Ελπίδα στον φόβο Tης Μαριας Κατσουνακη

Αν γινόταν δημοσκόπηση για το κυρίαρχο συναίσθημα στην ελληνική κοινωνία αυτή την εποχή, ο φόβος θα συγκέντρωνε υψηλά ποσοστά. Αρκεί να ομολογούσαμε αυτό που ταλανίζει περισσότερο την ύπαρξή μας συνολικά και την τρέχουσα καθημερινότητα ειδικά. Ο φόβος αυτός δεν εξαντλείται στη συρρίκνωση του εισοδήματος, στη φοροκόπωση, στο μη διαφαινόμενο ακόμη νέο και ελπιδοφόρο τοπίο. Είναι συλλογικός, γενικευμένος, διαπλανητικός. Απειλεί τον πυρήνα του εαυτού αλλά επεκτείνεται, συστρέφεται, κυκλώνει και όσο επεκτείνεται ενισχύεται, παγώνει τις παλάμες και καθηλώνει. Το παρατηρείς ολόγυρα, στους φίλους, στις παρέες, στις συζητήσεις που ξεκινούν από το «φοβάμαι ότι…», όχι ως εισαγωγή σε ένα θέμα αλλά σε μια περιοχή άγνωστη, με υλικό ακόμη αδιάγνωστο, χωρίς κωδικούς πρόσβασης.

Από σύμπτωση, διασταυρωθήκαμε με τη «Ρητορική» του Αριστοτέλη. Σταθήκαμε στο κείμενο περί φόβου (σε μετάφραση Δ. Λυπουρλή). Αντιγράφουμε, σε μια αυθαίρετη συρραφή αποσπασμάτων: «Ολα τα πράγματα που προκαλούν φόβο γίνονται ακόμη πιο φοβερά όταν οφείλονται σε σφάλματα που δεν επιδέχονται επανόρθωση, είτε γιατί αυτή είναι τελείως αδύνατη είτε γιατί δεν είναι πια στο χέρι αυτών που τα διέπραξαν αλλά στο χέρι των αντιπάλων τους. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που δεν υπάρχει καμιά βοήθεια ή η βοήθεια δεν είναι εύκολη. (…) Δεν πιστεύουν ότι μπορεί να πάθουν κάτι α) όσοι βρίσκονται ή θεωρούν ότι βρίσκονται σε περίοδο μεγάλης εύνοιας της τύχης (αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι αυτοί είναι αναιδείς και προσβλητικοί, περιφρονητές και θρασείς — έτσι τους κάνει ο πλούτος, η σωματική δύναμη, ο μεγάλος αριθμός φίλων, η δύναμη), β) αυτοί που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πράγμα που να μην το έχουν πάθει και, γι’ αυτό, το μέλλον τούς αφήνει ψυχρά αδιάφορους. (…) Για να εξακολουθήσει να υπάρχει φόβος, χρειάζεται να υπάρχει κάποια ελπίδα σωτηρίας από αυτό που προκαλεί την αγωνία· ιδού και το σημάδι: ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μελετούν τα πράγματα με προσοχή, και φυσικά κανείς δεν σκέφτεται προσεκτικά ούτε συζητάει με επιμονή πράγματα για τα οποία δεν υπάρχει ελπίδα».

Ας βάλουμε εδώ μια άνω τελεία και ας ερμηνεύσουμε ως χαραμάδα αισιοδοξίας τη σχέση ανάμεσα στον φόβο και στην ελπίδα, μέσα από τη σκέψη του φιλόσοφου που καθιέρωσε πρώτος την αρχή της «κοινής λογικής». Εκείνου που με κάθε πρότασή του επιχειρούσε να δώσει απάντηση σε ερωτήματα τα οποία είχαν τεθεί πριν από αυτόν. Και συνεχίζουν να τίθενται.

http://www.kathimerini.gr

Αυτή η χώρα είναι η Γη των Ελλήνων, κύριε Παπανδρέου...! - Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)

