2015: Ας πέσουμε λοιπόν στις ξέρες, ίσως μας κάνει καλό!

Μπαίνουμε στη νέα χρονιά με όλα τα μέτωπα ανοικτά, χωρίς να έχουμε διδαχθεί από την κρίση. Ίσως τελικά η πρόσκρουση να είναι "μια κάποια λύση".

 

Τάσος Παγκάκης

Δεν είναι χριστουγεννιάτικο καραβάκι, αλλά το 2015 που έρχεται καταπάνω μας ορμητικά σαν τάνκερ …Κι εμείς χαριτωμένα πηδάμε τα κύματα, σαν τα δελφινάκια, πιστεύοντας ότι θα τη σκαπουλάρουμε ως είθισται.

Συνεχίζοντας το άρθρο “Σαστισμένος στην αρένα των Ελληνικών social media”, ήθελα να τελειώσω αυτό το οδοιπορικό με λίγα ακόμη «τσιτάτα» ανευθυνότητας, αλλά και με κάμποσα στοιχεία. «Θέλουμε το νέο επιτέλους, μας κούρασαν», «να καεί το μπ…….», «δεν εναποθέτω καμία ελπίδα κάπου αυτήν τη στιγμή», «σαμαροβενιζέλο θα φας», «στην πολιτική υπάρχει έλλειμμα ικανών προσωπικοτήτων (ούτε ο Θοδωράκης είναι τέτοια)», «δεν χτυπιέται ο Βενιζέλος με κραυγές, χρειάζεται σοβαρό αντίπαλον δέος», «πρέπει να διευκολύνει τις δημοκρατικές διαδικασίες το ΠΑΣΟΚ, γιατί έχει κάτι χομεΐνέιδες άνευ προηγουμένου σε συνδικαλισμό κ.λπ., τα έχω συζητήσει με πολλά στελέχη και πρέπει να πιέσουμε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Όχι σε κλίκες. Κάθαρση παντού, για αληθινή δημοκρατία και όχι λόγια! Καλά Χριστούγεννα, Καλές Γιορτές», «η χώρα θέλει επενδύσεις», «η Ryanair “κίτρινος πυρετός” του αέρα», «ξεπουλάνε ό,τι προλάβουν», «εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος»…

Καταλάβατε, ό,τι του φανεί του λολοστεφανή. Αλλά τίποτε δεν λέγεται επί της ουσίας, από την οποία εξαρτάται η επιβίωσή μας.

• Το 2015, μας λείπουν 5,5 δις ευρώ που κανείς δεν λέει ότι προκύπτουν από το δαπανηρό στη λειτουργία του Κράτος, ούτε το πού θα βρεθούν. Ακόμη 1,8 δις από τη δόση του προγράμματος χρηματοδότησης, ακόμη 1,4 δις έλλειμμα γενικής κυβέρνησης και περίπου 2 δις από ανείσπρακτους φόρους. Επίσης, έχουμε 22,5 δις υποχρεώσεις σε τόκους και χρεολύσια. Δηλαδή το μαγαζί δεν βγαίνει. Το ίδιο θα επαναλαμβάνεται κάθε φορά που κάποιος θέλει αύξηση εξόδων με οποιονδήποτε τρόπο.

• Για τα επόμενα 1-2 χρόνια, φαίνεται να έχουμε πολλές δικαστικές αποφάσεις δικαίωσης κοινωνικών-επαγγελματικών ομάδων υπέρ του εισοδήματος που είχαν κρατικά κατοχυρωμένο. Αυτό θα απαγορεύει τη μεταφορά πόρων σε κοινωνικές υπηρεσίες, εξαγωγές, δημόσιες επενδύσεις. Μια φορά 50 εκατ., την άλλη 350 εκατ., θα παίζουμε διαρκώς το ίδιο παιχνίδι (δώσε-έδωσα-έλλειμμα-δανείσου-δεν μπορώ-βάλε φόρο).

• Η μεταφερόμενη βόμβα του ασφαλιστικού (από το 1999) δεν αφορά μόνο στο αν θα παίρνεις σύνταξη -γιατί δεν θα πάρουμε-, αλλά τις βασικές κοινωνικές παροχές. Κι επειδή κανείς δεν λέει την αλήθεια (λόγω συμφερόντων), εργαζόμαστε λιγότεροι, συντηρούμε περισσότερους, ενώ αρκετών τα προνόμια έμειναν ίδια (εφάπαξ, παροχές, συντάξεις). Συν το γεγονός ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει πια πόρους, για να δώσει κι άλλους φόρους, οπότε…

• Πληρώνουμε ακόμη 254 δημόσιους οργανισμούς με προέδρους, γραμματείς, φαρισαίους, αυτοκίνητα που δημιουργούν κόστος, γραφειοκρατία και εμπόδια. Το κόστος εδώ δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά εθνικό, αφού αποτρέπει δράσεις.

• Δεν έχουμε εθνικό σχέδιο ευρυζωνικότητας και Chief Technology Officer του Κράτους –θεσμικό, όχι διορισμένο– να μετασχηματίσει ηλεκτρονικά όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, τις παροχές προς τον πολίτη, μειώνοντας τα κόστη λειτουργίας και ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ τη φοροδιαφυγή (Αντί για 10.000 σφραγίδες, ένας ηλεκτρονικός αριθμός για κάθε πολίτη. Ένας τραπεζικός λογαριασμός για όλες τις συναλλαγές).

• Η εκπαιδευτική πολιτική είναι ακόμη στο 1980: αλλαγή αντικειμένων, νέες ειδικότητες, νέο περιεχόμενο, διεθνείς συνεργασίες, εξαγωγή παιδείας, μάθηση εξ αποστάσεως, ιδρύματα σε πόλεις για εξοικονόμηση πόρων; Τίποτε απ’ αυτά! Αφήστε τις οικογένειες να πληρώνουν βενζίνη-μετακινήσεις-δίδακτρα-ενοίκια-χαρτζιλίκι στα ΠΦ (προ φούσκας) επίπεδα, ώστε να κρατηθούν όλες οι οργανικές θέσεις καθηγητών των πανεπιστημίων και όλα τα ενοικιαζόμενα και σουβλατζίδικα ζωντανά.

• Συζητάμε μόνο συντάξεις-μισθούς δημοσίου-εφάπαξ-επιστροφές κεκτημένων, αλλά καθόλου για εξαγωγές-εμπορικές αποστολές-διεθνείς συνεργασίες. Κατηγορούμε τους ξένους ανεύθυνα και ανέξοδα, ενώ οι αγορές και οι χώρες τους μόνον μπορούν να πληρώσουν τα όνειρά μας. Χάνουμε τα πάντα: μάρμαρα Περσίας, καλλιέργειες Μαγκρέμπ, κρασί, λάδι κ.λπ. Αργοπεθαίνει μια χώρα, αλλά για το μέλλον της το μόνο που ακούς είναι «θα σκίσω τις δανειακές συμβάσεις» ή ότι «βγήκαμε από το μνημόνιο». Και μετά; Πόσο ναργιλέ και τάβλι;

• Μπαίνουμε στο 2015 χωρίς ούτε ένας πολίτης επιτακτικά, φωναχτά, διεκδικητικά να ζητά πρόγραμμα για την ανεργία των νέων, τη γυναικεία επιχειρηματικότητα, την επαναφορά των μεγαλύτερων ηλικιών ανέργων στο κοινωνικό welfare. Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας ανακοινώνει δέσμευση για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στο Αγρίνιο για όλη τη Δυτική Ελλάδα (μπράβο, ρε γίγαντα!). Η Περιφερειάρχης Αττικής παλεύει για τις χωματερές, ενώ η χώρα πληρώνει πρόστιμα 22 εκατ.! Ποιος να σου πει για τοπικές κοινοπραξίες, εταιρείες ανέργων, σεμινάρια επαγγελματικού προσανατολισμού, θεματικά πάρκα, κοινά εξαγωγικά marketplaces…

• Μπαίνουμε στο 2015 και η αδρανής εδώ και 5 χρόνια χώρα μας δεν βλέπει τι έρχεται με ταχύτητα φωτός καταπάνω της κι ότι το μπάμ θα είναι δυνατό. Η Ελλάδα απουσιάζει από την εβδομάδα Ηνωμένων Εθνών, από τα προγράμματα βιώσιμης ανάπτυξης πόλεων και βιομηχανιών, τα cluster καινοτομίας της ΕΕ, τις εξαγωγικές ενώσεις και από κάθε forum. Πώς να πας εκεί, όταν τους βλέπεις ως εχθρούς ή απλώς αδιαφορείς;

• Μπαίνουμε στο 2015 με την εξαγγελία του λεγόμενου «Πακέτου Γιουνκέρ» των 315 δς ευρώ, το οποίο θα χρηματοδοτήσει Ευρυζωνικές Συνδέσεις, Έρευνα και Καινοτομία, Ενέργεια, Μεταφορές και Παιδεία. Σε όλα αυτά, η χώρα μας δεν έχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ σχέδιο. Πού, ποιοι, πότε, πώς, σε ποιες περιοχές, πόσο, γιατί, σε ποιους πολίτες, με στόχευση. Απλώς το κραδαίνει η κυβέρνηση ως ευκαιρία ανάπτυξης και η αντιπολίτευση το ίδιο!

• Μπαίνουμε στο 2015, διατηρώντας υψηλά εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα, με μονοπώλια, με υψηλά κόστη παντού (ως χώρα, όχι μόνο το Δημόσιο) και, ενώ έχει πέσει κατά 40% το ΑΕΠ μας, αυτά δεν έχουν μειωθεί κατά ένα αντίστοιχο 40%. Προτού πείτε τι είναι σωστό ή όχι, στο σπίτι μας δεν έχουμε περικόψει τα έξοδα κατ’ αντιστοιχία της μείωσης των εισοδημάτων μας.

• Μπαίνουμε στο 2015 με ομόφωνη απόφαση της ΚΕΔΕ να πάρει τους πόρους που δικαιούται η Αυτοδιοίκηση από την Πολιτεία. Αγώνας κι εδώ! Δηλαδή να δανειστεί το Κράτος από διεθνείς αγορές ή να μπουν νέοι φόροι κεντρικά ή να περικοπούν κάποιες δαπάνες. Αλλιώς πώς; Γιατί δεν σκέφτονται οι Δήμοι να βγάλουν έσοδα είτε από τοπικούς φόρους, προσφέροντας νέες υπηρεσίες (αθλητισμό, τουρισμό), είτε από δικές τους δράσεις. Δεν έχουν γνώση; Φοβούνται; Δεν μπορούν να πάρουν ευρωπαϊκά προγράμματα;

• Μπαίνουμε στο 2015 με ψέματα πολλά. Και το 2015 δεν είναι τυχαίο έτος, είναι η τελευταία 5ετία μέχρι να αρχίσουμε να πληρώνουμε το πολύ χρέος. Αλλά και το χρέος να μας κόψουν, ή να μας το χαρίσουν, είναι η πενταετία που θα έπρεπε να δρέπουμε τους καρπούς των θυσιών μας και να ‘χουμε βάλει μπροστά νέα συστήματα διοίκησης-οργάνωσης, με εξωστρέφεια και οργανικά έσοδα.

Φωνάζουμε για εθνικό νόμισμα και περιφέρουμε την ημιμάθειά μας στα Οικονομικά, χωρίς να βλέπουμε συνέπειες για το σπουδαστή, τον επαγγελματία, την εταιρεία. Ποιος θα αλλάξει το νόμισμα χωρίς κόστος για τις λίγες επιχειρήσεις που έμειναν; Ποιος θα πληρώσει τις αντασφάλειες προϊόντων, μεταφερόμενων παραγγελιών, τις εγγυητικές επιστολές όσων παλεύουν να πουλήσουν ένα ελληνικό προϊόν στο εξωτερικό;

Πόσο εχθροί είναι οι ξένοι για τη χώρα, όταν ο σημαντικότερος εχθρός της είναι «εντός των τειχών»; Η ημιμάθεια, ο επαρχιωτισμός, οι κολλητοί, το «σύστημα» διοίκησης. Πόσο εχθροί είναι οι ξένοι λαοί και κυβερνήσεις, όταν δεν παράγουμε τίποτε εδώ και εισάγουμε τα πάντα; Μήπως μας έκλεισαν τις αγορές προϊόντων τους; Μήπως το internet δεν καταργεί εμπόδια και σύνορα;

Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι πρέπει να διαλυθούμε, να χτυπήσουμε πολύ σκληρά στις ξέρες. Όσο κάποιος θα μας «σώζει», τόσο θα κρατάμε τα κακά χούγια 30 ετών και τη νοοτροπία της άγνοιας που κατέστρεψαν κάθε αξία που είχε κάποτε αυτή η χώρα. 

Αλλά ξέρετε, και οι πολίτες ζουν από και σε «αγορές» –που είναι άνθρωποι, ιδέες, βιώσιμα offerings, εταιρείες–, οι οποίες αναζητούν νέα ηθική και επιχειρηματική διαφάνεια, ώριμους πολίτες, ευθείς συνεργάτες, σκληρούς δουλευταράδες. Και δεν θα δώσουν ούτε λεπτό στον Έλληνα φαφλατά.

Κουράστηκα να ακούω ανθρώπους που αναπαράγουν τσιτάτα, χωρίς καν να γνωρίζουν. Γέμισα από ιδέες καθηγητών, ειδικών, πολιτικών αναλυτών που μας λένε κάτι περισπούδαστα πράγματα, χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Νιώθω προδομένος, να προσπαθώ να μεγαλώσω τρία παιδιά σε μια χώρα που δεν έχει εξελιχθεί ούτε βήμα. Κάθε λίγο και λιγάκι ένας νέος σωτήρας, μια νέα υπόσχεση που παρατείνει τα αδιέξοδά μας και κάνει ένα λαό να αντιμετωπίζει παθητικά το μέλλον. Κάποιος θα κάνει, ο άλλος θα δώσει, εκείνος θα προσλάβει, και σε κουβέντα να είμαστε.

Όμως, βλέπετε, αυτό που θέλουμε είναι τα ψέματα. Μας αρέσουν. Γιατί δεν μας λένε οι φορείς «εξουσίας» ότι τα «κεκτημένα» δεν υπάρχουν, γιατί πρέπει να τα φτιάξεις εσύ και όχι να σου τα δώσουν κάποιοι άλλοι έτοιμα.

Αποκρύπτουν ότι τα «δικαιώματα» θα κερδίζονται σκληρά, με εξειδίκευση και ποιότητα εργασίας και συμπεριφοράς. Τα «κέρδη» θα προκύπτουν μόνο αν η προστιθέμενη αξία που δίνεις είναι συγκριτικά (με άλλους) μοναδικής αντίληψης. Τα «κεφάλαια» θα είναι ιδέες που αφορούν σε και επιλέγονται από πολλούς. Οι «Οικονομίες» θα είναι λίγες και μόνο εφόσον υπάρχει νοικοκυριό. Οι «επενδυτές» θα είναι όσοι μαζεύονται και συνεισφέρουν στην κοινότητα που δημιουργείς.

Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι πρέπει να διαλυθούμε, να χτυπήσουμε πολύ σκληρά στις ξέρες. Όσο κάποιος θα μας «σώζει» (πραγματικά, τεχνικά, οικονομίστικα ή στα λόγια), τόσο θα κρατάμε τα κακά χούγια 30 ετών και την ημιμάθεια που κατέστρεψαν κάθε αξία που είχε κάποτε αυτή η χώρα (συνεργασία, δουλειά, μετριοπάθεια, ευγένεια, αλληλοβόηθεια κ.λπ.).

Δεν πάει άλλο να συνεχίσουμε με ιδεοληψίες, απωθημένα, μίσος, άγνοια και αναστατωμένο μυαλό. Δεν μπορούμε να ζήσουμε άλλο χωρίς τίμια και ειλικρινή ηγεσία, η οποία θα εκπαιδεύει και θα μας εξηγεί τι συμβαίνει με απλό τρόπο, και, μέσα από κάποιο πρακτικό σχέδιο, τι πρέπει να κάνει ο καθένας από εμάς.

Καλή δύναμη σε όλους στη διαρκή αναταραχή που θα ζήσουμε. Ο Θεός βοηθός…

http://www.andro.gr

AKROPOLIS WORLD NEWS: Τα διεθνή νέα στην Αρχαία Ελληνική

Βρήκαμε μια ιστοσελίδα που έφτιαξε ένας Καταλανός, ο Juan Coderch, με την επωνυμία AKROPOLIS WORLD NEWS ο οποίος βάζει τα διεθνή νέα γραμμένα στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα. Κίνηση που έχει τεράστια σημασία μιας και ο δημιουργός του δεν είναι Έλληνας.

ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΗΜΕΡΑΣ

«Εμείς θα βαράμε το νταούλι κι οι αγορές θα χορεύουν...»

 

 

Μια αλλιώτικη πτώση σημαίας.

γραφει ο αρισταρχος

“ Το ταξίμετρο καθώς τικ-τακ δουλεύει θυμίζει στον πελάτη πως ο χρόνος είναι χρήμα αληθινό και όχι φιλοσοφικό ”
Το παλιό πράσινο λεωφορείο σταμάτησε μαλακά στη στάση. Ένα μεγάλο ρολόϊ πάνω από τον οδηγό έδειχνε πέντε και τριάντα ακριβώς. Η πόρτα άνοιξε με θόρυβο ύστερα από μια μικρή περιπέτεια βγάζοντας ένα ανατριχιαστικό ήχο όπως ξύνονταν μέταλλο με μέταλλο. Ένας άντρας και μια γυναίκα κατέβηκαν, τα ίδια άτομα όπως και κάθε μέρα. Εγώ και το άλλο μου μισό, η όμορφη Ελένη. Φιληθήκαμε και χωρίσαμε. Ύστερα έμεινα μόνος να κοιτώ στην απέναντι μεριά της Λεωφόρου Στρατού το μικρό ταξί που ήταν σταματημένο.  Ένα σκούρο μπλε  OPEL Kadett. Το Καντετάκι, όπως το λέγαμε, το ταξί του πατέρα μου! Δίπλα του όρθιος, ψηλός, γεμάτος, στητός, ο πατέρας μου με τα κλειδιά στο χέρι.
Αυτό γινόταν σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία δύο χρόνια. Νεαρός εγώ, δούλευα σε μια βαριά βιομηχανία οχτώ ώρες και μετά το σχόλασμα έτρεχα με το ταξί για το δεύτερο μεροκάματο. Τις περισσότερες φορές ούτε καν που ανέβαινα στο σπίτι.  Τις περισσότερες φορές ούτε καν συμπλήρωνα τέσσερις ώρες ύπνο. Όταν όμως είσαι είκοσι τόσο χρονών όλα τα μπορείς! Κάθισα στη θέση του οδηγού και βάλθηκα να μετρώ τα κέρματα που υπήρχαν μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί κατάλοιπο κάποιας κρέμας. Ήταν το ταμείο, βολεμένο πάνω σε ένα χρωματιστό από διαφήμιση ουίσκι πετσετάκι στην κονσόλα, δίπλα από τον λεβιέ των ταχυτήτων. Καθαρό, όπως πάντα το ταξί, και έτοιμο να δεχτεί πελάτες.
Άνοιξα το ραδιόφωνο σε ένα σταθμό με λαϊκά τραγούδια και η ένταση έπεσε στο μόλις ακουστό σαν νάρχονταν ο ήχος βαθιά από… πηγάδι!. Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα μπροστά μου την λεωφόρο μέχρι εκεί που έπιανε το μάτι μου στο τέλος του Τρίτου Σώματος Στρατού τον Άγιο Κωνσταντίνο, εκεί που ξεκινούσε η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης. Ήταν αρχές του Οκτώβρη του 1974 και στο γλυκό απογευματινό καθώς ο ήλιος βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στην χάση του έστελνε το κόκκινο να λούσει με αίμα όλη την περιοχή. Ήταν ένα από εκείνα τα πανέμορφα Σαλονικιώτικα Φθινοπωρινά δειλινά που έκαναν τον Τσιτσάνη να παραμιλάει.
Η πόρτα του συνοδηγού απότομα άνοιξε και ακούστηκε μια ήρεμη φωνή “Είστε ελεύθερος;” Και η προσποιητή δήθεν αδιάφορη μαγκιά της νιότης, του ταξιτζή “Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια! Περάστε πάτερ…”. Μικρό το ταξί ευτραφής ο πατέρας, ήταν και η υψομετρική διαφορά με το πεζοδρόμιο σωριάστηκε στο κάθισμα ταρακουνώντας το μικρό μαγαζάκι των τεσσάρων τροχών. Τον κοίταξα κατάματα περιμένοντας  τον προορισμό. Χοντρούλης κοντά στα τριάντα με γελαστά στρόγγυλα μάτια και κατσαρή πλούσια γενειάδα. Έβγαλε το καλυμμαύχι αφήνοντας να φανεί μια κόκκινη γραμμή στο μέτωπο.
-Πρωτίστως θα πάμε Τσιμισκή και εγώ θα σας πω στην συνέχεια. Θα σας απασχολήσω αρκετά.
“Έριξα” την σημαία με το δεξί κι ύστερα γύρισα το ταξίμετρο στην πρώτη ταρίφα της πρώτης κούρσας για κείνη την μέρα. Τικ-τακ ξεκίνησε το ρολόι να χτυπάει δυνατά για να θυμίζει στον πελάτη πως ο χρόνος ήταν πραγματικό και όχι φιλοσοφικό χρήμα. Ήταν Πέμπτη και η κίνηση δεν ήταν μεγάλη, πράγμα που με διευκόλυνε στο σταμάτα, περίμενε, ξεκίνα. Έμπαινε στα μαγαζιά φουριόζος, με τα μαύρα του ράσα ν’ ανεμίζουν εντυπωσιακά, και σε λίγο έβγαινε φορτωμένος με διάφορα κουτιά και νάιλον σακούλες που τα τοποθετούσαμε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Κάποτε και μετά από ένα τεράστιο ζικ-ζακ Τσιμισκή, Βενιζέλου, Εγνατία και τους γύρω παραδρόμους το πίσω κάθισμα γέμισε φαγώσιμα και ρούχα. Τα κοίταξε ικανοποιημένος και τρίβοντας τα χέρια του μου είπε.
-Ωραία, μαζέψαμε αρκετά. Μπορούμε να φύγουμε. Τώρα θα πάμε από την πάνω μεριά της έκθεσης και θα μπούμε μέσα.Έκανε μια μικρή παύση και ύστερα συνέχισε.
