ΠΕΡΙ ΠΑΠΑΡΙΑΣ

http://asteia-status.blogspot.gr/

Γιατί Οι Δημοκρατίες Επιλέγουν Λάθος Πολιτικές;

Γράφει ο  Γεώργιος Λαμπρίδης

Η οικονομική πολιτική αποτελεί την σημαντικότερη δραστηριότητα ενός κράτους. Τι μοντέλο πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να αναπτυχθεί η οικονομία; Πρέπει να εφαρμοστεί ένα μοντέλο που είναι πιο κοντά στα οικονομικά της αγοράς ή μήπως ένα μοντέλο αυστηρά περιοριστικό με ελάχιστη ελευθερία;

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του Κομμουνισμού, Φασισμού και Ναζισμού απορρίπτουν της ελεύθερη οικονομία και τις ατομικές ελευθερίες.

Οι πολιτικές που ακολουθούνται είναι άθλιες, αποτυγχάνουν παταγωδώς και το μόνο που φέρνουν είναι θάνατο και καταστροφή. Από την άλλη πλευρά, οι δημοκρατίες υποστηρίζοντας ένα πιο ελεύθερο πλαίσιο κοινωνικής οργάνωσης αποτελούν αναμφίβολα την καλύτερη εναλλακτική.

Όμως, ενώ στη θεωρεία η δημοκρατία αποτελεί προπύργιο ενάντια σε κοινωνικά επιζήμιες πολιτικές στην πραγματικότητα είναι το ασφαλές καταφύγιο τους. Πολύ συχνά οι δημοκρατίες υιοθετούν και διατηρούν πολιτικές επιβλαβές για τους περισσότερους ανθρώπους. Ο προστατευτισμός είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο Bryan Caplan στο βιβλίο του “Τhe Myth of The Rational Voter: Why Democracies Choose Bad Policies” (το βιβλίο υπάρχει δωρεάν εδώ) αναλύει αυτό το παράδοξο με το εξής επιχείρημα: Οι ψηφοφόροι δεν είναι απλά οικονομικά αναλφάβητοι αλλά και μη ορθολογιστές. Ενώ δεν είναι τελείως αμαθής, έχουν την τάση να αγκαλιάζουν παρανοϊκές απόψεις που διαστρεβλώνουν, προς το κακό, την άποψη τους για το πώς λειτουργεί ένα οικονομικό σύστημα. Ο Bryan συγκεντρώνει αυτές τις απόψεις σε τέσσερις βασικές προκαταλήψεις:

1). Προκατάληψη κατά της αγοράς (Anti-Market Bias)

Είναι η τάση να υποτιμούμε τα οικονομικά οφέλη του μηχανισμού της αγοράς. Το κοινό έχει σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο το επιχειρηματικό κέρδος μπορεί να παράγει κοινωνικά επωφελή αποτελέσματα. Επικεντρώνεται στα κίνητρα των επιχειρήσεων, και παραμελεί την πειθαρχία που επιβάλλεται από τον ανταγωνισμό. Θεωρεί ότι το κέρδος είναι ανήθικο άρα ο πλούτος των πλουσίων θα πρέπει να αναδιανεμηθεί για να υπάρξει δικαιοσύνη. Επιπλέον, ενώ στη ελεύθερη αγορά οι τιμές καθορίζονται με βάση την προσφορά και τη ζήτηση, το κοινό σχεδόν πάντα επικαλείτο μονοπώλια και συμπαιγνίες.

Περισσότερα για αυτό το θέμα σε αυτό το video με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

2). Προκατάληψη κατά των ξένων (Αnti-Foreign Bias)

Είναι η τάση να υποτιμούμε τα οικονομικά οφέλη από την αλληλεπίδραση με τους ξένους. Όταν η οικονομία βρίσκεται ύφεση και οι θέσεις εργασίας σπανίζουν το ένστικτο αυτοσυντήρησης μεγαλώνει με αποτέλεσμα να κατηγορούμε τους ξένους ανταγωνιστές μας. Ότι και να συμβαίνει έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη για να μας εκμεταλλεύονται μέσω του διεθνούς εμπορίου. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να προστατεύσουμε την οικονομία μας περιορίζοντας το εμπόριο. Το ίδιο συμβαίνει και με την ανταλλαγή εργατικού δυναμικού. Το κοινό πιστεύει ότι οι μετανάστες κλέβουν τις δουλειές, κουβαλάνε ασθένειες και αποτελούν απειλή για το εσωτερικό της χώρας.