Δε χωράει στο ψέμα η αλήθεια… Ούτε το φως στο σκοτάδι…
Δε φτάνει ο κίβδηλος λόγος να δαμάσει τα αφηνιασμένα άλογα,
να γητέψει τα τρομοκρατημένα όνειρα.
Με το πηχτό σκοτάδι να απλώνεται στη νεκρική κοιλάδα των μοιραίων και των δοσίλογων, οδοιπορούμε την οδό του μαρτυρίου.
Σε κάθε σταυροδρόμι το εκτελεστικό απόσπασμα των τοκογλύφων,
σε κάθε ανηφοριά οι φονιάδες της ιστορίας υψώνονται φαντάσματα δυσθεώρητα
με μάτια κόκκινα, με στόματα γλοιώδη και λαίμαργα.
Μας εκφοβίζουν, μας τρομοκρατούν…
Μας πυροβολούν με λόγους δόλιους από τις τηλεοπτικές οθόνες τα αδειανά κουστούμια και τα παραγεμισμένα στόματα.
Μας φτύνουν οι αρουραίοι των εφημερίδων, οι αρθρογράφοι του μεγάλου κενού,
οι εθνοφθόροι και οι Ελληνόφοβοι.
«Θέμα χρόνου» αποφαίνονται οι ειδήμονες με τους υπερσύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα ατσαλάκωτα κουστούμια και τα αρπακτικά χέρια που στάζουν αίμα.
Καλά κρατεί ο χορός των κερδοσκόπων και των εφιαλτών…το πανηγύρι της εκφοράς
των ελπίδων και των οραμάτων.
Η μεγάλη ομήγυρη των αδημονούντων την απώλεια του έθνους των ανυπότακτων
έχει κιόλας παραταχθεί με κάθε επισημότητα για να παρακολουθήσει το μεγάλο θέαμα.
Ο δήμιος με την κουκούλα, τις πλαδαρές σάρκες και τα διάστικτα μπράτσα
με τα φασιστικά σύμβολα, αναμένει το νεύμα του «Μεγάλου Στοχαστή».
Κι ο «Μεγάλος Οπισθοδρομιστής» ετοιμάζεται να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας
τριάντα χρόνια πίσω.
Δεν επιθυμούν να πιστέψουν οι εξαγορασμένοι, οι υπόδουλοι και οι ματαιόδοξοι
στη μεγάλη στρατιά των αρίστων της ιστορίας, των λαμπρών δημιουργών, των ποιητών, των αγωνιστών της ζωής, των εργατών, των καλλιτεχνών, των ανθρώπων της τίμιας δουλειάς και του πνεύματος.
Ότι είχαν να κλέψουν το έκλεψαν, ότι είχαν να προσβάλουν το πρόσβαλαν,
ότι είχαν να ατιμάσουν το ατίμασαν.
Ήρθε η ώρα να πετάξουν το αποστεωμένου κουφάρι του λαού στη χωματερή της εξαθλίωσης και της απέραντης θλίψης.
Ήρθε ή ώρα να ανοίξουν τις πόρτες σε κυνηγούς κεφαλών, σε ζόμπι που τρέφονται με σάρκες ανθρώπινες και αίμα ζεστό…
Έτσι πιστεύει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα κελεύσματα των καιρών
ο «Μεγάλος Στοχαστής», ο δειλός πολεμιστής με τη λερωμένη σκελέα,
ο αποτυχημένος ταχυδακτυλουργός με τα τρεμάμενα δάχτυλα και το θολωμένο μυαλό,
ο θλιβερός ψεύτης, ο αμήχανος Οδυσσέας που ούτε ταξίδι, ούτε Ιθάκη του απέμεινε, παρά μόνο η χλεύη των ανθρώπων και της ιστορίας.
Ημέρα σκότους η μέρα που ξημερώνει…
Έκπληκτα τα μάτια της ιστορίας βλέπουν τη λαίλαπα να πλησιάζει.
Έντρομοι οι ένοχοι χειρουργοί βιάζονται να επικαλύψουν με το σεντόνι της υποταγής και της ανικανότητας το κέρινο πρόσωπο της ναρκωμένης πατρίδας.
Βιάζεται το τσούρμο των θρασύδειλων και των μισαλλόδοξων να τελειώνει μια και καλή με το γένος των αδάμαστων.
Το βιβλίο που λέγεται Ελλάδα πρέπει να κλείσει, η σπορά να νοθευτεί, ο αγρός με τα γεννήματα να καταλειφθεί από αγριόχορτα και ζιζάνια και ακόμα μια «χαμένη πατρίδα» να προστεθεί στις τόσες χαμένες.
Δεν πρέπει ούτε νερό για τα διψασμένα χείλη να περισσέψει,
ούτε φαί για τους πεινασμένους την περηφάνια και την αξιοπρέπεια.

