Ένα πουλί πετάει ψηλά και σκέφτεται την ανθρώπινη ύπαρξη.

Tης Μαρίας Dawkinson

 Παραφράζοντας τον τίτλο του Άντερσον και χρησιμοποιώντας την οπτική του πετούμενου θέλω να δω με τα μάτια του τι βλέπει κάποιος από ψηλά, πολύ ψηλά, πέρα από τα χαραγμένα σύνορα και τις εθνικές οπτικές με τις προδιαγεγραμμένες και ελεγχόμενου φάσματος αντιλήψεις. Κι αυτό που βλέπω είναι ένας όμορφος πλανήτης, με θάλασσες και πολυποίκιλες στεριές, γόνιμες και στείρες, πράσινες και φιλικές, πετρώδεις, περήφανες και άγριες και  δισεκατομμύρια ανθρώπινες κουκίδες που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ο πλανήτης είναι όμορφος αλλά αυτό που του συμβαίνει λόγω του ανθρώπινου είδους που τον μαστίζει είναι πολύ άσχημο.  (αν έχεις αρχίσει να διαβάζεις αυτό το κείμενο για οικονομικές και πολιτικές παρατηρήσεις, σε αυτό το σημείο αλλάζεις url).
Δε θα σταθώ όμως στη βία που υφίσταται ο πλανήτης από τον Homo Sapiens, τα σκουπίδια που παράγει η εξοχότης του, την τοξικότητα τους που καταστρέφει τον βιότοπο, το βιασμό που επιβάλλει ως αυτόκλητος άρχων στη φύση για την εξόρυξη των ενεργειακών του πόρων. Ο πλανήτης έχει περάσει από πολύ πιο δύσκολες φάσεις και έχει ανανήψει επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό του. Η Γη θα τα καταφέρει και μετά από εμάς. Θα σταθώ μόνο στο πρόσκαιρο ανθρώπινο είδος και την αυτοκαταστροφική ορμή του, που συνιστά από μόνη της υλικό για σοβαρή μελέτη σε πιθανά εξvπλανητικά φόρουμ σημαντικά πιο νοήμονων όντων του συμπαντικού γίγνεσθαι.
Ως πουλί, βλέπω παντού ανθρώπους να καταδιώκουν και να καταστέλλουν ανθρώπους με ένοπλη βία. Όποιος έχει το καλύτερο όπλο είναι ο νικητής. Αν το όπλο δε είναι ζωσμένα κορμιά με εκρηκτικά, ακόμα καλύτερα. Αστάθμητα τα αποτελέσματα και εντελώς απροστάτευτοι και ανυποψίαστοι οι στόχοι. Οι άνθρωποι ως οργανισμοί πολλαπλασιάζονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και το αποτέλεσμα είναι θάνατος λόγω πείνας και αποκλεισμό από τους αυστηρά ελεγχόμενους πόρους από κάποιους λίγους που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την κερδοφορία τους. Πέρα όμως από την αναλγησία και την έλλειψη ενσυναίσθησης (τι ειν’ τούτο), το ανθρώπινο είδος είναι βαθιά εκδικητικό, επιθετικό και αδίστακτο. Έχει επινοήσει το χρήμα ως αυτοπροσδιορισμό δύναμης και επιβάλλεται με αυτό και για αυτό ως τελικό σκοπό. Μέσο επιβολής του είναι τα όπλα που παράγει το χρήμα και η εξουσία που του εξασφαλίζει και πάλι το χρήμα. 
Από ψηλά, οι άνθρωποι είναι πολύ αναλώσιμοι για τους ανθρώπους, όσο και τα άλλα ζώα του πλανητικού βιότοπου, εξ’ άλλου. Η λογική που έδωσε στο ανθρώπινο είδος απλόχερα η εξελικτική πορεία εκατομμυρίων ετών δε φαίνεται να βοηθά σε τίποτα. Τραγική ειρωνεία. Το μεγαλύτερο επίτευγμα κατέληξε να εξυπηρετεί μόνο την ποίηση και τους λοιπούς παρίες των κοινωνιών, τους οποίους κανείς δεν ακούει. Σε ένα ουτοπικό σενάριο, η λογική θα ήταν μέσο τόσο  για τη βελτίωση της επιβίωσης όσο και για την εποικοδομητική τεχνολογική εξέλιξης του είδους. Τώρα, η τεχνολογία έχει τον πρώτο ρόλο στην αποξένωση, την απαλλοτρίωση της ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας και την καταστροφή μέσω των videogames (στην πιο ήπια αποδεκτή και εμπορική της μορφή).
Μεγάλο χάλι η εικόνα της ανθρώπινης ύπαρξης, φίλε αναγνώστη.
Αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι για ένα κομμάτι ψωμί, ένα iphone, ένα εγώ που μισεί αδυσώπητα ένα εσύ, μια εξουσιαστική τάση με αυταπάτες ανωτερότητας και  μια προσχηματική ιδεολογία. Αμερικάνοι που αλληλοσκοτώνονται με τα όπλα μιας πολύ εύρωστης και κραταιάς βιομηχανίας, χωρισμένοι σε ρεπουμπλικανούς και δημοκρατικούς πιασμένοι σε λαβή ακινησίας. Άσπροι που εξοντώνουν μαύρους, μελαμψοί που αποκεφαλίζουν άσπρους για ιστορική εκδίκηση, μουσουλμάνοι που εκδικούνται χριστιανούς, επεκτατικοί που πνίγουν κατακτημένους με drones, δυνατούς που εκμηδενίζουν πεινασμένους άοπλους, Ρώσοι που επιβεβαιώνουν το δήθεν μεγαλείο τους καταπιέζοντας ανήμπορους σε γκρίζες ζώνες, Κινέζοι που κάνουν μια από τα ίδια, Ευρωπαίοι που αυτοκαταστρέφονται με το πρόσχημα ενός αδιαμφισβήτητου κατά κάποιους Χαγιεκιανού μοντέλου και ούτω καθ’ εξής. Και στο φινάλε, όλοι αυτοί μαζί καταπιέζοντας  και βιαιοπραγώντας σε βάρος του πιο ευάλωτου μέλους της ανθρώπινης κοινωνίας, του αδύναμο φύλο και των παιδιών (ας γελάσουμε τώρα όλοι μαζί, ελέω τεστοστερόνης).
Ως πουλί λυπάμαι τους ανθρώπους και την κατάντια τους. Ως άνθρωπος όμως, πλέον φοβάμαι τους ανθρώπους, κάθε μέρα και περισσότερο. 

