Όταν ο Σωκράτης περιέγραφε την Γή από ψηλά 23 αιώνες πριν την πρώτη πτήση του ανθρώπου

Στο παρακάτω απόσπασμα θα δείτε το Σωκράτη να αναφέρει για την στρογγυλή Γη σαν να την είχε δει από ψηλά.

Κάποτε οι ιστορικοί θα πρέπει να μας εξηγήσουν πως διέθεταν αυτές τις γνώσεις οι Αρχαίοι Έλληνες. Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με την συμβατική ιστορία που μας διδάσκουν.

[110b]έγεται τοίνυν, ἔφη, ὦ ἑταῖρε, πρῶτον μὲν εἶναι τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴ ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο, ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυτοι σφαῖραι, ποικίλη, χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰ ἐνθάδε εἶναι χρώματα ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς [110c] καταχρῶνται. ἐκεῖ δὲ πᾶσαν τὴν γῆν ἐκ τοιούτων εἶναι, καὶ πολὺ ἔτι ἐκ λαμπροτέρων καὶ καθαρωτέρων ἢ τούτων∙ τὴν μὲν γὰρ ἁλουργῆ εἶναι [καὶ] θαυμαστὴν τὸ κάλλος, τὴν δὲ χρυσοειδῆ, τὴν δὲ ὅση λευκὴ γύψου ἢ χιόνος λευκοτέραν, καὶ ἐκ τῶν ἄλλων χρωμάτων συγκειμένην ὡσαύτως, καὶ ἔτι πλειόνων καὶ καλλιόνων ἢ ὅσα ἡμεῖς ἑωράκαμεν. καὶ γὰρ αὐτὰ ταῦτα τὰ κοῖλα αὐτῆς, ὕδατός τε καὶ ἀέρος ἔκπλεα [110d] ὄντα, χρώματός τι εἶδος παρέχεσθαι στίλβοντα ἐν τῇ τῶν ἄλλων χρωμάτων ποικιλίᾳ, ὥστε ἕν τι αὐτῆς εἶδος συνεχὲς ποικίλον φαντάζεσθαι.

 Plato, Phaed. 110 b 6

[Μετάφραση:]

Λέγεται λοιπόν, ω συνομιλητή, πως η γη είναι, αν την έβλεπε κανείς από ψηλά, σαν τις σφαίρες που είναι από δώδεκα κομμάτια διαφορετικού δέρματος .

Δηλαδή είναι πολύχρωμη σφαίρα και τα μέρη της ξεχωρίζουν από τα χρώματα που έχει το καθένα, ενώ τα χρώματα που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι μας εδώ, δεν είναι παρά απομιμήσεις εκείνων των χρωμάτων.

Εκεί λοιπόν όλη η γη είναι χρωματισμένη απ' αυτά τα χρώματα, που είναι πιο λαμπερά και καθαρά από τα εδώ. Κάποιο μέρος της είναι πορφυρό και καταπληκτικό στην ομορφιά, ενώ άλλο χρυσωπό, άλλο λευκότερο από το γύψο και το χιόνι, και έτσι είναι χρωματισμένη και με τα άλλα χρώματα, και ακόμα περισσότερα, και ωραιότερα από όσα εμείς έχουμε δει. Γιατί ακόμα και οι κοιλότητές της που είναι γεμάτες αέρα και νερό, παίρνουν μια απόχρωση λαμπερή μέσα στην ποικιλία των άλλων χρωμάτων, ώστε να δίνει την εντύπωση μιας ενιαίας εικόνας πολύχρωμης.

Έργο «ΦΑΙΔΩΝ» ή «περί ψυχής»

http://www.apocalypsejohn.com/

defencenet

Ποιος θα μας το έλεγε πως η σύληση ενός τάφου που ανακάλυψαν στην Αμφίπολη θα γινόταν και πολιτικό θέμα.