-Ο δρόμος μου για το Πανεπιστήμιο περνάει μπροστά από το Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Μου έκανε εντύπωση κάθε μέρα που τόσο πολύς κόσμος πλάγιαζε κάτω από τα δέντρα απέναντι από το νοσοκομείο  με κουβέρτες και πρόχειρα καταλύματα. Γέροι, γυναίκες, και παιδιά κυρίως. Όλοι από μέρη εκτός Θεσσαλονίκης χωρίς συγγενείς να τους φιλοξενήσουν χωρίς λεφτά για ένα κρεβάτι ξενοδοχείου. Όλοι με άρρωστο συγγενή μέσα στο νοσοκομείο. Τα μάτια του περιπτερά ήταν κατακόκκινα όταν μου τάλεγε και τα δικά μου άνοιξαν όπως οι βρύσες. Πληγώθηκα. Δεν είναι εύκολο να βλέπεις αυτόν τον κόσμο να σέρνεται όπως τα ζώα πάνω στα χώματα και συ να κάνεις τον αδιάφορο. Κάτι έπρεπε να κάνω, αλλά τι; Τότε, θαρρείς και άναψε μέσα στο κρανίο μου λαμπτήρας. Μου ήρθε λοιπόν μια περίφημη ιδέα. Ξέρεις, για όσο καιρό λειτουργεί η Έκθεση Θεσσαλονίκης υπάρχει μια διμοιρία από αστυνομικούς που την φυλάνε. Κοιμούνται και τρώνε μέσα στον χώρο της έκθεσης σε ένα κτίριο στην ανατολική άκρη δίπλα από τον Άγιο Κωνσταντίνο που είναι στο Τρίτο Σώμα Στρατού. Όταν η  έκθεση τελειώνει αυτοί φεύγουν και τα καταλύματα αδειάζουν. Έτσι, σκέφτηκα, πως θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν αυτούς τους δύσμοιρους ανθρώπους.
Σταμάτησε για μια στιγμή να μιλάει στην είσοδο της έκθεσης και κοίταζε περίεργα το τεράστιο μεταλλικό γλυπτό.
-Βρίσκεται εκεί από το 1966, είπα προλαβαίνοντας την ερώτηση. Δημιούργημα του Ζογγολόπουλου και αναπαριστά  την Νίκη της Σαμοθράκης. Ντάξει… στο περίπου…
Χωρίς να γυρίσει το κεφάλι ψιθύρισε “Καταπληκτικό!” Περάσαμε την είσοδο και πήραμε το δρόμο για την άλλη άκρη της έκθεσης.
-Βρήκα που λες τις άκρες που χρειαζόμουν και αυτοί “με” συμπόνεσαν και μου το παραχώρησαν για όσο θα έμενε ακατοίκητο. Δηλαδή για 11 μήνες τον χρόνο! Αλλά μέχρι εκεί, τα υπόλοιπα τα ξέρεις. Δηλαδή τα μαντεύεις. Έχω περίπου δέκα πέντε άτομα να φροντίσω και ανάμεσα σ’ αυτά και έναν πιτσιρικά δέκα χρονών από την Κύπρο με τον πατέρα του και την μάνα του. Του κατέστρεψαν οι Τούρκοι στην εισβολή με κλωτσιές και τα δυό του  νεφρά και ήρθε εδώ στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ για μεταμόσχευση-δώρο από τον πατέρα του. Αυτό έγινε πριν τρεις περίπου μήνες. Τώρα ήρθαν για έλεγχο αλλά δεν έχουν λεφτά και… αυτά. Τους βρήκα και μια σομπίτσα και ας είναι καλά ένας Χριστιανός από το βενζινάδικο παρακάτω φέρνει από κανένα μπετονάκι πετρέλαιο… τα βολεύουμε, τα βολεύουμε. Δόξα τον Πανάγαθο!
Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο. Με το που έσβησα την μηχανή η πόρτα από το οίκημα άνοιξε και πετάχτηκαν έξω ένα τσούρμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Φώναζαν χαρούμενα και φιλούσαν τα χέρια του παπά κι εκείνος τους ευλογούσε και τους έκλεινε στην απέραντη και γεμάτη αγάπη αγκαλιά του. Πως μπορούσα να μείνω απαθής σ’ αυτή τη πανέμορφη σκηνή. Εκεί ήταν παρόντες όλοι, μαζί και ο Θεός. Ένιωσα τα μάτια μου υγρά. Πόσο μικρός ήμουν εκείνη τη στιγμή Θεέ μου. Πόσο μεγάλος, θεόρατος φάνταζε ο ιερωμένος. Γύρισε προς το μέρος μου. Το πρόσωπό του έλαμπε θαρρείς και λουζόταν από κάποιο φωτοστέφανο ή κάτι τέτοιο.
-Έλα φίλε ταξιτζή να σου γνωρίσω τον μικρό μας Κύπριο φίλο. Από δώ ο Δημητράκης ο ήρωας, είπε με πλατύ καλόκαρδο γέλιο. Κι από δω ο καλός μας ταξιτζής που μας βοήθησε.
Άδειασε το αυτοκίνητο από τις σακούλες και τα κουτιά  και γέμισε η δική μου ψυχή ζεστή αγάπη. Τα δάκρυα ζητούσαν διέξοδο στα μάγουλα κι εγώ ντρεπόμουν πως θάκλαιγα μπροστά τους. Έσκυψα αυθόρμητα και άρπαξα το χέρι του. Το φίλησα και το κόλλησα στο μέτωπό μου καθώς ένιωθα να τρέχουν μέσα μου όλα τα γνωστά πανέμορφα συναισθήματα, αυτά που νιώθει κάποιος μικρός όταν χάνεται μέσα στην ζεστή αγκαλιά της μάνας. Πριν προλάβει ο πατέρας να μιλήσει είπα ταπεινά. “Δέξου κι από μένα αυτό το αγώγι που θα είναι για σήμερα το πρώτο και το τελευταίο, και για πάντα το πιο σπουδαίο.” Έβαλε το άλλο του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και αφού έκανε το σχήμα του σταυρού είπε σιγά.
-Ευχαριστώ. Πήγαινε στην ευχή της Παναγίας.
Μπήκα στο ταξί μεθυσμένος από ένα παράξενο γλυκό συναίσθημα. Το ταξίμετρο έγραφε αστρονομικά ποσά κι εγώ γελούσα δυνατά χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Το γύρισα στην διπλή ταρίφα. Τώρα, το τικ-τακ του ταξιμέτρου και της καρδιάς μου, έτρεχαν μαζί συντονισμένα με χίλια αδιαφορώντας για τον χρόνο και το χρήμα. Τώρα, ήταν ώρα αγάπης, ώρα αποκάλυψης της Θείας έμπνευσης του “αγαπάτε αλλήλους.”
Το ταξί σταμάτησε μπροστά στο σπίτι της Ελένης μου με το ταξίμετρο σε μηδενική ταρίφα και την  σημαία “ΕΛΕΥΘΕΡΟ” πεσμένη. Η βάρδια ξεκίνησε και τέλειωσε με ένα δρομολόγιο πιο πλούσιο από κάθε άλλο.
ΥΓ. Αληθινή ιστορία που ήθελα να γράψω από καιρό αλλά με πρόλαβε σε μια περίπου αντίστοιχη ένας Αμερικανός ταξιτζής όπως περιγράφεται στην “Τελευταία διαδρομή”  http://enallaktikidrasi.com/2014/05/i-teleytaia-diadromi/#ixzz3DSpYWRf2