Ακούστε ράκη ανθρώπινα, ξεχειλωμένα μυαλά, και κοιμισμένες συνειδήσεις…
Ακούστε υπερφίαλοι αγορητές του θράσους και της ανοησίας…
Ακούστε κύμβαλα αλαλάζοντα, σπιθαμιαίοι διανοητές και προσκυνημένοι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων…
Ακούστε πουλημένα τομάρια…

ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΕΠΙΤΗΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΑ.
ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ… ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ.

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)

Αλήθεια, θυγατέρα του Χρόνου Τoυ Νικου Γ. Ξυδακη

Οι μέρες της κρίσεως κυλούν αργά, βασανιστικά. Οι Ελληνες μετεωρίζονται αβέβαιοι, έρμαια του συνοφρυωμένου γέροντα Χρόνου, του αμφίβουλου Καιρού, κακόβουλου στο δικό μας παρόν. Σαν χάρτινα αθύρματα μας σηκώνει και μας στροβιλίζει ο Χρόνος, κρατώντας στα χέρια του δρεπάνι και κλεψύδρα, υπενθυμίζοντάς μας τη ματαιότητα του βίου αλλά και ότι ήμασταν ανέτοιμοι ακόμη και να αναλογισθούμε την κρίση.

Ενύσταξαν οι Ελληνες και εκάθευδον, σαν τις μωρές παρθένες του Ευαγγελίου, κρατώντας λαμπάδες χωρίς λάδι. Απέμειναν καθεύδοντες, με αδειασμένο κράτος, αδειασμένο από νόημα, χωρίς δομή και ζωτικότητα, χωρίς αποτέλεσμα. Απέμειναν καθεύδοντες, μαλθακοί και φενακισμένοι κι οι ίδιοι, ανεχόμενοι αχρείους άρχοντες και αλληλοεξαχρειούμενοι.

Ωστε όταν ο Αποκαλύπτων Χρόνος απεκάλυψε την κόρη του Αλήθεια, αυτή ήταν οδυνηρή για τους καθεύδοντες. Η αλήθεια απεκαλύφθη όχι μόνον ως ματαιότητα βίου, αλλά και ως κατάπληξη και πόνος. Και ως πικρή επίγνωση: οι Ελληνες ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν κράτος, ότι κατόρθωσαν να το φθείρουν, να το ευτελίσουν μέχρις αφανισμού, μέχρι το σημείο να αγκομαχούν πια τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι συγκοινωνίες. Το άφησαν, το εγκατέλειψαν τρόπαιο στους προύχοντες κηφήνες στους λεηλάτες, να το διαμοιράζουν σαν λεία, κουρέλι κουρελάκι, εν όσω οι ίδιοι μετέπιπταν σε πλιατσικολόγους, μάζα πληβείων άβουλων και κυριαρχούμενων, εθελόδουλων. Συνέχεαν την ασυδοσία του πληβείου με την ελευθερία του πολίτη.