Ο τρόπος με τον οποίο ριχτήκαμε όλοι μαζί στο κενό του τάφου και στην άγνωστη ταυτότητα του νεκρού δείχνει πως είμαστε μια κοινωνία που ψάχνει αγωνιωδώς τρόπους για να ξεφύγει από την κατεστημένη ανία της συνύπαρξής μας.
Επιτέλους, ας μας συμβεί κάτι, ας συμβεί κάτι διαφορετικό που να μας αφορά όλους, ας βρούμε έναν ήρωα ανάμεσά μας κι ας είναι και πεθαμένος εδώ και είκοσι αιώνες, και ας μην έχει μείνει ούτε θρύμμα από τα οστά του.

Η ελληνική κοινωνία είναι κουρασμένη – πιο κουρασμένη πάντως από τους πολιτικούς της, που κλαίγονται για την κούρασή τους.
Είναι κουρασμένη όχι μόνον γιατί είναι υποχρεωμένη να σηκώνει στην καθημερινότητά της το βάρος ενός ασήκωτου χρέους.
Είναι κουρασμένη από τον ίδιο της τον εαυτό: σαν να το έχουμε πάρει απόφαση πως δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από δω μέσα, πως δεν πρόκειται ποτέ να φτιάξουμε κάτι αξιοθαύμαστο, ακόμη και αν είμαστε εμείς οι ίδιοι που θα το θαυμάζουμε.
Και γι’ αυτό γυρίζουμε στα ίδια και στα ίδια, στο εύκολο μεγαλείο του Αλέξανδρου, σ’ ένα θαυμασμό που δεν μας κοστίζει τίποτε γιατί δεν επενδύσαμε τίποτε για να τον κατακτήσουμε.
Δεν μπορούμε να φτιάξουμε τους δικούς μας ήρωες και ξαναγυρνάμε πίσω στους ήρωες της παιδικής μας ηλικίας, σαν κακοφορμισμένοι έφηβοι.

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
http://www.kathimerini.gr

Η μουσουλμανική εκδοχή για τους πρωτόπλαστους

ΠΕΡΙ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

-Σιμωνίδης ο Κείος, ποιητής και συγγραφέας επιγραμμάτων (556-468 π.χ.)

«Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα» δηλ. άπειρη η γενιά των ηλιθίων.

-Πλάτων, φιλόσοφος (427-347 π.χ.):

«Τον βλάκα μπορείς να τον καταλάβεις από δύο ενδείξεις: μιλάει για πράγματα που είναι γι αυτόν άχρηστα και εκφράζει γνώμη για πράγματα που κανείς δεν τον ρωτάει».

-Μολλιέρος, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας (1622 – 1673):

«Ένας μορφωμένος ηλίθιος, είναι πιο ηλίθιος από ένα αμόρφωτο ηλίθιο»

-Ναπολέων Βοναπάρτης, Γάλος ηγέτης (1769 – 1821)¨

«Στην πολιτική, η βλακεία δεν είναι μειονέκτημα».

-Mark Twain,  Αμερικανός συγγραφέας (1835 – 1910):

«Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν, ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλούν σοβαρά».

-Αλβέρτος Αϊνστάιν, Γερμανοεβραίος φυσικός  (1879 – 1955):

«Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Αν και ως προς το σύμπαν έχω κάποιες αμφιβολίες».

http://axia-logou.blogspot.com

Μονόδρομος πρωτογονισμού

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Μονόδρομος πρωτογονισμού

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12.10.2014 : 16:07

Δεν πρόκειται για διαπίστωση που μπορεί «αντικειμενικά» να βεβαιωθεί. Πρόκειται για διάγνωση που προκύπτει από υποκειμενική εκτίμηση της δυναμικής συμπτωμάτων, τη στάθμιση επιρροής ενδεχόμενων ή σταθερών παραγόντων. Και η διάγνωση λέει ότι, σε κάθε κοινωνία, οι πολίτες που κρίνουν τα κοινά με επαρκή συλλογιστική ικανότητα και διαυγή, νηφάλια σύνεση αποτελούν τη μειοψηφία.

