Τραπεζοκρατία: Από τη Δημοκρατία της Βενετίας στον Mario Draghi και στη Goldman Sachs

Ερίκ Τουσέν (Eric Toussaint)[1]  (μτφ. Κριστιάν, από το πρωτότυπο άρθρο του συγγραφέα)

Repubblica di Venezia

Από τον 12^ο αιώνα έως τις αρχές του 14^ου, το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, παρόν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, μετατράπηκε σε τραπεζίτη των ισχυρών και συμμετείχε στη χρηματοδότηση ορισμένων σταυροφοριών.

Στις αρχές του 14 ^ου αιώνα, έγινε ο μεγαλύτερος πιστωτής του βασιλιά της Γαλλίας, Φιλίππου Δ’ του Ωραίου (Philippe le Bel).

Αντιμέτωπος με το βάρος ενός χρέους που επιβάρυνε τα οικονομικά του, ο Φίλλιπος ο Ωραίος ξεφορτώθηκε τους  πιστωτές και το χρέος του δαιμονοποιώντας το Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών, κατηγορώντας το για πολλαπλά εγκλήματα[2] . Το Τάγμα απαγορεύτηκε, δημεύτηκε η περιουσία του και οι ηγέτες του εκτελεστήκαν.

Έλειπε ένα κράτος και μια γη στο Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών για να αντιμετωπίσει τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο στρατός (δεκαπέντε χιλιάδες άνδρες  εκ των οποίων 1.500 Ιππότες), η περιουσία και  οι πιστώσεις που είχε χορηγήσει το Τάγμα δεν το προστάτεψαν από την ισχύ ενός Κράτους  που είχε αποφασίσει να αφανίσει τον κυριότερο πιστωτή του.

Την ίδια εποχή (11 ^ος - 14 ^ος αιώνας), οι Ενετοί τραπεζίτες χρηματοδοτούν επίσης τις Σταυροφορίες και δανείζουν χρήματα στους ισχυρούς της Ευρώπης, αλλά ελίσσονται πολύ πιο επιδέξια από το Τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών. Στη Βενετία, παίρνουν το κεφάλι του κράτους, δίνοντάς του τη μορφή μιας δημοκρατίας. Χρηματοδοτούν το μετασχηματισμό της Βενετίας, μια πόλη-κράτος, σε μια αληθινή αυτοκρατορία που περιλαμβάνει τη Κύπρο, την Εύβοια ( Νεγκροπόντε) και την Κρήτη.

Υιοθετούν μια ακαταμάχητη στρατηγική για να πλουτίσουν σταθερά και να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή των πιστώσεων τους: αποφασίζουν οι ίδιοι να χρεώσουν το Ενετικό Κράτος  στις τράπεζες που κατέχουν. Οι όροι των δανειακών συμβάσεων ορίζονται από τους ίδιους, καθώς είναι ταυτόχρονα ιδιοκτήτες των τραπεζών και αρχηγοί του Κράτους.

Ενώ ο Φίλλιπος ο Ωραίος είχε συμφέρον να απαλλαγεί από τους πιστωτές του για να απελευθερωθεί από το βάρος του χρέους, το Ενετικό Κράτος επέστρεφε στο ακέραιο το χρέος στους τραπεζίτες, οι οποίοι είχαν εξάλλου και την ιδέα να δημιουργήσουν τίτλους του δημόσιου χρέους που μπορούσαν να κινηθούν από τη μία τράπεζα στην άλλη. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές είχαν αρχίσει να εδραιώνονται[3] . Αυτός ο τύπος δανείου είναι ο προάγγελος της κυριότερης μορφής του δημόσιου χρέους, όπως το γνωρίζουμε το 21^ο αιώνα.

Επτά αιώνες μετά τη συντριβή του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών από τον Φίλιππο τον Ωραίο, οι σημερινοί τραπεζίτες της Ευρώπης, όπως και οι προκάτοχοί τους Ενετοί ή Γενουάτες,  δεν χρειάζεται να ανησυχούν σε σχέση με τις νυν κυβερνήσεις.

Τα εθνικά κράτη και το κράτος πρωτοκαθεδρίας , που είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ίσως πιο σύνθετα και περίπλοκα από ό, τι  οι δημοκρατίες της Βενετίας (ή της Γένοβας) του 13 - 16 ^ου αιώνα, αλλά συνιστούν εξίσου τα ωμά όργανα της εξουσίας της άρχουσας τάξης, δηλαδή   του 1% εναντίον του 99%.

Ο Mario Draghi, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs στην Ευρώπη, διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι  τραπεζίτες των ιδιωτικών τραπεζών έχουν τοποθετήσει τους εκπροσώπους τους ή τους συμμάχους τους σε καίριες θέσεις στις κυβερνήσεις και στις διοικήσεις των δημόσιων υπηρεσιών. Τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι πολύ  πρόθυμοι να προστατεύσουν τα συμφέροντα της ιδιωτικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, και η συντεχνιακή πίεση που ασκούν οι τράπεζες στους βουλευτές, στις ρυθμιστικές αρχές και στους Ευρωπαίους δικαστές είναι εξαιρετικά αποτελεσματική.

Αν και μια χούφτα μεγάλων καπιταλιστικών τραπεζών βρίσκεται στο προσκήνιο  αυτά τα τελευταία χρόνια, αυτό δεν πρέπει να επισκιάζει το ρόλο των μεγαλύτερων ιδιωτικών εταιρειών της βιομηχανίας και του εμπορίου, οι οποίοι χρησιμοποιούν και  εκμεταλλεύονται την εγγύτητα τους με τις κρατικές δομές με τρόπο τόσο επιδέξιο όσο και οι τραπεζίτες.

Η άρρηκτη διασύνδεση και επικάλυψη μεταξύ των τραπεζών, των βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων, και των μεγάλων ιδιωτικών συγκροτημάτων της επικοινωνίας είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του καπιταλισμού στην τρέχουσα φάση του όπως και στις προηγούμενες.

Πράγματι, από τη στιγμή που νίκησε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής  και εγκαθιδρύθηκε ως  κυρίαρχος κοινωνικός σχηματισμός, η εξουσία ασκείται από εκπροσώπους των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων και των συμμάχων τους.

Από ιστορικής άποψης, τα τριάντα χρόνια που ακολούθησαν τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο με  το New Deal που ξεκίνησε ο πρόεδρος Ρούσβελτ το 1933,  εμφανίζονται σαν παρένθεση, στη διάρκεια της οποίας η άρχουσα τάξη αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις προς τα λαϊκά στρώματα, περιορισμένες μεν, αλλά πραγματικές. Τα μεγάλα αφεντικά αναγκάστηκαν να κρύψουν την επιρροή τους στο Κράτος.

Με τη νεοφιλελεύθερη στροφή που αρχίζει στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εγκατέλειψαν την διακριτικότητα. Η δεκαετία του 1980 ανεβάζει στο προσκήνιο μια κυρίαρχη  τάξη που χωρίς εμπόδια οδηγεί με κυνισμό την κούρσα προς το κέρδος και την γενικευμένη εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης.

Η περιβόητη  ρήση  της Μάργκαρετ Θάτσερ «There is no alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» σηματοδοτεί μέχρι σήμερα το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τοπίο, με  βίαιες επιθέσεις  στα κοινωνικά δικαιώματα και στις κοινωνικές κατακτήσεις.

Ο Mario Draghi, η Angela Merkel, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι (μέγας Ιταλός εργοδότης), ο José Manuel Barroso εμφανίζονται ως εμβληματικές φυσιογνωμίες της συνέχισης του θατσερικού σχεδίου.

Η ενεργή συνενοχή των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων (από τον Schröder μέχρι τον Ολάντ, περνώντας από τους Μπλερ, Μπράουν, Παπανδρέου, Θαπατέρο, Socrates, Λέττα, Di Rupo και πολλούς άλλους) δείχνει μέχρι ποιο  σημείο έχουν ενταχθεί στη λογική του καπιταλιστικού συστήματος και έχουν γίνει μέρος του συστήματος όπως επίσης  ο Μπαράκ Ομπάμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Όπως δήλωσε ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Warren Buffett: «Πρόκειται για ταξικό πόλεμο, και είναι η τάξη μου που νικά».

Το σύστημα του δημόσιου χρέους, όπως λειτουργεί στον καπιταλισμό αποτελεί έναν μόνιμο μηχανισμό για τη μεταφορά του πλούτου που παράγεται από το λαό προς την καπιταλιστική τάξη. Ο μηχανισμός αυτός ισχυροποιήθηκε με την κρίση που ξεκίνησε το 2007-2008, καθώς οι ζημίες και τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών μετατράπηκαν σε δημόσια χρέη. Σε μια πολύ μεγάλη κλίμακα, οι κυβερνήσεις έχουν κοινωνικοποιήσει τις ζημιές των τραπεζών, έτσι ώστε οι ίδιες να συνεχίσουν να κάνουν κέρδη που διανέμουν στους καπιταλιστές ιδιοκτήτες τους.

Οι κυβερνήσεις  είναι οι άμεσοι σύμμαχοι των μεγάλων τραπεζών και θέτουν τους δημόσιους πόρους στην υπηρεσία τους. Υπάρχει ένα μόνιμο εκκρεμές μεταξύ των μεγάλων τραπεζών και των κυβερνήσεων. Ο αριθμός των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, ή των πρωθυπουργών, που προέρχονται απευθείας από τις μεγάλες τράπεζες ή που πηγαίνουν στις τράπεζες όταν φύγουν από τη κυβέρνηση δεν παύει να αυξάνεται από το 2008.

Το επάγγελμα της τράπεζας παραείναι βασικό για την οικονομία ώστε να αφήνεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Πρέπει να κοινωνικοποιηθεί ο τραπεζικός τομέας (που συνεπάγεται την  απαλλοτρίωση του) και να τεθεί υπό τον έλεγχο των πολιτών (τραπεζικών υπάλληλων, πελατών, ενώσεων και εκπροσώπων των τοπικών πολιτικών φορέων), διότι πρέπει να υπόκειται στους κανόνες μιας δημόσιας υπηρεσίας [4] και τα έσοδα που δημιουργεί η δραστηριότης  του, να χρησιμοποιούνται για το κοινό καλό.

Το δημόσιο χρέος που  πολλαπλασιάστηκε για να σώσει τις τράπεζες είναι τελεσίδικα παράνομο και πρέπει να καταγγελθεί. Ένας λογιστικός  έλεγχος από τους πολίτες πρέπει να προσδιορίσει και τα υπόλοιπα μη νομιμοποιημένα ή /και παράνομα χρέη και να επιτρέπει μια κινητοποίηση έτσι ώστε να μπορέσει  να πάρει μορφή μια αντι-καπιταλιστική εναλλακτική λύση.  Η κοινωνικοποίηση των τραπεζών και η  ακύρωση/καταγγελία των μη νομιμοποιημένων χρεών πρέπει να είναι μέρος ενός ευρύτερου προγράμματος [5] .

Όπως στη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βενετίας, έτσι και σήμερα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην πλειονότητα των πιο βιομηχανοποιημένων χωρών του πλανήτη, το κράτος βρίσκεται σε ώσμωση με τη μεγάλη ιδιωτική τράπεζα και αποπληρώνει υπάκουα το χρέος.

Η μη αποπληρωμή του μη νομιμοποιημένου χρέους, η κοινωνικοποίηση των τραπεζών όπως και άλλα μέτρα ζωτικής σημασίας θα  κάνει τον λαό παράγοντα της ίδιας της ιστορίας του. Πρέπει   οι Κυβερνήσεις να γίνουν τόσο πιστές στους καταπιεσμένους όσο πιστές είναι οι κυβερνήσεις Μέρκελ και Ολάντ στις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες.

Μια τέτοια λαϊκή κυβέρνηση θα πρέπει να διεισδύσει στην ιερή μεγάλη ιδιωτική περιουσία για να αναπτύξει αγαθά  κοινής ιδιοκτησίας, σεβόμενη ταυτόχρονα τα όρια αντοχής της φύσης. Τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να πραγματοποιήσει μια ριζική ρήξη με το καπιταλιστικό Κράτος και να εξαλείψει όλες τις μορφές καταπίεσης. Θα χρειαστεί μια αυθεντική επανάσταση. 

Ερίκ Τουσέν, Λιέγη, Νοέμβριος 2013.

---

[1] Ο Ερίκ Τουσέν (Eric Toussaint), διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου (Επιτροπή για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου, www.cadtm.org ) και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της ATTAC. Είναι συγγραφέας του Τραπεζοκρατία (Bancocratie), Aden Edition, Βρυξέλλες, 2013 και του Δίκη ενός υποδειγματικού ανθρώπου (de Procès d’un homme exemplaire), Εκδόσεις Al Dante, Μασσαλία, 2013. Έγραψε με τον Damien Millet, AAA. Audit Annulation Autre politique  (ΛΑΑ. Λογιστικός έλεγχος, Ακύρωση,  Άλλη πολιτική, Seuil, Παρίσι, 2012. Ο συγγραφέας ευχαριστεί τους Pauline Imbach, Stephanie Jacquemont, Damien Millet και Claude Quemar για τις συμβουλές τους

[2] Δείτε David Graeber, Το Χρέος, 5.0000 Χρόνια Ιστορίας (Dette 5000 ans d’Histoire), Παρίσι, Οι Σχέσεις που απελευθερώνουν (Les liens qui libèrent), 2013 ; Thomas Morel et François Ruffin, Ζήτω η Πτώχευση (Vive la Banqueroute!),Παρίσι, Εκδόσεις Fakir, 2013.

[3] Fernand Braudel, Υλιστικός πολιτισμός, οικονομία και καπιταλισμός. 15^ος – 18^ος αιώνας (Civilisation matérielle, économie et capitalisme. XVe-XVIIIe siècle), Παρίσι, Armand Collin, 1979 , David Graeber, Το Χρέος, 5.000 Χρόνια Ιστορίας (Dette 5000 ans d’Histoire), Παρίσι, Οι Σχέσεις που απελευθερώνουν (Les liens qui libèrent), 2013.

[4] Ο τραπεζικός τομέας θα πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιος, με εξαίρεση ενός μικρού συνεταιριστικού τομέα με τον οποίο θα μπορούσε να συνυπάρξει και να συνεργαστεί.

[5] Βλ. Damien Millet και Eric Toussaint, «Ευρώπη: Τι πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης για την κρίση;» http://cadtm.org/Europe-Quel-programme-d-urgence , που δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου 2012. Δείτε επίσης: Thomas Coutrot Patrick Saurin και Eric Toussaint , «Ακύρωση του χρέους ή φορολόγηση του κεφαλαίου: Τι να διαλέξουμε;» http://cadtm.org/Annuler-la-dette-ou-taxer-le που δημοσιεύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2013. Τέλος, δείτε: Τι να κάνουμε με το χρέος και το ευρώ; http://cadtm.org/Que -how-to-the-χρέους-και-ο-ευρώ, που δημοσιεύθηκε στις 30 Απριλίου 2013.

 

 http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/11/mario-draghi-goldman-sachs.html

Μίμησις πράξεως σπουδαίας

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η σπουδαία πράξη είναι η πολιτική, η διαχείριση της Δημοκρατίας. Η μίμησις αυτής της πράξεως είναι ό,τι παρακολουθήσαμε το τελευταίο τριήμερο στη Βουλή. Οσοι αντέξαμε, εννοείται. Οσοι συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως υπάρχει ακόμη τρόπος να σωθεί η πολιτική απ’ τους πολιτικούς. Οσοι εξακολουθούμε να κρατάμε τον πήχυ των απαιτήσεων σε ανεκτά επίπεδα, όσοι, οι παλαιότεροι εξ ημών, γνώρισαν μια Βουλή που την κατοικούσαν προσωπικότητες. Και δεν ανέχονται τις σχολικές παραστάσεις και τα μαθήματα πατριδογνωσίας. Εκανα ένα πείραμα. Οταν άρχισε η μονομαχία εξυπνάδας ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Βενιζέλο, έσβησα τον ήχο για να παρακολουθήσω τη μιμητική, τις εκφράσεις των προσώπων, τις χειρονομίες. Είναι υπέροχο μέχρις αηδίας συναίσθημα το να βλέπεις τα χαρακτηριστικά του προσώπου που αλλοιώνονται ενώ ετοιμάζονται να απολαύσουν το ευφυολόγημα που θα κατατροπώσει τον αντίπαλο. Κι αν τύχει και αναρωτηθείς ο αφελής για ποιο λόγο αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο ευχαριστημένοι από τον εαυτό τους και ποια επιτυχία τους γιορτάζουν, η απάντηση σου έρχεται αποστομωτική. Τα πρόσωπα των βουλευτών που τους περιβάλλουν τους παρακολουθούν με το χαμόγελο έτοιμο, πριν καν πουν το αστείο. Οι «άνθρωποί» τους τούς θαυμάζουν, τους αγαπούν, τους λατρεύουν, κρέμονται από τα χείλη τους, και μόλις ακουστεί το ευφυολόγημα σκάνε στα γέλια, χειροκροτούν, δεν κρύβουν πια τον ενθουσιασμό τους για τη σωτηρία της πατρίδας. Ο Μητρόπουλος, ο Βούτσης, ο Παπαδημούλης, ο Ρήγας, μια χαρά πήγε η σχολική γιορτή και φέτος. Η διαφορά είναι ότι ο Λουί ντε Φινές είχε ταλέντο και δεν υποσχόταν σε κανέναν ότι θα τον σώσει. Κι ενώ στην αίθουσα του Κοινοβουλίου παιζόταν το έργο «Πολιτικής μίμησις», στα κάγκελα της πρώην ΕΡΤ η σοσιαλίστρια κόρη διαγκωνιζόταν με τα ΜΑΤ για τους κοινωνικούς αγώνες και το δίκαιο. Μια διμοιρία την έσπρωχνε κι εκείνη φώναζε βοήθεια, όμως κανείς εισαγγελέας δεν έστερξε να τη συντρέξει, όπως θα έλεγε και η δημώδης μούσα της αντίστασης κατά παντός μνημονίου. Κι απ’ το πολύ να ακούει πως ο λαός είναι στα κάγκελα, η άλλη, για να δείξει πόσο τον συμπονάει τον λαό της, σκαρφάλωσε στα κάγκελα και δεν κατέβαινε με τίποτε. Φώναζε μόνον πως η χούντα δεν έπεσε το ’73. Το οποίον καλόν είναι να το υπενθυμίζουμε κάθε τόσο διότι πρόκειται για μια αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια. Η χούντα έπεσε το ’74 ως γνωστόν. Καταγοητευμένος δε από τη σκαρφαλωμένη Ραχήλ Μακρή, ο Στρατούλης άδραξε την ευκαιρία για μια περιεκτική τοποθέτηση για την πολιτική κατάσταση: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Αυτά ξέρει, αυτά λέει ο άνθρωπος. Πρόταση μομφής και ο αγώνας συνεχίστηκε εντός και εκτός Βουλής, στην πλατεία Συντάγματος με τους ευάριθμους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ να μιμούνται τους αγανακτισμένους. Και λες ο αφελής: Εντάξει, την κυβέρνηση δεν μπορούσαν να τη ρίξουν, φταίνε οι αριθμοί. Ομως δοθείσης της ευκαιρίας για να φλυαρήσουν δημοσία, κι ας ήταν τα έδρανα κενά, δεν ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μας αποκαλύψουν τις γόνιμες εκτάσεις της φαιάς ουσίας τους; Αλήθεια, ακούσατε κάτι που δεν το ξέρατε αυτές τις τρεις ημέρες; Ή μήπως σας συγκίνησε το ειρωνικό χειροκρότημα του κυρίου Σαμαρά προς τον κύριο Τσίπρα; Εστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας. Ε ναι, για τον κ. Σαμαρά το Κοινοβούλιο είναι σκέτη τραγωδία. Το βαριέται, του φέρνει κάτι σαν νύστα. Οσο για τους υπόλοιπους που παλεύουν να μιμηθούν τους από μηχανής θεούς που θα σώσουν τη χώρα απ’ τη γλυκιά παραζάλη της κατατονίας, ας έχουν υπ’ όψιν τους πως δεν πρόκειται καν για τραγωδία. Μίμηση τραγωδίας, μίμηση της μίμησης, πέμπτο από της αληθείας που θα έλεγε και ο Πλάτων, κοινώς ψυχόδραμα μιας πολιτικής τάξης που έχασε την πολιτική.  http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_12/11/2013_527385

Μυστικά και ψέματα: υποκλοπές και ‘λησταί λογισμοί’

Αντώνης Παπαγιάννης

Στην δραματική ‘Έβδομη σφραγίδα’ του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ο πρωταγωνιστής ιππότης Αντώνιος Μπλοκ προκαλεί τον Θάνατο (που έρχεται να τον πάρει) να παίξει μαζί του μια παρτίδα σκάκι. Κάποια στιγμή μπαίνει σε μια εκκλησία να εξομολογηθεί και αφηγείται στον ιερέα (που βρίσκεται πίσω από παραπέτασμα, κατά την πρακτική της δυτικής εκκλησίας) τις μέχρι τώρα εμπειρίες του και τις κινήσεις που σχεδιάζει να κάνει στο μέλλον. Όταν τελειώνει την εξομολόγηση, το παραπέτασμα ανοίγει, και αποκαλύπτεται ότι αυτός που τον άκουγε ήταν ο ίδιος ο Θάνατος, ο αντίπαλός του στο παιχνίδι.

Ανέκαθεν υπήρχαν χώροι της ανθρώπινης ζωής που καλύπτονταν ακόμη και θεσμικά ώστε να διασφαλίζουν το απόρρητο, την ιδιωτικότητα, την προστασία από ανεπιθύμητους ακροατές. Η ιατρική εργασία και το Μυστήριο της Εξομολόγησης είναι τα δυο πιο γνωστά παραδείγματα. Ακόμη και από καθαρά κοινωνική σκοπιά όμως, το να κρυφακούει κανείς τις συνομιλίες άλλων ήταν (τουλάχιστον μέχρι πριν από την εισβολή της κινητής τηλεφωνίας) κακή κοινωνική συμπεριφορά, την οποία απέφευγαν οι καθώς πρέπει άνθρωποι. Στην εποχή μας, με την ισοπέδωση πολλών άλλων κοινωνικών συμπεριφορών, έχουμε πάει στο άλλο άκρο: οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες γίνονται συχνά, μεγαλόφωνα και επιτηδευμένα, μέσα σε χώρους πολυσύχναστους (π.χ. δημόσιες συγκοινωνίες), χωρίς να σκεφτόμαστε ποιος ακούει και τι.

Η κατασκοπία είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. Επίκεντρο και στόχος της είναι η συλλογή πληροφοριών που μπορεί να έχουν στρατηγική σημασία απέναντι σε κάποιον αντίπαλο, αρχικά στρατιωτικό ή πολιτικό, που όμως σιγά-σιγά γενικεύθηκε και σε κάθε χώρο όπου υπάρχει κάποιου είδους ανταγωνισμός. Έτσι ακούμε για κατασκοπία βιομηχανική, επιστημονική, μεταξύ ποδοσφαιρικών ομάδων εν όψει αναμετρήσεων μεταξύ τους κτλ. Στην εποχή μας η ‘πληροφορία’ έχει αναχθεί σε είδωλο, η λατρεία του οποίου δεν φαίνεται να γνωρίζει όρια, ενώ η δίψα γι’ αυτήν είναι μονίμως ακόρεστη. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες δεν θέλει πολύ για να θεοποιηθεί η δυνατότητα της συνεχούς πληροφόρησης για όλα και για όλους. «Ας τα μαθαίνουμε όλα, κάτι μπορεί να μας φανεί κάποτε χρήσιμο», φαίνεται να είναι η αρχή που διέπει όλες τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Με το πνεύμα αυτό μπορούμε να εννοήσουμε όλη αυτή την, υστερική θα έλεγε κανείς, προώθηση της ψηφιακής τεχνολογίας: δεν πρόκειται απλώς για καταναλωτική μανία, αλλά κάνει και τη ζωή των κάθε είδους ωτακουστών, θεσμικών και αθέσμων, πολύ πιο εύκολη. Οι ασύρματες επικοινωνίες υποκλέπτονται πολύ πιο εύκολα από τις καλωδιακές (που χρειάζονται φυσική παρέμβαση στο δίκτυο). Από την άλλη μεριά, η κάθε κίνηση του ποντικιού μας στον υπολογιστή, το κάθε κλικ στο Διαδίκτυο, καταγράφεται ως προτίμηση, άρα ενδιαφέρον από μέρους μας, και προστίθεται στα χαρακτηριστικά που απαρτίζουν το ‘προφίλ’ μας. Οι τηλεοπτικές μας επιλογές μέσω του ψηφιακού σήματος δεν μας δίνουν απλώς καθαρότερη εικόνα (αυτό είναι το εμπορικό δόλωμα), αλλά λειτουργούν αμφίδρομα καταγράφοντας τις προτιμήσεις μας, άρα και το τι θέλουμε να βλέπουμε (φανερά ή κρυφά). Ουδέν κρυπτόν, τα πάντα είναι πλέον ‘γυμνά και τετραχηλισμένα’.

Και ξαφνικά, κάτι απ’ όλα αυτά βγαίνει στη φόρα, και εξανιστάμεθα (με πρώτους τους αρχηγούς των κρατών) και διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για την έκταση και το βάθος των παρακολουθήσεων και υποκλοπών. Αν αυτό δεν αποτελεί το άκρο άωτο της υποκρισίας, πώς αλλιώς να το ονομάσουμε; Δεν ξέραμε ότι συμβαίνουν οι παρακολουθήσεις; Αν είναι δυνατόν! Ιδιαίτερα οι ‘μεγάλοι’ το ξέρουν πολύ καλά. Τότε, τι είναι αυτό που ενοχλεί; Ίσως όχι τόσο το ότι ‘οι άλλοι’ ξέρουν τόσα πολλά για μας, όσο το ότι δεν ξέρουμε εμείς ακόμη περισσότερα για εκείνους. Κι ακόμη, ίσως το ότι γίνεται ευρέως γνωστό το γεγονός της αμοιβαίας παρακολούθησης που το κρατούσαμε ως επτασφράγιστο μυστικό.

Ας πάρουμε ένα πρακτικό παράδειγμα. Δεν είμαι γνώστης του μπριτζ, αλλά φαντάζομαι ότι το να ξέρεις τι χαρτιά έχει στα χέρια του ο αντίπαλος σου δίνει ένα πλεονέκτημα απέναντί του. Αν δεν έχεις ηθικές αναστολές και σου δοθεί η ευκαιρία να δεις τα χαρτιά του, δεν θα την αδράξεις; Κι αν υποθέσουμε ότι ‘βλέπεις’ κάτι παραπάνω, θα είσαι τόσο αφελής ώστε να προειδοποιήσεις τον αντίπαλο για όσα ξέρεις; Στη στρατηγική, δείχνεις στον άλλο ότι γνωρίζεις τις προθέσεις του μόνο αν θέλεις να αποτρέψεις κάτι χειρότερο. Υπό την έννοια αυτή, το να λες δημοσία το τι κάναμε στο παρελθόν και αν και ποιους παρακολουθούσαμε είναι συμπεριφορά ανόητη, αν όχι ‘πάγκακη’ τακτική.

Η προληπτική γενική παρακολούθηση οδηγεί σε αμοιβαία καχυποψία, κι αυτή με τη σειρά της εύκολα δίνει αφορμές για παρερμηνεία σκέψεων και προθέσεων. Η παρερμηνεία όχι σπάνια μεταφράζεται σε ‘προληπτικές ενέργειες’, που στην παγκόσμια σκακιέρα φτάνουν μέχρι την φυσική ή ηθική εξόντωση των υποτιθεμένων αντιπάλων. Την έκταση και τις διαστάσεις αυτού του φαινομένου δεν μπορούμε να την γνωρίζουμε. Τα ‘λάθη’ και οι ‘παράπλευρες απώλειες’ που κάθε τόσο βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι απλώς καυτά πιτσιλίσματα από το καζάνι που βράζει και μας δίνουν μόνο μια ιδέα για το τι γίνεται εκεί μέσα. Με μια λέξη, κόλαση, με την έννοια που της έδινε ο Σαρτρ («οι άλλοι»).

Το φαινόμενο των υποκλοπών έχει και μεταφυσικές προεκτάσεις. Συχνά μας ενοχλεί η διδασκαλία της εκκλησίας για την παντογνωσία και πανταχού παρουσία του Θεού. Η ιδέα ότι Κάποιος ξέρει τα πάντα για μας, ακόμη και τις σκέψεις που δεν τολμούμε να εξωτερικεύσουμε και τις ανομολόγητες επιθυμίες που τριγυρνούν στο μυαλό μας, δεν είναι καθόλου ευχάριστη, μας κάνει να νιώθουμε άβολα, την θεωρούμε περιορισμό της ελευθερίας μας. Επειδή ακριβώς δεν μας βολεύει, συχνά την αρνούμαστε ή την απωθούμε ή την απορρίπτουμε. Και ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι η ιδέα αυτή έχει πάψει να είναι απλώς θεωρητική διδασκαλία και έχει γίνει πλέον χειροπιαστή πραγματικότητα. Και αυτός ο κάποιος δεν είναι απλώς το Υπέρτατο Ον, αλλά άνθρωποι σαν κι εμάς, με δικά τους κίνητρα, επιδιώξεις, συμφέροντα, που βέβαια δεν συμπίπτουν καθόλου με τα δικά μας. Το παγκόσμιο παιχνίδι παίζεται με ‘σημαδεμένη’ τράπουλα.

Η συνειδητοποίηση ότι κάποιοι μπορούν τόσο εύκολα να μας παρακολουθούν μας οδηγεί στο να ξανασκεφθούμε την έννοια της παγγνωσίας: αν αυτό είναι δυνατό για τους ανθρώπους, τότε τι γίνεται με τον Θεό; Αντίθετα βέβαια με ό,τι συμβαίνει στα ανθρώπινα πράγματα, η γνώση εκ μέρους του Θεού των μυστικών μας δεν ενέχει τον φόβο της παρερμηνείας, ούτε οδηγεί σε ‘προληπτικά χτυπήματα’ από μέρους του, όσο διεστραμμένα κι αν λογιζόμαστε (αλλιώς δεν θα γλίτωνε κανένας). Η παγγνωσία του Θεού δεν είναι αναγκαστικά δεσμευτική αλλά προειδοποιητική. Κατά πολύ αδρή αναλογία, όπως στα ανθρώπινα γινόμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν ξέρουμε ότι άλλοι μας ακούν και μας βλέπουν, έτσι και η αίσθηση της παρουσίας του Θεού μας κάνει πιο προσεκτικούς στο τι θέλουμε, τι σχεδιάζουμε, πώς ενεργούμε απέναντι στους άλλους. Αποδεχόμενοι το γεγονός αυτό, ρυθμίζουμε τη δική μας συμπεριφορά ανάλογα, ώστε να μη ξεφεύγουμε από τα όρια.

Και τελικά, το να είναι κανείς ‘ανοιχτό βιβλίο’, να μην έχει να κρύψει τίποτε από τους άλλους και από τον Θεό, είναι γνώρισμα μόνο των τελείων, δηλαδή των αγίων.

πηγή: Aντίφωνο

Οι μυστικές «χρεοκοπίες» των ΗΠΑ

Οι άγνωστες «χρεοκοπίες» της αμερικανικής υπερδύναμης

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων σχετικά με το χρέος των ΗΠΑ μπορεί να ξεκλείδωσε προσωρινά το «λουκέτο» στη λειτουργία του δημόσιου τομέα και να ανέβαλε το ενδεχόμενο της αποκαλούμενης «χρεοκοπίας», παράλληλα όμως αποκάλυψε και ένα επικίνδυνο παιχνίδι που παίζεται τα τελευταία χρόνια και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Κυβερνήσεις επισείουν την απειλή της χρεοκοπίας προκειμένου να επιβάλλουν στον πληθυσμό πολιτικές που σε διαφορετική περίπτωση θα συναντούσαν ανυπέρβλητα εμπόδια.
Αν και το ενδεχόμενο αθέτησης πληρωμών από την πλευρά της οικονομικής υπερδύναμης θα είχε αναμφίβολα επιπτώσεις στη διεθνή αγορά, πίσω από την τρομολαγνία που επικράτησε σε αρκετά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κρύβεται και η προσπάθεια επιβολής σκληρών οικονομικών μέτρων που θα πλήξουν εκατομμύρια πολίτες.
Για να στηριχθεί το σχέδιο της κυβέρνησης, σύμφωνα με το οποίο μια στάση πληρωμών ισοδυναμεί με ολοκληρωτική καταστροφή, τα media έπρεπε να αποκρύψουν επιμελώς το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν προχωρήσει πολλές φορές σε αθέτηση πληρωμών χωρίς να τους πέσει… ο ουρανός στο κεφάλι.
Μια χρεοκοπία παλιά όσο και οι ΗΠΑ
Η σημαντικότερη αθέτηση πληρωμών, η οποία μάλιστα αφορούσε και το εξωτερικό χρέος της Αμερικής ήρθε το 1790, όταν το αμερικανικό κράτος πραγματοποιούσε ακόμη τα νηπιακά του βήματα. Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον με την Χρηματοδοτική Πράξη του 1790 μετέφερε στη νεοσύστατη ομοσπονδιακή κυβέρνηση όλα τα χρέη των πολιτειών. Αν και θεωρητικά η κίνηση αυτή εξασφάλιζε τα συμφέροντα των δανειστών, αφού οι περισσότερες πολιτείες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν το χρέος από μόνες τους, στην πράξη ανέβαλε την αποπληρωμή των τόκων μέχρι το 1801 – γεγονός που αποτελεί αθέτηση πληρωμής.
Παρά το γεγονός ότι αρκετοί οικονομολόγοι άσκησαν κριτική στον Τζορτζ Ουάσινγκτον, γιατί με την κίνησή του επέτρεψε στους κερδοσκόπους της εποχής να αποκομίσουν εύκολα κέρδη, το τελικό αποτέλεσμα απέδειξε ότι μια νομισματική ένωση μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μόνο όταν υπάρχει μια ισχυρή κεντρική διοίκηση έτοιμη να συνδράμει τα αδύναμα μέλη της και κυρίως να βάλει τα συμφέροντα των δανειστών σε δεύτερη μοίρα.
Το 1933 ήρθε μια ακόμη αθέτηση πληρωμών στις εσωτερικές υποχρεώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ρούσβελτ. Οι ΗΠΑ στήριζαν μέχρι τότε την έκδοση ομολόγων στα αποθέματα χρυσού που διέθεταν στα θησαυροφυλάκια τους, γεγονός που σήμαινε ότι οι δανειστές θα έπαιρναν την αξία της επένδυσής του σε χρυσό ανεξαρτήτως της υποτίμησης του αμερικανικού νομίσματος. Ο Ρούσβελτ όμως, με ειδική ρύθμιση του Κογκρέσου, αθέτησε αυτή την υπόσχεση δίνοντας στους δανειστές υποτιμημένα χαρτονομίσματα.
Οι κάτοχοι ομολόγων προσέφυγαν στο ανώτατο δικαστήριο, και παρά το γεγονός ότι αρκετοί δικαστές διαφώνησαν ανοιχτά με την απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης χαρακτηρίζοντάς την «ανήθικη», έκριναν ότι οι ΗΠΑ ως κυρίαρχο κράτος είχαν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν σε αυτή την έμμεση αθέτηση πληρωμών.
Η λέξη κλειδί και σε αυτή την περίπτωση ήταν το «κυρίαρχο» αλλά και η διαπίστωση ότι η «ηθική», όπως γίνεται αντιληπτή στα προσωπικά χρέη μεταξύ πολιτών, δε έχει καμία εφαρμογή στην περίπτωση κρατών που οφείλουν να αποφασίσουν για τα συμφέροντα των πολιτών τους και όχι των δανειστών τους.
H μακρά παράδοση της αμερικανικής αθέτησης πληρωμών θα συνεχιστεί το 1979 όταν στο Κογκρέσο ξέσπασε και πάλι μια σφοδρή πολιτική κρίση σχετικά με το λεγόμενο πλαφόν του δημοσίου χρέους. Η αντιπαράθεση προκάλεσε καθυστέρηση στην κάλυψη των υποχρεώσεων του δημοσίου. Αν και το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό  γεγονός θεωρείται πρόβλημα τεχνικής φύσεως πληροί πλέον όλες τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί αθέτηση πληρωμών.
Το μεγάλο «κανόνι» του Νίξον
Οικονομολόγοι και ιστορικοί διαφωνούν ακόμη και σήμερα για το αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσουν σαν αθέτηση πληρωμών μια σειρά γεγονότων στην αμερικανική ιστορία που σχετίζεται με την υποτίμηση του αμερικανικού νομίσματος σε σχέση με τα αποθέματα χρυσού της χώρας.
Σύμφωνα, λόγου χάρη, με τον καθηγητή οικονομικών Τζέραλντ Επστάιν, η απόφαση του Νίξον να διακόψει την μετατρεψιμότητα του χρυσού σε δολάρια το 1971, αν και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί στάση πληρωμών, με την επιστημονική έννοια του όρου, αποτελεί μια τεράστια «αθέτηση υπόσχεσης» προς το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Μέχρι τότε οι κεντρικές τράπεζες όλου του κόσμου μπορούσαν να μετατρέψουν τα δολάρια που κατείχαν στα αποθεματικά τους σε χρυσό σε μια σταθερή ισοτιμία 35 δολαρίων την ουγγιά.
Διακόπτοντας τη δυνατότητα μετατροπής και υποτιμώντας το δολάριο η Ουάσινγκτον μετέφερε στις πλάτες ξένων κεντρικών τραπεζών ένα μέρος της αποτυχίας της να εγγυηθεί την αξία του δολαρίου σαν παγκόσμιου νομίσματος. Ουσιαστικά δηλαδή οι ΗΠΑ με μια μονομερή πράξη, που χαρακτηρίστηκε «πραξικοπηματική» από αρκετούς οικονομολόγους, τίναξαν στον αέρα την οικονομική αρχιτεκτονική που είχαν συμφωνήσει οι νικητές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου στο Μπρέτον Γούντς.
Παρά τις οργισμένες δηλώσεις αρκετών Ευρωπαίων ηγετών, όπως ο Ζισκαρ Ντ’ε Εστέν και ο Ούλοφ Πάλμε, οι ισχυρές χώρες της ΕΟΚ δεν κατάφεραν τότε να δημιουργήσουν ένα κοινό μέτωπο εναντίον των ΗΠΑ ώστε να αποτρέψουν την υποτίμηση του δολαρίου και αυτή την άτυπη αθέτηση πληρωμών.
Ακολουθώντας σήμερα το ίδιο μονοπάτι οικονομικής σκέψης η Κίνα φαίνεται πως έχει απόλυτο δίκιο λέγοντας ότι αφήνοντας την αξία του δολαρίου να κατρακυλήσει το τελευταίο διάστημα έχει ήδη προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών χωρίς να το ανακοινώνει δημοσίως.
Η χρεοκοπία των πολιτειών
Πέρα όμως από τις επίσημες ή ανεπίσημες «χρεοκοπίες» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης αρκετές πολιτείες έχουν κατά καιρούς βαρέσει ηχηρά «κανόνια».  Το 1841 η κατάσταση θύμιζε υπερβολικά το 2008 καθώς οι φούσκες στην αγορά ακινήτων συμπαρέσυραν τράπεζες αλλά και ολόκληρες κυβερνήσεις πολιτειών. Εννέα πολιτείες δήλωσαν αδυναμία πληρωμής των χρεών τους ενώ το 1873 η ιστορία επαναλήφθηκε με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο για άλλες 10 πολιτείες.
Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο αρκετές πολιτείες έθεσαν νομικούς περιορισμούς στο επιτρεπτό όριο δανεισμού και συσσώρευσης χρέους – ρυθμίσεις που θυμίζουν αρκετά τις συνταγματικές αλλαγές που επιβλήθηκαν σε χώρες όπως η Αργεντινή μετά τη χρεοκοπία.
Σε καμία από τις περιπτώσεις επίσημης ή ανεπίσης «χρεοκοπίας» οι ΗΠΑ δεν οδηγήθηκαν στην καταστροφή. Αντίθετα η πολιτική λιτότητας που επιβλήθηκε, αρκετές φορές με πρόσχημα την αποφυγή της αθέτησης πληρωμών, είχε τραγικές επιπτώσεις για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Με την τελευταία συμφωνία Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων οι περικοπές μέσα στα επόμενα οκτώ χρόνια αναμένεται να αγγίξουν το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.
Άρης Χατζηστεφάνου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ Οκτώβριος 2013
http://www.apocalypsejohn.com

Υβριδική έκλειψη Ηλίου το μεσημέρι της Κυριακής: Πώς έβλεπαν οι αρχαίοι λαοί το φαινόμενο

Μία σπάνια υβριδική έκλειψη θα σημειωθεί στον ουρανό το μεσημέρι της Κυριακής 3 Νοεμβρίου και θα είναι ορατή και από την Ελλάδα. Ωστόσο οι αρχαίοι λαοί, που δεν είχαν τις σύγχρονες γνώσεις και τεχνολογία, έχουν κατά καιρούς συνδέσει τις Ηλιακές εκλείψεις με διάφορους θρύλους και δεισιδαιμονίες.
Η έκλειψη αυτή θεωρείται υβριδική γιατί θα ξεκινήσει ως δακτυλίδι φωτιάς και στη συνέχεια θα μεταμορφωθεί σε ολική, ενώ είναι εξαιρετικά σπάνια, αφού σε διάστημα 5.000 χρόνων και από τις συνολικά 11.898 ηλιακές εκλείψεις, μόλις οι 569 (δηλαδή ένα 4,8%) θεωρούνται υβριδικές.
Στην Ελλάδα η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική έκλειψη με μικρή κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη. Συγκεκριμένα, ανάλογα και με το γεωγραφικό πλάτος, η Σελήνη θα καλύψει έως και 10% τον ηλιακό δίσκο στη νότια Ελλάδα (το ποσοστό αναφέρεται στην ηλιακή διάμετρο).
Στη βόρεια Ελλάδα το ποσοστό θα είναι σταδιακά μικρότερο. Αντίστοιχα και η διάρκεια της έκλειψης θα είναι μεγαλύτερη για τη νότιο Ελλάδα (πάνω από μια ώρα στην Κρήτη) και μικρότερη για τη Βόρεια Ελλάδα (μισή ώρα στη Θεσσαλονίκη).

Αθήνα
15:08 έως 16:05
Θεσσαλονίκη
15:16 έως 15:47
Πάτρα
15:06 έως 16:00
Χανιά
15:04 έως 16:17

Ωστόσο οι αρχαίοι λαοί έβλεπαν επιφυλακτικά και με κάποιο φόβο αυτό το σπάνιο αστρονομικό φαινόμενο. Όπως εξηγεί ο δρ. Κρουπ, διευθυντής στο παρατηρητήριο Γκρίφιθ στο Λος Αντζελες της Καλιφόρνια αμέτρητοι αρχαίοι θρύλοι χρησιμοποιήθηκαν για να εξηγήσουν το γεγονός.

Σύμφωνα με την παράδοση των Βίκινγκ, δύο λύκοι του ουρανού κυνηγούσαν τον Ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ένας από τους λύκους έπιανε το άστρο του τότε συνέβαινε η έκλειψη.
Αντίστοιχος είναι και ο θρύλος που είχαν οι άνθρωποι στην Κορέα για τις εκλείψεις, αφού πίστευαν ότι δύο σκυλιά της φωτιάς προσπαθούσαν να κλέψουν τον Ήλιο και το φεγγάρι και πάντα αποτύγχαναν. Ωστόσο αν ένα από τα δύο σκυλιά κατάφερνε να δαγκώσει το άστρο που κυνηγούσε τότε συνέβαινε η έκλειψη.
Στο Βιετνάμ, οι άνθρωπο πίστευαν ότι κάποιος ουράνιος βάτραχος κατάπινε τον Ήλιο ή το φεγγάρι, ενώ τα μέλη της φυλής Κουακιουτλ στη δυτική ακτή του Καναδά, πίστευαν ότι το στόμα του ουρανού κατάπινε τον Ήλιο ή το φεγγάρι κατά τη διάρκεια της έκλειψης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο μύθος που είχαν οι Ινδουϊστές για να εξηγήσουν το συγκεκριμένο φαινόμενο:
Σύμφωνα με το θρύλο, ο δαίμονας Ράχου, μεταμφιέζεται σε θεό, προκειμένου να κλέψει το ελιξίριο της αθανασίας. Ο Ήλιος και η Σελήνη ωστόσο βλέπουν τι κάνει ο Ράχου και το αναφέρουν στο θεό Βισνού. Εκείνος επιτίθεται στο δαίμονα και του κόβει το κεφάλι πριν προλάβει να καταπιεί το φίλτρο. Έτσι το σώμα του δαίμονα πεθαίνει αλλά το κεφάλι του έχει γίνει αθάνατο και κινείται στον ουρανό, κυνηγώντας τον Ήλιο και το φεγγάρι για να τα εκδικηθεί. Κάθε τόσο καταφέρνει να τα πιάσει και να τα καταπιεί, αλλά εφόσον δεν έχει λαιμό, αυτά γλιστράνε έξω ξανά. Αυτό εξηγεί την αρχή και το τέλος μίας έκλειψης.
Για την φυλή των Μπαταμαλίμπα στην Αφρική, η έκλειψη συμβολίζει μία μάχη. Ο Ήλιος και το φεγγάρι παλεύουν κατά τη διάρκεια της έκλειψης και οι άνθρωποι προσπαθούν να τους πείσουν να σταματήσουν.
Τέλος, μία παράδοση των Ινδιάνων Ναβάχο σχετικά με τις εκλείψεις επιβιώνει μέχρι σήμερα:
Οι Ναβάχο θεωρούν ότι στην κοσμική τάξη του σύμπαντος, όλα έχουν μία ισορροπία και η έκλειψη ήταν απλά μέρος του δικαίου της φύσης. Ακόμα και στις μέρες μας, οι σύγχρονοι Ναβάχο τηρούν ακόμα παραδόσεις που συνδέονται με την έκλειψη και μένουν μέσα στο σπίτι με την οικογένειά τους, τραγουδώντας ειδικά τραγούδια και απέχοντας από το φαγητό, το ποτό, ή τον ύπνο.

iefimerida
http://www.apocalypsejohn.com/2013/11/ybridikh-ekleipsh-hliou-meshmeri-kyriakhs-pws-eblepan-arxaioi-laoi-fainomeno.html#more

Τεράστιο chemtrail εμφανίστηκε στον ουρανό! Σύγκριση με τις πραγματικές ουρές των αεροσκαφών (contrails)

Για να πιστέψεις ότι αυτή η ουρά είναι από καυσαέρια πρέπει να είσαι τουλάχιστον αφελής.
Στην φωτογραφία θα δείτε ένα αεροσκάφος το οποίο πετάει δίπλα από αυτήν την τεράστια ουρά.
Δείτε επίσης πόσο μικρότερη είναι η ουρά που αφήνει πίσω του αυτό το αεροσκάφος σε σύγκριση με αυτήν που υπάρχει ήδη στον ουρανό.
Το περιστατικό καταγράφηκε στο Las Vegas.

Άσµα ηρωικό και πένθιµο για τον χαµένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

 του Ο∆ΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Α΄
Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος
Που µε τα µάτια µιας παρθένας άνοιγε ο καιρός
Καθώς εχιόνιζε απ το σκούντηµα της µυγδαλιάς ο αγέρας
Κι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες

Εκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου
Και µια σηµαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό
Που δόλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε
Μα όλος ο κόπος τ' ουρανού
Όλος ο κόσµος έλαµπε σαν µια νεροσταγόνα
Πρωί, στα πόδια του βουνού
Τώρα, σαν από στεναγµό Θεού ένας ίσκιος µεγαλώνει.
Τώρα η αγωνία σκυφτή µε χέρια κοκκαλιάρικα
Πιάνει και σβήνει ένα-ένα τα λουλούδια επάνω της
Μέσ' στις χαράδρες όπου τα νερά σταµάτησαν
Από λιµό χαράς κείτουνται τα τραγούδια
Βράχοι καλόγεροι µε κρύα µαλλιά
Κόβουνε σιωπηλοί της ερηµιάς τον άρτο.
Χειµώνας µπαίνει ως το µυαλό. Κάτι κακό
Θ' ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου
Τα όρνια µοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ' ουρανού.

Β΄
Τώρα µέσ' στα Θολά νερά µια ταραχή ανεβαίνει.
Ο άνεµος αρπαγµένος απ' τις φυλλωσιές
φυσάει µακριά τη σκόνη του
Τα φρούτα φτύνουν το κουκούτσι τους
Η γη κρύβει τις πέτρες της
Ο φόβος σκάβει ένα λαγούµι και τρυπώνει τρέχοντας
Την ώρα που µέσ' από τα ουράνια θάµνα
Το ούρλιασµα της συννεφολύκαινας
Σκορπάει στου κάµπου το πετσί θύελλα ανατριχίλας
Κι ύστερα στρώνει στρώνει χιόνι χιόνι αλύπητο
Κι ύστερα πάει φρουµάζοντας στις νηστικές κοιλάδες
Κι ύστερα βάζει τους ανθρώπους να αντιχαιρετήσουνε:
Φωτιά ή µαχαίρι!
Γι' αυτούς που µε φωτιά η µαχαίρι κίνησαν
Κακό θ' ανάψει εδώ. Μην απελπίζεται ο σταυρός.
Μόνο ας προσευχηθούν µακριά του οι µενεξέδες!                                                                            

Γ΄
Γι' αυτούς η νύχτα ήταν µια µέρα πιο πικρή
Λυώναν το σίδερο, µασούσανε τη γης
Ο Θεός τους µύριζε µπαρούτι και µουλαροτόµαρο
Κάθε βροντή ένας θάνατος καβάλα στον αέρα
Κάθε βροντή ένας άντρας χαµογελώντας άντικρυ
Στο θάνατο - κι η µοίρα ό,τι θέλει ας πει.
Ξάφνου η στιγµή ξαστόχησε κι ήβρε το θάρρος
Καταµέτωπο πέταξε Θρύψαλα µέσ' στον ήλιο
Κιάλια, τηλέµετρα, όλµοι, κέρωσαν!
Εύκολα σαν χασές που σκίστηκεν ο αγέρας!
Εύκολα σαν πλεµόνια που άνοιξαν οι πέτρες!
Το κράνος κύλησε από την αριστερή µεριά…
Στο χώµα µόνο µια στιγµή ταράχτηκαν οι ρίζες
Ύστερα σκόρπισε ο καπνός κι η µέρα πηε δειλά
Να ξεγελάσει την αντάρα από τα καταχθόνια
Μα η νύχτα ανασηκώθηκε σαν πατηµένη οχιά
Μόλις σταµάτησε για λίγο µέσ' στα δόντια ο θάνατος
Κι ύστερα χύθηκε µεµιάς ως τα χλωµά του νύχια!

∆΄
Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισµένη χλαίνη
Μ' ένα σταµατηµένο αγέρα στα ήσυχα µαλλιά
Μ' ένα κλαδάκι λησµονιάς στ' αριστερό του αυτί
Μοιάζει µπαξές που του 'φυγαν άξαφνα τα πουλιά
Μοιάζει τραγούδι που το φίµωσαν µέσα στη σκοτεινιά
Μοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταµάτησε
Μόλις είπανε "γεια παιδιά " τα µατοτσίνορα
Κι ή απορία µαρµάρωσε . . .
Κείτεται απάνω στην τσουρουφλισµένη χλαίνη.
Αιώνες µαύροι γύρω του ,
Αλυχτούν µε σκελετούς σκυλιών τη φοβερή σιωπή
Κι οι ώρες που ξανάγιναν πέτρινες περιστέρες,
Ακούν µε προσοχή.
'Όµως το γέλιο κάηκε, όµως η γη κουφάθηκε,
Όµως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή
Όλος ο κόσµος άδειασε µε τη στερνή κραυγή.
Κάτω απ' τα πέντε κέδρα
Χωρίς άλλα κεριά
Κείτεται στην τσουρουφλισµένη χλαίνη.
Άδειο το κράνος, λασπωµένο το αίµα,
Στο πλάι το µισοτελειωµένο µπράτσο
Κι ανάµεσ' απ' τα φρύδια -
Μικρό πικρό πηγάδι, δαχτυλιά τής µοίρας
Μικρό πικρό πηγάδι κοκκινόµαυρο
Πηγάδι όπου κρυώνει ή θύµηση!
'Ω µην κοιτάτε ω µην κοιτάτε από που του-
Από που του 'φυγε ή ζωή. Μην πείτε πως
Μην πείτε πως ανέβηκε ψηλά ο καπνός του ονείρου
Έτσι λοιπόν η µια στιγµή Έτσι λοιπόν η µια
Έτσι λοιπόν η µια στιγµή παράτησε την άλλη,
Κι ο ήλιος ο παντοτινός έτσι µεµιάς τον κόσµο!

Ε΄
Ήλιε δεν ήσουν ο παντοτινός;
Πουλί δεν ήσουν η στιγµή χαράς που δεν καθίζει;
Λάµψη δεν ήσουν η αφοβιά του σύγνεφου;
Κι εσύ περβόλι ωδείο των λουλουδιών
Κι εσύ ρίζα σγουρή φλογέρα τής µαγνόλιας!
Έτσι καθώς τινάζεται µέσ' στη βροχή το δέντρo
Και το κορµί αδειανό µαυρίζει από τη µοίρα
Κι ένας τρελός δέρνεται µε το χιόνι
Και τα δυο µάτια πάνε να δακρύσουν -
Γιατί, ρωτάει ο αϊτός, που 'ναι το παλληκάρι;
Κι όλα τ' αιτόπουλ' απορούν που 'ναι το παλληκάρι!
Γιατί, ρωτάει στενάζοντας η µάνα, που 'ναι ο γιος µoυ;
Κι όλες οι µάνες απορούν που να 'ναι το παιδί
Γιατί, ρωτάει ο σύντροφος, που να 'ναι ο αδερφός µου
Κι όλοι του οι σύντροφοι απορούν που να 'ναι ο πιο µικρός !
Πιάνουν το χιόνι, καιει ο πυρετός
Πιάνουν το χέρι και παγώνει
Πάν να δαγκάσουνε ψωµί κι εκείνο στάζει από αίµα
Κοιτούν µακριά τον ουρανό κι εκείνος µελανιάζει
Γιατί γιατί γιατί γιατί να µη ζεσταίνει ο θάνατος
Γιατί ένα τέτοιο ανόσιο ψωµί
Γιατί ένας τέτοιος ουρανός εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος!

ΣΤ΄
Ήταν ωραίο παιδί. την πρώτη µέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώµους τής στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, µια στον κόρφο, µια µέσα στο κλάµα του
Βγήκαν Ρωµιοί µε µπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα.
'Ύστερα οι µέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι
Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυµόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεµώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να πάν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε µια θαλασσοσπηλιά
Εκεί που µια µεγάλη πέτρα εστέναζε!
Ήταν γερό παιδί
Τις νύχτες αγκαλιά µε τα νεραντζοκόριτσα                                                                                                                        
Λέρωνε τις µεγάλες φορεσιές των άστρων,
Ήτανε τόσος ο Έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε µέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης
Πιάνοντας ύστερα χορό µ' όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν' ακούσει και να χύσ' η αυγή το φως µέσ' στα µαλλιά του
Η αυγή που µ' ανοιχτά µπράτσα τον έβρισκε
Στη σέλα δυο µικρών κλαδιών να γρατζουνάει τον ήλιο,
Να βάφει τα λουλούδια,
'Η πάλι µε στοργή να σιγονανουρίζει
Τις µικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν . . .
Α τι θυµάρι δυνατό η ανασαιµιά του
Τι χάρτης περηφάνειας το γυµνό του στήθος
Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα . . .
Ήταν γενναίο παιδί
Με τα θαµπόχρυσα κουµπιά και το πιστόλι του
Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Και µε το κράνος του, γυαλιστερό σηµάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα µέσ' στο µυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Με τους στρατιώτες του ζερβά-δεξιά
Και την εκδίκηση της αδικίας µπροστά του
- Φωτιά στην άνοµη φωτιά! -
Με το αίµα πάνω από τα φρύδια
Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Το κορµί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Και το στόµα του, µικρό πουλί ακελάηδιστο
Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερηµίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
∆εν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν;
Ήταν γενναίο παιδί!

Ζ΄
Τα δέντρα είναι από κάρβουνο που ή νύχτα δεν κορώνει.
Χυµάει, χτυπιέται ο άνεµος, ξαναχτυπιέται ο άνεµος
Τίποτε. Μέσ' στην παγωνιά κουρνιάζουν τα βουνά
Γονατισµένα. Κι από τις χαράδρες βουίζοντας,
Απ' τα κεφάλια των νεκρών η άβυσσο ανεβαίνει.
∆εν κλαιει πια ούτ' η Λύπη. Σαν την τρελή που ορφάνεψε
Γυρνάει, στο στήθος της φορεί µικρό κλαδί σταυρού
∆εν κλαιει. Μονάχ' από τα µελανά ζωσµένη Ακροκεραύνια
Πάει ψηλά και στήνει µια πλάκα φεγγαριού
Μήπως και δουν τον ίσκιο τους γυρνώντας οι πλανήτες
Και κρύψουν τις αχτίδες τους
Και σταµατήσουν
Εκεί στο χάος ασθµαίνοντας εκστατικοί.
Χυµάει, χτυπιέται ο άνεµος, ξαναχτυπιέται ο άνεµος
Σφίγγεται η ερηµιά στον µαύρο της µποξά
Σκυφτή πίσω από µήνες-σύννεφα αφουκράζεται
Τι να 'ναι που αφουκράζεται, σύννεφα-µήνες µακριά;                                                                            
Με τα κουρέλια των µαλλιών στους ώµους - αχ αφήστε την -
Μισή κερί µισή φωτιά µια µάνα κλαιει - αφήστε την -
Στις παγωµένες άδειες κάµαρες όπου γυρνάει αφήστε την!
Γιατί δεν είναι η µοίρα χήρα κανενός
Κι οι µάνες είναι για να κλαιν, οι άντρες για να παλεύουν
Τα περιβόλια για ν' ανθούν των κοριτσιών οι κόρφοι
Το αίµα για να ξοδεύεται, ο αφρός για να χτυπά
Κι η λευτεριά για ν' αστραφτογεννιέται αδιάκοπα!

Η΄
Πέστε λοιπόν στον ήλιο να 'βρει έναν καινούριο δρόµο
Τώρα που πια ή πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη
Αν θέλει να µη χάσει από την περηφάνεια του
Ή τότε πάλι µε χώµα και νερό
Ας γαλαζοβολήσει αλλού µιαν αδελφούλα Ελλάδα!
Πέστε στον ήλιο να' βρει έναν καινούριο δρόµο
Μην καταπροσωπήσει πια µήτε µια µαργαρίτα
Στη µαργαρίτα πέστε να ' βγει µ' άλλη παρθενιά
Μη λερωθεί από δάχτυλα που δεν της πάνε!
Χωρίστε από τα δάχτυλα τ' αγριοπεριστέρια
Και µην αφήστε ήχο να πει το πάθος του νερού
Καθώς γλυκά φυσά ουρανός µέσ' σ' αδειανό κοχύλι
Μη στείλτε πουθενά σηµάδι απελπισιάς,
Μόν' φέρτε από τις περιβόλες της παλληκαριάς
Τις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε
Τις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε
Μικρή τη νύφη χρυσαλλίδα
Που αλλάζει τόσες ντυµασιές όσες ριπές το ατλάζι
Στον ήλιο, σαν µεθοκοπούν χρυσόσκον' οι χρυσόµυγες
Και πάν µε βιάση τα πουλιά ν' ακούσουνε απ' τα δέντρα
Ποιου σπόρου γέννα στύλωσε το φηµισµένο κόσµο!

Θ΄
Φέρτε καινούρια χέρια τι τώρα ποιος θα πάει
Ψηλά να νανουρίσει τα µωρά των άστρων!
Φέρτε καινούρια πόδια τι τώρα ποιος θα µπει
Στον πεντοζάλη πρώτος των αγγέλων!
Καινούρια µάτια - Θέ µου - Τι τώρα που θα πάν
Να σκύψουν τα κρινάκια τής αγαπηµένης!
Αίµα καινούριο τι µε ποιο χαράς χαίρε θ' ανάψουν
Και στόµα, στόµα δροσερόν από χαλκό κι αµάραντο
Τι τώρα ποιος στα σύννεφα θα πει "γεια σας παιδιά!"
Μέρα, ποιος θ' αψηφήσει τα ροδακινόφυλλα
Νύχτα, ποιος θα µερέψει τα σπαρτά
Ποιος θα σκορπίσει πράσινα καντήλια µέσ' στoυς κάµπους
Ή θ' αλαλάξει θαρρετά κατάντικρυ απ' τον ήλιο
Για να ντυθεί τις θύελλες καβάλα σ' άτρωτο άλογο
Και να γενεί Αχιλλέας των ταρσανάδων!
Ποιος θ' ανεβεί στο µυθικό και µαύρο ερηµονήσι                                                                          
Για ν' ασπαστεί τα βότσαλα
Και ποιος θα κοιµηθεί
Για να περάσει από τους Ευβοϊκούς του ονείρου
Να ' βρει καινούρια χέρια, πόδια, µάτια,
Αίµα και λαλιά
Να ξαναστυλωθεί στα µαρµαρένια αλώνια
Και να ριχτεί - αχ τούτη τη φορά -
Και να ριχτεί του Χάρου µε την αγιοσύνη του!

Ι΄
Ήλιος, φωνή χαλκού, κι άγιο µελτέµι
Πάνω στα στήθη του όµοναν "ζωή να σε χαρώ!"
∆ύναµη εκεί πιο µαύρη δε χωρούσε
Μόνο µε φως χυµένο από δαφνόκλαδο
Κι ασήµι από δροσιά µόνον εκεί ο σταυρός
Άστραφτε, καθώς χάραζε η µεγαλοσύνη
Κι η καλοσύνη µε σπαθί στο χέρι πρόβελνε
Να πει µέσ' απ' τα µάτια του και τις σηµαίες τους "Ζω!"
Γεια σου µωρέ ποτάµι οπού 'βλεπες χαράµατα
Παρόµοιο τέκνο θεού µ' ένα κλωνί ρογδιάς
Στα δόντια, να ευωδιάζεται από τα νερά σου
Γεια σου κι εσύ χωριατοµουσµουλιά που αντρείευες
Κάθε πού 'θελε πάρει Αντρούτσος τα όνειρά του
Κι εσύ βρυσούλα του µεσηµεριού που έφτανες ως τα πόδια του
Κι εσύ κοπέλα που ήσουνα η Ελένη του,
Που ήσουνα το πουλί του, η Παναγιά του, η Πούλια του,
Γιατί και µια µόνο φορά µέσ' στη ζωή αν σηµάνει
Αγάπη ανθρώπου ανάβοντας
Άστρον απ' άστρο τα κρυφά στερεώµατα
Θα βασιλεύει πάντοτες παντού η θεία ηχώ
Για να στoλίζει µε µικρές καρδιές πουλιών τα δάση
Με λύρες από γιασεµιά τα λόγια των ποιητών
Κι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει -
Κι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει ανάβοντας!

IΑ΄
Κείνοι που επράξαν το κακό - γιατί τους είχε πάρει
Τα µάτια η θλίψη πήγαιναν τρικλίζοντας
Γιατί τους είχε πάρει
τη θλίψη ο τρόµος χάνονταν µέσα στο µαύρο σύγνεφο
Πίσω! και πια χωρίς φτερά στο µέτωπο
Πίσω! Και πια χωρίς καρφιά στα πόδια
Εκεί που γδύν' η θάλασσα τ' αµπέλια και τα ηφαίστεια
Στους κάµπους της πατρίδας πάλι και µε το φεγγάρι αλέτρι
Πίσω! Στα µέρη όπου λαγωνικά τα δάχτυλα
Μυρίζονται τη σάρκα κι όπου η τρικυµία βαστά
Όσο ένα γιασεµί λευκό στο θέρος της γυναίκας!
Κείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε µαύρο σύγνεφο
Ζωή δεν είχαν πίσω τους µ' έλατα και µε κρύα νερά                                                                          
Μ' αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληµατόσταυρο
Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ' οργισµένον άνεµο
Στο καραούλι δεκαοχτώ µερόνυχτα
Με πικραµένα µάτια
Τους πήρε µαύρο σύγνεφο - δεν είχαν πίσω τους αυτοί
Θειό µπουρλοτιέρη, πατέρα γεµιτζή
Μάνα που να 'χει σφάξει µε τα χέρια της
Ή µάνα µάνας που µε το βυζί γυµνό
Χορεύοντας να ' χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!
Κείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε µαύρο σύγνεφο
Μα κείνος που τ' αντίκρισε στους δρόµους τ' ουρανού
Ανεβαίνει τώρα µοναχός και ολόλαµπρος!

ΙΒ΄
Με βήµα πρωινό στη χλόη που µεγαλώνει
Ανεβαίνει µοναχός και ολόλαµπρος.
Λουλούδια αγοροκόριτσα του κρυφογνέφουνε
Και του µιλούν µε µια ψιλή φωνή που αχνίζει στον αιθέρα
Γέρνουν και κατ' αυτόν τα δέντρα ερωτεµένα
Με τις φωλιές χωµένες στη µασχάλη τους
Με τα κλαδιά τους βουτηγµένα µέσ' στο λάδι του ήλιου
Θαύµα - Τι θαύµα, χαµηλά στη γη
Άσπρες φυλές µ' ένα γαλάζιο υνί χαράζουνε τους κάµπους
Στράφτουν βαθιά οι λοφοσειρές
Και πιο βαθιά τ' απρόσιτα όνειρα των βουνών της άνοιξης!
Ανεβαίνει µοναχός και ολόλαµπρος
Τόσο πιωµένος από φως που φαίνεται η καρδιά του
Φαίνεται µέσ' στα σύννεφα ο Όλυµπος ο αληθινός
Και στον αέρα ολόγυρα ο αίνος των συντρόφων.
Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ' όνειρο από το αίµα
Στους όχτους του µονοπατιού συνάζουνται τα ζώα
Γρυλίζουν και κοιτάζουνε σα να µιλούνε
Ο κόσµος όλος είναι αληθινά µεγάλος
Γίγας που κανακεύει τα παιδιά του
Μακριά χτυπούν καµπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο λένε : το Πάσχα τ' ουρανού!

ΙΓ΄
Μακριά χτυπoύν καµπάνες από κρύσταλλο -
Λένε γι' αυτόν που κάηκε µέσ' στη ζωή
Όπως η µέλισσα µέσα στου θυµαριου το ανάβρυσµα
Για την αυγή που πνίγηκε στα χωµατένια στήθια
Ενώ µηνούσε µιαν ηµέρα πάλλαµπρη
Για τη νιφάδα που άστραψε µέσ' στο µυαλό κι εσβήστη
Τότες που ακούστηκε µακριά η σφυριγµατιά της σφαίρας
Και πέταξε ψηλά θρηνώντας η Αλβανίδα πέρδικα!                                                                            
Λένε γι' αυτόν που µήτε καν επρόφτασε να κλάψει
Για τον βαθύ καηµό του 'Έρωτα της ζωής
Που είχε όταν δυνάµωνε µακριά ο αγέρας
Και κρώζαν τα πουλιά στου χαλασµένου µύλου τα δοκάρια
Για τις γυναίκες που έπιναν την άγρια µουσική
Στο παραθύρι ορθές σφίγγοντας το µαντήλι τους
Για τις γυναίκες που απελπίζαν την απελπισιά
Προσµένοντας ένα σηµάδι µαύρο στην αρχή του κάµπου
Ύστερα δυνατά πέταλα έξω απ' το κατώφλι
Λένε για το ζεστό κι αχάιδευτο κεφάλι του
Για τα µεγάλα µάτια του όπου χώρεσε η ζωή
Τόσο βαθιά, που πια να µην µπορεί να βγει ποτέ της!

Ι∆΄
Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ' όνειρο µέσ' στο αίµα
Του κόσµου η πιο σωστή στιγµή σηµαίνει :
Ελευθερία,
Έλληνες µέσ' στα σκοτεινά δείχνουν το δρόµο :
Ε Λ Ε Y Θ Ε Ρ Ι Α
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος
Στεριές ιριδοχτυπηµένες πέφτουν στα νερά
Καράβια µ' ανοιχτά πανιά πλέουν µέσ' στους λειµώνες
Τα πιο αθώα κορίτσια
Τρέχουν γυµνά στα µάτια των αντρών
Κι η σεµνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη
Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη.
Του κόσµου η πιο σωστή στιγµή σηµαίνει !
Με βήµα πρωινό στη χλόη που µεγαλώνει
Ολοένα εκείνος ανεβαίνει
Τώρα, λάµπουνε γύρω του οι πόθοι που ήταν µια φορά
Χαµένοι µέσ' στης αµαρτίας τη µοναξιά
Γειτόνοι της καρδιάς του οι πόθοι φλέγονται
Πουλιά τον χαιρετούν, του φαίνονται αδερφάκια του
Άνθρωποι τον φωνάζουν, του φαίνονται συντρόφοι του
"Πουλιά καλά πουλιά µου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!"
"Σύντροφοι σύντροφοι καλοί µου, εδώ ή ζωή αρχίζει"
Αγιάζι ουράνιας οµορφιάς γυαλίζει στα µαλλιά του
Μακριά χτυπούν καµπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο : το Πάσχα τού Θεού!