 http://aienaristeyein.com

Ένα πουλί πετάει ψηλά και σκέφτεται την ανθρώπινη ύπαρξη.

Tης Μαρίας Dawkinson

 Παραφράζοντας τον τίτλο του Άντερσον και χρησιμοποιώντας την οπτική του πετούμενου θέλω να δω με τα μάτια του τι βλέπει κάποιος από ψηλά, πολύ ψηλά, πέρα από τα χαραγμένα σύνορα και τις εθνικές οπτικές με τις προδιαγεγραμμένες και ελεγχόμενου φάσματος αντιλήψεις. Κι αυτό που βλέπω είναι ένας όμορφος πλανήτης, με θάλασσες και πολυποίκιλες στεριές, γόνιμες και στείρες, πράσινες και φιλικές, πετρώδεις, περήφανες και άγριες και  δισεκατομμύρια ανθρώπινες κουκίδες που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ο πλανήτης είναι όμορφος αλλά αυτό που του συμβαίνει λόγω του ανθρώπινου είδους που τον μαστίζει είναι πολύ άσχημο.  (αν έχεις αρχίσει να διαβάζεις αυτό το κείμενο για οικονομικές και πολιτικές παρατηρήσεις, σε αυτό το σημείο αλλάζεις url).
Δε θα σταθώ όμως στη βία που υφίσταται ο πλανήτης από τον Homo Sapiens, τα σκουπίδια που παράγει η εξοχότης του, την τοξικότητα τους που καταστρέφει τον βιότοπο, το βιασμό που επιβάλλει ως αυτόκλητος άρχων στη φύση για την εξόρυξη των ενεργειακών του πόρων. Ο πλανήτης έχει περάσει από πολύ πιο δύσκολες φάσεις και έχει ανανήψει επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό του. Η Γη θα τα καταφέρει και μετά από εμάς. Θα σταθώ μόνο στο πρόσκαιρο ανθρώπινο είδος και την αυτοκαταστροφική ορμή του, που συνιστά από μόνη της υλικό για σοβαρή μελέτη σε πιθανά εξvπλανητικά φόρουμ σημαντικά πιο νοήμονων όντων του συμπαντικού γίγνεσθαι.
Ως πουλί, βλέπω παντού ανθρώπους να καταδιώκουν και να καταστέλλουν ανθρώπους με ένοπλη βία. Όποιος έχει το καλύτερο όπλο είναι ο νικητής. Αν το όπλο δε είναι ζωσμένα κορμιά με εκρηκτικά, ακόμα καλύτερα. Αστάθμητα τα αποτελέσματα και εντελώς απροστάτευτοι και ανυποψίαστοι οι στόχοι. Οι άνθρωποι ως οργανισμοί πολλαπλασιάζονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και το αποτέλεσμα είναι θάνατος λόγω πείνας και αποκλεισμό από τους αυστηρά ελεγχόμενους πόρους από κάποιους λίγους που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την κερδοφορία τους. Πέρα όμως από την αναλγησία και την έλλειψη ενσυναίσθησης (τι ειν’ τούτο), το ανθρώπινο είδος είναι βαθιά εκδικητικό, επιθετικό και αδίστακτο. Έχει επινοήσει το χρήμα ως αυτοπροσδιορισμό δύναμης και επιβάλλεται με αυτό και για αυτό ως τελικό σκοπό. Μέσο επιβολής του είναι τα όπλα που παράγει το χρήμα και η εξουσία που του εξασφαλίζει και πάλι το χρήμα. 
Από ψηλά, οι άνθρωποι είναι πολύ αναλώσιμοι για τους ανθρώπους, όσο και τα άλλα ζώα του πλανητικού βιότοπου, εξ’ άλλου. Η λογική που έδωσε στο ανθρώπινο είδος απλόχερα η εξελικτική πορεία εκατομμυρίων ετών δε φαίνεται να βοηθά σε τίποτα. Τραγική ειρωνεία. Το μεγαλύτερο επίτευγμα κατέληξε να εξυπηρετεί μόνο την ποίηση και τους λοιπούς παρίες των κοινωνιών, τους οποίους κανείς δεν ακούει. Σε ένα ουτοπικό σενάριο, η λογική θα ήταν μέσο τόσο  για τη βελτίωση της επιβίωσης όσο και για την εποικοδομητική τεχνολογική εξέλιξης του είδους. Τώρα, η τεχνολογία έχει τον πρώτο ρόλο στην αποξένωση, την απαλλοτρίωση της ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας και την καταστροφή μέσω των videogames (στην πιο ήπια αποδεκτή και εμπορική της μορφή).
Μεγάλο χάλι η εικόνα της ανθρώπινης ύπαρξης, φίλε αναγνώστη.
Αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι για ένα κομμάτι ψωμί, ένα iphone, ένα εγώ που μισεί αδυσώπητα ένα εσύ, μια εξουσιαστική τάση με αυταπάτες ανωτερότητας και  μια προσχηματική ιδεολογία. Αμερικάνοι που αλληλοσκοτώνονται με τα όπλα μιας πολύ εύρωστης και κραταιάς βιομηχανίας, χωρισμένοι σε ρεπουμπλικανούς και δημοκρατικούς πιασμένοι σε λαβή ακινησίας. Άσπροι που εξοντώνουν μαύρους, μελαμψοί που αποκεφαλίζουν άσπρους για ιστορική εκδίκηση, μουσουλμάνοι που εκδικούνται χριστιανούς, επεκτατικοί που πνίγουν κατακτημένους με drones, δυνατούς που εκμηδενίζουν πεινασμένους άοπλους, Ρώσοι που επιβεβαιώνουν το δήθεν μεγαλείο τους καταπιέζοντας ανήμπορους σε γκρίζες ζώνες, Κινέζοι που κάνουν μια από τα ίδια, Ευρωπαίοι που αυτοκαταστρέφονται με το πρόσχημα ενός αδιαμφισβήτητου κατά κάποιους Χαγιεκιανού μοντέλου και ούτω καθ’ εξής. Και στο φινάλε, όλοι αυτοί μαζί καταπιέζοντας  και βιαιοπραγώντας σε βάρος του πιο ευάλωτου μέλους της ανθρώπινης κοινωνίας, του αδύναμο φύλο και των παιδιών (ας γελάσουμε τώρα όλοι μαζί, ελέω τεστοστερόνης).
Ως πουλί λυπάμαι τους ανθρώπους και την κατάντια τους. Ως άνθρωπος όμως, πλέον φοβάμαι τους ανθρώπους, κάθε μέρα και περισσότερο. 

Ο Νέος Αβδηριτισμός - του Φοίβου Ιωσήφ

             

Τά Αβδηρα είναι ένα μικρό χωριό 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Ξάνθης. Σαν εμφάνιση δεν έχει τίποτα το αξιοπερίεργο και αν το διασχίση κανείς, μετά από τέσσερα χιλιόμετρα φθάνει σε μία υπέροχη αμμώδη παραλία.

Εκεί μας συνέστησαν σαν περιοχή κατάλληλη για μπάνιο. ΄Ηξερα πώς από εκεί κατάγεται ο Δημοκριτος, ο δάσκαλός του Λεύκιππος και ο μαθητής του Πρωταγόρας. Μορφές πού έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των επιστημών και της φιλοσοφίας.

Ο Δημόκριτος ήταν εκείνος πού διατύπωσε, χιλιάδες χρόνια πρίν τον Αϊνστάϊν και τον Σόπεναουερ, την θεωρία της σχετικότητας, και μάλιστα προέτρεψε τους ανθρώπους να

αποφύγουν την διάσπαση του ατόμου. Με την λέξη ‘’άτομον’’ δεν εξέφραζε την γνώμη πώς δεν μπορεί να κοπή το ελάχιστο αυτό σωματίδιο, αλλά είπε ‘’μην το κόψεις’’ ,προβλέποντας την έκλυση ραδιενέργειας από την κοπή-διάσπαση. Φυσιογνωμία μέγιστη ο Δημόκριτος αφού μάλιστα διέβλεψε στο πρόσωπο του αχθοφόρου Πρωταγόρα την προσωπικότητα και την οξύνοια του κατοπινού μεγάλου αυτού φιλοσόφου. Ο Πρωταγόρας υπήρξε πιο ακριβοπληρωμένος δάσκαλος ακόμη και από αυτόν τον ίδιον τον Αριστοτέλη.

Γυρίζοντας από την παραλία αποφασίσουμε να μπούμε στο εσωτερικό χώρο των Αβδήρων πιστεύοντας πώς σίγουρα θα εντυπωσιαζόμασταν από αγάλματα και προτομές των παγκοσμίων αυτών υπεργιγάντων του πνεύματος και της επιστήμης. 

Δεν μπορεί, σίγουρα θα τιμούν τους ημίθεους προγόνους τους οι Αβδηρίτες με αγάλματα, προτομές, ανδριάντες και ό,τι άλλο θα χρειαζόταν για να αισθανθούν υπερήφανοι για τους διαφωτιστές της ανθρωπότητας προηγούμενους συμπατριώτες τους. Δεν διακρίναμε τίποτα απολύτως από αυτά, και γι αυτό σταθήκαμε δίπλα σε έναν καταστηματάρχη καμιά σαρανταριά χρονών και τον ρωτήσαμε πού θα βλέπαμε το άγαλμα του Δημόκριτου. Εκείνος με μία στάση δυσπιστίας, μας πλησίασε και μας ρώτησε: ποιόν είπατε? Τον Δημόκριτο του απάντησα. Α, δεν τον ξέρω, αλλά  πρέπει να είναι αυτός πού είναι σε μια προτομή πάνω σε κείνη την ταράτσα.

Πιάσαμε κουβέντα και μας είπε το παράπονο των Αβδηριτών, γιατί πήρανε από εκεί την έδρα του Δήμου και την μετέφεραν στο χωριό Γενισσέα, αυτό ήταν το πρόβλημα του χωριού. Υστερα μας μίλησε για τη σύνθεση της Scoda Ξάνθης, για τον προπονητή και τον πρόεδρο της ομάδας πού δεν κάνει όσα πρέπει να κάνει για τον ιστορικό αυτόν σύλλογο. 

Δεν τόλμησα να τον ρωτήσω για τον Πρωταγόρα και τον Λεύκιππο φοβούμενος πιθανή έκρηξη του Αβδηρίτη μετά τήν τελευταία ισοπαλία μέσα στην έδρα της ομάδας. Υπάρχουν και όρια, υπάρχει και η δικαιολογημένη αγανάκτηση για το πέναλτυ πού δεν δόθηκε.Ααα, όλα κι όλα, δεν πρέπει να φθάνουμε στα άκρα(της βλακείας). Προχωρήσαμε στη μικρή πλατεία  πού μας υπέδειξε ο μαγαζάτορας, ανεβήκαμε μια σκάλα πού έβγαζε σε μία μικρή δημόσια ταράτσα.Εκεί βρισκόταν μία μικρή προτομή, ύψους περίπου πενήντα εκατοστών. Ανήκε

στον πνευματικό αετό Δημόκριτο. Δεν υπήρχε όνομα, μια προτομούλα σε μια ταράτσα κι αυτό πολύ του πήγαινε, άντε να μην το παρακάνουμε όταν υπάρχουν σύγχρονοι κατά πολύ μεγαλύτεροί του. Ορα Γιούτσος, Andreas Papandreou, Στάθης Ψάλτης και άλλοι ων ουκ έστι αριθμός και μικρογραμμάρια βάρους.

Αλήθεια, γιατί τόση απάθεια και καταισχύνη αυτών των κατοίκων, των απογόνων των ανθρώπων της λυκαυγής του ανθρώπινου είδους? Η ιστορία βέβαια αναφέρει τους Αβδηρίτες σαν ανθρώπους που κατελαμβάνοντο από ψυχική έκφανση ευήθειας και  ηλιθιότητος. Βλέπουμε πώς κρατάει  χιλιάδες χρόνια το κύτταρο καί το DNA των προπατόρων. Ο Αβδηριτισμός είναι έκφραση διά μέσω των αιώνων πού δηλώνει το ελάχιστον της νοημοσύνης και της υπευθυνότητας, και εκείνο το απόγευμα στο τέλος του Σεπτεμβρίου, μας το επιβεβαίωσε η επίσκεψή μας στο ονομαστό για τους σοφούς του αυτό χωριό. Στο χώρο πού ήκμασε το πνεύμα, διαιωνίστηκε η ελαφρομυαλιά και το ανεύθυνον. Δεν τόλμησα βέβαια να ρωτήσω για τον Πρωταγόρα, και καλά έκανα, γιατί θα ήταν πολύ πιθανό να εισπράξω ειρωνική χλεύη αντί για πληροφορία.

Φαντάζεσθε τι θα ήταν τά ΄Αβδηρα αν ήταν μία Αγγλική πόλη και ο Δημόκριτος Εγγλέζος? Θα πλήρωνες χίλια ευρώ εισιτήριο μόνον για να μπής στην πόλη και άλλα τόσα για να βγής.Μπές χίλια, βγές χίλια. Αναρωτιέμαι, έχουμε εμείς πλέον καμμία  συγγένεια με αυτούς τους σοφούς των Αβδήρων, των Αθηνών και των Σταγείρων? Φαντάζομαι, αλλά δεν θέλω να το πιστέψω, πώς όχι, απλή συνωνυμία. Εμάς ρωτησέ μας τι είπε ο Απόστολος Πέτρος από την Ισραηλιτική Ιερουσαλήμ και τι θεωρία κατέθεσε ο  Κάρολος Μάρξ από την γενέτειρα πόλη Τρήρ της Γερμανίας. Ισραήλ-Γερμανία ενωμένες ποτέ νικημένες. ΄Ακου Δημόκριτος και Πρωταγόρας, άκου ντροπής πράγματα! Βέβαια ο Μάρξ έκανε την διδακτορική του διατριβή πάνω στον Δημόκριτο και τον Επίκουρο, αλλά εμείς προτιμούμε τά παιδιά τους και όχι τους ίδιους. 

Μακριά από το κατεστημένο των Αρχαίων Ελλήνων και κοντά στην πολυαγαπημένη ομάδα μας της Skoda-Ξάνθης. Βρέ, θα βγούμε στην Ευρώπη θέλετε δεν θέλετε κι ας πάει να κουρεύεται αυτός ο παλιοΔημόκριτος, γιατί πολύ μας τά έχει πρήξει, για να μην πώ τίποτα χειρότερο και συλληφθώ για προσβολή της ιδιωτικής κατ οικον αιδούς. Για την αιδώ δεν ξέρετε τίποτα, για το αιδοίον όμως σας βλέπω όλους  ξεφτέρια. Ετσι είναι, έχουν δίκιο οι Αβδηρίτες από αιώνες τώρα, η διάσπαση του ατόμου ποσώς μας ενδιαφέρει, ζούμε το σήμερα και μάλιστα κατά τον καλλίτερο τρόπο με Coca-Cola, παϊδια, μπιφτέκια, debate(δίβατον), Ολυμπιακό, Τούρκικα σίριαλς και μικρές προτομές των Μεγάλων Ελλήνων.

Δεν φταίει η Τρόϊκα, ο Αβδηριτισμός μας φταίει, πού μάθαμε να τιμούμε  καλλίτερα τους Ισραϊλίτες και τους Γερμανούς από τους Ελληνες εμπνευστές και ιδρυτές  του παγκόσμιου πολιτισμού.

 http://koinosparanomastis.blogspot.gr/

Ο Τάφος της Αμφίπολης - Ε. Κ. Γιαννελάκης

1. «Το πτώμα»

Έρμαιε Σιναίλοινα
τί ψάχνεις στην Αμφίπολη να βρείς;
Τόσα αγάλματα
σχέδια γεωμετρικά
τόση καλλονή,
δέ χόρτασες ακόμα;
Μα τί σε μέλλει εσένα;
με πέτρες, ξύλα κι άχυρα εσύ δέν ασχολείσαι·
εσύ, αναζητάς το πτώμα.
Τουλάχιστον κάμε και συ το ίδιο
κόκορα ένδοξων προγόνων,
στο χώμα που σε γέννησε
θάψε την πατρίδα σου με δόξα και τιμή.
Είναι το μόνο που σ’ απόμεινε να κάνεις
αφού βεβαίως πρώτα βρείς και τα λεφτά.

2. «Η σύληση»

Συλήθηκε ο τάφος,
όχι δέ συλήθηκε·
μας έκλεψαν το πτώμα και τα συμπαραμαρτούντα,
όχι δέ μας τό ‘κλεψαν!
Μύριοι αρχαιολόγοι
όσον και αχρειολόγοι
μετρούν το μήκος των δακτύλων,
ουδείς επί τον τύπον των ήλων
κι εγένοντο δακτυλοδεικτούμενοι
σε μια χώρα που συλήθηκε στις μέρες τους
γονυπετής, ούτις στο πτώμα της να κλάψει
μόνο στα αναθήματά της.
Αιδώς αναθεματισμένοι!

3. «Ο επικήδειος»

Πατέρα τά ‘μαθες τα νέα;
Νενικήκαμεν στο Μαραθώνα
τους Πέρσες εστριμώξαμε στους βάλτους,
κατασφάξαμέν τους.
Κι ο ήρωας Κυναίγειρος!
Απώλεσε τάς χείρας, την κεφαλήν·
ήταν Περσική τριήρης και δέν είχε τη ρώμη,
είχεν όμως τό σθένος.
Ταξίδεψεν το ανδραγάθημα στην ιστορία·
ημείς εθάψαμεν το πτώμα του.
Μετά δέκα χρόνια πατέρα, ματάρθαν από στεριά θάλασσα,
αέρας δέν ήταν τότε.
Για το Λεωνιδα στα είπα,
για το Θεμιστοκλή να σου πώ.
Τους έπνιξε στη ζώνη του Περάματος
εκεί που σήμερα σήπονται τα πλεμόνια των αμμοβολιστών ,
επισκευάζουν πλοία οι ανελεύθεροι.
Η ελευθερία βλέπεις, κληρονομική διαδοχή των τριηραρχών.
Να σου πώ και για τους Σπαρτιάτες στις Πλαταιές
που τους μαστίγωνε ο Παυσανίας γύρω απ’ τό βωμό!
Πολλοί τουρίστες έκτοτε στη Σπάρτη ν’ απολαύσουν την καρτερία.
Πατέρα, τά ‘μαθες τα νέα;
Μετά ήρθαν έριδες κι εμφύλιοι
ο Θούκι τα ιστόρησε στους Πελοποννησιακούς πολέμους!
Σφαχτήκαμε,
αφήσαμε άθαφτους νεκρούς,
ποντιστήκαμε και τελέψαμε πατέρα.
Μετά ήταν ο Αλεξανδρος ο Μακεδών, υιός Φιλίππου.
Ξέρεις εσύ· αλογομούρης.
Μέχρι κι ιπποφαές τάιζαν τ άλογά τους·
τόσην αδυναμία σ’ αυτά τα ζωντανά;
Είχαν και κάτι τεράστια δόρατα στη μάχη,
μας ξέκαναν.
Μάταια ρητόρευε κι αγόρευε ο Δημοσθένης· πρίν τον λαδώσει ο Άρπαλος.
Ο Διογένης, πατέρα!
Νά ‘ναι καλά ο κυνικός, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους.
Απόθανε κι ο Αλέξανδρος.
Άχ αυτό το παιδί με τις αδυναμίες του!
Πώς βαδίζεις ανυπόδητος Μεγάλε
αφού δέ γνωρίζεις από περσικά χαλιά,
παρά μόνον από μάχες κι ακολασίες;
Χάλια τα έκαμες.
Κι ύστερα ήρθαν οι Ρωμαίοι·
οι βάρβαροι που περιμέναμε.
Μας αγνόησαν.
Άρπαξαν τον πλούτο μας, έχτισαν το Βυζάντιο.
Ημείς είμεθα ειδωλολάτραι.
Τί παιδιά κι αυτοί οι Βυζαντινοί;
Είχαν αδυναμία στην τύφλωση,
αυτοκράτωρ τις εκ φυσικών αιτίων, ούκ απεβίωσεν.
Έπειτα, πλάκωσε η Τουρκιά!
Γέμισαν τα μοναστήρια κι άδειασεν η Πόλις!
Ωιμέ πατέρα!
Τετρακόσσια κενά χρόνια!
Ποίοι είμεθα,
πόθεν ερχόμαστε,
πόθεν έσχες Νεοέλληνα;
Καί μετά, άχ και μετά πατέρα!
Νά ‘τανε το εικοσιένα!
Τί ηρωική εποχή κι αυτή;
Γιαταγάνια,
γιούργια στα ταμπούρια, μπουρλότο!
Στο Ναβαρίνο μας έδωκαν μιά χώρα, ελευθερία δέν είδαμε·
μας έμειναν οι δημογέροντες αμανάτι.
Έ, μετά τα ξέρεις.
Προσθέταμε εδάφη.
Βενιζέλοι,
Πάγκαλοι και Παπανδρέοι,
Μεταξάδες και άλλα φασιστόμουτρα,
εκατό χρόνια καί.
Παγκόσμιοι πόλεμοι,
πολέμησαν οι ήρωες σαν Έλληνες·
πώς διάολο τα καταφέραμε,
πάλι χρεωμένοι στους ξένους βρεθήκαμε.
Πατέρα, τά ‘μαθες τα νέα;
Πατέρα είμαι είκοσι χρονών!
Έφυγες και μόνο χρέη άφησες.
Μού ‘λεγες πως όλ’ αυτά
πρέπει να τα πληρώσω,
έχω χρέος προς την πατρίδα.
Οι πρόγονοί σου πατέρα,
το χρέος προς την πατρίδα
μόνο με αίμα το ξωφλούσαν
Πώς γελάστηκες και μόνον οφειλές μ’ αφήκες;
Πατέρα τά ‘μαθες τα νέα;
Σ’ έχω γραμμένο πατέρα,
καί σένα καί τη γενιά σου.
Αρνούμαι να κάνω αποδοχή κληρονομιάς.
μ’ ακούς γιά δέ μ’ ακούς;
Εγώ θα χτυπιέμαι στα ξέκωλα των Κυκλάδων
παρέα με “τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά” της.
Δική σου κληρονομιά κι αυτό.
Τ’ αρνούμαι τότε !

4. «Ο θρήνος»

Ωιμέ πατέρα!
Τόσους μύθους γράψαμε
τόσα ηρωικά παλληκάρια ξοδέψαμε
και τί μας έμεινε στο τέλος;
Μια ταφόπλακα· πάνω της να κλάψουμε το πεπρωμένο που χάσαμε·
Τη λευτεριά μας πατέρα.

Ε. Κ. Γιαννελάκης

http://vgiannelakis.wordpress.com