Ενώπιον του δραπάνου, λοιπόν. Για κούρεμα ή για αποκεφαλισμό. Αλλά και ενώπιον της κλεψύδρας, η οποία ρέει διαδοχικά αμφίδρομα· όταν στραγγίξει η άμμος κατά τη μία φορά, ο γέρων Χρόνος θα την αναστρέψει και θα αρχίσει νέα ροή. Το αβάσταχτο παρόν θα παρέλθει, θα περάσει μέσα απ' τις ζωές μας, ο πόνος θα τελειώσει, θα αρχίσει νέα ροή, καθαρτήρια, λυτρωτική, αναγεννητική. Η αλήθεια πονά όταν αποκαλύπτεται, συντρίβει και ύστερα γιατρεύει, αναγεννά. Τη λέμε Filia Temporis, Θυγατέρα του Χρόνου. Μητέρα της ελπίδας.

http://www.kathimerini.gr

Ευρήκασι!Ευρήκασι! Tου Παντελη Μπουκαλα

Ούτε το λουτρό του στο βαλανείο δεν μπορούσε να απολαύσει ο Αρχιμήδης. Από τη στιγμή που ο βασιλιάς των Συρακουσών, ο Ιέρων, του ζήτησε να βρει αν το καινούργιο του στέμμα ήταν από ατόφιο χρυσάφι ή νοθευμένο, τον βασάνιζαν οι σκέψεις. Κάποια στιγμή, όπως βλέπουμε και στα κόμικς, άναψε ένα φωτάκι πάνω από τη σοφή του κεφαλή, βρήκε τη λύση, βασισμένη στην αρχή της άνωσης, και κατενθουσιασμένος βγήκε στους δρόμους γυμνός φωνάζοντας «Εύρηκα! Εύρηκα!».

Μέχρι τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι οι Γερμανοί σύμβουλοι της κ. Μέρκελ που επινόησαν ένα ακόμα σχέδιο «διάσωσης της Ελλάδας» βγήκαν γυμνοί από το τζακούζι τους ή από κάποιο χαμάμ, φωνάζοντας «Εύρηκα! Εύρηκα!». Εδωσαν πάντως αρχιμήδειο τίτλο στο επινόημά τους: «Eureka». Κι όχι για να δείξουν ότι μετέχουν και αυτοί της ημετέρας παιδείας, αλλά απλώς για να σαρκάσουν. Ακόμη μια φορά.

Τι προβλέπει το σχέδιο, σύμφωνα με όσα αποκάλυψαν οι Γάλλοι, που ενδιαφέρονται και αυτοί όλως ιδιαιτέρως για τη σωτηρία της πεφιλημένης χώρας μας; Για απλά μαθηματικά πρόκειται, όχι για περίπλοκα σαν του Αρχιμήδη. Για να ισχύσει, λοιπόν, η αρχή της άνωσης, για να ανέβει δηλαδή η Ελλάδα από τον βυθό της, πρέπει να βρεθεί χρυσάφι, ατόφιο χρυσάφι. Πού; Ούτε στη Χαλκιδική ούτε στο Παγγαίον όρος, ούτε βέβαια στον γερμανικό κρατικό κορβανά, υπό τη μορφή της επιστροφής του αναγκαστικού κατοχικού δανείου. Το χρυσάφι δεν είναι άλλο από τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας, δηλαδή του λαού της, σύμφωνα με μια προαρχιμήδεια μαθηματική ταυτότητα. Ακίνητα, τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, λιμάνια, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, ο ΟΠΑΠ, αυτά είναι ο πλούτος μας, που ωστόσο απαξιώνεται ραγδαία και όχι τυχαία.