Ο Νέος Αβδηριτισμός - του Φοίβου Ιωσήφ

             

Τά Αβδηρα είναι ένα μικρό χωριό 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Ξάνθης. Σαν εμφάνιση δεν έχει τίποτα το αξιοπερίεργο και αν το διασχίση κανείς, μετά από τέσσερα χιλιόμετρα φθάνει σε μία υπέροχη αμμώδη παραλία.

Εκεί μας συνέστησαν σαν περιοχή κατάλληλη για μπάνιο. ΄Ηξερα πώς από εκεί κατάγεται ο Δημοκριτος, ο δάσκαλός του Λεύκιππος και ο μαθητής του Πρωταγόρας. Μορφές πού έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των επιστημών και της φιλοσοφίας.

Ο Δημόκριτος ήταν εκείνος πού διατύπωσε, χιλιάδες χρόνια πρίν τον Αϊνστάϊν και τον Σόπεναουερ, την θεωρία της σχετικότητας, και μάλιστα προέτρεψε τους ανθρώπους να

αποφύγουν την διάσπαση του ατόμου. Με την λέξη ‘’άτομον’’ δεν εξέφραζε την γνώμη πώς δεν μπορεί να κοπή το ελάχιστο αυτό σωματίδιο, αλλά είπε ‘’μην το κόψεις’’ ,προβλέποντας την έκλυση ραδιενέργειας από την κοπή-διάσπαση. Φυσιογνωμία μέγιστη ο Δημόκριτος αφού μάλιστα διέβλεψε στο πρόσωπο του αχθοφόρου Πρωταγόρα την προσωπικότητα και την οξύνοια του κατοπινού μεγάλου αυτού φιλοσόφου. Ο Πρωταγόρας υπήρξε πιο ακριβοπληρωμένος δάσκαλος ακόμη και από αυτόν τον ίδιον τον Αριστοτέλη.

Γυρίζοντας από την παραλία αποφασίσουμε να μπούμε στο εσωτερικό χώρο των Αβδήρων πιστεύοντας πώς σίγουρα θα εντυπωσιαζόμασταν από αγάλματα και προτομές των παγκοσμίων αυτών υπεργιγάντων του πνεύματος και της επιστήμης. 

Δεν μπορεί, σίγουρα θα τιμούν τους ημίθεους προγόνους τους οι Αβδηρίτες με αγάλματα, προτομές, ανδριάντες και ό,τι άλλο θα χρειαζόταν για να αισθανθούν υπερήφανοι για τους διαφωτιστές της ανθρωπότητας προηγούμενους συμπατριώτες τους. Δεν διακρίναμε τίποτα απολύτως από αυτά, και γι αυτό σταθήκαμε δίπλα σε έναν καταστηματάρχη καμιά σαρανταριά χρονών και τον ρωτήσαμε πού θα βλέπαμε το άγαλμα του Δημόκριτου. Εκείνος με μία στάση δυσπιστίας, μας πλησίασε και μας ρώτησε: ποιόν είπατε? Τον Δημόκριτο του απάντησα. Α, δεν τον ξέρω, αλλά  πρέπει να είναι αυτός πού είναι σε μια προτομή πάνω σε κείνη την ταράτσα.

Πιάσαμε κουβέντα και μας είπε το παράπονο των Αβδηριτών, γιατί πήρανε από εκεί την έδρα του Δήμου και την μετέφεραν στο χωριό Γενισσέα, αυτό ήταν το πρόβλημα του χωριού. Υστερα μας μίλησε για τη σύνθεση της Scoda Ξάνθης, για τον προπονητή και τον πρόεδρο της ομάδας πού δεν κάνει όσα πρέπει να κάνει για τον ιστορικό αυτόν σύλλογο. 

Δεν τόλμησα να τον ρωτήσω για τον Πρωταγόρα και τον Λεύκιππο φοβούμενος πιθανή έκρηξη του Αβδηρίτη μετά τήν τελευταία ισοπαλία μέσα στην έδρα της ομάδας. Υπάρχουν και όρια, υπάρχει και η δικαιολογημένη αγανάκτηση για το πέναλτυ πού δεν δόθηκε.Ααα, όλα κι όλα, δεν πρέπει να φθάνουμε στα άκρα(της βλακείας). Προχωρήσαμε στη μικρή πλατεία  πού μας υπέδειξε ο μαγαζάτορας, ανεβήκαμε μια σκάλα πού έβγαζε σε μία μικρή δημόσια ταράτσα.Εκεί βρισκόταν μία μικρή προτομή, ύψους περίπου πενήντα εκατοστών. Ανήκε

στον πνευματικό αετό Δημόκριτο. Δεν υπήρχε όνομα, μια προτομούλα σε μια ταράτσα κι αυτό πολύ του πήγαινε, άντε να μην το παρακάνουμε όταν υπάρχουν σύγχρονοι κατά πολύ μεγαλύτεροί του. Ορα Γιούτσος, Andreas Papandreou, Στάθης Ψάλτης και άλλοι ων ουκ έστι αριθμός και μικρογραμμάρια βάρους.

Αλήθεια, γιατί τόση απάθεια και καταισχύνη αυτών των κατοίκων, των απογόνων των ανθρώπων της λυκαυγής του ανθρώπινου είδους? Η ιστορία βέβαια αναφέρει τους Αβδηρίτες σαν ανθρώπους που κατελαμβάνοντο από ψυχική έκφανση ευήθειας και  ηλιθιότητος. Βλέπουμε πώς κρατάει  χιλιάδες χρόνια το κύτταρο καί το DNA των προπατόρων. Ο Αβδηριτισμός είναι έκφραση διά μέσω των αιώνων πού δηλώνει το ελάχιστον της νοημοσύνης και της υπευθυνότητας, και εκείνο το απόγευμα στο τέλος του Σεπτεμβρίου, μας το επιβεβαίωσε η επίσκεψή μας στο ονομαστό για τους σοφούς του αυτό χωριό. Στο χώρο πού ήκμασε το πνεύμα, διαιωνίστηκε η ελαφρομυαλιά και το ανεύθυνον. Δεν τόλμησα βέβαια να ρωτήσω για τον Πρωταγόρα, και καλά έκανα, γιατί θα ήταν πολύ πιθανό να εισπράξω ειρωνική χλεύη αντί για πληροφορία.

Φαντάζεσθε τι θα ήταν τά ΄Αβδηρα αν ήταν μία Αγγλική πόλη και ο Δημόκριτος Εγγλέζος? Θα πλήρωνες χίλια ευρώ εισιτήριο μόνον για να μπής στην πόλη και άλλα τόσα για να βγής.Μπές χίλια, βγές χίλια. Αναρωτιέμαι, έχουμε εμείς πλέον καμμία  συγγένεια με αυτούς τους σοφούς των Αβδήρων, των Αθηνών και των Σταγείρων? Φαντάζομαι, αλλά δεν θέλω να το πιστέψω, πώς όχι, απλή συνωνυμία. Εμάς ρωτησέ μας τι είπε ο Απόστολος Πέτρος από την Ισραηλιτική Ιερουσαλήμ και τι θεωρία κατέθεσε ο  Κάρολος Μάρξ από την γενέτειρα πόλη Τρήρ της Γερμανίας. Ισραήλ-Γερμανία ενωμένες ποτέ νικημένες. ΄Ακου Δημόκριτος και Πρωταγόρας, άκου ντροπής πράγματα! Βέβαια ο Μάρξ έκανε την διδακτορική του διατριβή πάνω στον Δημόκριτο και τον Επίκουρο, αλλά εμείς προτιμούμε τά παιδιά τους και όχι τους ίδιους. 

Μακριά από το κατεστημένο των Αρχαίων Ελλήνων και κοντά στην πολυαγαπημένη ομάδα μας της Skoda-Ξάνθης. Βρέ, θα βγούμε στην Ευρώπη θέλετε δεν θέλετε κι ας πάει να κουρεύεται αυτός ο παλιοΔημόκριτος, γιατί πολύ μας τά έχει πρήξει, για να μην πώ τίποτα χειρότερο και συλληφθώ για προσβολή της ιδιωτικής κατ οικον αιδούς. Για την αιδώ δεν ξέρετε τίποτα, για το αιδοίον όμως σας βλέπω όλους  ξεφτέρια. Ετσι είναι, έχουν δίκιο οι Αβδηρίτες από αιώνες τώρα, η διάσπαση του ατόμου ποσώς μας ενδιαφέρει, ζούμε το σήμερα και μάλιστα κατά τον καλλίτερο τρόπο με Coca-Cola, παϊδια, μπιφτέκια, debate(δίβατον), Ολυμπιακό, Τούρκικα σίριαλς και μικρές προτομές των Μεγάλων Ελλήνων.

Δεν φταίει η Τρόϊκα, ο Αβδηριτισμός μας φταίει, πού μάθαμε να τιμούμε  καλλίτερα τους Ισραϊλίτες και τους Γερμανούς από τους Ελληνες εμπνευστές και ιδρυτές  του παγκόσμιου πολιτισμού.

 http://koinosparanomastis.blogspot.gr/

Ο Τάφος της Αμφίπολης - Ε. Κ. Γιαννελάκης

1. «Το πτώμα»

Έρμαιε Σιναίλοινα
τί ψάχνεις στην Αμφίπολη να βρείς;
Τόσα αγάλματα
σχέδια γεωμετρικά
τόση καλλονή,
δέ χόρτασες ακόμα;
Μα τί σε μέλλει εσένα;
με πέτρες, ξύλα κι άχυρα εσύ δέν ασχολείσαι·
εσύ, αναζητάς το πτώμα.
Τουλάχιστον κάμε και συ το ίδιο
κόκορα ένδοξων προγόνων,
στο χώμα που σε γέννησε
θάψε την πατρίδα σου με δόξα και τιμή.
Είναι το μόνο που σ’ απόμεινε να κάνεις
αφού βεβαίως πρώτα βρείς και τα λεφτά.

2. «Η σύληση»

Συλήθηκε ο τάφος,
όχι δέ συλήθηκε·
μας έκλεψαν το πτώμα και τα συμπαραμαρτούντα,
όχι δέ μας τό ‘κλεψαν!
Μύριοι αρχαιολόγοι
όσον και αχρειολόγοι
μετρούν το μήκος των δακτύλων,
ουδείς επί τον τύπον των ήλων
κι εγένοντο δακτυλοδεικτούμενοι
σε μια χώρα που συλήθηκε στις μέρες τους
γονυπετής, ούτις στο πτώμα της να κλάψει
μόνο στα αναθήματά της.
Αιδώς αναθεματισμένοι!

3. «Ο επικήδειος»

Πατέρα τά ‘μαθες τα νέα;
Νενικήκαμεν στο Μαραθώνα
τους Πέρσες εστριμώξαμε στους βάλτους,
κατασφάξαμέν τους.
Κι ο ήρωας Κυναίγειρος!
Απώλεσε τάς χείρας, την κεφαλήν·
ήταν Περσική τριήρης και δέν είχε τη ρώμη,
είχεν όμως τό σθένος.
Ταξίδεψεν το ανδραγάθημα στην ιστορία·
ημείς εθάψαμεν το πτώμα του.
Μετά δέκα χρόνια πατέρα, ματάρθαν από στεριά θάλασσα,
αέρας δέν ήταν τότε.
Για το Λεωνιδα στα είπα,
για το Θεμιστοκλή να σου πώ.
Τους έπνιξε στη ζώνη του Περάματος
εκεί που σήμερα σήπονται τα πλεμόνια των αμμοβολιστών ,
επισκευάζουν πλοία οι ανελεύθεροι.
Η ελευθερία βλέπεις, κληρονομική διαδοχή των τριηραρχών.
Να σου πώ και για τους Σπαρτιάτες στις Πλαταιές
που τους μαστίγωνε ο Παυσανίας γύρω απ’ τό βωμό!
Πολλοί τουρίστες έκτοτε στη Σπάρτη ν’ απολαύσουν την καρτερία.
Πατέρα, τά ‘μαθες τα νέα;
Μετά ήρθαν έριδες κι εμφύλιοι
ο Θούκι τα ιστόρησε στους Πελοποννησιακούς πολέμους!
Σφαχτήκαμε,
αφήσαμε άθαφτους νεκρούς,
ποντιστήκαμε και τελέψαμε πατέρα.
Μετά ήταν ο Αλεξανδρος ο Μακεδών, υιός Φιλίππου.
Ξέρεις εσύ· αλογομούρης.
Μέχρι κι ιπποφαές τάιζαν τ άλογά τους·
τόσην αδυναμία σ’ αυτά τα ζωντανά;
Είχαν και κάτι τεράστια δόρατα στη μάχη,
μας ξέκαναν.
Μάταια ρητόρευε κι αγόρευε ο Δημοσθένης· πρίν τον λαδώσει ο Άρπαλος.
Ο Διογένης, πατέρα!
Νά ‘ναι καλά ο κυνικός, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους.
Απόθανε κι ο Αλέξανδρος.
Άχ αυτό το παιδί με τις αδυναμίες του!
Πώς βαδίζεις ανυπόδητος Μεγάλε
αφού δέ γνωρίζεις από περσικά χαλιά,
παρά μόνον από μάχες κι ακολασίες;
Χάλια τα έκαμες.
Κι ύστερα ήρθαν οι Ρωμαίοι·
οι βάρβαροι που περιμέναμε.
Μας αγνόησαν.
Άρπαξαν τον πλούτο μας, έχτισαν το Βυζάντιο.
Ημείς είμεθα ειδωλολάτραι.
Τί παιδιά κι αυτοί οι Βυζαντινοί;
Είχαν αδυναμία στην τύφλωση,
αυτοκράτωρ τις εκ φυσικών αιτίων, ούκ απεβίωσεν.
Έπειτα, πλάκωσε η Τουρκιά!
Γέμισαν τα μοναστήρια κι άδειασεν η Πόλις!
Ωιμέ πατέρα!
Τετρακόσσια κενά χρόνια!
Ποίοι είμεθα,
πόθεν ερχόμαστε,
πόθεν έσχες Νεοέλληνα;
Καί μετά, άχ και μετά πατέρα!
Νά ‘τανε το εικοσιένα!
Τί ηρωική εποχή κι αυτή;
Γιαταγάνια,
γιούργια στα ταμπούρια, μπουρλότο!
Στο Ναβαρίνο μας έδωκαν μιά χώρα, ελευθερία δέν είδαμε·
μας έμειναν οι δημογέροντες αμανάτι.
Έ, μετά τα ξέρεις.
Προσθέταμε εδάφη.
Βενιζέλοι,
Πάγκαλοι και Παπανδρέοι,
Μεταξάδες και άλλα φασιστόμουτρα,
εκατό χρόνια καί.
Παγκόσμιοι πόλεμοι,
πολέμησαν οι ήρωες σαν Έλληνες·
πώς διάολο τα καταφέραμε,
πάλι χρεωμένοι στους ξένους βρεθήκαμε.
Πατέρα, τά ‘μαθες τα νέα;
Πατέρα είμαι είκοσι χρονών!
Έφυγες και μόνο χρέη άφησες.
Μού ‘λεγες πως όλ’ αυτά
πρέπει να τα πληρώσω,
έχω χρέος προς την πατρίδα.
Οι πρόγονοί σου πατέρα,
το χρέος προς την πατρίδα
μόνο με αίμα το ξωφλούσαν
Πώς γελάστηκες και μόνον οφειλές μ’ αφήκες;
Πατέρα τά ‘μαθες τα νέα;
Σ’ έχω γραμμένο πατέρα,
καί σένα καί τη γενιά σου.
Αρνούμαι να κάνω αποδοχή κληρονομιάς.
μ’ ακούς γιά δέ μ’ ακούς;
Εγώ θα χτυπιέμαι στα ξέκωλα των Κυκλάδων
παρέα με “τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά” της.
Δική σου κληρονομιά κι αυτό.
Τ’ αρνούμαι τότε !

4. «Ο θρήνος»

Ωιμέ πατέρα!
Τόσους μύθους γράψαμε
τόσα ηρωικά παλληκάρια ξοδέψαμε
και τί μας έμεινε στο τέλος;
Μια ταφόπλακα· πάνω της να κλάψουμε το πεπρωμένο που χάσαμε·
Τη λευτεριά μας πατέρα.

Ε. Κ. Γιαννελάκης

http://vgiannelakis.wordpress.com

Σκίτσο του Ηλία Μακρή

http://www.kathimerini.gr/

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«​Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», λέει το ρεφρέν του υπέροχου τραγουδιού του Σαββόπουλου που συγκίνησε για πρώτη φορά πριν από κοντά σαράντα χρόνια το κοινό των γονιών που τον άκουσε στη συναυλία του στην Αγορά στο Λαύριο. Τα τότε παιδιά μεγάλωσαν, απέκτησαν δικά τους παιδιά, που τώρα διαβάζουν τους στίχους αυτούς στο «Ανθολόγιο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» στο γυμνάσιο. Ειλικρινά αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο το σχολιάζουν οι δάσκαλοί τους και με ποιον τρόπο ένα δεκατετράχρονο παιδί μπορεί να διαβάσει και να μεταφράσει στη δική του γλώσσα τη διαβεβαίωση πως αυτό τα ξέρει όλα. Και αν τα ξέρει όλα, τότε τι χρειάζεται να ταλαιπωρηθεί για να μάθει κάτι παραπάνω στις απίστευτα βαρετές σχολικές ώρες; Θα μου πείτε η φιλοσοφία του Μπουρντιέ, που οδήγησε στην αποσύνθεση του γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος πριν συμμετάσχει στην πανηγυρική διάλυση του δικού μας, ορίζει πως στο κέντρο της εκπαίδευσης είναι ο μαθητής και η γνώση έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη αφού, ως επί το πλείστον, η γνώση, πάντα κατά τον Μπουρντιέ, δεν κάνει τίποτε παραπάνω από το να αναπαράγει στο σχολείο τις κοινωνικές ανισότητες.
Οταν πάντως έμαθα πως στο ανθολόγιο περιλαμβάνεται και το τραγούδι αυτό, το μυαλό μου πήγε σχεδόν αντανακλαστικά στις σκοτεινές εκείνες ημέρες του Δεκεμβρίου του 2008 όταν, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, τα παιδιά έκαιγαν αυτοκίνητα στους δρόμους, κατέστρεφαν και λεηλατούσαν καταστήματα και έμπαιναν σε θέατρα για να διακόψουν παραστάσεις στο όνομα της εξέγερσης. Τότε, διάφοροι που είχαν δημόσιο λόγο και ήταν απολύτως βέβαιοι πως τα παιδιά τα ξέρουν όλα ζητούσαν από τους υπόλοιπους να καθίσουν στα αυγά τους και να αφουγκραστούν τα «παιδιά». Η πιο ακραία είναι η περίπτωση καθηγητή, ποιητή και θεατρικού συγγραφέα κατά τα λοιπά, ο οποίος μάλωσε ορισμένους φοιτητές του στο Πάντειο επειδή παρουσιάστηκαν στην αίθουσα για μάθημα. Μόνον που τα παιδιά, αν και τα ήξεραν όλα, επειδή δεν είχαν τίποτε να πουν, ήθελαν όμως να εκφραστούν, έκαιγαν και έσπαγαν ό,τι μπορούσε να καεί και να σπάσει. Ούτε μισό σύνθημα δεν απέμεινε από τα γεγονότα των ημερών εκείνων. Το μόνο που συνειδητοποιήσαμε είναι πως το κράτος, αυτό που υπήρχε τέλος πάντων, τελούσε σε κατάσταση αποσύνθεσης, αυτήν την αποσύνθεση που τη ζούμε τώρα πια στην καθημερινότητά μας, και ότι η ελληνική κοινωνία, ενοχική απέναντι στα παιδιά, είχε χάσει τα αντανακλαστικά της αυτοπροστασίας της.
Τότε μιλάγαμε για τη γενιά των 600 ευρώ. Η γενιά αυτή μεγάλωσε, και όσοι καταφέρνουν σήμερα να κερδίσουν τα 600 ευρώ θεωρούνται τυχεροί. Σήμερα, δε, τα παιδιά που διαδέχθηκαν τα τότε παιδιά στα σχολικά θρανία μαθαίνουν πως: «Το ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε με σχέσεις υποτέλειας και εξάρτησης από τις Μεγάλες Δυνάμεις του 19ου αιώνα. Η υποτέλεια και η εξάρτηση ήταν οικονομική και πολιτική και διαμόρφωσε καθοριστικά την ελληνική κοινωνία» – από το βιβλίο της Πολιτικής Αγωγής που διδάσκεται στην Α΄ τάξη του γενικού λυκείου. Σωστό ή λάθος; Μα και βέβαια σωστό, μόνον που οι καλοί συγγραφείς, παρ’ ότι αναγνωρίζουν πως η Ελλάδα έκανε πολλές προσπάθειες για να αναπτυχθεί, δεν ξεκαθαρίζουν αν αυτές οι συγγενείς διαμαρτίες τη δεσμεύουν ακόμη με τον ίδιο τρόπο που τη δέσμευαν τότε. Τι μπορεί να αισθανθεί ένας έφηβος απέναντι σε αυτήν την κατάσταση «υποτέλειας» και «εξάρτησης», τι μπορεί να αισθανθεί εκτός από μίσος και να θεωρήσει πως είναι δικαίωμά του να το καταστρέψει; Μα τα παιδιά τα ξέρουν όλα θα μου πείτε κι εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να βγάλουμε τους μελλοντικούς πολίτες είναι να επιβεβαιώσουμε απλώς αυτά που ξέρουν σε περιτύλιγμα της μηχανικής γνώσης που παρέχει η κυρίαρχη παπαγαλία. Στο ίδιο βιβλίο της Α΄ λυκείου, λίγο παρακάτω οι συγγραφείς του προσεγγίζουν το ζήτημα της βίας, την οποία χωρίζουν σε τρεις κατηγορίες, την «ενδοσχολική» –bullying–, την ενδοοικογενειακή και την αθλητική. Προφανώς τη βία που κυκλοφορεί ελεύθερη κι ωραία στα πανεπιστήμια και ξεχύνεται στους δρόμους, δεν τη θεωρούν βία οι συγγραφείς. Μα θα μου πείτε αυτή δεν είναι βία. Είναι νόμιμη αντίδραση απέναντι στους «κατασταλτικούς μηχανισμούς» του κράτους. Εξάλλου, τα παιδιά τα ξέρουν όλα και η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.
Το «παλαιό καθεστώς» της παιδείας μας πέθανε από φυσικό θάνατο. Ξέραμε ήδη πως όταν προσπαθούσαν να μας πείσουν πως όλοι οι Ελληνες το 1821 φώναζαν «Ελευθερία ή Θάνατος» κάποιοι ήθελαν να μας καλλιεργήσουν έναν εθνικό μύθο. Πλην όμως, ήταν ένα σύστημα με αρχή, μέση και τέλος, το οποίο προσπαθούσε να μάθει στο παιδί πως υπάρχουν και αξίες σημαντικότερες από τις δικές του γνώσεις, τις οποίες πρέπει να ιδρώσει για να τις κατακτήσει. Αν μη τι άλλο, δημιουργούσε μια ιεραρχία γνώσης, απαραίτητο συστατικό της παιδείας. Οι αξίες του ήταν ήδη ξεπερασμένες, δεν έχω αντίρρηση, όμως τόσα χρόνια που διάφοροι πειραματίζονται για να εκπονήσουν το νέο σύστημα, δεν έχουν βρει τις νέες αξίες που θα αντικαταστήσουν τις παλιές. Με αποτέλεσμα να κολακεύουν τις βεβαιότητες της εφηβείας. Το να λες στο παιδί πως το κράτος που του εξασφαλίζει την εκπαίδευση είναι κράτος υποτέλειας, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να το εκπαιδεύσεις στον πρώιμο κυνισμό. Μην απορούμε κατόπιν τούτου αν ήρωας της νέας γενιάς είναι ένα εικοσάχρονο παιδί, του οποίου το κατόρθωμα είναι πως αποπειράθηκε με το όπλο στο χέρι να ληστέψει μια τράπεζα. Είναι και αυτό παιδί της ημετέρας παιδείας, όπως και όσοι το θαυμάζουν.

 http://www.kathimerini.gr

Ο Ρωμανός και οι νόμοι - ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

(...) O ίδιος ο Ρωμανός έχει επανειλημμένως δηλώσει πως δεν αναγνωρίζει τους νόμους του κράτους. Άρα το αίτημά του δεν έχει κανένα ηθικό υπόβαθρο.(...).
...  ούτε νομικά στέκει το αίτημα του Ρωμανού. Άλλωστε, είναι γνωστό πως η χορήγηση άδειας βρίσκεται στην ευχέρεια του κάθε εισαγγελέα. Κι όταν ένας κρατούμενος είναι ύποπτος φυγής (όπως ο Ρωμανός), ύποπτος για να επαναλάβει τις πράξεις που τον οδήγησαν στη φυλακή (όπως ο Ρωμανός), δεν δηλώνει καμία μεταμέλεια για τις πράξεις του (όπως ο Ρωμανός) και έχει εκτίσει μόνο ένα ελάχιστο κομμάτι της ποινής του (όπως ο Ρωμανός), τότε μάλλον θα πρέπει να ξεχάσει κάθε μορφής άδεια προς το παρόν.

 http://www.athensvoice.gr

Κατάδικος για ένοπλη ληστεία «απευθύνει έναν πολιτικό εκβιασμό"

Αντίβαρο

4 Δεκεμβρίου στις 4:54 μ.μ. ·

Επειδή τις επόμενες ημέρες θα γίνει κόλαση στην Αθήνα για έναν άνθρωπο που ζητάει «εκπαιδευτική άδεια» ενώ δεν έχει διάθεση να σπουδάσει (στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων), αξίζει να διαβάσουμε τι είπε και τι έγραψε ο ίδιος.
8 Νοεμβρίου 2014 - https://athens.indymedia.org/post/1533750/
19 Νοεμβρίου 2014 - https://athens.indymedia.org/post/1534984/
Αποσπάσματα
«απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού.»
«Και προφανώς η διεκδίκηση που κάνω δεν αφορά την στέρησή μου στο δικαίωμα της εκπαίδευσης, ούτως ή άλλως θεωρώ ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι περιστολής του ανθρώπινου πνεύματος και δημιουργίας ανθρώπων πειθήνιων»
«Το κλειδί εκεί πέρα είναι τα εργαστήρια. Ότι ας πούμε τα εργαστήρια είναι υποχρεωτικά, άμα δεν πας στα εργαστήρια χάνεις το εξάμηνο, μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα .Οπότε εκεί πέρα παίζεις μπάλα. Το θέμα είναι εάν υπάρχει ας πούμε μία περίπτωση διαπραγμάτευσης να σου πουν ότι θα σε πηγαίνουμε εμείς. Αλλά θα με πηγαίνουνε αυτοί ας πούμε πώς; Δηλαδή άμα κάτσεις και το σκεφτείς λίγο, θα μπαίνουνε τα ΕΚΑΜ στο πανεπιστήμιο τρεις φορές τη βδομάδα και θα ανοίγουνε την πόρτα με κουκούλες και θα λένε αστυνομία, όλοι κάτω […] και θα κάθονται από πάνω μου; Είναι κάπως ψιλοοξύμωρο. Δηλαδή ακόμα και να γίνει ας πούμε αν μη τί άλλο θα έχει ενδιαφέρον, θα έχει πλάκα.»
[Πιο εξωφρενικό είναι η αυτοαναγόρευσή του σε πολιτικό κρατούμενο, από δικηγόρο και γονείς. Δηλαδή η ένοπλη ληστεία δεν έγινε από τον ίδιο, αλλά από τις ιδέες του. Οι ιδέες πήραν τα όπλα. Άρα η καταδίκη και φυλάκισή του έγινε για τις ιδέες του. Άρα είναι πολιτικός κρατούμενος.]

https://www.facebook.com/antibaro/posts/10152505216048837