς […] κανένας δεν αποφασίζει με τη θέλησή του να γίνεται άρχων [μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν] και να έχει στα χέρια του την ξένη αθλιότητα, προσπαθώντας να τη διορθώσει, αλλά ζητά μισθό, επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης, όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο.
Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».
Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.
Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;
Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.
Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα.
Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία, χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού. Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία.
Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία.
Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν]. Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.
Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα. Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.
Οι έντιμοι (αγαθοί - ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνη-μόσυνα ακόμα, για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε.
Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώμα-τος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!
 http://www.apocalypsejohn.com

Από την άνοδο των άκρων στο όραμα της ακεραιότητας

Κώστας Χατζηαντωνίου

Παραπορευόμενοι μέσα στους ατελεύτητους κύκλους της συνήθους περί την κρίση καθεστωτικής αερολογίας, μετ’ επιτάσεως ακούμε εδώ και καιρό ένα επιχείρημα που παρά τη συστηματική επανάληψή του όχι μόνο δεν πείθει αλλά φαίνεται μάλλον να τροφοδοτεί αυτό το οποίο καταγγέλλει. Μιλούμε για τη θεωρία των δύο άκρων και ιδιαίτερα για τις διακηρύξεις σχετικά με τους κινδύνους από τη θεαματική αναβίωση του φασισμού. Οι φορείς αυτού του επιχειρήματος προφανώς δεν έχουν την ευφυΐα να αντιληφθούν ότι κρούουν ανοιχτές θύρες. Η ελληνική κοινωνία όμως έχει καθαρή συνείδηση της δαιμονικής ουσίας του φασισμού και της φυσιογνωμίας του εν Ελλάδι πολιτικού του φορέα, όπως γνωρίζει άριστα και τον καιροσκοπισμό της αριστεράς. Και είναι ακριβώς η συνείδηση αυτή που πυκνώνει διαρκώς τις τάξεις των άκρων.

Σημαίνει τούτο ότι η ελληνική κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται ή φασιστικοποιείται; Κάθε άλλο. Φτάνουμε στο απόγειο του μεταπολιτευτικού ανθρώπου, του ανθρώπου μιας εποχής ξέφρενου ατομικισμού και εξισωτικού φθόνου, που νιώθει να καταρρέει ο μόνος σκοπός υπάρξεώς του. Σε συνθήκες μαζικής απελπισίας, η γοητεία του κακού είναι η μόνη λυτρωτική λειτουργία για τα θύματα της κρίσης που το μόνο στο οποίο πιστεύουν πλέον είναι η εκδίκηση. Σ’ ένα κόσμο γενικευμένης κακότητας και ταξικής βίας, ο φασισμός γοητεύει όλο και περισσότερο διότι τολμά να πετάξει τις μάσκες του ουμανισμού και να μιλήσει ανοιχτά, σωματικά, με τους όρους της βίας και της κακότητας. Αυτό που του δίνει το μεγάλο πλεονέκτημα σε καιρούς κοινωνικής και ηθικής διάλυσης, όπως αυτή που ζούμε, είναι το πλεονέκτημα της ωμής ειλικρίνειας απέναντι στην αστική υποκρισία όσων κρύβουν την κακότητά τους με ανθρωπιστικές διακηρύξεις ή με θρησκευτικά κηρύγματα. Πρόκειται για όπλο ισχυρότατο το οποίο ενισχύεται παράλληλα με το αίσθημα της συντροφικότητας και μυθικές τελετουργίες, την ίδια ώρα που οι δημοκρατικοί πολίτες οχυρώνονται στην ατομικότητά τους.

Μόνο μετά από τούτες τις εισαγωγικές παρατηρήσεις, θα μπορούσαμε να πάρουμε μέρος με σοβαρότητα στη συζήτηση περί άκρων που γίνεται στις ημέρες μας με περισσή υποκρισία και συστηματική στρεψοδικία. Δεν υπονοούμε ότι δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα χυδαιότητας, ασυδοσίας ή και επικίνδυνων επιδιώξεων των άκρων. Εκτιμούμε όμως ότι το μείζον πρόβλημα που οδηγεί στην καταστροφή είναι η χυδαιότητα και ο πλήρης ηθικός και πνευματικός εκτραχηλισμός του χώρου και των δυνάμεων που εμφανίζονται ως άμυνα έναντι των άκρων, ως «μέσον». Δηλονότι του διαβόητου μεσαίου αστικού χώρου που εκπροσωπώντας τη μετριοπάθεια, έφθασε να στηρίζεται αρχικά στις δυνάμεις της μετριότητας και αργά αλλά σταθερά στις ίδιες δυνάμεις που έντρομες και οργισμένες στρέφονται προς τα άκρα. Σε αυτό τον χώρο είναι αργά πια για να ανθίσει πειστικά οποιοσδήποτε πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός από τα χείλη αυτών που κατέστρεψαν την Πατρίδα, είναι η πιο αισχρή πρόκληση.

Το πρόβλημα των άκρων λοιπόν. Πρόβλημα που δεν είναι νέο. Είναι παλαιότατο και εγγενές του νέου ελληνισμού. Τα πάγια χαρακτηριστικά της ελληνικής ύπαρξης περιφρονήθηκαν χωρίς καμιά αναστολή και καθ’ όλη τη διάρκεια της νεοελληνικής ζωής από το μέτωπο των άκρων. Άκρων που έσυραν επανειλημμένα το έθνος σε καταστροφές. Από την οξεία διαμάχη ορθόδοξων σκοταδιστών και νεωτερικών φωταδιστών, πριν ακόμη γεννηθεί το νεοελληνικό κράτος (Αθανάσιος Πάριος και Αδαμάντιος Κοραής: οι δυο όψεις ενός διχαστικού νομίσματος) ως τη σύγκρουση εκσυγχρονιστών και παραδοσιακών του καιρού μας και ως τον οιονεί εμφύλιο των δυνάμεων της μεταπολίτευσης (σε αυτόν που μας καλούν σήμερα μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί), η αντιμαχία αυτή βυθίζει διαρκώς το λαό στην εσωστρέφεια και τον επαρχιωτισμό, τον αποκόπτει από τον προορισμό και την προκοπή του, τον οδηγεί είτε σε αφελληνισμό είτε σε θάνατο από προγονοπληξία.

Πολλές είναι οι θεωρίες για τις αιτίες αυτού του φαινομένου. Σοβαρότερη αυτή που μιλά για την απότομη οικειοποίηση του νεωτερικού κόσμου από μια κοινωνία μη νεωτερική, με δομές παρωχημένες, με θεσμούς, σχέσεις εξουσίας και νοοτροπίες προ-νεωτερικές. Αυτή θα μπορούσε να  είναι μια λογική εξήγηση της αβελτηρίας μας. Υπήρξαν όμως παραδείγματα που δείχνουν πως δεν έλειψαν στην Ιστορία μας οι δυνάμεις οι οποίες είχαν συλλάβει την ανάγκη της σύνθεσης και της αντιπαράθεσης τόσο με την μεταπρατική νοοτροπία μιας εκδοχής του διαφωτισμού όσο και με τις σκοταδιστικές εμμονές μιας εκδοχής της παράδοσης. Αναφέρομαι π.χ. στον έξοχο τρόπο που συνδύασαν το εθνικό με το σύγχρονο στο ιδεολογικό πεδίο ο Ρήγας Βελεστινλής και στο πολιτικό ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Τα αποτέλεσμα το ξέρουμε. Ηττήθηκαν πανηγυρικά και οι δυο και οι επίγονοί τους (ιδεολογικοί και πολιτικοί) προσχώρησαν άλλοι στο «προοδευτικό» και άλλοι στο «συντηρητικό» στρατόπεδο. Στο μέσον κενό, ερημιά. Στα νερά της Σμύρνης πνίγηκε το 1922 η έσχατη ελπίδα νοήματος ενώ η τελευταία αναλαμπή, το θαύμα της γενιάς του Τριάντα, το μαράζωσε η εθνικόφρων μεταπολεμική υποκρισία, πριν το αποτελειώσει ο μεταπολιτευτικός ρεβανσισμός της αριστεράς.

Η δικτατορία και η αντίσταση επηρέασαν καθοριστικά την πολιτική σκέψη του μέσου Έλληνα και έγιναν μετά το 1974 βασικό ιδεολογικό δίπολο για την οργάνωση του δημοκρατικού συστήματος αλλά και την ανασυγκρότηση της εθνικής ταυτότητας σε μια φαινομενικά πιο λαϊκιστική εκδοχή αλλά στην ουσία σε μια ακόμη πιο χυδαία χρησιμοθηρική αντίληψη. Η καραμανλική μεγάλη ιδέα (ευημερία με κάθε μέσον και κάθε τίμημα) εξαπλώθηκε ως η μεγάλη ιδέα όλων των τάξεων και καθόρισε τη λειτουργία του ελληνικού κράτους για δεκαετίες, με μεγαλύτερη ένταση δε κατά την περίοδο του εκπασοκισμού που υπήρξε η ακραία εκδοχή του καραμανλισμού. Η ιδέα αυτή όμως ήταν μοιραίο κάποτε να καταρρεύσει. Δεν αναπαύεται η ανθρώπινη ψυχή μόνο με άρτο και θεάματα. Το σύνολο των μεταπολιτευτικών μύθων (ορθολογισμός, αισιοδοξία, πίστη στη διαρκή πρόοδο) οδήγησαν στην πνευματική αφυδάτωση και δεν επέφεραν μόνο τη διαστρέβλωση της ζωής από έναν ηθικολογικό μικροαστισμό (που ορκιζόταν στον ουμανισμό ενώ στην πράξη υπηρετούσε τον πιο τυχοδιωκτικό ατομικισμό), αλλά διαχύθηκαν στους υποτιθέμενους αντιπάλους του καθεστώτος, με συνέπεια αυτό που ζούμε σήμερα: τη χυδαιότητα που κυριαρχεί ακόμη και στους αντιπάλους της πολιτικής εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Τα χρησιμοθηρικά ιδανικά συνεχίζουν να εμπνέουν την ελληνική κοινωνία και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Ποιος τολμά να ζητήσει τη λαϊκή ψήφο στο όνομα της εθνικής ανεξαρτησίας προειδοποιώντας ότι καλεί σε δοκιμασία, σε ένα δρόμο γενναιότητας και αίματος αλλά περήφανο και αντάξιο της Ιστορίας μας; Το περίφημο αντιστασιακό πνεύμα των Ελλήνων περιορίστηκε στους δεκάρικους των εθνικών επετείων. Οι άνθρωποι που «αρέσκονται να τους κυβερνούν οι μεγάλες λέξεις» (Λεοπάρντι) δεν διανοούνται να ζήσουν σύμφωνα με αυτές.

Η μεγάλη ηθική ασθένεια λοιπόν, η παρακμή των συνειδήσεων, αυτή που γέννησε την κρίση, η ίδια γεννά παράλληλα ως «αντίσταση» την επιστροφή στη βαρβαρότητα και τον ανορθολογισμό. Η εξασθένηση της πίστης στην ελευθερία, γεννά την εξάπλωση της επιθυμίας για ισχύ, τη δίψα για την εξουσία, τη λατρεία της βίας. Το διαβολικό πρόσωπο της εξουσίας γοητεύει ξανά. Να η αιτία της μεγέθυνσης των άκρων. Και δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα. Η πλήρης αποβιομηχάνιση και η κοινωνική διάλυση που καταστρέφει τη μεσαία τάξη, στέλλει μοιραία στα άκρα κάθε υγιή άνθρωπο. Καθώς η κοινωνική ομαλότητα κρέμεται από μια κλωστή και ο υπέρτατος εξουσιαστής της μοίρας μας και της στοιχειώδους φυσικής μας ύπαρξης βρίσκεται πλέον εκτός κάθε εθνικού και δημοκρατικού ελέγχου, το ελλαδικό κομματικό κράτος λειτουργεί μόνον εξ υφαρπαγής. Μόνο χάρη στον εκβιασμό. Η πολιτική εξουσία είναι σήμερα στην Ελλάδα απλώς νομικό πλάσμα. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στη διεθνή κεφαλαιοκρατία και τους ντόπιους εντολοδόχους της και η κοινωνία σέρνεται από την ανευθυνότητα στο μαρασμό. Μας φταίνε γι’ αυτό τα άκρα;

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι όπου καμιά πρωτότυπη σκέψη δεν είναι εφικτή, κανένα σπίθισμα φωτιστικό δεν φαίνεται, καμιά αποκαλυπτική συγκίνηση δεν κινητοποιεί, μέσα σε αυτή την εθνική ανημπόρια, είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε τη νέα θέση, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να φτάσουμε στη λυτρωτική νέα κοινωνική συμφωνία. Οι παράλληλοι μονόλογοι που τίποτε νέο δεν γεννούν, τα ερωτήματα που μοιάζουν αξεδιάλυτα μπλεγμένα, το περιβάλλον του μεταμοντέρνου σχετικισμού, όπου όλες οι αποφάσεις είναι μετέωρες, πρέπει το ταχύτερο να αντικατασταθούν από μια νέα εθνική αφήγηση. Από νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης που οι θεωρητικοί και οι πολιτικοί της μεταπολιτευτικής παρακμής είναι ανίκανοι να δουν, αιχμάλωτοι παραδοσιακών τρόπων σκέψης. Ο παλιός κόσμος έχει πεθάνει οριστικά και καμιά νεοσυντηρητική «επιστροφή» δεν θα τον αναστήσει. Εδώ που φτάσαμε μόνο μια ανθρωπολογική επανάσταση μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο.

Δεν είναι εύκολη η διαμόρφωση ενός νέου ζωτικού μύθου. Για όσους στοχάζονται και αισθάνονται πέρα από ξεπερασμένα δόγματα ή αναπαυτικές φαντασιώσεις, ο κόσμος μοιάζει κακογραμμένο χειρόγραφο που μόνο με υποθέσεις μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε. Η πορεία της Ιστορίας δεν έχει προορισμένη κατεύθυνση ή νομοτέλεια. Όλα είναι ανοιχτά. Ο άνθρωπος. Αυτός είναι ο δημιουργός της ιστορικής εξέλιξης και καμιά θεωρία δεν μπορεί να προδιαγράψει το θρίαμβο ή την καταστροφή. Αν λοιπόν έχει κάποιαν ακόμη αξία η Ιστορία στους καιρούς μας, αυτή δεν βρίσκεται σε προφητείες αλλά στα υποδείγματα που παρέχει για να μελετήσουμε αίτια και αιτιατά της σημερινής πολύπλευρης κρίσης. Η εύνοια της ενθαδικότητας, της παρουσίας μας στη γη που εμφανίστηκε ως πνευματική μορφή η τραγωδία, θα μπορούσε να ήταν πολύτιμο δώρο για να δούμε με ψυχραιμία και ενόραση την πραγματικότητα, αν επάλληλες επιστρώσεις και προσμείξεις δεν είχαν φθείρει σε μεγάλο βαθμό εκείνη την οξύνοια, εκείνο το αίσθημα τιμής (το περιώνυμο φιλότιμο) που γέννησαν κάποτε την τραγωδία και τη φιλοσοφία, δίδυμους κλάδους του ίδιου κορμού, του υπέροχου προσωκρατικού δέντρου που εμπνέει ως σήμερα κάθε γνήσια σκέψη. Σε εποχές σαν τη δική μας, όπου η κατάρρευση γενικεύεται και αίσθημα απελπισίας απλώνεται σε όσους παραμένουν ευθείς, έντιμοι κι ευφυείς, το υπόδειγμα των ανθρώπων που γέννησαν εκείνο το δίδυμο θαύμα είναι η έσχατη δυνατότητα για ανάταξη της εθνικής παρακμής πριν αυτή ολοκληρωθεί με εθνική καταστροφή.

Μιλούμε για ανθρώπους που θέλουμε και σήμερα: χαρακτήρες εύρωστης ζωικής θέλησης, ανθρώπους σαν εκείνους που με την αισθητική ερμηνεία των μύθων και με την αγωνιστική προπαρασκευή τους έκαναν δυνατή τη γέννηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού ενώ παράλληλα κατέστησαν δυνατή την εθνική ενοποίηση. Μπορεί βέβαια το αργό ξεστράτισμα των ελληνικών πεπρωμένων, με απαρχή την ιδεολογική  υπονόμευση της δημοκρατικής Αθήνας, να αλλοίωσε πολύ από τότε την πνευματική εξέλιξη του λαού μας, έμειναν όμως η τραγωδία και εκείνη η διακριτή φιλοσοφία για να σώζουν τη γνήσια εθνική ταυτότητα, για να σώζουν το Λόγο πέρα από τα σύνορα του καιρού, πέρα από τις ορδές της βίας και τις ριπές των ασιατικών μύθων που και σήμερα μας απειλούν. Γιατί ο κίνδυνος των άκρων, δεν είναι παρά μια ακόμη απειλή της Ασίας σε βάρος της Ελευθερίας μας.

Κρίση σημαίνει πάνω απ’ όλα μια αντιμαχία. Η αδυναμία της κατεστημένης τάξης να λειτουργεί με ηθική νομιμοποίηση ανοίγει το δρόμο για μια νέα ιστορική δημιουργία που δεν θα οδηγήσει απλώς σε αντικατάσταση προσώπων και θεσμών με άλλους εξ ίσου καταπιεστικούς και αλλοτριωτικούς. Μια αποφασιστική επιλογή είναι μπροστά μας. Διότι η κρίση γεννά προϋποθέσεις να ελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις των Ελλήνων και να αρχίσει η οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας με κύριο αίτημα το αίτημα της δικαιοσύνης. Διότι μόνο στη δικαιοσύνη (κι όχι στην πρακτική κρατική σκοπιμότητα) μπορεί να θεμελιωθεί η αναγκαία ηθική ανασυγκρότηση. Σε αυτή τη διαδικασία ανασυγκρότησης το πρώτο βήμα είναι να χτυπηθεί ο οικονομισμός. Αλλά αυτό θέλει μια άλλη όραση του κόσμου. Διότι δεν είναι οι κοινωνικοί θεσμοί που γεννούν τον ανταγωνισμό, την πλουτοκρατική αξιολόγηση και την ανισότητα αλλά ο άνθρωπος. Κανένας εξισωτισμός δεν θα αλλάξει τον άνθρωπο. Την ίδια στιγμή όμως δεν είναι δυνατό η ελευθερία να γίνεται πρόσχημα κοινωνικής αδικίας και οργάνωσης ενός κόσμου όπου οι ευαίσθητοι άνθρωποι είτε θα καταπίνουν με κόπο την αηδία που νιώθουν και θα ξεμακραίνουν για να μείνουν μόνοι, είτε με πράξεις άλογης βίας θα φτύνουν στα λερά πεζοδρόμια της πολιτείας την πικρή γεύση που αυτή τους ποτίζει.

Σήμερα, όσοι αρνούνται να λουφάξουν και να υποκριθούν για να σταδιοδρομήσουν, προσχωρώντας σε μια ομάδα κατεστημένου, όσοι απορρίπτουν την ανάπαυση και προσχωρούν στα άκρα, σώζουν το γνήσιο ένστικτο του ανθρώπου: τη μαχητικότητα. Αυτό το ένστικτο, που μαζί το συναίσθημα αποτελούν τα πιο γνήσια στοιχεία μας και αποκαλύπτουν την αληθινή φύση μας, με την ενεργοποίηση των ηθικών και των αισθητικών κριτηρίων μας, μπορεί να προετοιμάσει την πολιτική λύση. Με την πρακτική επιβεβαίωση της πνευματικής αξίας του ανθρώπου. Όχι με τη λογική του αφηρημένου διαφωτισμού των θετικιστών και των ωφελιμιστών αλλά με την εμπειρία της καθημερινής απόδειξης των διακηρύξεων. Με σκεπτικισμό προς οποιαδήποτε ριζική αλλαγή δεν λαμβάνει υπόψη τις φυσικές και ιστορικές συνθήκες αλλά και με δραστικότητα εναντίον κάθε καθεστωτικού στοιχείου τις παραβιάζει εμφανιζόμενο ως «Τάξη». Δεν θα πρόκειται για αποκατάσταση κάποιων αιώνιων μετα- ιστορικών αξιών μιας μυθικής χώρας (όπως θέλουν οι αντιδραστικές ιδεολογίες θεωρώντας την Ιστορία συνεχή εκφυλισμό ενός θεμελιώδους αρχετύπου) αλλά για αναζήτηση της αλήθειας εξ αρχής. Μια μαχητική περιπέτεια αναζήτησης με ηρωισμό, αφοσίωση και πνεύμα θυσίας. Μια επανάσταση που θα αποκαταστήσει την πίστη στο σώμα και στην υγεία, αλλά θα κηρύσσει παράλληλα ως πρώτη αρχή την αξιοπρέπεια και την περηφάνια επιλέγοντας ακόμη και την πενία αν η ευημερία είναι αποτέλεσμα ταπείνωσης και προσφορά της τοκογλυφίας.

Αν ο ελληνικός πολιτισμός πεθαίνει, αξίζει να του χαρίσουμε μια ύστατη αναλαμπή μεγαλείου. Για να πεθάνει περήφανα, αντάξια με το παρελθόν του, όχι ως οθωμανική επαρχία ή ως ευρωπαϊκό αναψυκτήριο. Πριν η Ελλάδα κλείσει τον ιστορικό της κύκλο και βυθιστεί στο σκοτάδι του βαρβαρισμού, σε μια νύχτα που το μόνο της φως θα είναι οι φλόγες από τις συγκρούσεις των αντίπαλων συμμοριών των άκρων και από τις καταδρομές που θα λεηλατούν την κληρονομιά αιώνων σκορπίζοντας το χάος, ας αντιτάξουμε τον ακτιβιστικό πεσιμισμό μας. Επιτέλους, ας κάνουμε την τραγωδία πιο θεαματική. Ας αποκαταστήσουμε τον τραγικό πολιτισμό όπου ο πόνος δεν θα ταπεινώνει αλλά θα δίνει άγρια χαρά. Όπου η σκληρότητα θα είναι πάλι ευγενική, αισθητικά υποδειγματική. Όταν ο εγωιστής γίνει περήφανος κι ο υποκριτής ειλικρινής, όταν ο σκληρός γίνει πιο στοχαστικός και ο απαισιόδοξος πιο δραστήριος, μια νέα αισθητική, μια νέα πολιτική, ένα νέο νόημα βίου θα έχουν γεννηθεί. Τότε ο οικονομικός άνθρωπος, ο δούλος της τοκογλυφίας και ο απελπισμένος άνθρωπος, ο αυτουργός της βίας, θα δώσουν τη θέση τους στον ηρωικό άνθρωπο, στον ακέραιο άνθρωπο, στον νέο Έλληνα, στον νέο Ευρωπαίο που θα δράσει με πείσμα, περήφανα, με εμπιστοσύνη στο πεπρωμένο του πολιτισμού του.

Συνδυάζοντας τον πεσιμισμό του τραγικού πνεύματος και την αισιοδοξία της δράσης, με πίστη στη δύναμη του ανθρώπου να πηγαίνει κόντρα στη φυσική του προδιάθεση για το κακό. Ενάντια στον υλισμό που βυθίζει την ύπαρξη στη μηχανική δουλειά, στη γραφειοκρατική ρουτίνα και στη μικροαστική ηθική του κέρδους, της καλοπέρασης και της αποξένωσης από την κοινωνία, μα και ενάντια στον ιδεαλισμό που γίνεται όπιο και υποταγή στα συμφέροντα μιας αδίστακτης κεφαλαιοκρατίας. Η πίστη στο μεγαλείο της ζωής ακόμη και όταν αυτή σβήνει, ο ρεαλιστικός ανορθολογισμός ακόμη κι όταν η πραγματικότητα και η αδικία μάς συνθλίβει, θα ανοίξουν το δρόμο, όταν ταραγμένοι, χλωμοί από έγνοιες βιοτικές, βρούμε μια στιγμή να πάρουμε ανάσα, αποφασισμένοι να δράσουμε.

Με όπλο τη φαντασία, το πιο συμπαγές οικοδομικό υλικό του σύμπαντος.

πηγή: Aντίφωνο

Αρχαίες λέξεις που διασώζονται στην Ποντιακή διάλεκτο

της Αρχοντούλας Κωνσταντινίδου

Η ποντιακή διάλεκτος αποτελεί μία από τις τέσσερις διαλέκτους της νέας ελληνικής γλώσσας και είναι άμεση απόγονος της ιωνικής διαλέκτου της αρχαίας ελληνικής, καθώς Ίωνες από τη Μίλητο αποίκησαν τα παράλια του Εύξεινου Πόντου ξεκινώντας από τη Σινώπη και συνεχίζοντας με τα Κοτύωρα, την Κερασούντα και την Τραπεζούντα. Υπολογίζεται, λοιπόν, πως η αρχαία ιωνική διάλεκτος πρωτοακούστηκε στα παράλια του Εύξεινου Πόντου το 785 π.Χ., όταν κατοικήθηκε η Σινώπη. Η ελληνική ταυτότητα, τουλάχιστον για την Τραπεζούντα, επιβεβαιώνεται από τη μαρτυ! ία του Ξενοφώντα στην «Κύρου Ανάβαση», όπου περιγράφει την Τραπεζούντα ως «πόλιν ελληνίδα, οικουμένην εν τω Ευξείνω Πόντω, Σινωπέων αποικία». Η περιοχή του Πόντου αποτέλεσε το βορειοανατολικό άκρο, στο οποίο ομιλήθηκε η ελληνική γλώσσα. Και, χάρη στη γεωγραφική απόσταση του Πόντου από τη μητροπολιτική Ελλάδα, δεν επηρεάστηκε η ποντιακή από την κοινή νεοελληνική, διασώζοντας έτσι πολλούς τύπους της αρχαίας ελληνικής είτε ατόφιους είτε ελαφρά παραλλαγμένους.

Παρατηρούμε π.χ. πως αντίθετα με τη λατινική λέξη «τσεκούρι», που χρησιμοποιείται στη νέα ελληνική, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «αξινάριν», η οποία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «αξίνη». Επίσης, για τη λέξη κόσα, που σημαίνει το μεγάλο δρεπάνι με το οποίο θερίζει κανείς όρθιος και είναι λέξη σλαβικής προέλευσης, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «κερεντή», η οποία βγαίνει από το ρήμα «κείρω» (κουρεύω). Η ποντιακή κρατώντας τη λέξη «μακέλιν», αντί για τη λέξη κασμάς, που χρησιμοποιούμε σήμερα, διατηρεί την αρχαία ελληνική λέξη «μακέλη», κι όχι τη λέξη «κασμάς» που είναι τουρκικής προέλευσης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη «ρούχο». Ενώ, δηλαδή, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «λώμα», που προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «λώπη» (ένδυμα), η νεοελληνική χρησιμοποιεί τη σλαβική λέξη «ρούχο». Τέλος, για τη λέξη «τσουκνίδα», η οποία δεν είναι σίγουρο πώς προέκυψε ετυμολογικά στη νέα ελληνική, η ποντιακή χρησιμοποιεί τη λέξη «κνιδέα» και «κιντέα», διατηρώντας την αρχαία ελληνική ονομασία «κνίδη».

Ανάλογες σκέψεις προκαλούν και αρκετά ρήματα που διασώθηκαν στην ποντιακή, τα οποία η νέα ελληνική δεν τα κράτησε ή τα αντικατέστησε με άλλα. Π.χ. το ρήμα «κλοτσώ» αντικατέστησε το αρχαίο «λακτίζω», ενώ στην ποντιακή υπάρχει ως «λαχτίζω». Το «ριγώ», που παρέμεινε αυτούσιο στην ποντιακή από την αρχαία, στη νέα ελληνική αντικαταστάθηκε από το «κρυώνω». Ακόμη, το «κρούω» διατηρήθηκε ακέραιο στην ποντιακή, ενώ στη νέα ελληνική χρησιμοποιείται κυρίως το «χτυπάω».

Επιπλέον, τα ρήματα «φιλέω-ω» και «πονέω-ω» στη νέα ελληνική πήραν την κατάληξη «-άω-ώ», ενώ στην ποντιακή διατηρήθηκε η αρχαία κατάληξη «-έω-ώ». Το ρήμα «ικανέω-ώ» και «ικανέομαι-ούμαι», που δεν διατηρήθηκε στη νέα ελληνική, διατηρήθηκε στην ποντιακή και είναι το πολύ γνωστό μας «κανείται» (=φτάνει, είναι αρκετό). Το ίδιο συμβαίνει και με την Ευκτική Αορίστου β΄ του ρήματος «λαγχάνω», η οποία διατηρείται στην ποντιακή στο γ΄ ενικό για να εκφράζει πιθανότητα κι ευχή (π.χ. λάχ’ επορούν κι έρχουνταν), ενώ στη νέα ελληνική δεν διατηρήθηκε το ρή! α αυτό, παρά μόνο τα παράγωγά του, όπως: «λαχνός», «λαχείο», «λαχειοφόρος» κτλ.

Εκτός από πολλά ρήματα της αρχαίας ελληνικής, που διατηρήθηκαν ακέραια στην ποντιακή, υπάρχουν και αρκετά ουσιαστικά της αρχαίας που βρίσκονται εγγύτερα στην ποντιακή, απ’ ότι στη νέα ελληνική. Για παράδειγμα, η λέξη «φέγγος» (=φως στην αρχαία και φεγγάρι στην ποντιακή), καθώς και λέξεις: «ψύχος», «στέγος» «γέλος» (γέλως στην αρχαία). Εγγύτερα στην ποντιακή διάλεκτο είναι και οι λέξεις: «ωβόν» (αρχ. το ωόν, το αβγό) και «ωτίν» (αρχ. ο ους, του ωτός, το αυτί). Η διατήρηση όλων αυτών των αρχαϊκών στοιχείων στη γλώσσα των Ποντίων διατρανώνει πως ! η ελληνική συνείδηση παρέμεινε ακλόνητη κι επαυξημένη στον Πόντο, παρόλες τις εχθρικές επιθέσεις και τις προσπάθειες αφομοίωσης που δέχτηκε για πολλούς αιώνες από ξένους λαούς.

Πέρα, όμως, κι από αυτό, φανερώνει τον πλούτο και τη δύναμη που έχουν τα ιδιώματα της ελληνικής, τα οποία, δυστυχώς, σε προηγούμενες δεκαετίες αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση και αδιαφορία, καθώς υπήρχε ο φόβος ότι οι ομιλητές τους θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες επικοινωνίας κι ένταξης στο κοινωνικό σύνολο.

Ήδη μία πρώτη επιστημονική και οργανωμένη προσπάθεια για τη διδασκαλία της Ποντιακής διαλέκτου έχει ξεκινήσει από τον Σύνδεσμο Ποντίων Εκπαιδευτικών και τα πρώτα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά κι ελπιδοφόρα για το μέλλον της ποντιακής. Ευχόμαστε κάτι ανάλογο να γίνει και για τις άλλες διαλέκτους και τα ιδιώματα της ελληνικής, γιατί το κάθε ένα από αυτά είναι πολύτιμο και η απώλεια, έστω και ενός, καθιστά την ελληνική γλώσσα φτωχότερη.

Πηγή: http://epontos.blogspot.co.uk/2013/09/blog-post_3858.html