Οι Έλληνες οδηγούν όπως σκέφτονται και σκέφτονται όπως οδηγούν...

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ

Πάντα προτιμούν την αριστερή λωρίδα του δρόμου, ανεξάρτητα αν θέλουν ή αν μπορούν να τρέξουν, αρκεί να μην τους προσπεράσουν οι άλλοι. Δεν έχει σημασία αν αυτοί οδηγούν 1.400 κυβικά και οι άλλοι 4.000. Το μεγάλο αυτοκίνητο το θαυμάζουν μόνο αν τους προσπεράσει εντυπωσιακά. Γι’ αυτό όσοι βιάζονται οδηγώντας αριστερά συνήθως καθυστερούν, καθυστερώντας όμως και όλους αυτούς που θα μπορούσαν να τρέξουν γρήγορα. Έτσι συχνά αυτοί που με επίγνωση των δυνατοτήτων τους οδηγούν δεξιά, φτάνουν γρηγορότερα στον προορισμό τους, με μεγαλύτερη ασφάλεια και διευκολύνοντας τη ροή της συνολικής κίνησης.... ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Πάω αργά γιατί βιάζομαι. Έχω επίγνωση των δυνατοτήτων μου. Σέβομαι αυτούς που μπορούν περισσότερα.
Όταν συναντήσουν έλεγχο της τροχαίας αμέσως ειδοποιούν με τα φώτα τους όποιον έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση για να κόψει ταχύτητα ώστε να μην τον σταματήσουν, ενώ γνωρίζουν ότι αυτό γίνεται για την προστασία της οδικής ασφαλείας, δηλαδή για την προστασία της ζωής τους και την εφαρμογή του νόμου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μια σπάνια περίπτωση συνεργασίας και σύμπνοιας των Ελλήνων είναι όταν συνεργάζονται για να αποφύγουν ή να κλέψουν το κράτος τους.
Όταν δύο Έλληνες συναντώνται σε δρόμους του εξωτερικού κάνοντας μια τροχαία παράβαση με ξένα νοικιασμένα οχήματα, πώς γνωρίζονται μεταξύ τους; Μουντζώνοντας ο ένας τον άλλον. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ευγένεια δεν είναι και το καλύτερο εθνικό χαρακτηριστικό μας.
Συχνά ο Έλληνας αρχίζει να βρίζει τους άλλους, όταν αρχίζει να οδηγεί, κυρίως δε για παραβάσεις που μετά από λίγο θα τις κάνει και ο ίδιος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Βλέπουμε με ευκολία τα λάθη των άλλων, όχι όμως τα δικά μας.
Η πιο σύντομη μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι ο χρόνος που μεσολαβεί από το χρόνο που θα ανάψει το κόκκινο, μέχρι να χτυπήσει η πρώτη κόρνα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι Έλληνες είμαστε ανυπόμονοι.
Οι Έλληνες παρότι είναι επιδέξιοι οδηγοί σημειώνουν τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα γιατί υπερεκτιμούν τις δυνατότητες τους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Βασίζονται στον εαυτό τους, χωρίς να υπολογίζουν ότι το λάθος μπορεί να το κάνει αυτός, που έρχεται από απέναντι. Βλέπουν ως εκεί που κοιτάζουν και όχι ως εκεί που φαντάζονται.
Αν μελετήσει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί κανείς να εξηγήσει και τη γενικότερη συμπεριφορά των Ελλήνων ακόμα και την πολιτική τους αντίδραση.
• Επίμονοι με ισχυρή αυτοπεποίθηση, αλλά και εγωιστές συχνά χωρίς αυτογνωσία.
• Θαυμαστές της αξίας και της δύναμης, αλλά μόνο εφόσον τους επιβληθεί.
• Αλληλέγγυοι ενώπιον του κινδύνου, αυτοκαταστροφικά αντιδραστικοί όμως στο νόμο και το κράτος.
• Φιλικοί και ανοιχτοί, αλλά αγενείς.
• Εύκολα επικριτικοί, αλλά σπάνια αυτοκριτικοί.
• Γρήγοροι, αλλά ανυπόμονοι.
• Ευφυείς, αλλά συχνά καθόλου διορατικοί.
Σε μια μόνο περίπτωση έσπασαν όλα αυτά τα συνήθη και αναδείχθηκε ένας ξεχωριστός χαρακτήρας του Έλληνα που εξέπληξε και τους πιο σκληρούς επικριτές του. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων όταν κανένας δεν πατούσε τις κίτρινες γραμμές στους δρόμους, όλοι σέβονταν τους επισκέπτες, τηρούσαν τους κανόνες και ήταν ιδιαίτερα ευγενικοί και μόνιμα χαμογελαστοί και αισιόδοξοι...
Παρότι αυτή η συμπεριφορά διήρκεσε μόνο όσες μέρες εξελίσσονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ο χαρακτήρας που αναδείχθηκε ήταν η ισχυρή απάντηση στη διεθνή αμφισβήτηση που απέδειξε ότι μπορούμε να πετύχουμε. Ήταν η ανάταση της εθνικής υπερηφάνειας και κυρίως η αφύπνιση της πιο ακαταμάχητης δύναμης που κουβαλάμε διαχρονικά μέσα μας και δεν είναι άλλη από το φιλότιμο.

http://www.athensvoice.gr

Ἔφθασαν τὰ …τρισεκατομμύρια!!!

Οι Γερμανοί επιστρέφουν τα πρώτα 100 Δισεκατομμύρια Δραχμές από το Κατοχικό Δάνειο. Μαζί με τα 600 Δις της Τραπέζης της Ανατολής του Σώρρα, τα 600 Δις από τα δικαιώματα Αρχαίας Διαστημικής Τεχνολογίας που πούλησε ο Σώρρας στις ΗΠΑ και τα Τρις των αποθεματικών από το Bretton Woods που ανακάλυψε πάλι ο Σώρρας,  μπορούμε πια να εξαλείψουμε την πείνα σε όλο τον πλανήτη για τα επόμενα 1000 χρόνια.
Πώς γίνεται ένας μπατίρης να εντοπίζει με τέτοια ευκολία τρισεκατομμύρια, να διαθέτει μυστική διαστημική τεχνολογία  και να του …κατάσχουν το βενζινοκίνητο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε να πληρώσει τις δόσεις;

 http://filonoi.gr/2015/05/03/efthasan-ta-trisekatommyria/

Οι καλοί και οι κακοί οικονομολόγοι

«Το κράτος είναι ο μύθος που επιτρέπει στον καθένα μας να ελπίζει ότι θα ζει εξόδοις των άλλων...»

Φρειδερίκος Μπαστιά (1801-1850)

Ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος Γιόζεφ Σουμπέτερ είχε χαρακτηρίσει τον Γάλλο δημοσιογράφο, συγγραφέα, πολιτικό και βουλευτή τα τελευταία χρόνια της ζωής του, Φρειδερίκο Μπαστιά, ως τον «πιο λαμπρό οικονομικό δημοσιογράφο-αρθρογράφο που έζησε ποτέ...».

Όντως, αν ζούσε σήμερα, ο Φρ. Μπαστιά σίγουρα θα επαλήθευε την σουμπετεριανή ρήση. Γιατί; Διότι, απλούστατα, ο συγγραφέας ενός περίφημου βιβλίου με τίτλο «Τί Βλέπουμε Και Τί Δεν Βλέπουμε Στην Πολιτική Οικονομία» θα έλεγε ότι: «Στην οικονομική σφαίρα, μία πράξη, μία συνήθεια, ένας θεσμός, ένας νόμος, δεν παράγουν ένα μόνον φαινόμενο, αλλά μία σειρά από φαινόμενα. Και από τα τελευταία, μόνον το πρώτο είναι άμεσο, διότι εμφανίζεται ταυτόχρονα με την αιτία του και έτσι είναι ορατό. Τα άλλα φαινόμενα αναδύονται κατ' ακολουθίαν και δεν είναι ορατά. Γι αυτό, είμαστε τυχεροί αν μπορούμε να τα προβλέψουμε...».

Στο πλαίσιο αυτό, ο Φρ. Μπαστιά υποστήριζε ότι υπάρχει μία μόνον διαφορά μεταξύ ενός κακού και ενός καλού οικονομολόγου. Ο κακός αφιερώνεται στα ορατά φαινόμενα, ενώ ο καλός οικονομολόγος λαμβάνει υπ' όψιν του τόσο τα ορατά φαινόμενα όσο και αυτά που πρέπει να προβλεφθούν. […]

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, Η παγκόσμια υπερχρέωση, η Ελλάδα και οι... κακοί οικονομολόγοι

Πηγή: www.euro2day.gr

Η κρατική Λερναία Ύδρα

[…]  γνωρίζετε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 1.620 Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) που χρηματοδοτούνται εμμέσως ή αμέσως από το κράτος; Γνωρίζετε ότι επί τριάντα και πλέον χρόνια αυτά τα ΝΠΙΔ ήσαν αχαρτογράφητα, αλλά δεν έπαυαν να απορροφούν πόρους; Και χρειάστηκε να υπογράψει η Ελλάδα το πρώτο μνημόνιο ώστε να αρχίσει η καταγραφή τους - γεγονός βέβαια που δεν άρεσε καθόλου στους άμεσα ωφελούμενους από μία δραστηριότητα η οποία ήταν ανεξέλεγκτη.