Σε παρελθόν όχι πολύ μακρινό, έμοιαζε να λειτουργούν στην κοινωνία κάποιοι αφανείς και ανεπίγνωστοι «φυσικοί» νόμοι, που οδηγούσαν τους επιπόλαιους στη σκέψη και αδύναμους στην κρίση να δέχονται θετικά τον επηρεασμό από τη γνώμη των αριθμητικά λιγότερων αλλά σαφώς ωριμότερων. «Διαμορφωτές κοινής γνώμης» γίνονταν τότε οι περισσότερο μορφωμένοι, αλλά και όσοι διέθεταν αποδεδειγμένη μέσα στον χρόνο ευθυκρισία. Σωζόταν και μια προσωπική αίσθηση ευθύνης του απλού ανθρώπου για τις γνώμες - κρίσεις που εξέφραζε – αισθανόταν μειωμένος αν οι εκτιμήσεις και επιλογές του αποδείχνονταν λαθεμένες ή επιπόλαιες.

Σήμερα «διαμορφωτής της κοινής γνώμης» είναι, σχεδόν αποκλειστικά, η τηλεόραση. Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι δεν έχουν καν δική τους εκφραστική: αναπαράγουν λεκτικά κλισέ παγιωμένα στις τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Ούτε υπάρχει πια επίγνωση διαφοράς στην αξιολόγηση της συλλογιστικής και κριτικής ικανότητας: Οταν ο κ. Γιακουμάτος, ο κ. Κικίλιας, ο κ. Ντινόπουλος, η κ. Βούλτεψη, η κ. Γεννηματά κατέχουν θώκους και απολαμβάνουν τιμές υπουργών, κάθε λειτουργία συγκριτικής αξιολόγησης μοιάζει θεσμικά καταργημένη. Οταν η σύνταξη υπαλλήλου των προνομιακών κρατικών «ρετιρέ», με μόνο απολυτήριο γυμνασίου, είναι τουλάχιστον διπλάσια της σύνταξης πανεπιστημιακού καθηγητή, η αποτίμηση της εγκυρότητας γνωμών και κρίσεων, με κριτήριο τη μόρφωση, γίνεται εντελώς περιττή.

Σήμερα όλοι τα ξέρουμε όλα χάρη στην τηλεοπτική αναίδεια και στην παγιωμένη αναξιοκρατία. Η τηλεόραση «οφείλει» να παρέχει συνεχή ροή «ειδήσεων». Οι ειδήσεις αγοράζονται κονσερβαρισμένες από τα «πρακτορεία ειδήσεων». Σε ελάχιστα κανάλια υπάρχουν «ρεπόρτερς», με καταμερισμό πεδίων αλλά όχι και με εξειδίκευση σπουδών – δυστυχισμένα σκλαβάκια που τρέχουν εξουθενωμένα, νύχτα - μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί, με προτεταμένο ένα μαρκούτσι στο χέρι, χωρίς να ξέρουν τι να ρωτήσουν και πώς να το ρωτήσουν.

Το κυρίως έργο της «πληροφόρησης» των πολιτών μετατίθεται στις ανέξοδες «συνεντεύξεις»: Τα «πρωινάδικα» και οι βραδινές τάχα «πολιτικές» εκπομπές έχουν κατοχυρώσει σαν «πλουραλισμό» την καθημερινή παρέλαση από τη μικρή οθόνη υπουργών της κυβέρνησης και «στελεχών» της αντιπολίτευσης, που επιδίδονται σε μιαν αέναη, δεκαετίες τώρα, πανομοιότυπη επανάληψη της πιο ηλίθιας που θα μπορούσε να επινοήσει άνθρωπος κομματικής αυτοκολακείας και αυτοδιαφήμισης. Κάποιες φορές καλούνται να τους πλαισιώσουν και οι λεγόμενες «γλάστρες»: τριτοκλασάτοι ηθοποιοί, τυχαίες γνωριμίες του καναλιού δίχως την παραμικρή κοινωνική παρουσία, δημοσιομανείς μετριότητες του πανεπιστημιακού ή του επιχειρηματικού χώρου.

Τέτοιες συνθέσεις τηλεοπτικών «πάνελ» φτάνουν στο κορύφωμα του αλαλούμ και της φτήνιας, κάθε βράδυ, στα δευτερότερα κανάλια, αυτά που όλη τη μέρα προσφέρουν τηλε-αγορές και το βράδυ πολιτική αγωγή. Εκεί ο «κάθε πονεμένος», κοσμοσωτήριων προθέσεων αγορητής αποφαίνεται περί παντός του γιγνομένου, ως εγκυρότατος παντογνώστης. Τα «πάνελ» αυτά μοιάζει να είναι το κυρίως πρότυπο που υπαγορεύει συμπεριφορά, λεξιλόγιο και αναίδεια σε ευρύτατες μάζες του ελλαδικού πληθυσμού. Βεβαιωνόμαστε από αυτά τα θεάματα, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, ότι μπορούμε όλοι να τα ξέρουμε όλα, να αποφαινόμαστε με σιγουριά για τα πάντα, να μας είναι περιττή, για τη διαμόρφωση πολιτικής στάσης, η γνώμη ειδημόνων, επαϊόντων – κυρίως ανθρώπων ανυπότακτων στον ναρκισσισμό και στην ιδιοτέλεια.

Πέντε χρόνια τώρα η πατρίδα μας ζει οικονομική καταστροφή, με επιπτώσεις εφιαλτικές για το μέλλον: Μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί σε επίπεδο ένδειας. Οι Τράπεζες είναι αποκομμένες από την κοινωνία και την αγορά. Το γιαπί νεκρό, επενδύσεις μηδενικές, αποβιομηχάνιση πλήρης. Τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατημένα από τα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός σε αποσύνθεση, η χώρα με ξεπουλημένη την εθνική της κυριαρχία. Η Δικαιοσύνη και οι νομοθέτες καλύπτουν απροκάλυπτα «διεφθαρμένες συμπεριφορές» μεγιστάνων του πλούτου, των τυράννων του τόπου. Τα σχολειά μένουν ακόμα ανοιχτά μόνο χάρη σε λίγους δασκάλους που αντιμάχονται τα μηδενιστικά «οράματα» του υπουργείου ρισκάροντας το ψωμί τους. Η ανεργία αποδείχνεται καινούργια πρακτική γενοκτονίας, ο πανικός και η ανελπιστία καινούργια μορφή λοιμικής.

Το εφιαλτικότερο από όλα είναι η αποθηρίωση του Ελλαδίτη, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές: Ο,τι είναι δημόσιο, κοινωνική περιουσία, το λεηλατεί, το καταστρέφει. Κλέβει στα νοσοκομεία τις κουρτίνες από τα δωμάτια και τα σκεπάσματα της λεκάνης από τις τουαλέτες. Το ελληνόπουλο, με το σπρέι, τον μαρκαδόρο, τον σουγιά, καταστρέφει μανιασμένα το σχολειό του και το πανεπιστήμιο. Αχρηστευμένες οι πινακίδες της τροχαίας, τα «σήματα» κυκλοφορίας, μόνο για την πρωτόγονη ηδονή του βανδαλισμού.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, είναι ανίκανο να δώσει κυβέρνηση που να μπορεί να καβαντζάρει τη συμφορά. Ποιος αφελέστατος είπε ότι «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»; Καταλάβαινε τη δημοκρατία σαν συνταγή, ενώ η δημοκρατία είναι κατόρθωμα. Οταν σε μια συλλογικότητα κυριαρχεί ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού, όταν έχει χαθεί η αίσθηση του δημοσίου συμφέροντος, είναι απάτη ή αφέλεια να μιλάμε για δημοκρατία.

Πηγαίνουμε ολοταχώς για εκλογές. Θα κληθούμε να επιλέξουμε τη μια από τις δυο όψεις του ίδιου ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού. Και το ανόσιο ζευγάρωμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ο συνονθυλευματικός ΣΥΡΙΖΑ κινούνται στη λογική του μονοδρομικού οικονομισμού. Δεν λένε λέξη για κίνητρα παραγωγικότητας, για εξόντωση του πελατειακού κράτους (αιτίας κάθε κακού). Ούτε λέξη για δημιουργική άμιλλα, για αξιοκρατία, για πάταξη της κοινωνικής αδικίας, για καταξίωση της αριστείας. Ολος ο «αριστερισμός», και όλος ο «ριζοσπαστισμός» του ΣΥΡΙΖΑ εξαντλείται σε επαγγελίες «βελτίωσης» του εισοδήματος – δεν ξέρουν άλλον στόχο του βίου, άλλη χαρά της ζωής.

Θα έρθουν στην εξουσία, όποιο σχήμα κι αν επικρατήσει, άνθρωποι που επιμένουν να μας πείσουν, με κάθε τρόπο, ότι είναι αμύητοι στην κοινωνική ευαισθησία, στις προϋποθέσεις ποιότητας της ζωής. Τους αφήνει παγερά αδιάφορους η απόδοση δικαιοσύνης, αποκλείεται να στείλουν στο εδώλιο όσους υπέγραψαν τον κακουργηματικό υπερδανεισμό της χώρας για χάρη του πελατειακού κράτους, αποκλείεται να δημεύσουν περιουσίες λωποδυτών.

Πράσινο, γαλάζιο, τώρα και κόκκινο το ΠΑΣΟΚ.

http://www.kathimerini.gr

Αυτοί μόνο!

Του Άγη Βερούτη.

Αν κάποιος με ρωτούσε τι θα χρειαζόμουν για να ξαναχτίσω την Ελλάδα από την αρχή, δε θα ζητούσα ούτε καράβι, ούτε ελιά, ούτε αμπέλι όπως λέει ο αγαπημένος Ελύτης. 

Δεν ξαναθέλω τέτοια Ελλάδα, υπηρέτρια, υποταχτική, πλαδαρή, αγαθιάρα πούγινε βορά του κάθε λαμόγιου και ύαινας. 

Η Ελλάδα που θέλω θάναι αθλήτρια του μαραθώνιου, θάναι μυώδης και χωρίς λίπια και προκοίλια, θα υπολογίζει τις δυνάμεις της, τα μάτια της θα πετάνε σπίθες, θα σκέφτεται δυο πριν κάνει μια, το ένα βήμα της θάναι δυο μέτρα, θάναι καλύτερη από μένα, τόσο καλή που να μη μου αξίζει. 

Τέτοια Ελλάδα θέλω. Που να μη μου αξίζει!

Αν με ρωτούσε εκείνος τι θα χρειαζόμουν για να χτίσω από την αρχή αυτή την Ελλάδα που θέλω, θα του έλεγα ότι είναι εύκολη η απάντηση. 

Θα του έλεγα πως για να χτίσω την Ελλάδα που δε θα μου αξίζει χρειάζομαι Ανθρώπους. 

Όχι όμως τους μαλθακούς, τους χορτασμένους που γέρνουν τα βλέφαρά τους μετά το φαγητό και ρεύονται αυτάρεσκα.

Χρειάζομαι τους πεινασμένους. Τους κατατρεγμένους. Αυτούς θέλω.

Το φοιτητή, ή το νέο με το μεγάλο όνειρο πως θ'αλλάξει τον κόσμο, γιατί μόνο αυτός τον άλλαξε ποτέ. Τον νέο στη ψυχή.

Τον βιοπαλαιστή που ξέρει να πολεμάει και στο τέλος να τα φέρνει βόλτα, γιατί αυτός κάνει τη γη και συνεχίζει να γυρνάει χωρίς να σταματάει.

Το νοικοκύρη που τον κατέστρεψαν οι ύαινες και το στήθος του καίει από το δίκιο και το θυμό, γιατί αυτός θα κρατήσει πάντα αναμμένη τη φωτιά.

Τον άνεργο με την ανάγκη να νιώσει ξανά πώς είναι να είσαι χρήσιμος, γιατί αυτός είναι η λάσπη του χτίστη.

Το δημιουργό που του φορέσανε κλουβί και θέλει να εκραγεί από ιδέες και από πράξεις, γιατί χρειάζεται καινούργια σκέψη και πράξη η Ελλάδα. 

Τέλος θα του ζητούσα να μου δώσει τον ριγμένο, εκείνον που οι ύαινες τον γονατίσανε, γιατί αυτός θα είναι η συνείδηση που δε θα ξαναφήσει να πλαδαρέψουμε ούτε να γονατίζουμε Ανθρώπους άλλο.

Αυτούς θέλω. Αυτοί χρείαζονται. Αυτοί φτάνουν. Με αυτούς χτίζεις Ελλάδα που να μη σου αξίζει. 

Και μετά θα χαμογέλαγα πάλι αλλά όχι από μέσα μου.

Αυτούς μόνο.

 http://arriton.gr/