Περισσότερα για αυτό το θέμα σε αυτό το video με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

3). Προκατάληψη κατά της δημιουργίας εργασίας (Make-Work Bias)

Είναι η τάση να υποτιμούμε τα οικονομικά οφέλη από την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας μέσω τεχνολογικών επιτευγμάτων. Βασίζεται στη ψευδαίσθηση ότι η απασχόληση και όχι η παραγωγή είναι μέτρο ευημερίας. Νέες τεχνολογίες οδηγούν στη καταστροφή θέσεων εργασίες που αντικαθίστανται από λογισμικά άρα η οικονομία θα βρίσκεται σε χειρότερη θέση στο μέλλον λόγο τη μειωμένης απασχόλησης. Για αυτό το λόγο το κράτος θα πρέπει να εφαρμόσει νόμους που θα προστατεύσουν τα επαγγέλματα άσχετα να δεν προσφέρουν στην οικονομία. Στη πραγματικότητα όμως οι νέες τεχνολογίες είναι ο ηθικός αυτουργός της οικονομικής μεγέθυνσης των τελευταίων 100 ετών.

Περισσότερα για αυτό το θέμα σε αυτό το video με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

4). Η πλάνη της απαισιόδοξης προκατάληψης (Pessimistic Bias)

Είναι η τάση να υπερεκτιμούμε τα προβλήματα της οικονομίας και υποεκτιμούμε την πρόοδο της. Ύφεση, ανεργία, χρεοκοπία, οικονομική στασιμότητα είναι τα πιο χαρακτηριστικά παράπονα σε μια οικονομία. Λίγοι όμως αναφέρονται στο γεγονός ότι πριν 100 χρόνια ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν 1.5 δις, ο μέσος όρος ζωής ήταν τα 50 έτη και ο μέσος πολίτης ζούμε με 1000 δολάρια το χρόνο ενώ σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι 7 δις, ο μέσος όρος ζωής τα 70 έτη και το μέσος ετήσιο εισόδημα 7000 δολάρια. Μπορεί η παγκόσμια οικονομία τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται σε ύφεση αλλά η συνολική πρόοδος παραμένει εντυπωσιακή.

Περισσότερα για αυτό το θέμα σε αυτό το video με ελληνικούς υπότιτλους εδώ

Συμπερασματικά όσο υπάρχουν πολιτικοί που υποστηρίζουν στην ατζέντα τους τις παραπάνω προκαταλήψεις τόσο οι ψηφοφόροι θα υποστηρίζουν αυτές της πολιτικές γιατί άπλα επιβεβαιώνουν την διαστρεβλωμένη άποψη τους για το πώς λειτουργεί μια οικονομία. Για αυτό οι δημοκρατίες επιλέγουν λάθος πολιτικές!

Κλασσικό παράδειγμα η Ελλάδα των τελευταίων 30 ετών.

ΠΗΓΕΣ

libertarianismo.org  (το βιβλιο)
libertarianism.org  (κομμάτια από το βιβλιο)
learnliberty.gr (videos)

http://www.o-klooun.com

Ο Ουμπέρτο Έκο για τον ανόητο και τον βλάκα

"... Ο ανόητος είναι περιζήτητος, ιδίως στις κοσμικές συγκεντρώσεις. Φέρνει τους πάντες σε αμηχανία, μα προσφέρει ευκαιρίες για σχόλια. Στη θετική μορφή του είναι διπλωματικός. Μιλάει εκτός θέματος ακόμη και για τις γκάφες των άλλων, στρέφοντας αλλού τη συζήτηση. Ωστόσο δεν μας ενδιαφέρει, δεν είναι ποτέ δημιουργικός, μηρυκάζει, επομένως ποτέ δεν έρχεται να φέρει χειρόγραφα σ’ έναν εκδοτικό οίκο. Ο ανόητος δεν λέει ότι η γάτα γαβγίζει, μιλάει για τη γάτα όταν οι άλλοι μιλούν για το σκύλο. Λαθεύει στους κανόνες της συζήτησης, κι όταν λαθεύει ωραία είναι υπέροχος. Νομίζω ότι πρόκειται για απειλούμενο είδος, είναι φορέας κυρίως αστικών αρετών. […]