Ακόμα, ποιος γνωρίζει ότι στον ελληνικό γραφειοκρατικό κυκεώνα υπάρχουν περί τις 22.000 αρμοδιότητες και κάπου 6.000 κωδικοί πληρωμής τους; […]

Σήμερα, και πάλι με αφορμή τα μνημόνια, το 90% των κωδικών αυτών έγινε γνωστό, αλλά το υπόλοιπο 10%, ήτοι 600 κωδικοί περίπου, παραμένει στο απυρόβλητο για προφανείς λόγους. […]

Αυτή είναι μία μικρή μόνον πτυχή της κρατικής Λερναίας Ύδρας, την οποία κανείς πλέον δεν τολμά να πειράξει –ούτε καν οι εταίροι και δανειστές μας. Διότι, όταν ερευνητής του ΟΟΣΑ μας ομολογεί ότι είναι αδύνατον να βρει κανείς άκρη στον ελληνικό γραφειοκρατικό λαβύρινθο και ότι αυτή τη στιγμή κάπου 150.000 άτομα πληρώνονται από το Δημόσιο χωρίς κανείς να γνωρίζει γιατί, το συμπέρασμα είναι απλό: η χώρα είναι καταδικασμένη.

Θα καταρρεύσει δε για τους ίδιους ακριβώς λόγους που κατέρρευσε και η σοβιετικού τύπου κλεπτοκρατία. Οι εταίροι μας πια γνωρίζουν -και αυτό είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα- ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι πλέον αδύνατες στην Ελλάδα για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αφού συνέβαλε τα μέγιστα για να δημιουργηθεί το απίθανο πελατειακό κράτος, σήμερα έχει το ίδιο κρατικοποιηθεί από τους γραφειοκράτες που ανέδειξε. Κατά συνέπεια, στην ουσία η πολιτική εξουσία όχι μόνον είναι όμηρος μιας αδίστακτης από κάθε άποψη γραφειοκρατίας, αλλά ενίοτε παγιδεύεται και από τη διαφθορά της και κάποιοι πληρώνουν τα σπασμένα.

Αποκαλυπτική εν μέρει είναι, στο σημείο αυτό, η πρόσφατη μελέτη των Τάσου Γιαννίτση και Στ. Ζωγραφάκη, που έγινε για λογαριασμό του γερμανικού Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Böckler και η οποία φέρνει στην επιφάνεια το υπέρογκο κόστος μιας υπερτροφικής και αναποτελεσματικής δημόσιας διοικήσεως, η οποία κάθε χρόνο κόστιζε στο κοινωνικό σύνολο 21 δισ. ευρώ περισσότερα από τον ευρωπαϊκό μέσον όρο του διοικητικού κόστους.

[…] τη δεκαετία 2002-2012 η Ελλάδα, σε σύγκριση με τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, πλήρωσε για τη δημόσια Λερναία Ύδρα περί τα 180 δισ. ευρώ παραπάνω από τον μέσον όρο των άλλων εταίρων της. Ακόμα χειρότερα, από το 2009 και μετά, μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να κατέρρευσε, όμως οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος αυξήθηκαν! Για παράδειγμα, ενώ οι μισθολογικές διαφορές το 2009 ήσαν 20% υπέρ του δημόσιου τομέα έναντι του ιδιωτικού, το 2014 το ποσοστό αυτό είχε υπερδιπλασιασθεί. Έτσι, ο ιδιωτικός τομέας έχει πάνω από 1 εκατ. ανέργους, αλλά ο αριθμός αυτός στον δημόσιο είναι σχεδόν μηδενικός.

Επίσης, μία μελέτη-βιβλίο του καθηγητή Γρηγόρη Θ. Παπανίκου, επισημαίνει ότι τη χρυσή περίοδο του υπερδανεισμού, πέρα από τους δημοσίους υπαλλήλους, εντυπωσιακά και άκοπα εισοδήματα απέκτησαν και τα παρασιτικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, που είναι και το θεμέλιο της διαπλοκής και της διαφθοράς που αυτή παράγει. Ο δανειακός πλούτος που απέκτησαν τα στρώματα αυτά στην ουσία τροφοδότησε νεοταξικές διαφορές στην Ελλάδα, τις οποίες τα μνημόνια ήλθαν να αμβλύνουν. Συνεπώς, παρατηρεί ο Γρ. Παπανίκος, τα μνημόνια μείωσαν συνολικά τις ανισότητες και αυτός είναι ο λόγος που προκλήθηκε αντιμνημονιακή υστερία. […]

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, Η κρατικοποίηση της πολιτικής και οι συνέπειες

Πηγή: euro2day.gr

Νίκος Καζαντζάκης: Το μάθημα της πεταλούδας

Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας ,τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου,τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει. Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.Του κάκου ,είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..
                                                               Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.
Η μικρή ετούτη  πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες!

Νίκος Καζαντζάκης.

http://panoramanews.gr/panorama-tips/to-mathima-tis-petaloudas/

Ηλίας Μακρής

Ηλίας Μακρής

Καθημερινή