Ολα αυτά, λοιπόν, θα τα καταγράψει και θα τα πάρει υπό την ευθύνη της μια εταιρεία, δική μας, ελληνική, με το όνομα ας πούμε Πανδώρα. Η Πανδώρα πολύ γρήγορα θα εξαγοραστεί από άλλη εταιρεία, ευρωπαϊκή αυτή τη φορά και εδρεύουσα στο Λουξεμβούργο, η οποία θα βαφτιστεί Αρπυΐα, προς τιμήν της ελληνικής αρχαιότητας και μόνο και όχι για να υπαινιχθεί κανείς οτιδήποτε αρπακτικότητας σημαντικό. Η Αρπυΐα θα πουλήσει τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας έως το 2025, ώστε με τα χρήματα που θα συγκεντρώσει, να μπορέσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να επαναγοράσει τμήμα του ελληνικού χρέους. Κι αν δεν συγκεντρωθεί το ποσόν των 125 δισ., το κενό θα υποχρεωθεί να το καλύψει η διασωζόμενη, υποτίθεται, Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν θα έχει δικαίωμα λόγου ούτε για το ποιοι θα αγοράσουν τα δικά της τιμαλφή ούτε για την τιμή πώλησής τους ούτε για το τι θα απογίνουν. Θα είναι ένας απλός παρατηρητής της ίδιας της εκποίησής της. Εως το συμβολικό 2021, οπότε οι κατά φαντασίαν οπλαρχηγοί θα υψώσουν τη σημαία της «ανάκτησης της δημοσιονομικής μας ανεξαρτησίας», που τη ράβει ήδη ο κ. Βενιζέλος, στα κρυφά, να μην τον δουν οι τροϊκανοί

http://www.kathimerini.gr

Γιατί οι Γερμανοί ζηλεύουν τους μεσογειακούς λαούς; Του Todd Buchholz* / The New York Times

Η Ελλάδα είναι λυγισμένη και χρεοκοπημένη. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της φτάνει σχεδόν το 10% του ΑΕΠ, ενώ οι Γερμανοί έχουν πνίξει το δικό τους έλλειμμα στο 1,5%. Ρωτήστε έναν τυπικό Γερμανό και θα σας πει: «Πίνουν και χορεύουν όλη μέρα. Εμείς περιμένουμε το ηλιοβασίλεμα για να ξεκινήσουμε». Αυτή είναι η εικόνα που έχει. Οι σκληρά εργαζόμενοι, πειθαρχημένοι Γερμανοί παραμένουν αξιόχρεοι και νηφάλιοι. Αντίθετα, οι γείτονες της Μεσογείου περιφέρονται σε γόνιμους αγρούς με ανθισμένες λεμονιές και ελιές.

Παρ’ όλα αυτά οι Γερμανοί υποστηρίζουν, έστω και με γκρίνιες, τα πακέτα διάσωσης. Στις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία ενισχύθηκαν οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, παρότι είναι ακόμη πιο φιλικοί προς το ευρώ απ’ ό,τι η κυβέρνηση Μέρκελ. Μα γιατί οι Γερμανοί βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να σώσουν τον Αλέξη Ζορμπά και τους γείτονές του; Η τυπική απάντηση είναι για να διαφυλάξουν τη γερμανική οικονομία. Αλλά αυτό είναι ένα φτωχό επιχείρημα. Παρά τη μεγάλη κρίση της παγκόσμιας οικονομίας, η γερμανική παραμένει σταθερή, με την ανεργία στο αξιοπρεπές ποσοστό του 7%, ενώ η χώρα έχει θετικό εμπορικό ισοζύγιο, ακόμη και στις συναλλαγές της με την Κίνα. Είναι βέβαια αλήθεια ότι η υιοθέτηση του ευρώ, το 1999, βοήθησε τις γερμανικές εταιρείες, αλλά ο κύριος σκοπός της Ευρωζώνης δεν ήταν ποτέ οικονομικός. Εάν το χρήμα ήταν το θέμα, η Γερμανία δεν θα είχε εγκαταλείψει το αγαπημένο της μάρκο, ελεγχόμενο από την αξιόπιστη και λιτή Μπούντεσμπανκ, για ένα νέο νόμισμα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο κάποιοι ξένοι πολιτικοί, οι οποίοι θα ενδιαφέρονται για να προσελκύσουν ψήφους στη Σλοβενία.