"Και ο βλάκας;"

"Α! Ο βλάκας δεν κάνει λάθη συμπεριφοράς. Κάνει λάθος συλλογισμούς. Είναι αυτός που λέει ότι όλοι οι σκύλοι είναι κατοικίδια και όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν, όμως και οι γάτοι είναι κατοικίδια ζώα, επομένως γαβγίζουν. Ή ότι όλοι οι Αθηναίοι είναι θνητοί, όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι θνητοί, επομένως όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι Αθηναίοι".

"Πράγμα που ισχύει".

"Ναι, αλλά συμπτωματικά. Ο βλάκας μπορεί να πει και κάτι σωστό, όμως για λανθασμένους λόγους".

 

 Πηγή: CNN Greece

Προοδευτικά ταμπού και μεταναστευτικό

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στην περίπου ευρωπαϊκή χώρα, το περίπου κράτος της οργανώνει περίπου στρατόπεδα. Είναι τα περίφημα «στρατόπεδα ανοιχτού τύπου», στοιχείο κι αυτό της ιδιοπροσωπείας μας, όπως το τσίπουρο και ο ήλιος. Στρατόπεδα που δεν είναι στρατόπεδα, αφού όποιος θέλει μπαίνει όποτε θέλει και όποιος θέλει βγαίνει επίσης όποτε θέλει. Στρατόπεδα, κάτι σαν ποιητικές μεταφορές της πλατείας Βικτωρίας, που όμως ικανοποιούν τα δύο μεγάλα ταμπού της μεταπολιτευτικής μας ψυχής. Το πρώτο είναι το συρματόπλεγμα – κακό όπως όλες οι απαγορεύσεις, ακόμη κι όταν προστατεύει το παρτέρι από το μηχανάκι. Το δεύτερο είναι ο στρατός, ο οποίος δεν πρέπει επ’ ουδενί να συμμετέχει σε καιρό ειρήνης σε καμία επίλυση προβλήματος. Ακόμη κι αν αυτό το πρόβλημα αφορά την προστασία των συνόρων.
Τι θα γινόταν αν, λέω αν, η Ελλάδα δήλωνε ότι κρατάει μεν ανοιχτά τα σύνορά της, πλην όμως όσοι τα περνούν θα είναι αναγκασμένοι να μείνουν σε κλειστά στρατόπεδα για χρονικό διάστημα που θα το όριζε η χώρα; Ωσπου να γίνει η ταυτοποίηση και ο διαχωρισμός ανάμεσα στον πρόσφυγα και τον οικονομικό μετανάστη. Και ποιος θα τα φρουρεί αυτά τα στρατόπεδα; Ο στρατός μαζί με την αστυνομία. Μπορεί η ροή να μην είχε καταργηθεί, σίγουρα όμως θα είχε περιορισθεί. Αφού όλοι θέλουν να πάνε στην Κεντρική Ευρώπη το συντομότερο δυνατόν, θα έβρισκαν άλλους δρόμους, εκτός απ’ τα νησιά, αν ήξεραν ότι εδώ θα κρατηθούν για ένα χρονικό διάστημα.
Η χώρα θα μπορούσε να διαπραγματευθεί με τους εταίρους, να απαιτήσει βοήθεια και να ελέγξει τα σύνορά της και την επικράτειά της. Ομως, όπως η φύση απεχθάνεται το κενό και ο μέσος Ελλην τη λογική, έτσι και η προοδευτική μας συνείδηση παθαίνει αλλεργία στο άκουσμα των λέξεων στρατόπεδο και στρατός. Ως εκ τούτου η κυβέρνησή μας, προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τις οργανώσεις του κόμματός της, προτίμησε να μετατρέψει ολόκληρη τη χώρα σε στρατόπεδο κλειστού τύπου. Χωρίς καν να σκεφτεί ότι η εξίσωση προσφύγων και μεταναστών τούς πρόσφυγες αδικεί. Ομως ποιος έχασε τη σκέψη του για να τη βρει αυτή;
Είναι ευρωπαϊκό το πρόβλημα, είναι παγκόσμιο το πρόβλημα, παραμένει όμως και ελληνικό πρόβλημα. Και ο τρόπος με τον οποίον το διαχειριστήκαμε ώς σήμερα δείχνει, για ακόμη μία φορά, την ανήκεστο βλάβη που έχουν προκαλέσει στη δημόσια ζωή τα ταμπού και οι ιδεοληψίες της μεταπολίτευσης.

