Περὶ τοῦ ἀνθρώπου ὃς τὸν Πάπαν ἀποκτείνειν ἐπειράσατο

Ἰνδονήσιος στρατηγὸς περὶ τοῦ δυστυχήματος ἐξηγεῖται Ὁ Ali Agka, ὁ Τούρκος πολίτης ὃς τῷ 1981ῷ ἔτει ἐπὶ τὸν Πάπαν Ἰωάννην Παῦλον Β' δὶς ἐπυροβόλησεν, ἄνθη ἐνία ἐν τῷ τούτου τοῦ Πάπου τάφῳ τῷ Σαββάτῳ ἐπέθηκεν. ὁ Α. Α., νῦν ἤδη πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἔτη γεγονώς, εἶπεν μὲν ὅτι νομίζοι ἑαυτὸν τοῦτο ποιεῖσθαι δεῖν, πρὶν δὲ τοῦτο ποιεῖν ᾔτησε καὶ τῷ Πάπᾳ Φραγκίσκῳ διαλέγεσθαι, ἀλλὰ κατὰ τὸν τοῦ Πάπου φερέφωνον τὸν Φεδερίκον Λομβάρδι αὕτη ἡ σύνοδος ὡς τὸ εἰκὸς οὐ γενήσεται. περὶ δὲ τῆς πρὸς τὸν τοῦ Πάπου τάφον πορείας, τόδε λέγειν δυνάμεθα· εἰς μὲν τὸν τοῦ Ἰωάννου Παύλου Β' τάφον ἀφίκεσθαι οὐκ ἔτυχε ῥᾴδιον ὄν, οἱ γὰρ Πάπαι ἐν τοῖς ὑπὸ τοῦ Βατικάνου σπηλαίοις τεθαμμένοι εἰσὶ καὶ οὐκ ἐξὸν τοῖς τουρίσταις ἐκεῖσε εἰσιέναι δεῖ τοῦτον ὅστις ἂν εἰσιέναι βούληται ἐξουσίαν χρῆσθαι, τέλος δὲ τῷ Α. Α. τὴν ἀναγκαίαν ἐξουσίαν δεξαμένῳ εἰσιέναι ἐξῆν ὅποι τοῖς πλείστοις τῶν θνητῶν οὐκ ἔξεστιν.

τὸν μὲν Πάπαν ἀποκτεῖναι πειράσας, ὁ Α. Α. ἔτη ἔνια ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἔκειτο (λόγῳ μὲν εἰς ἀεὶ κατεδικάσθη, ἔργῳ δὲ ἐννεακαίδεκα ἔτη ἔκειτο), ἐν τῇ Ῥώμῃ, ἕως ἐλευθερωθεὶς πρὸς τὴν Τουρκίαν ἐπανῆλθεν, οὗ αὔθις ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἔκειτο ἄλλα ἀδικήματα ἀδικήσας, αὐτῷ δὲ ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ κειμένῳ (ἐν τῇ Ῥώμῃ) ὁ Πάπας ὃν ἀποκτεῖναι ἐπειράσατο διελέξατο (ὁ Πάπας οὐδέποτε εἶπε περὶ οὗτινος διαλέξαιντο). 

http://www.akwn.net/ AKROPOLIS WORLD NEWS    Τὰ νέα ἑλληνιστὶ γεγραμμένα

Πέντε ἀεροσκάφη τῷ βασιλεῖ Μοχάμεδ ΣΤ' καὶ ἡ Οὐκραίνα τῷ ΝΑΤΟ προσχωρεῖ

Ὁ Μοχάμεδ ΣΤ', εἰς τὴν Τουρκίαν ἀφικόμενος Ὁ Μοχάμεδ ΣΤ', βασιλεὺς τοῦ Μαρόκου, νεωστὶ εἰς τὴν Τουρκίαν ἀφίκετο, οὗ ἐν νῷ ἔχει ἡμέρας τινὰς σχολάζειν καὶ ἀναπαύεσθαι. τοῦτο μὲν κατ' αὐτὸ λόγου οὐδενὸς ἄξιον εἴη ἄν, ὅμως δὲ πολλὰ περὶ ταύτης τῆς πορείας λέγεται, ἡ δὲ αἰτία ἥδε ἐστίν· ἵνα ἡμέρας τινὰς ἐν τῇ Τουρκίᾳ διατρίβῃ, κέχρηται ὁ Μοχαμὲδ... πέντε ἀεροσκάφεσιν. τῇ Κυριακῇ εἰς τὸν ἀερολιμένα Κεμὰλ Ἀτατοὺρκ ὧδε ἀφίκετο ταῦτα τὰ ἀεροσκάφη· ἐν μὲν ἄλλῳ τῶν ἀεροσκάφων ἐπορεύθη αὐτὸς ὁ βασιλεύς, ἐν δὲ ἄλλῳ ἐπορεύθησαν ἥ τε γυνὴ (Λάλλα Σάλμα) καὶ οἱ δύο υἷοι, ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις τρισὶν ἐπορεύθησαν οἱ ὑπηρέται (ὁπόσοι οὐκ ἴσμεν) καὶ τὰ σκευή· ἀλλὰ ἴσως τοῦτο, τὸ ἐν τῇ Τουρκίᾳ σχολάζειν, πολιτικὸν πρόβλημα δείκνυσι, ὡς μὲν γὰρ ἐπὶ τὸ πολὺ ὁ βασιλεὺς Μοχάμεδ ἐν τῇ Γαλατίᾳ σχολάζει, νῦν δὲ προείλετο ἐν τῇ Τουρκίᾳ σχολὴν διατρίβειν, λέγουσι δὲ οἱ δημοσιογράφοι ὅτι νεωστὶ ὁ βασιλεὺς Μοχάμεδ τῷ Ὁλλὰνδ ὠργίσθη (ἀλλὰ τὴν αἰτίαν οὐκ ἀναγορεύουσιν).

ἡ δὲ Οὐκραίνα τῷ ΝΑΤΟ προσχωρεῖ· ἡ μὲν τῆς Οὐκραίνας βουλὴ περὶ τοῦδε προχθὲς ἐψηφίσατο, πότερον δέοι τὴν Οὐκραίναν ὡς ἀδέσμευτον χώραν διαμένειν ἢ εἰς τὸν ΝΑΤΟ εἰσιέναι. τῆς διαψηφίσεως γενομένης ὅτι δεῖ αὐτὴν εἰς τὸν ΝΑΤΟ εἰσιέναι, ἡ Ῥωσσία αὐτίκα ἐσχέτλιασεν, ὁ γὰρ Διμίτρι Μεδβέδεβ, ὃς τυγχάνει πρωθυπουργὸς τῆς Ῥωσσίας ὤν (ὁ μὲν Ποῦτιν πρόεδρός ἐστιν, ὁ δὲ Μεδβέδεβ πρωθυπουργός), εἶπεν ὅτι, εἰ ἡ Οὐκραίνα εἰς τὸν ΝΑΤΟ εἰσίοι, πολεμία χώρα τῇ Ῥωσσίᾳ γενήσοιτο (ἡ Οὐκραίνα τῷ 2020ῷ ἔτει βούλεται εἰς τὸν ΝΑΤΟ εἰσιέναι)· καὶ δη καὶ ἡ Ῥωσσία ἀπειλεῖ νῦν ὅτι ἀέριον τῇ Οὐκραίνῃ οὐ πορίσει. κατὰ δὲ τὴν ἐν τῷ Κίεβ ἀρχὴν δεῖ τὴν Οὐκραίναν εἰς τὸν ΝΑΤΟ εἰσιέναι διότι ἡ μὲν Ῥωσσία οὐ παύεται στρατιώτας εἰς τὴν Οὐκραίναν πέμπουσα, μόνον δὲ ὁ ΝΑΤΟ δύναται τοῦτο παύειν. ἐξ οὗ ὁ Ποῦτιν ἤρξατο στρατιώτας εἰς τὴν Οὐκραίναν εἰσπέμπειν ὡς ταύτῃ τῇ χώρᾳ ἐπιτεθησομένους (καίπερ ἀεὶ τοῦτο ἀρνουμένη), ἤδη τετρακισχίλιοι καὶ ἑπτακόσιοι ἄνθρωποι ἀπέθανον. 

AKROPOLIS WORLD NEWS    Τὰ νέα ἑλληνιστὶ γεγραμμένα http://www.akwn.net/

Άντε ρε και ρεβεγιονίσου!

Στάθης Παχίδης

Ξεκίνημα με σούσι (rolls πάπιας με μάγκο και California Rolls) και μετά διαλέγετε… Προτιμάτε «Ελάφι σαλμί με φρούτα δάσους και frampoise με σως Porto και παραδοσιακή γέμιση»; (Ε ναι, προ πάντων να τηρείται η frampoise παράδοση…). Ή μήπως «Άγριο σολωμό Σκωτίας ποσέ Jampo γαρίδα με μαύρο χαβιάρι και σως champagne»; (Όχι, ο ήμερος σολωμός δε λέει, άσε που, αν δεν είναι απ’ τη Σκωτία, σκαλώνει…).
Μήπως σας εξιτάρει «Φιλέτο νεροβούβαλου (κατά κοινή ομολογία, αν δεν έχει κάνει πλιτς πλατς ο βούβαλος, δεν είναι γευστικός) με πουρέ γλυκοπατάτας σε σάλτσα πράσινου πιπεριού», ή σας διεγείρει «ο καπνιστός σολωμός με πόδια βασιλικού καβουριού»; (βασίλειο έχουν ακόμη τα καβούρια απ’ ό,τι φαίνεται….). Ελκύουν επίσης «το στήθος περιστεριού και συκώτι πάπιας (ωρέ γενοκτονία της κατακαημένης οικογένειας Ντακ) σε καρπάτσιο παντζαριού με μαρμελάδα από σύκο και πράσινο μήλο»....
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες δεν αντέχω στον πειρασμό να μη γκουγκλάρω το λήμμα «Μενού σε Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν», για να σκάσει και κανένα χείλι – τα μενού ως είδος κλαυσιγελικής μετεπιθεώρησης. Ένα μικρό απάνθισμα μόλις παρέθεσα, αν και η ρεβεγιονομηχανή αναζήτησης έχει ακόμη και «δροσερή σαλάτα άγριου ρυζιού (γκαγκάν γκαγκάν)», «βασιλομανίταρα», «χτένια» (πολλά χτένια με τα σχετικά γένια), άγριο (γκρρρρρ) αγριογούρουνο και πολλή πάπια. Από γκραντέ εστιατόρια μέχρι αστεράτα ξενοδοχεία, οι σεφ και οι επί του μενού τα δίνουν όλα και το τερματίζουν με στόχο τον εντυπωσιασμό και την πρόκληση – κάτω από κατοστάρικο, άνευ ποτά, δεν καθαρίζεις.
Μόλις πριν πέντε-έξι χρόνια, στην Εποχή των Χρημάτων, το ερώτημα για το πού απευθύνονται οι συγκεκριμένες προτάσεις και ποιο είναι το αγοραστικό τους κοινό, φαινόταν εκτός τόπου και χρόνου έως γκρίνια. Σήμερα, στην Εποχή των Συσσιτίων, το ίδιο ερώτημα επανέρχεται με άλλη διάσταση, μιας και οι σχετικές καταχωρίσεις δεν έλειψαν κι εφέτος. Κάποιοι, προτείνοντες ή πελάτες, δεν πήραν κι ούτε θέλουν να πάρουν χαμπάρι τι συμβαίνει ένα βήμα δίπλα τους, μεσοτοιχία στη μεζονέτα τους… Στην εξειδικευμένη πορνογραφία των εκπομπών μαγειρικής της τηλεόρασης (βλέπω αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να κάνω), προστίθεται το εποχικό κερασάκι του δείπνου του χριστουγεννιάτικου ρεβεγιόν, έτσι για να δείξουμε πως τίποτα δεν μας άγγιξε, πως το πάρτι συνεχίζεται και πως το παγόβουνο, το ναυάγιο κι οι απώλειες είναι σα να μη συνέβηκαν όσο η ορχήστρα το λαλάει, οι τρούφες είναι μαύρες και τα σορμπέ έρχονται…
ΥΓ. Βρήκα κάπου σε κάποιο μενού «Καβούρι ραβιόλι με Φρούτα του Πάθους». Παθανθές το εδώδιμο (passiflora edulis) λέγεται επιστημονικά το φρούτο του Πάθους κι είναι γνωστές οι κατασταλτικές και ηρεμιστικές του ιδιότητες…
Κάτι θα ξέρει ο σεφ που το διάλεξε…

 http://www.protagon.gr

Γιατί είναι δημοφιλείς οι θεωρίες συνωμοσίας

Η διαδεδομένη πίστη σε θεωρίες συνωμοσίας θεωρείται από πολλούς ως ένα σημαντικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, δεν αποτελεί αμιγώς ελληνικό φαινόμενο, καθώς, όπως αναφέρεται σε άρθρο των πολιτικών επιστημόνων Έρικ Όλιβερ και Τομ Γουντ (University of Chicago και Ohio State University in Columbus αντίστοιχα) στο New Scientist, οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς και στις ΗΠΑ.

Γιατί είναι δημοφιλείς οι θεωρίες συνωμοσίας

Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, ο κόσμος είναι γεμάτος θεωρίες συνωμοσίας: η CIA έπαιξε ρόλο στη μοίρα της πτήσης 17 των Malaysia Airlines, φαρμακευτικές εταιρείας εμποδίζουν την εμφάνιση «φυσικών» φαρμάκων για τον καρκίνο κ.ο.κ. «Οι περισσότεροι ειδικοί σχολιαστές απορρίπτουν τέτοιες θεωρίες ως παροξυσμούς κάποιων ακραίων παρανοϊκών. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για απατεώνες που συνιστούν σημαντικό κίνδυνο για την κοινωνία. Ωστόσο, τα στοιχεία αποκαλύπτουν μια διαφορετική εικόνα» αναφέρεται σχετικά.

Όπως επισημαίνουν οι δύο πολιτικοί επιστήμονες, εδώ και οκτώ χρόνια υποβάλλουν ερωτήσεις σε πολίτες στις ΗΠΑ για τις απόψεις τους περί των θεωριών συνωμοσίας, και έχουν προβεί σε τρεις σημαντικές διαπιστώσεις.

Πρώτον, οι θεωρίες αυτές είναι ευρείας αποδοχής. Ανά πάσα στιγμή, τουλάχιστον οι μισοί εκ των Αμερικανών συμφωνούν με μία ή και παραπάνω από τις πιο κοινές.

Δεύτερον, η προσκόλληση σε αυτές είναι κοινή στον πληθυσμό. Αν και οι μειονότητες και τα στρώματα που χαρακτηρίζονται από χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο τείνουν να τις υιοθετούν ευκολότερα, και μορφωμένοι λευκοί τις ασπάζονται επίσης.

Τρίτον, οι θεωρίες συνωμοσίας είναι δημοφιλείς ανεξαρτήτως της θέσης που έχει κάποιος στο ιδεολογικό φάσμα. Περισσότεροι συντηρητικοί παρά φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πλαστογράφησε το πιστοποιητικό γέννησής του, αλλά είναι πολλοί και οι φιλελεύθεροι που θεωρούν ότι η 9/11 διοργανώθηκε «εκ των έσω». Επίσης, κάποιες θεωρίες είναι εξίσου ελκυστικές και στις δύο πλευρές.

«Ως ερευνητές, για εμάς η ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι το αν αυτές οι θεωρίες είναι σωστές ή λάθος, αλλά γιατί τόσοι άνθρωποι τις υιοθετούν, ακόμα και μπροστά σε συντριπτικές αποδείξεις. Νομίζουμε ότι η απάντηση βρίσκεται στην ανθρώπινη ψυχολογία» σημειώνουν.

Ο εγκέφαλος, τονίζουν οι δύο ερευνητές, δεν εξελίχθηκε έτσι ώστε να επεξεργάζεται πληροφορίες σχετικά με βιομηχανοποιημένες οικονομίες, τρομοκρατία ή ιατρική, αλλά για την επιβίωση σε ένα άγριο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια τάση να θεωρεί κανείς ότι αθέατοι κυνηγοί παραμονεύουν παντού, ή ότι συμπτωματικά γεγονότα συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους. Οι θεωρίες συνωμοσίας αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος κατανοεί ενστικτωδώς τον κόσμο και, κατά έναν ειρωνικό τρόπο, λειτουργούν καθησυχαστικά, καθώς είναι ιστορίες με καλούς και με κακούς, συγκρούσεις, τελικό αποτέλεσμα και άλλα στοιχεία τα οποία είναι εκ φύσεως ελκυστικά. Εν ολίγοις, σε αυτούς που πιστεύουν σταθερά σε αυτές, οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν την «αίσθηση» της αλήθειας.

«Και είναι αυτό ακριβώς που τις καθιστά πρόβλημα. Αποκρυσταλλώνοντας διαισθήσεις σε “αδιαμφισβήτητους” ισχυρισμούς, περιορίζουν τον δημόσιο διάλογο. Αυτό μπορεί να μην είναι πρόβλημα εάν οι συνωμοσίες περιλαμβάνουν εξωγήινους. Αλλά όταν μιλάμε για σημαντικά ζητήματα...τότε περιορίζουν τη δυνατότητά μας να συντηρήσουμε τον δημόσιο διάλογο» υπογραμμίζουν οι ερευνητές.

Πηγή: huffingtonpost.gr

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ "ΛΟΓΙΚΗ"

Αναθεώρηση του Συντάγματος και εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δημητρίου Ζιγκολη

Αντεισαγγελέα Πρωτοδικών Ροδόπης

Κομοτηνή, 16-12-2014

Αναθεώρηση του Συντάγματος και εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

   Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η επικείμενη εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας σε συνδυασμό με την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία (180 ψήφοι), έφτασε στο σημείο να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα της σταθερότητας η μη της Χώρας και να συναρτάται από αυτήν η οικονομική σταθερότητά της. Ήδη, πολλοί είναι αυτοί που προτείνουν στο πλαίσιο μιας αναθεώρησης του Συντάγματος, την αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από την υποχρεωτική διάλυση της Βουλής (άρθρο 32 παρ. 4).

   Ι. Εισαγωγικά

   Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Συντάγματος, για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών. Αν δεν επιτευχθεί η πλειοψηφία αυτή στην πρώτη ή την δεύτερη ψηφοφορία, ακολουθεί τρίτη ψηφοφορία όπου πλέον απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών (ήτοι 180 θετικές ψήφοι). Μη επιτυγχανομένης αυτής της πλειοψηφίας, η Βουλή διαλύεται υποχρεωτικά και η νέα Βουλή εκλέγει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας με απλή πλειοψηφία.

   Ο δικαιολογητικός λόγος της αυξημένης αυτής πλειοψηφίας, έγκειται στο ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ρυθμιστής του πολιτεύματος (άρθρο 30 παρ. 1) και για το λόγο αυτό ενσαρκώνει τρόπον τινά την ευρύτερη εθνική ενότητα. Λησμονείται όμως το γεγονός ότι η αυξημένη αυτή πλειοψηφία δικαιολογούνταν ίσως λόγω των αυξημένων και ενισχυμένων αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975 όπως αυτό ψηφίσθηκε από την Ε' Αναθεωρητική Βουλή.

   Όμως μετά την αναθεώρηση του 1986 αποψιλώθηκαν οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας, μεταφέροντας το κέντρο βάρους στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας στον Πρωθυπουργό. Όμως η διάταξη του άρθρου 32 παρ. 4 του Συντάγματος παρέμεινε ως είχε. Μια ματιά στα Συντάγματα άλλων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με πολίτευμα Προεδρεύομενης Δημοκρατίας, αποδεικνύει ότι η διάταξη του άρθρου 32 παρ. 4 του Συντάγματος αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού σε καμία άλλη χώρα δεν συνδυάζεται η αδυναμία εκλογής προέδρου με την διάλυση της βουλής.  

 ΙΙ. Τα ισχύοντα σε άλλες χώρες με Πολίτευμα Προεδρευόμενης Δημοκρατίας.

    Οι όροι "Προεδρευόμενη" ή "Βασιλευόμενη" Δημοκρατία είναι όροι καθαρά ελληνικής εμπνεύσεως. Αντιθέτως στην ξένη ορολογία έχουν παγιωθεί οι όροι της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (parliamentary Republic) και της κοινοβουλευτικής Μοναρχίας (parliamentary Monarchy) αντίστοιχα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα συντάγματα άλλων χωρών αποφεύγουν να προσδιορίσουν επακριβώς το πολίτευμα της χώρας, αλλά περιορίζονται να τονίσουν τον βασιλευόμενο η αβασίλευτο χαρακτήρα του πολιτεύματος. Έτσι στο άρθρο 1 του Ιταλικού Συντάγματος αναφέρεται ότι "η Ιταλία είναι μια λαοκρατική δημοκρατία που θεμελιώνεται στην εργασία". Αντίστοιχα στο άρθρο 2 του γαλλικού συντάγματος αναφέρεται ότι "η Γαλλία είναι μια αδιαίρετη, κοσμική, λαοκρατική και κοινωνική δημοκρατία». Βλέπουμε ότι τα ξένα Συντάγματα δεν προσδιορίζουν επακριβώς το πολίτευμα της χώρας (προεδρική η προεδρευομενη δημοκρατία) αλλά διακηρύσσουν πανηγυρικά τον αβασίλευτο η βασιλευόμενο χαρακτήρα του πολιτεύματος.

   Στην Ιταλία, (άρθρο 83 παρ. 3) ο Πρόεδρος εκλέγεται από ειδικό εκλεκτορικό σώμα που αποτελείται από τα μέλη της Βουλής και της Γερουσίας και ίσο αριθμό εκλεκτόρων που ορίζονται από τις Περιφέρειες της Ιταλίας κατ' αναλογία πληθυσμού. Απαιτείται πλειοψηφία 2/3 μόνον έως την τρίτη ψηφοφορία. Σε κάθε επόμενη ψηφοφορία απαιτείται απλή πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση δεν διαλύεται η Βουλή ή η Γερουσία. Ορισμένες φορές, για την εκλογή Προέδρου της Ιταλίας έχουν απαιτηθεί έως και 20 ψηφοφορίες. Φυσικά η θητεία του υπηρετούντος προέδρου παρατείνεται μέχρι την εκλογή νέου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ιταλίας είναι εξοπλισμένος και με κάποιες "υπερεξουσίες". Έτσι, έχει την ανώτατη διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων, προεδρεύει του ανώτατου συμβουλίου άμυνας και του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου (άρθρο 87) μπορεί να διαλύσει την Βουλή και την Γερουσία αφού ακούσει την γνώμη των προέδρων τους (άρθρο 88), και επιλέγει το ένα τρίτο των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου (άρθρο 135). Σύμφωνα δε με το άρθρο 89 παρ. 2 απαιτείται προσυπογραφή των πράξεων του από τον Πρωθυπουργό, μόνο όταν αυτές έχουν νομοθετική ισχύ.  

  Στην Γερμανία, ο Πρόεδρος εκλέγεται από ειδικό εκλεκτορικό σώμα που αποτελείται από τους Βουλευτές της Ομοσπονδιακής Βουλής και ίσο αριθμό εκλεκτόρων που ορίζουν κατ' αναλογία πληθυσμού οι Ομόσπονδες Χώρες. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία (το ήμισυ συν ένα). Στην επαναληπτική ψηφοφορία αρκεί και η απλή πλειοψηφία. Οι αρμοδιότητες του είναι καθαρά τελετουργικές. Παρόμοια ισχύουν σε Προεδρευόμενες Δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Λετονία, η Εσθονία. Σε άλλες προεδρευόμενες Δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Αυστρία, η Φιλανδία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Σλοβενία, η Σλοβακία και η Κροατία, ο Πρόεδρος εκλέγεται με άμεση ψηφοφορία. Η γειτονική μας Μάλτα, πρωτοτυπεί, αφού ο πρόεδρος της Χώρας, δεν εκλέγεται, αλλά διορίζεται με απόφαση της βουλής για πενταετή θητεία, και μπορεί να παυθει ομοίως λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς (άρθρο 48 παρ. 3 εδ. Β’). Στην Λετονία, ο Προέδρος της Χώρας εκλέγεται από την βουλή με μυστική ψηφοφορία για περίοδο 4 ετών και για την εκλογή του απαιτούνται 51 βουλευτές επι συνόλου 100. Σε καμία περίπτωση δεν διαλύεται η Βουλή. Πάντως, υπάρχει η δυνατότητα καθαίρεσης του Προέδρου, μετα από πρόταση του ημίσεος του όλου αριθμού των βουλευτών και με πλειοψηφία 2/3.  

   Η σύγκριση με τα ισχύοντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποδεικνύει ότι η συνταγματική επιταγή του άρθρου 32 παρ. 4 του Συντάγματος αποτελεί νομικό παράδοξο και θα έλεγε κανείς, μια άστοχη επιλογή του συνταγματικού νομοθέτη. Και τούτο διότι άλλη είναι η αποστολή του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλη της Βουλής. Μετα την συνταγματική αναθεώρηση του 1986, η αποστολή του Προέδρου της Δημοκρατίας περιορίζεται ουσιαστικά στην εκτέλεση τελετουργικών καθηκόντων και είναι μάλλον διακοσμητικό στοιχείο του πολιτεύματος, αφού οι όποιες ρυθμιστικές του αρμοδιότητες, έχουν περιπεσει σε αχρησία. Π.χ. από την έναρξη ισχύος του Συντάγματος έως σήμερα κανένας Προέδρος δεν έχει κάνει χρήση του συνταγματικού προνομίου του, να αναπέμψει νόμο στη Βουλή για νέα συζήτηση (άρθρο 42 του Συντάγματος). Αντιθέτως, στην Γερμανία όπου ο πρόεδρος έχει ακόμη λιγότερες αρμοδιότητες, οι εκάστοτε Πρόεδροι έχουν αρνηθεί να υπογράψουν πάνω από 10 νομοσχέδια που είχε ψηφίσει η Βουλή.  

ΙΙΙ. Αναθεώρηση του Συντάγματος       

   Ενόψει της οικονομικής κρίσης αλλά και των θεσμικών στρεβλώσεων που έχουν διαπιστωθεί, έχουν ήδη κατατεθεί διάφορες προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Κάποιοι προτείνουν την άμεση εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας με άμεση ψηφοφορία με παράλληλη ενίσχυση των ρυθμιστικών του αρμοδιοτήτων. Σε άλλη πρόταση που κατατέθηκε πρόσφατα, προτείνεται η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την Βουλή και εφ' όσον η εκλογή αποβεί άκαρπη, τότε και μόνο τότε θα γίνεται προσφυγή στον λαό, ο οποίος θα εκλέγει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με άμεση και καθολική ψηφοφορία.  

   Αν ενισχυθούν οι εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, αναπόφευκτα θα δημιουργηθεί ένας πολιτειακός "διπολισμός". Θα έχουμε έναν μάλλον ισχυρό Πρόεδρο και έναν επίσης ισχυρό Πρωθυπουργό. Ποιες θα είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες σε περίπτωση "συγκατοίκησης", δηλ. Πρόεδρος από το κόμμα Α και Πρωθυπουργός από το κόμμα Β; Εάν υπάρξει διαφωνία σε καίρια ζητήματα μεταξύ Προέδρου και Πρωθυπουργού, πως θα επιλυθεί αυτή; Ποιος από τους δύο πολιτειακούς παράγοντες θα πρέπει να υποχωρήσει, ή πως θα επιτευχθεί συμβιβασμός; Πάντως, πολλές ταραγμένες περίοδοι της νεότερης ιστορίας μας είχαν ως απαρχή τους, καίριες διαφωνίες μεταξύ ανωτάτου άρχοντος και πρωθυπουργού (1915-1917 και το έτος 1965). Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι και στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ο πρόεδρος της Γερμανίας εκλεγόταν από τον λαό και είχε αρμοδιότητες αποφασιστικής σημασίας.

   Κατά την άποψή μας, ο συντακτικός νομοθέτης θα πρέπει να αναθεωρήσει την διάταξη του άρθρου 34 παρ. 2 του Συντάγματος κατά την οποία η βουλή διαλύεται υποχρεωτικά σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η απαραίτητη πλειοψηφία των τριών πέμπτων των μελών της βουλής. Θα μπορούσε κάλλιστα να καθιερώσει και τέταρτη ψηφοφορία όπου θα μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας και με απλή πλέον πλειοψηφία η να καθιερώσει την   εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από ειδικό εκλεκτορικό σώμα με απλή πλειοψηφία, λ.χ. από συνέλευση αποτελούμενη από τα μέλη της βουλής και ίσο αριθμό εκλεκτόρων που θα προτείνονται από τις Περιφέρειες. Βέβαια, ο αναθεωρητικός νομοθέτης θα μπορούσε να αναθεωρήσει και την διάταξη του άρθρου 110 του συντάγματος και να μεταβάλλει την  διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία είναι εξαιρετικά δύσκολη αφού,  απαιτείται διάλυση της βουλής και τήρηση χρονοδιαγραμμάτων. Θα μπορούσε να προβλεφθεί ότι για την αναθεώρηση μη θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος απαιτείται πλειοψηφία 2/3 η 3/5 της βουλής χωρίς την προηγούμενη διάλυση της βουλής. Ο αναθεωρητικός νομοθέτης θα μπορούσε να προβλέψει και την ολική αναθεώρηση του συντάγματος (revision totale, Totalrevision), συμπεριλαμβανομένων και των θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος. Ολική αναθεώρηση προβλέπεται στα Συντάγματα της Ελβετίας, της Αυστρίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας και άλλων χωρών. Στην Γερμανία (άρθρο 146), στην Αυστρία ( άρθρο 44) όπως και στην Ελβετία με δημοψήφισμα μπορεί ο λαός να ψηφίσει νέο Σύνταγμα. Στη Ισπανία, τα νομοθετικά σώματα μπορούν με πλειοψηφία δυο τρίτων να ψηφίσουν την αναθεώρηση και των θεμελιωδών διατάξεων. Τα νομοθετικά σώματα (Κορτες) διαλύονται αυτοδικαίως και τα νέα νομοθετικά σώματα αποφαίνονται με αυξημένη πλειοψηφία. Εξ ολοκλήρου νέο σύνταγμα απέκτησαν πρόσφατα η Ελβετία και η Φιλανδία το1999, το Λιχτενστάιν (2003) και πρόσφατα η Τουρκιά (2014), η οποία είναι πλέον Προεδρική Δημοκρατία. Πάντως, υπάρχουν και Συντάγματα χωρών τα οποία δεν έχουν αναθεωρηθεί ποτέ! Είναι το ιαπωνικό σύνταγμα του 1947 και το σύνταγμα της Δανίας του 1953. Αντιθέτως, η Ελβετία αν και απέκτησε εξ ολοκλήρου νέο σύνταγμα το 1999, το έχει ήδη αναθεωρήσει πάνω από 13 φορές.   