Οχι λοιπόν. Το πραγματικό κίνητρο της Γερμανίας για να βοηθήσει τους Ελληνες δεν είναι το χρήμα. Είναι η κουλτούρα. Οι Γερμανοί υποφέρουν από εθνική ζήλια. Επί 200 χρόνια αναζητούν το χαμένο κομμάτι της ψυχής τους: το πάθος. Το βρίσκουν συνήθως στον Νότο και ζηλεύουν το χαλαρό πνεύμα και τις ηλιόλουστες ημέρες που απολαμβάνουν οι ανέμελοι Μεσογειακοί τους γείτονες.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Γκαίτε έγραψε ότι τα ταξίδια του στην Ιταλία τον γέμισαν με δημιουργική ενέργεια. Λίγο αργότερα, ο Χάινριχ Χάινε προσκύνησε την ίδια χώρα, γράφοντας στον θείο του: «Εδώ η φύση είναι πανέμορφή και οι άνθρωποι αξιαγάπητοι. Στον αέρα των ψηλών βουνών, ξεχνάς τα προβλήματά σου και η ψυχή σου αγαλλιάζει». Από την πλευρά του, ο Νίτσε υποστήριξε ότι η γερμανική ψυχή είναι υπανάπτυκτη και χρειάζεται περισσότερο πάθος. Ο Γερμανός φιλόσοφος είχε εντυπωσιαστεί με την Αρχαία Ελλάδα και είναι γνωστός για τη σύγκριση που έκανε ανάμεσα στον νηφάλιο Απόλλωνα και τον ριψοκίνδυνο, μεθύστακα του Νότου, Διόνυσο. Μια δόση από Διόνυσο ίσως να μην ήταν κακή για τη Γερμανία, σημείωνε ο Νίτσε.

Σήμερα, όμως, η Γερμανία φαίνεται πολύ απολλώνια. Εταιρείες όπως η BMW κατακτούν τις διεθνείς αγορές, σχεδιάζοντας αψεγάδιαστες και τέλεια συγχρονισμένες μηχανές. Αλλά πότε μπορούν οι Γερμανοί να μπουν στο πνεύμα του Διόνυσου; Μόνο όταν κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, ή ακόμη και την Πορτογαλία. Ακόμη και τότε όμως, δεν μπορούν να ισορροπήσουν, όπως φαίνεται και στη νουβέλα του Τόμας Μαν «Θάνατος στη Βενετία», όπου ο αγέλαστος και αυταρχικός πρωταγωνιστής, αλλάζει ριζικά τους τρόπους του και το φέρσιμό του, όταν βρίσκεται στην Ιταλία.

Η Γερμανία λοιπόν έχει τη δύναμη να επιβάλει την πειθαρχία, αλλά νιώθει άσχημα για τους γείτονές της. Οι Γερμανοί απλώς δεν μπορούν να κόψουν τους συναισθηματικούς τους δεσμούς με τους απείθαρχους, αλλά παθιασμένους αδελφούς τους στον Νότο. Στη διάρκεια του Οκτόμπερφεστ (το διάσημο φεστιβάλ μπίρας του Μονάχου), οι Γερμανοί τραγουδούν συχνά, καθώς πίνουν, το λαϊκό τραγούδι «Grieschiher Wein» (ελληνικό κρασί). Μυστηριώδες και διεγερτικό, το ελληνικό κρασί συγκρίνεται με το «αίμα της γης» από τον λαϊκό στιχουργό. Στο τραγούδι, ένας Γερμανός κρυφοκοιτάει, ενώ οι Ελληνες πίνουν παρέα και αποζητάει να τον καλέσουν μαζί τους. Δεν χρειάζεται να τους το πει όμως, γιατί οι Ελληνες με τα σκούρα μάτια, τον καλούν στην παρέα τους.

Παρότι στη διάρκεια της ιστορίας τους, οι Γερμανοί υποστήριξαν τη φυσική τους ανωτερότητα, η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν είναι σίγουροι για το αν είναι ευχαριστημένοι με τον τρόπο ζωής τους.

* Ο κ. Todd Buchholz είναι Αμερικανός συγγραφέας και οικονομολόγος
http://news.kathimerini.gr

Τα Σαββατοκύριακα της αέναης χρεοκοπίας μας - της Σοφίας Λαμπίκη

Εδώ και πολύ καιρό, σαν επαναλαμβανόμενη Μέρα της Μαρμότας, ζούμε σ΄αυτή τη χώρα , κάθε Σαββατοκύριακο έναν συναγερμό χρεοκοπίας και επιβολής νέων, πρόσθετων, μέτρων λιτότητας.


Σαν έτοιμη από καιρό, σαν σκηνοθετημένη τραγωδία, η μέρα της Παρασκευής προώρισται να ανεβάσει τις ανησυχίες, να εντείνει την αγωνία των Αγορών και να κορυφώσει , στα δελτία των 8, τις κραυγές απελπισίας των παπαγάλων.

Το Σάββατο το πρωί υπάρχει μία ύφεση στο κορυφούμενο δράμα –ίσως για να ψωνίσουν οι νοικοκυραίοι ήρεμα από τους ναούς των Malls και των supermarkets- και από το απόγευμα αρχίζουν ξανά οι οιμωγές κι οι ψίθυροι : «κούρεμα», «επαναγορά των ομολόγων», «αναγκαστική, επιλεκτική, βελούδινη, οριστική, υπό όρους και άνευ όρων χρεοκοπία».

Την Κυριακή η αγωνία του πάσχοντος λαού-θεατή έχει κορυφωθεί ως το μεσημέρι και εν μέσω προσευχών, ταμάτων και θυμιαμάτων –τόσο ταιριαστών στην κυριακάτικη εκκλησιαστική λειτουργία- εμφανίζεται τιμωρός αλλά και λυτρωτής ο ευτραφής υπουργός των Οικονομικών να ανακοινώσει σαν Γιεχωβάς νέες θυσίες του πόπολου και νέα μέτρα για να σωθεί η χώρα που κρατούν μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο.

Ο λαός, οι πολίτες, ο κοσμάκης, το πόπολο ζούν, καιρό τώρα, σε μία φυσαλίδα στάσιμου χρόνου και απόλυτου εφιάλτη.
Δεν ενθυμούνται το παρελθόν και δεν τους ενδιαφέρει το μέλλον καθώς προσπαθούν να παγώσουν –μάταια – το Χρόνο και τα Μέτρα στο Τώρα.

Έτσι, έχουν λησμονήσει πιά οριστικά τα Βατοπέδια και τα Υποβρύχια, Σκάνδαλα Χρηματιστηρίου και υπερτιμολογήσεων Ολυμπιακών έργων, Ζήμενς,Μαντέλληδες και Τσουκάτους, όλα σκιές σε αλαφιασμένη Μη Συνείδηση Μη Πολιτών.

Με τον ίδιο τρόπο αδυνατούν να σχεδιάσουν ή έστω να λοξοκοιτάξουν το Μέλλον τους εάν δεν παγιωθεί ο Μισθός και η Θέση Εργασίας τους, το Αφορολόγητο και τα Τέλη Εισφορών καθώς όλη τους η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με τις απολαβές και τις καταθέσεις τους.

Κανείς δεν θυμάται ότι πριν 23 μήνες εκλέξανε κάποιον που τους έταξε λαγούς με πετραχήλια, μετά τους είπε ότι μήτε λαγοί υπάρχουν πόσο μάλλον πετραχήλια, μετά τους έκοψε μισθούς και συντάξεις και μία και δύο και τρείς και πέντε φορές, μετά τους είπε «σωθήκαμε» πιά , και τους έβαλε καινούργιους φόρους απεχθείς, και μετά τους ξανάσωσε και κόπηκαν οι παροχές στην Υγεία και την Παιδεία (άχρηστες παροχές σε μια κοινωνία αμόρφωτων φιλοτομαριστών)και πάλι τώρα πρέπει να ξανασωθούνε θυσιάζοντας εκτός απ τους μισθούς ή τη δουλειά τους και το σπιτάκι τους, το κεραμίδι τους, το ιερό και όσιο του «Μέσου Έλληνα» αυτού δηλ. που έστησε όλους αυτούς τους παρά φύσει βιαστές του στην Εξουσία.

Και κλαίνε, καταριώνται σαν τις παλιόγριες, βγαίνουν στα κανάλια και ικετεύουν το Μολώχ των έμμισθων υπαλλήλων του τρικέφαλου τέρατος να τους λυπηθεί.
Και ψάχνουν κάποιον, βορά να δώσουν στο Θηρίο , μήπως και -φρούδες ελπίδες- σταματήσει να τους λιανίζει έναν – έναν, είτε αυτός είναι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, είτε ο γείτονας του , είτε τα παιδιά του φίλου του φτάνει να γλυτώσει ο ίδιος τας πενιχράς τραπεζικάς του καταθέσεις και το σπιτάκι που έχτισε –πιθανόν καταπατώντας- με τις οικονομίες –πιθανόν κλεψιμαίικες-μιας ζωής ολάκερης.

Και κανείς δεν έχει το κουράγιο να πει :
-Φωνάξτε την , την λέξη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ. Έχουμε πιά χρεοκοπήσει , δεν θέλω να χώνω το κεφάλι μου στην άμμο.
Κανείς δεν έχει την τσίπα να φωνάξει:
-Μην ξεπουλάτε τη χώρα μου κομμάτι –κομμάτι , ας χάσω τις καταθέσεις μου .
Κανείς δεν έχει την περηφάνεια να σταθεί ορθός και να πεί:
-Είμαι Δημόσιος Υπάλληλος και παραιτούμαι πιά, σιχάθηκα και σας και τα μισθά της πείνας που μου δίνεις …αλλά ψάχνουν τρόπους οι περισσότεροι , φιλώντας πάλι κατουρημένες ποδιές βουλευτάδων και δημαρχαίων να μείνουν μέσα και ν απολυθεί ο δίπλα –πιθανόν πιο άξιος απ ΄αυτούς.

Κάποιοι, λίγοι, πιο δίπλα, ζούν έξω απ΄τη φυσαλίδα του Τώρα, θυμούνται, προβλέπουν , είναι έτοιμοι και περιμένουν το Αύριο.
Θα ήθελαν να είχαν κι άλλους στο πλευρό τους για ν΄ αγωνιστούν γι΄ αυτό το Αύριο αλλά αν δεν θέλεις να σωθείς , δεν σώζεσαι, αν δεν θέλεις να δεις την Αλήθεια κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να βγείς απ΄τη θολούρα του μυαλού σου.
Θα το κάνει με τη βία η εξαθλίωση που σου χτυπάει την πόρτα.

Μήπως όμως τότε θα είναι αργά;
Αλήθεια , πόσα Σαββατοκύριακα χρεοκοπίας και μέτρων λιτότητας μπορείς να ανεχθείς Έλληνα ;

24/9/2011
http://tvxs.gr

Ο ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΤΟ 1983 ΕΛΕΓΕ

Τα έλεγε ο τεράστιος ΧΑΡΡΥ!!! αλλά ποιος τον άκουγε

Ξεκινάμε.
-Aν οι μισοί Έλληνες ξέρανε πως ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες.
-Tι να πεις για τους Έλληνες. Κάθονται δυο ολόκληρες ώρες για να πιουν στιγμιαίο καφέ!
- Στην Ελλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
- O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του, και δυο κατοστάρικα στην τσέπη του.
-Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ.
-Με αυτοκόλλητο στο κούτελο θα κυκλοφοράμε όλοι για να φαίνεται ποιος έκανε φορολογική δήλωση και ποιος όχι.

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης.»
Απομαγνητοφωνημένο από το 1983 και την παράσταση "ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", στη Μπουάτ "ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ" στην Πλάκα.

http://ksipnistere.blogspot.com/2011/09/harry-klynn-1983.html