 http://www.kathimerini.gr

Το πρόβλημα για Ελλάδα και Δύση που (βλακωδώς) ξεχνάμε...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια η χώρα μας (και η Ευρώπη) είναι το πρόβλημα των προσφύγων (και μεταναστών). Ένα πρόβλημα που, δυστυχώς, εκτός από την ανθρωπιστική του διάσταση, την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε, έχει και μία άλλη διάσταση, πολύ πιο επικίνδυνη, και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

Η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών προς την Ευρώπη προκαλεί τόσο ασφυξία πληθυσμιακή σε αρκετές χώρες (όπως για παράδειγμα στην Ελλάδα), όσο και οικονομική «αιμορραγία». Που είναι αυτή την στιγμή αδύνατο να υπολογιστεί.

Όμως, η όλη κατάσταση που κάποιοι στη Δύση (και όχι μόνον) αφήνουν να εξελίσσεται ανεξέλεγκτα, προκαλεί και ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ευρώπη.



Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων και μεταναστών προέρχονται από κοινωνίες με εντελώς διαφορετική πολιτισμική και κοινωνικοοικονομική λογική.

Σε μεγάλο βαθμό, οι απόψεις τους, που κυριαρχούν στις κοινωνίες τους και τούς έχουν γίνει βίωμα, είναι, αν όχι διαμετρικά αντίθετες με τα κοινωνικά δεδομένα και κρατούντα στη Δυτική Ευρώπη, τουλάχιστον πολύ διαφορετικά.

Αυτό σημαίνει, όπως εξάλλου έχει γίνει σαφές τους τελευταίους μήνες, πως η προσαρμογή τους στα δυτικά πρότυπα είναι όχι απλώς δύσκολη, αλλά σχεδόν αδύνατη.

Γιατί δεν είναι δυνατόν έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει μέσα στην αντίληψη ότι, για παράδειγμα, η γυναίκα είναι δευτέρας κατηγορίας πρόσωπο και πρέπει να έχει συγκεκριμένες παρουσίες και εμφάνιση, να το κάνεις, μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες να δεχθεί τα αυτονόητα. Και το ότι είναι σχεδόν αδύνατο κάτι τέτοιο, φαίνεται από μια σειρά αντιδράσεων που έχουν ομάδες μεταναστών σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης, απέναντι στις γυναίκες.

Πόσο μάλλον όταν ο αριθμός των προσφύγων-μεταναστών είναι τόσο μεγάλος που είναι αδύνατον, κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη και χρονική διάρκεια, να ενσωματωθούν στα δυτικά πρότυπα και δεδομένα.

Παράλληλα, το ζήτημα γίνεται πολύ μεγαλύτερο (και πιο επικίνδυνο) αν σκεφτεί κανείς ότι η μεγάλη, η συντριπτική πλειοψηφία, όσων μετακινούνται προς τη Δύση, είναι μουσουλμάνοι.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη διάθεση κανενός να διατηρήσει τη δική του πολιτιστική ταυτότητα και τα δικά του κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όπως, επίσης, δεν με ενδιαφέρει τι είδους θρησκεία θέλει κάποιος να ασπάζεται.

Θέλω, όμως, να είναι σαφές ότι στη δυτική Ευρώπη, όπου ευτυχώς ζούμε, θα διατηρηθούν τα δεδομένα που με πολλούς αγώνες (και αίμα) έχουν κατακτήσει εδώ και αιώνες οι πολίτες.