  

IV. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

   Ο συντακτικός νομοθέτης θα πρέπει να επιλύσει άμεσα και με απλό τρόπο το ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις, αποσυνδέοντας την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την διάλυση της Βουλής και καθιερώνοντας απλή ή και σχετική πλειοψηφία. Μπορεί ακόμη να καθιερώσει ειδικό εκλεκτορικό σώμα. Αντιθέτως θα πρέπει να επικεντρωθεί στην δημιουργία εκείνων των ασφαλιστικών δικλείδων που θα αποτρέψουν τις θεσμικές στρεβλώσεις που οδήγησαν την χώρα στην κρίση. Έτσι μπορεί να καθιερώσει τον ουσιαστικό διαχωρισμό της εκτελεστικής από την νομοθετική εξουσία, να καθιερώνοντας το ασυμβίβαστο Υπουργού και Βουλευτή,  επαναπροσδιορίζοντας το περιεχόμενο της βουλευτικής ασυλίας καθώς και την ποινική ευθύνη των Υπουργών και να μεριμνήσει για την θωράκιση και της αληθινή πραγμάτωση της δικαστικής ανεξαρτησίας και της αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης, καθιερώνοντας λ.χ. Συνταγματικό Δικαστήριο. Θα μπορούσε πάντως να επιδείξει περισσότερη τόλμη, προσδιορίζοντας και το λεγόμενο «οικονομικό» και «κοινωνικό» Σύνταγμα.            

http://dikastis.blogspot.gr

Σημείωση: πληροφορίες λήφθηκαν από το Βιβλίο των Μαυρια-Παντελη «Συνταγματικά κείμενα ελληνικά και ξένα» εκδόσεις Αντ.Α Σακκουλα 1996, καθώς και από την Γερμανογλωσση ιστοσελίδα www.verfassungen.de, η οποία περιέχει τα συντάγματα (ισχύοντα και προισχυσαντα) όλων των χωρών του κόσμου, και ενημερώνεται διαρκως.Στην ιστοσελίδα http://www.verfassungsvergleich.de/, υπάρχουν τα συντάγματα όλων σχεδόν των χωρών και στην αγγλική γλώσσα.

Ανεξυριζαυγιτική Τερατογένεση

..."Έχουμε ξαναπεί ότι τώρα το έθνος πνίγεται σε μια κουταλιά νερό και «παίζει με τη φωτιά». Για ένα τεχνικό ζήτημα περί την ασήμαντη εκλογή ΠτΔ, οδηγεί σε εκλογές καταστροφικές, που οδηγούν σε πολύ σοβαρό αδιέξοδο. Αυτοί που εγκαλούν την κυβέρνηση ως κυβέρνηση μειοψηφίας, εκμεταλλεύονται μια συνταγματική αβελτηρία και οι ίδιοι μη μπορώντας να κερδίσουν κάτι πάνω από 30%. Αυτό το ένα τρίτο των Ελλήνων, δηλαδή, που νομίζει ότι μας ψεκάζουν και γι’ αυτό δεν πληρώνουμε. Έτσι με αυτό οδηγό, πάμε τα πράγματα σε μια ανασφαλή και ρευστή, ακόμα χειρότερη, κατάσταση κυβερνητικής μειοψηφίας.
Όμως, όσο και αν εκβιάζουν με πέτσινες δημοσκοπήσεις μια πλάνη περί επικείμενης αυτοδυναμίας, η ζωή είναι σκληρή. Η αντιμνημονιακή φούσκα ολοένα θα ξεφουσκώνει. Όχι γιατί το ψεκασμένο έθνος μας δεν είναι ευεπίφορο σε τέτοιες βλακώδεις συνωμοσιολογικές πιπεριές. Αλλά επειδή διαρκώς η σκληρή ζωή διαψεύδει ατιμωτικά την απίστευτη αντιμνημονιακή απάτη. Οπότε, ο τεχνικός συνταγματικός λόγος και ο λαϊκισμός του μικροδικομματισμού, που τροφοδοτούν αυτή την κυβερνητική κρίση, πρέπει να αποκαλυφθεί ως δόλιος και άκυρος.
Γιατί οδηγεί σε ακόμα χειρότερο σενάριο μειοψηφικής αναντιστοιχίας στη Βουλή και στη ζωή. Δεν υπάρχει κανένα «αντιμνημονιακό» πλειοψηφικό ρεύμα, που θα έρθει να φρεσκάρει και να σπρώξει μπροστά το εθνικό κάρο. Γι’ αυτό οι εκλογές είναι θανάσιμος κίνδυνος για αδιέξοδες τυρβώδεις επιπλοκές, ωφέλιμος μόνο για την «αριστερή» ασυναρτησία και για κανέναν άλλο. Δεν αξίζει ο τόπος να βασανίζεται επειδή το πάθος κάποιων που έχουν μια λιγούρα στο στομάχι για εξουσία, τους κάνει να κοροϊδεύουν τον οχλοπολτό με ασύστολα ψέματα, ότι τάχα ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ και ΘΑ."..

Απόσπασμα από το άρθρο "Οι 5 μύθοι της Ανεξυριζαυγιτικής Τερατογένεσης" του ΣΑΚΕΛΛΑΡΗ ΣΚΟΥΜΠΟΥΡΔΗ, από τηνhttp://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%BF%CE%B9-5-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BE%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%B7%CF%82