Δεν μπορεί να ξεχάσουμε ούτε τις περί ισότητας των φύλων, ούτε τις περί δικαίου κ.λπ. κατακτήσεις των δυτικών κοινωνιών, προς χάριν κάποιων διαφορετικών λογικών για τον άνθρωπο, τον ρόλο της γυναίκας, αλλά και για κάποιες θρησκευτικές παραδόσεις που εμπλέκουν τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Όσοι επιθυμούν να μείνουν σε μια Ευρώπη με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που όλοι γνωρίζουμε και τις αξίες που έχουν παγιοποιηθεί από τον διαφωτισμό, θα πρέπει να τις αποδεχτούν. Και όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στις πράξεις.

Κάτι που, δυστυχώς, φαντάζει σχεδόν αδύνατο, και για λόγους κουλτούρας, αλλά και για λόγους «θρησκευτικού φανατισμού», μια και ο μουσουλμανισμός δεν είναι σαν τις άλλες θρησκείες. Δεν είναι εθελοντικός, αλλά υποχρεωτικός και επιθετικός. Καμία άλλη θρησκεία δεν χαρακτηρίζει τους άλλους «άπιστους», με ό,τι αυτό σημαίνει για την τύχη τους…

Αυτό, λοιπόν, είναι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας και της Ευρώπης. Και όσο κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, τόσο θα επιδεινώνεται και θα κινδυνεύουμε να γίνουν οι επιτάσεις του, μη αναστρέψιμες.

Του Πέτρου Τρουπιώτη

http://antilogos-gr.blogspot.com

«Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η σημερινή κυβέρνηση αλλά και η ίδια η κοινωνία είναι …ποιο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι το σημαντικότερο!
Το ασφαλιστικό; Το μεταναστευτικό; Η υπερφορολόγηση; Οι κλειστοί δρόμοι; Τα άδεια ταμεία; Η αναντιστοιχία ανάμεσα στα υπεσχημένα και στις πράξεις; Ποιο από όλα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα;
Κανένα από όλα αυτά, είναι η σωστή απάντηση…  
Η χώρα πάσχει από τον τρόπο που σκέφτεται η κοινωνία, από την επίμονη άρνησή της να παραδεχτεί, να συνειδητοποιήσει και να εκτιμήσει την απελπιστική της κατάσταση. Πριν από όλα, να κατανοήσει ότι οι κρίσεις είναι φαινόμενα που εμφανίζονται κατά περιόδους στις κοινωνίες – δεν είναι κάτι το αφύσικο. Κατόπιν, ότι οι κρίσεις αντιμετωπίζονται με σωστές εκτιμήσεις κι όχι με λαϊκισμούς και πολιτικά  ψεύδη και ότι στις κρίσεις δεν ακούγονται κατηγορητήρια αλλά λύσεις, δεν ακούγονται ευχάριστες υποσχέσεις αλλά σκληρές αλήθειες.
Σήμερα, η ελληνική κοινωνία πιστώνεται τις επιλογές της στους πολιτικούς, την επιμονή της να μην ακούει εκ συστήματος τις προειδοποιήσεις των σοβαρών πολιτικών της, να μην επιβραβεύει και αποδέχεται τους άξιους αλλά αποκλειστικά τους λαοπλάνους και τους ψεύτες - αλλά κυρίως την άρνησή της να ενηλικιωθεί και να αντιμετωπίσει με την αρμόζουσα σοβαρότητα τα προβλήματά της.
Η εποχή της μετάθεσης των προβλημάτων και των λύσεών τους τελείωσε μαζί με τα ψέματα  που την συνόδευαν. Αυτό πρέπει να γίνει άμεσα κατανοητό μιας και δεν έχουμε χρόνο ούτε για κομματικές αντιπαλότητες, ούτε για ιδεολογικές κοκορομαχίες, ούτε την πατροπαράδοτη πολυτέλεια να ρίχνουμε τις ευθύνες μας όπου μας είναι πιο βολικό…  
Αυτά τελείωσαν μαζί με το ξεθυμασμένο σενάριο των κακών ξένων και των κακών πολιτικών. Η κοινωνία οφείλει να κατανοήσει ότι δεν υπάρχουν πλέον μαγικές λύσεις και κυρίως πόροι. «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ας αρχίσουμε από αυτό!

 http://www.topontiki.gr

ΣΕΤ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗΣ