Κίνηση : ο τόπος , ο χρόνος , το κενόν στον Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης προβαίνει στην εξέταση της κίνησης (Φυσικά Γ1). Η κίνηση είναι συνεχές και το τελευταίο ορίζεται συχνά σαν αυτό που μπορεί να διαιρεθεί επ´άπειρον. Γενικά, η κίνηση στην αριστοτελική φιλοσοφία είναι η πραγμάτωση του δυνάμει, χωρίς, όμως, να μπορούμε να την καταχωρήσουμε ούτε ως δυνατότητα ούτε ως ενέργεια. <<Σε κάθε στιγμή ενέργειας, η δυνατότητα καταργειται εντελώς και μετατρέπεται σε εντελέχεια. Στην κίνηση η μεταβολή δεν ολοκληρώνεται προτού τελειώσει η κίνηση[...] πιο ελεύθερα, η κίνηση είναι ατελής ενέργεια και η ενέργεια τελειωμένη κίνηση.(W.D.Ross,Αριστοτέλης,σ.122)

Τα συμπεριληφθέντα σε μια μεταβολή στοιχεία είναι το κινουν, το κινούμενον, ο χρόνος καθώς και το αρχικό και το τελικό όριο, το εξ ου και το εις ο αντιστοίχως.(Φυσικά Ε1)Μετά από μια αλληλουχία επαγωγικών συλλογισμών,που σχετίζονται με την μελέτη της μεταβολής μεταξύ εναντίων ή μη, ο φιλόσοφος συμπεραίνει πως τρία ειναι τα είδη της κίνησης: του ποιου, του ποσού και η κατα τόπον, η σπουδαιότερη από όλες καθότι εμπεριέχει τις υπόλοιπες. Ο τόπος κατά τον Αριστοτέλη(Φυσικά Δ1) όντως υπάρχει κι αυτό τεκμηριώνεται ως εξής: ένα σώμα μπορεί να καταλάβει έναν συγκεκριμένο τόπο, τον οποίο, όμως, μπορεί να διεκδικήσει και να καταλάβει και ένα άλλο σώμα. Άρα, κατ´ανάγκην, ο τόπος πρέπει να ειναι κάτι διαφορετικό από τα σώματα που τον καταλαμβάνουν. Ο τόπος, θα πρέπει, ακόμα, να έχει κάποια δύναμη, γεγονός που υποδεικνύει η φυσική τάση ορισμένων σωματων να κινούνται προς ορισμένους τόπους κι εκεί να ηρεμούν. Ο φιλόσοφος διακρίνει τον τόπο σε κοινόν,δηλαδή τον τόπο που ένα πράγμα μοιράζεται με άλλα και σε ίδιον, δηλαδή τον τόπο που καταλαμβάνει αποκλειστικά το συγκεκριμένο πράγμα και το εμπεριέχει άμεσα και μόνον αυτό.

Η συλλογιστική του Αριστοτέλη εξελίσσεται συμπεραίνοντας πως ο τόπος δεν ειναι μορφή και ότι η ύλη δεν ειναι τόπος, καθώς ο τόπος ενός πράγματος ειναι διακριτός από το ίδιο το πράγμα. Ετσι διαπιστώνει πως τόπος ειναι το πέρας του περιέχοντος σώματος(Φυσικά 212a5) για να φτάσει στον τελικό του ορισμό: τόπος ειναι τό του περιέχοντος πέρας ακίνητον πρωτον. Από τις ασύλληπτα συνοχικές προκείμενες των συλλογισμών του καταλήγει στο εξής συνεπές πλην όμως ρηξικελευθο για την εποχή του συμπέρασμα: καθετί φυσικό στο σύμπαν ειναι εν τόπω αλλά το σύμπαν δεν ειναι εν τόπω.

Επιπλέον, ο Σταγειρίτης παρατηρεί ότι όσοι αναφέρονται στο κενό το ταυτίζουν με τον τόπο. Αφού αναιρεί αυτή την θέση αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κενό χωρισμένο από τα σώματα(Φυσικά 214b12-216a26), ότι δεν υπάρχει κενό που να καταλαμβάνεται από σωματα(Φυσικά 216a26-b21) και ότι δεν υπάρχουν κενά διαστήματα μέσα στα σώματα(Φυσικά Δ9). Προκειμένου για αυτή την απόδειξη, χρησιμοποιεί έννοιες όπως αυτή της βαρύτητας,της ταχύτητας της κίνησης,του μηδενός. Στο έργο του "Μετά τα Φυσικά" κάνει λόγο για αναλογία ανάμεσα στο κενό και στο άπειρο. Επειτα, ο Αριστοτέλης αναφέρεται και στον χρόνο σαν κάτι μη πραγματικό η αμυδρώς πραγματικό και επιδιώκει να μελετήσει τον χαρακτήρα του(Μετά τα Φυσικά Δ10). Ο χρόνος προϋποθέτει την μεταβολή. Συμπλέκει το ύστερον,το πρότερον και το νυν με τον τόπο, την κίνηση και τον χρόνο ώστε φτάνει να διερωτάται τι σημαίνει να ειναι κάτι εν χρόνω. Ο χρόνος ειναι ανεξάντλητος γιατί κάθε νυν ειναι φύσει η αρχή ενός μέλλοντος και το τέλος ενός παρελθόντος(Μετά τα Φυσικά 222a29-b7).

Αμφιλύκη - Ramnousia http://www.ramnousia.com

Για σοβαρούς πότες

Κυριαρχία των ρομπότ στις παγκόσμιες χρηματοοικονομικές αγορές

http://www.express.gr/
Ενα παγκόσμιο «οικοσύστημα» αλληλεπιδρώντων ρομπότ έχει κατακτήσει τις παγκόσμιες χρηματοοικονομικές αγορές, εκτελώντας αδιάκοπα συναλλαγές με ταχύτητες άπιαστες για τους ανθρώπους και με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη καταγράφει την ανάδυση αυτής της «οικολογίας των υπερβολικά γρήγορων μηχανών» και επισημαίνει ότι για χρονικές κλίμακες μικρότερες του ενός δευτερολέπτου, ο χρηματοοικονομικός κόσμος έχει μετατραπεί ουσιαστικά σε μια «κυβερνο-ζούγκλα» όπου ζουν μόνο «αγέλες» επιθετικών αλγόριθμων (προγραμμάτων λογισμικού) που -με μόνο σκοπό το κέρδος- κάνουν μεταξύ τους διαπραγματεύσεις σε αστραπιαίες ταχύτητες, πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Νιλ Τζόνσον του πανεπιστημίου του Μαϊάμι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Scientific Reports", προειδοποιούν για την επέκταση της ισχύος και επιρροής των ρομποτικών traders. «Αυτοί οι αλγόριθμοι μπορούν να λειτουργήσουν τόσο γρήγορα, που οι άνθρωποι αδυνατούν να συμμετάσχουν (στις συναλλαγές) σε πραγματικό χρόνο. Έτσι, στη θέση τους, αναδύεται μια σούπερ-γρήγορη οικολογία ρομπότ, που παίρνουν πλέον τον έλεγχο», είπε ο Νιλ Τζόνσον. Όπως ανέφερε, «σύμφωνα με τα ευρήματά μας, σε αυτό το νέο κόσμο των ταχύτατων ρομποτικών αλγορίθμων η συμπεριφορά της αγοράς υφίσταται μια ριζική και απότομη μετάβαση σε ένα άλλο κόσμο, όπου οι συμβατικές οικονομικές θεωρίες της αγοράς δεν ισχύουν πια». Η μελέτη επισημαίνει ότι ο συνεχής ανταγωνισμός για ολοένα ταχύτερα συστήματα αυτόματης διαπραγμάτευσης στις χρηματαγορές έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη αλγορίθμων λογισμικού που λειτουργούν πολύ πιο γρήγορα από την μέγιστη δυνατή ταχύτητα ανταπόκρισης ενός ανθρώπου (χρηματιστή ή άλλου trader). Ακόμα κι ένας «μάστερ» του σκακιού χρειάζεται περίπου 650 χιλιοστά του δευτερολέπτου για να κάνει την επόμενη κίνησή του, όμως ένας αλγόριθμος διαπραγμάτευσης μπορεί να «παίξει» στις αγορές μέσα σε μόλις ένα κλάσμα του χιλιοστού του δευτερολέπτου (δηλαδή σε λιγότερο από 0,001 δευτερόλεπτα). Ο συνδυασμός πολλών τέτοιων αστραπιαίων -και ανεξέλεγκτων από τους ανθρώπους- συναλλαγών μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Οι ερευνητές ανέλυσαν τις συναλλαγές στις αγορές διεθνώς μεταξύ των ετών 2006 - 2011 και βρήκαν 18.520 ακραία συμβάντα που διήρκεσαν το καθένα λιγότερο από ενάμιση δευτερόλεπτο. Ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στη διάρκεια του οποίου όμως έλαβαν χώρα τόσο απότομα «κραχ», όσο και απότομα «μπουμ» τιμών. Όσο η ταχύτητα των ρομποτικών συναλλαγών πέφτει όλο και πιο κάτω από τον φυσιολογικό χρόνο αντίδρασης ενός ανθρώπου, τόσο αυξάνεται δραματικά ο αριθμός αυτών των σύντομων απότομων «σκαμπανεβασμάτων» στις τιμές των μετοχών, συναλλάγματος και άλλων τίτλων στις διάφορες αγορές χρήματος και προϊόντων. Οι ερευνητές συμπέραναν ότι οι ρομποτικές συναλλαγές παίζουν σημαντικότερο ρόλο σε αυτές τις απότομες πτώσεις και ανόδους των τιμών, από ό,τι οι πολιτικές των κυβερνήσεων ή τα λάθη των ανθρώπων διαπραγματευτών. Όπως είπε ο Νιλ Τζόνσον, υπάρχει μια αναλογία με τη φύση: «Εφόσον διατηρείται σωστός συνδυασμός ανάμεσα στα θηράματα και στους θηρευτές, υπάρχει μια ισορροπία. Όταν όμως εμφανίζονται θηρευτές υπερβολικά γρήγοροι, τότε δημιουργούνται ακραία γεγονότα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα εξαιτίας των ταχύτατων υπολογιστικών αλγορίθμων, είναι η επικράτηση των θηρευτών στις συναλλαγές, καθώς ο θηρευτής δρα προτού καν το θήραμά του καταλάβει ότι αυτός βρίσκεται εκεί». Οι ερευνητές υπογραμμίζουν την ανάγκη να κατανοηθεί η συλλογική συμπεριφορά αυτών των ρομπότ στις αγορές, γιατί μόνο τότε θα είναι δυνατό να τεθούν υπό έλεγχο με ειδικές ρυθμίσεις. Η πρόκληση θεωρείται μεγάλη, αλλά διευκολύνεται κάπως, όπως επισημαίνουν, από το γεγονός ότι αυτοί οι αλγόριθμοι είναι σχετικά απλοί, καθώς η απλότητα τους επιτρέπει να έχουν μεγαλύτερη ταχύτητα αντιδράσεων στις συναλλαγές τους. Γι'Α αυτό, άλλωστε, σύμφωνα με τον κ. Τζόνσον, «τείνουν να υιοθετούν την ίδια συμπεριφορά και έτσι να μετατρέπονται σε κυβερνο-συμμορία που επιτίθενται από κοινού σε ένα συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς. Αυτό ακριβώς αποτελεί την αιτία για τα ακραία γεγονότα που παρατηρούμε στις αγορές».

Πηγή της κρίσης η αποστελέχωση

γράφει ο Γ.-Σ. Πρεβελάκης

Η αύξηση της ισχύος των ευρωπαϊκών κρατών τον 19^ο αιώνα και το άνοιγμα των γεωγραφικών οριζόντων έθεσαν ένα ερώτημα στο οποίο προσπάθησε να απαντή­σει ή γεωγραφική επιστήμη; σε τί οφείλεται η επιτυχία ορισμένων κοινωνιών;

Σε πρώτη φάση, απαντήσεις αναζητήθηκαν στα υλικά χαρακτηριστικά κάθε κράτους. Οι φυσικοί πόροι, η γεωγρα­φική μορφή και θέση και το κεφάλαιο θεωρήθηκαν απαραί­τητες προϋποθέσεις. Ο εδαφικός επεκτατισμός, ο ζωτικός χώρος, κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή πολιτική. Ή εμπειρία, όμως, απέδειξε το αβαθές της θεώρησης αυτής. Η Ελβε­τία, μικρή και χωρίς φυσικούς πόρους, ανεδείχθη σε πρω­τοποριακή κοινωνία. Η Ρωσία, αχανής και υπερ-προικισμέ­νη από την φύση, δεν μπόρεσε να προσφέρει αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ατούς κατοίκους της.

Η Γεωγραφία αναθεώρησε τις απόψεις της. Από τούς μεγαλύτερους ειδικούς της νοτιο-ανατολικής Ασίας, ο Pierre Gourou, έδωσε έμφαση στην «στελέχωση» της κά­θε κοινωνίας (techniques d’ encadrement). Πρόκειται για μια ευρύτατη έννοια ή όποια περιλαμβάνει την οικογένεια, την θρησκεία, τις κοινωνικές δομές, το κράτος. Κατά τον Gourou, η επιτυχία μιας κοινωνίας εξαρτάται από την ποι­ότητα των στελεχών της τα όποια συγκροτούν σε συνε­κτικό δίκτυο οι θεσμοί.

Πλείστα όσα ερωτήματα τα όποια μάς απασχολούν ως Έλληνες φωτίζονται από την θεώρηση αυτή. Ή ενδεής σε φυσικούς πόρους Ελλάδα είχε κατορθώσει να αναδειχθεί σε πρωτοπόρο στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, χάρη στην υψηλού επιπέδου στελέχωση της κοινωνίας της. Οι παραδοσιακοί εκκλησιαστικοί θεσμοί, εμπλουτισμένοι με τούς εισαχθέντες θεσμούς του σύγχρονου δυτικού κρά­τους, της επέτρεψαν να ξεπεράσει σοβαρούς κινδύνους και να αναδειχθεί, στο τέλος τού εικοστού αιώνα, στο κράτος με την μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή του.

Όμως, κατά την τελευταία τριακονταετία, κυριάρχησαν στην Ελλάδα αντιλήψεις εμπνευσμένες από τα κατάλοιπα τού γεωγραφικού ντετερμινισμού. Ακόμη και σήμερα, θεω­ρείται ευρέως ότι ενδεχόμενοι θαλάσσιοι ενεργειακοί πόροι θα λύσουν τα προβλήματα της χώρας μας. Η αναχρονιστική αυτή αντίληψη έχει παραγκωνίσει την στελέχωση της ελλη­νικής κοινωνίας. Πολλά ικανά στελέχη απομακρύνθηκαν, ακουσίως ή εκουσίως, καθώς επεκράτησαν κριτήρια ευκαι­ριακά ή πελατειακά. Οι θεσμοί έχουν υπομονευθεί. Η ευθύνη και ή αξιοπρέπεια των ηγεσιών έχει αμφισβητηθεί. Οι ιεραρ­χίες έχουν διαλυθεί. Οι οικονομικές δυσκολίες επισπεύδουν την απονομιμοποίηση των ελίτ.

Από το 2009, η ελληνική κρίση αποκαλύπτει συνεχώς νέες κρυμμένες πτυχές. Αρχικά διαπιστώθηκε η οικονομική ασθένεια. Στην συνέχεια ο κρατικός μηχανισμός απεδείχθη διαβρωμένος και ανίκανος να επέμβει μεταρρυθμιστικά. Η δικαιοσύνη θα όφειλε να παρέμβει εξυγιαντικά, αλλά αδυ­νατεί να δράσει. Ο Τύπος και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρω­σης, αντί να ωθούν προς την διαφάνεια, υπηρετούν συνδι­καλιστικά και ιδιωτικά συμφέροντα. Ως που φθάνει ή σήψη; Υπάρχει, άραγε, κάπου ένας υγιής πυρήνας; Από που πρέ­πει να ξεκινήσει ή μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ώστε να μη διαλύεται εν τη γενέσει σε σαθρό έδαφος;

Η αιτιοκρατία της στελέχωσης δείχνει ότι πρέπει να αναστραφεί η ισχύουσα φθοροποιός τακτική, να αναβαθμισθεί ή στελέχωση, να επανα-νομιμοποιηθούν τα στελέχη. Οι προϊστάμενοι σε κάθε οργανική κρατική και δημόσια οντότητα χρειάζονται κύρος, ευθύνη και ευχέρεια κινήσε­ων. Οι ιεραρχίες πρέπει να ανασυγκροτηθούν.

Δεν αρκούν οι νομοθετικές ρυθμίσεις ή τα οικονομικά κί­νητρα. Το πνευματικό έλλειμμα δεν πληρώνεται με ύλη. Η ενισχυμένη εξουσία των στελεχών πρέπει να συνοδεύεται από αυξημένη αίσθηση αποστολής και ευθύνης. Ο έλεγχος ασκείται πρώτα από την ατομική συνείδηση και, κατόπιν, από το κύρος και την αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο. Προ­ϋπόθεση και των δύο αποτελεί το ιδανικό της προσφοράς σε ένα αισθητό, άρα οροθετημένο, κοινωνικό πλαίσιο: το χωριό, η περιφέρεια το έθνος-κράτος. Χρειάζεται, δηλαδή, ο λοιδορούμενος ως τώρα πατριωτισμός. Η κοινωνική αναγνώρι­ση πρέπει να ανακαταλάβει την περίοπτη θέση την οποία της έχει αποσπάσει ο επιδεικτικός πλουτισμός, ως κίνητρο της επαγγελματικής δραστηριότητας.

Χρειάζεται, επομένως, ένα ανανεωμένο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην ελίτ και την κοινωνία. Η πολιτι­κή ηγεσία έχει την δυνατότητα να συμβάλει με τον ουσια­στικό και συμβολικό χαρακτήρα των επιλογών της ως προς τα στελέχη τού κράτους. Πρόκειται, ίσως για τον πιο κρίσιμο τομέα στην εκτυλισσόμενη σύγκρουση ανάμεσα στό παλαιό και το νέο.

Δημοσιεύτηκε στην ΕΣΤΙΑ (06.08.13)

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

Ένας από τους σημαντικότερους μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας διαδραματίζεται στην περιοχή μας χιλιάδες χρόνια πριν (υπολογίζεται περίπου στο 9000 π.Χ.) Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται πολύ πιο μετά, σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών (όπως π.χ. στην Εβραϊκή παράδοση με τον κατακλυσμό του Νώε).
Κατά τον μύθο την εποχή που στη Φθία και τη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.
Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό.
Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίωνας έστειλε τον Ερμή για να τους μεταφέρει την υπόσχεση ότι ο Δίας θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους. Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσει και πάλι ζωή ο Δίας στο ανθρώπινο γένος.
Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο ιερό της Θέμιδας για να εκφράσουν και σ αυτή την ίδια επιθυμία. Η θεά τους άκουσε και τους απάντησε με τον παρακάτω χρησμό: Αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους.
Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης.
Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων.
Ο Δευκαλίων και η Πύρρα απόκτησαν εκτός από τον Έλληνα, τον Αμφικτύωνα, τη Πρωτογένεια, τη Μελανθώ, τη Θυία (ή Αιθυία) και την Πανδώρα. Ο πρωτότοκος γιος τους ο Έλλην έγινε γενάρχης των Ελλήνων. Ο Αμφικτύων, κυβέρνησε την Αθήνα μετά τον Κραναό. Ο ίδιος ο Δευκαλίων, έγινε ο βασιλιάς της Φθίας και της Θεσσαλίας.
Ο γενάρχης των Ελλήνων, ο Έλλην, γέννησε με την Ορσηίδα τρεις γιους, τον Δώρο τον Ξούθο και τον Αίολο τους πρώτους αρχηγούς των Ελλήνων.
Ο Ξούθος βασίλεψε στη Πελοπόννησο και έκανε δύο γιους, τον Αχαιό και τον Ίωνα από τους οποίους οι Αχαιοί και οι Ίωνες πήραν τα ονόματά τους. Ο Αίολος βασίλεψε στη Θεσσαλία και οι κάτοικοι ονομάσθηκαν Αιολείς απ' αυτόν. Ο Δώρος και οι άνθρωποι του που ονομάστηκαν Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις περιοχές ανατολικά του Παρνασσού.
Ο Αμφικτύων ήταν πατέρας του Λοκρού, ο οποίος ίδρυσε την Λοκρίδα.
Η εκδοχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα από τις υπόλοιπες σχετικές παραδόσεις και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλουτάρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιατικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που μας διηγείται η Βίβλος.
Ο Δευκαλίων, λοιπόν, και οι δικοί του ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από τον τρομερό κατακλυσμό, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Αλλά σε πιο κατακλυσμό αναφέρεται η Ελληνική μυθολογία; Μήπως στο παγκόσμιο κατακλυσμό που σύμφωνα με τον Πλάτωνα έγινε γύρω στο 9600 π.Χ. και βυθίσθηκε η Ατλαντίδα μέσα σε μια μέρα και νύχτα;
Η ημερομηνία αυτή επιβεβαιώνεται και από τις παραδόσεις άλλων αρχαίων λαών. Ή μήπως υπήρχε και άλλος κατακλυσμός μικρότερος, γύρω στο 7000 π.Χ. ή ακόμα και στο 5000 π.Χ, όπως πολλοί μελετητές παραδέχονται, στον οποίο βυθίσθηκε και το υπόλοιπο τμήμα της Ατλαντίδος που επέζησε; Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή τότε αυτό σημαίνει ότι η Ατλαντίδα δεν καταποντίστηκε στα γρήγορα αλλά σταδιακά, και σ' αυτό το σημείο ο Πλάτων σφάλει.
Το ότι υπήρχαν πολλοί κατακλυσμοί, όμως, το αναφέρει και ο Πλάτων στο διάλογο "Τίμαιος" (22CD και 23 Β).
Στα κεφάλαια αυτά ο Πλάτων αναφέρει ένα μέρος της συζήτησης που είχε κάνει ο Σόλων με τους ιερείς της Αιγύπτου. Αναφέρουμε, τα συγκεκριμένα κεφάλαια(22ABCD, 23B):
" ...Κάποτε που θέλησε ο Σόλων να τους παρασύρει (εννοεί: τους ιερείς της Αιγύπτου) να μιλήσουν για τα παλιά γεγονότα, άρχισε να τους διηγείται για όσα εδώ στην Αθήνα θεωρούνται αρχαιότατα. Για τον Φορωνέα, τον οποίο ονόμασαν πρώτο και για τη Νιόβη και για τα μετά τον κατακλυσμό. Διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, πως διαβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, και για τους απογόνους τους, και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει.
Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος, του είπε τότε: ...Πολλές καταστροφές ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτερες από πυρκαγιές και κατακλυσμούς, και οι μικρότερες από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοση που επικρατεί εις τη χώρα σας ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων, ο γιος του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και πυρπόλησε ότι υπήρχε πάνω στη γη και ο ίδιος κτυπηθείς από κεραυνό εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότητα είναι η παράλλαξη (σημείωση: μεταβολή της κυκλικής κίνησης) των περιστρεφομένων γύρω από τη γη ουρανίων σωμάτων που προκαλεί καταστροφή για πολλά χρόνια, από τις πυρκαγιές, των όντων πάνω στη γη....".
Και παρακάτω ο Αιγύπτιος ιερέας λέει στο Σόλωνα (23B): " Όσα λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, για τις δικές σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια. Διότι εσείς ενθυμείσθε μόνο ένα κατακλυσμό της γης (σημείωση: τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα), ενώ έγιναν πολλοί πιο παλιά....."
Όσα αναφέραμε δείχνουν το αρχέγονο ιστορικό βάθος των ελληνικών μύθων! Πρέπει δε να τονίσουμε ότι ο μύθος δεν είναι κατ' ανάγκην παραμύθι αλλά οι αναφορές του έχουν έναν ενδεχόμενο ιστορικό πυρήνα! Ο μύθος συνήθως έχει δυο στόχους να διδάξει και να πληροφόρηση με κωδικοποιημένες εικόνες ή με υπερβολές και αλληγορίες όπως θα λέγαμε σήμερα. Το πόσες πληροφορίες έχουν χαθεί για το απώτατο παρελθόν των Ελλήνων και της μεσόγειου γενικότερα το δείχνει ο μύθος του Δευκαλίωνα τον οποίον αναφέραμε προηγουμένως.
Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε!
«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ' αυτούς η μεγάλη συμφορά.
Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι! Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ' αυτήν επιβίβασε παιδιά[8] και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη.
Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος»
Λουκιανός «περί της συρίης θεού» 12.3
Οι περιγραφές του κατακλυσμού στην Σαμοθράκη έχουν πράγματι εξαιρετικό ενδιαφέρον: «Τώρα θα σας διηγηθώ την ιστορία των νησιών του Αιγαίου αρχίζοντας από την Σαμοθράκη... Το νησί κατοικούσαν αυτόχθονες... λένε ότι στα αρχαία χρόνια ονομαζόταν Σαόννησος... Οι Σαμόθρακες διηγούνται ότι πριν από τους κατακλυσμούς που έγιναν σε άλλους λαούς συνέβη εκεί ένας άλλος μεγάλος κατακλυσμός στην διάρκεια του οποίου άνοιξε το στενό στις «Κυανές πέτρες» (οι μυθικές συμπληγάδες) και στην συνέχεια (άνοιξε) ο Ελλήσποντος.
Γιατί η θάλασσα του Εύξεινου πόντου ήταν πρώτα λίμνη και φούσκωσε σε τέτοιο σημείο που από την πίεση του ρεύματος ξεχύθηκαν με ορμή τα νερά στον Ελλήσποντο και κατέκλυσαν μεγάλο μέρος από τα Ασιατικά παράλια και όχι και λίγη πεδινή έκταση της Σαμοθράκης μετατράπηκε σε θάλασσα. Και γι'; αυτόν τον λόγο στα μεταγενέστερα χρόνια μερικοί ψαράδες ανασύρουν με τα δίχτυα τους λίθινα κιονόκρανα, γιατί ακόμα και πόλεις κατακλύστηκαν απ'; τα νερά. Κι'; όσοι γλίτωσαν απ'; τον κατακλυσμό κατέφυγαν στα ψηλότερα μέρη του νησιού.
Αλλά καθώς η θάλασσα ανέβαινε ολοένα και ψηλότερα, ευχήθηκαν στους θεούς του τόπου κι'; όταν σώθηκαν σε ανάμνηση του γεγονότος ύψωσαν πέτρινα σύνορα γύρω-γύρω απ'; το νησί κι'; έκτισαν βωμούς. Είναι φανερό λοιπόν ότι η Σαμοθράκη ήταν κατοικημένη πριν από τον κατακλυσμό»
Διόδωρος Σικελιώτης ιστορική βιβλιοθήκη 5.47
[Πηγή ellinikoarxeio.com]
 http://www.apocalypsejohn.com/2013/02/kataklysmos-deykaliona.html

Η ΘΗΛΥΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Άρθρο του Alain De Benoist
Μετάφραση-σχόλια Αναστασίου Γιαννά.

Φρόϋντ, ουισκάκι, αυταρέσκεια και αποβλάκωση

Ο παιδίατρος Aldo Naouri γράφει: «Η κοινωνία υιοθέτησε ολοκληρωτικά, χωρίς όρια και ισορροπία, θηλυκές αξίες.». Το μαρτυρούν η υπεροχή της οικονομίας έναντι της πολιτικής, η κατανάλωση έναντι της παραγωγής, η υποχώρηση της εξουσίας σε σχέση με το «διάλογο», αλλά και το άγχος για την προστασία του «μωρού» (υπερεκτιμώντας την λέξη)• οι διαφημίσεις των εσωρούχων και οι εξομολογήσεις στα τηλεοπτικά σόου, η μόδα του ανθρωπισμού και η ελεημοσύνη διαμέσου της τηλεόρασης• η συνεχής έμφαση πάνω στα σεξουαλικά, αναπαραγωγικά και υγιεινιστικά  προβλήματα, η εμμονή της εμφάνισης και η περιποίηση του εαυτού• η θηλυκοποίηση ορισμένων επαγγελμάτων: καθηγήτριες, δικαστίνες, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί• η σπουδαιότητα της εργασίας στα μέσα επικοινωνίας και στις υπηρεσίες, η εξάπλωση στρογγυλεμένων φορμών από την βιομηχανία, η μόδα της ιδεολογίας της θυματοποίησης• ο πολλαπλασιασμός των οικογενειακών συμβούλων, η ανάπτυξη του εμπορίου των συγκινήσεων και της ευσπλαχνίας• η νέα αντίληψη της δικαιοσύνης που την καθιστά όχι πια μέσο για μια δίκαιη κρίση, αλλά για να αποζημιώσει το πόνο των θυμάτων (ώστε να «επεξεργαστούν το πένθος» και να «ξαναφτιάξουν μια ζωή»)• η μόδα της οικολογίας και των «εναλλακτικών φαρμάκων», η γενίκευση των αξιών του εμπορίου•  η θεοποίηση του ζευγαριού και των προβλημάτων του• το γούστο για την «διαφάνεια» και του να «αναμιγνύεσαι», χωρίς να ξεχνάμε και τα κινητά τηλέφωνα ως αναπλήρωση του ομφάλιου λώρου• τέλος η ίδια η παγκοσμιοποίηση, που τείνει να καθιερώσει ένα κόσμο ροών και εισροών χωρίς σύνορα  ούτε σταθερά σημεία αφοράς, έναν υγρό και αμνιακό κόσμο.



Το ανακάτεμα των ρόλων των δύο φύλων παρουσιαζόμενο ως "πρόοδος"

Βέβαια, μετά την «άκαμπτη κουλτούρα» στυλ δεκαετίας του ’30, η θηλυκοποίηση που επήλθε δεν ήταν εξολοκλήρου κάτι αρνητικό. Όμως τώρα πια προκαλεί τα αντίθετα αποτελέσματα. Εκτός του ότι σημαίνει χάσιμο της αρρενωπότητας, οδηγεί στην συμβολική διαγραφή του ρόλου του πατέρα και στο να καταστήσει τους κοινωνικούς αρσενικούς ρόλους αδιάκριτους από τους θηλυκούς. Λίγο-λίγο, ο πατέρας περιορίστηκε στον ρόλο του οικονομικού διαχειριστή και μερικές φορές ούτε καν σε αυτόν. Μεταμορφώθηκε σε απλό συναισθηματικό στήριγμα, σε προμηθευτή καταναλωτικών αγαθών και εκτελεστή των μητρικών θελήσεων, μισός κοινωνικός λειτουργός και μισός βοηθός στην κουζίνα, αλλάζει πάνες στα μωρά και σπρώχνει το καρότσι με τα ψώνια. Αλλά ο πατέρας συμβολίζει το Νόμο, αντικείμενο αναφοράς πάνω από τις οικογενειακές υποκειμενικότητες. Ενώ η μητέρα εκράζει πρώτα απ΄όλα τον κόσμο των αισθημάτων και των αναγκών, ο πατέρας έχει την αποστολή να κόψει τον δεσμό μεταξύ μητέρας και παιδιού• τρίτη φιγούρα,που βγάζει τον γιό από την παιδική και ναρκισιστική παντοδυναμία, επιτρεποντάς του την κοινωνικό-ιστορική ένταξη, θέτοντας τον σε έναν κόσμο και σε μία διάρκεια, διασφαλίζει την μετάδοση της καταγωγής, του ονόματος, της ταυτοτητας, της πολιτισμικής κληρονομιάς και της αποστολής που πρέπει να εκτελέσει» (Philippe Forget). Γέφυρα μεταξύ ιδιωτικής οικογενειακής ζωής και δημόσιας σφαίρας, περιορισμός της επιθυμίας εμπρός από το Νόμο, γίνεται απαραίτητος για την κατασκευή του Εαυτού. Αλλά σήμερα οι πατέρες τείνουν να γίνουν «οποιαδήποτε μητέρα». Χωρίς πατέρα όμως, ο γιός δυσκολεύεται να μεταβεί στον συμβολικό κόσμο. Ψάχνοντας μία άμεση ευημερία χωρίς να υπολογίζει τον νόμο, βρίσκει με φυσικότητα ένα τρόπο ύπαρξης μέσα στην εξάρτηση από το εμπόρευμα. Κατά παράδοξο τρόπο , η ιδιωτικοποίηση της οικογένειας συμβάδισε με την εισβολή της από τις «θεραπευτικές ομάδες» των τεχνικών και των ειδικών, συμβούλων και ψυχολόγων. Με την πρόφαση του εξορθολογισμού  της καθημερινής ζωής, αυτός ο αποικισμός της προσωπικής ζωής ενίσχυσε την ιατρικοποίηση της ύπαρξης, την ανευθυνότητα των γονιών και την ικανότητα της επιτήρησης και του πειθαρχικού ελέγχου από το κράτος.

Σε μία κοινωνία που ολοένα και περισσότερο θεωρείται υπόχρεη έναντι των ατόμων, ταλαντευόμενη μεταξύ μνήμης και συμπόνιας, το Κράτος –Πρόνοια, αφιερωμένο στην αξιολύπητη διαχείριση των κοινωνικών αθλιοτήτων διαμέσου «ιερέων» της υγείας, μεταμορφώθηκε σε ένα κράτος μητρικό και μητριαρχικό, υγιεινιστικό, διανομέας «υποστηρικτών μηνυμάτων» σε μία κοινωνία καλλιεργημένη σε θερμοκήπιο. Η θηλυκοποίηση των ελίτ και η θέση που αποκτήθηκε από την γυναίκα στον κόσμο της εργασίας δεν την έκανε πιο συναισθηματική, ανεχτική, προσεκτική στον άλλον, αλλά μόνον πιο υποκρίτρια. Η σφαίρα της εξαρτημένης εργασίας υπακούει περισσότερο από ποτέ μόνον στους νόμους του εμπορίου, του οποίου ο σκοπός είναι το συνεχές κέρδος.

το νέο μοντέλο του "άνδρα"

Είναι γνωστό, ο καπιταλισμός πάντα ενθάρρυνε τις γυναίκες να εργαστούν:  για να μειωθούν οι μισθοί των ανδρών. Κάθε κοινωνία τείνει να εμφανίσει ψυχολογικές δυναμικές που παρατηρούνται και στο προσωπικό επίπεδο. Στο τέλος του 19ου αιώνα κυριαρχούσε συχνά η υστερία, στις αρχές του 20ου αιώνα η παράνοια. Σήμερα, στις δυτικές χώρες, η πιο κοινή παθολογία φαίνεται να είναι ένας  διαδεδομένος ναρκισσισμός, που μεταφράζεται σε ανωριμότητα και ένα άγχος προσανατολισμένο προς την κατάθλιψη. Κάθε άτομο θεωρεί ότι είναι αντικείμενο και σκοπός των πάντων, η σχέση με το χρόνο περιορίζεται στο άμεσο. Ο ναρκισσισμός δημιουργεί ένα αυτό-αναπαραγόμενο φάντασμα, σε ένα κόσμο χωρίς αναμνήσεις ούτε υποσχέσεις, όπου παρελθόν και μέλλον είναι το ίδιο ισοπεδωμένα πάνω σε ένα διαρκή παρών, και όπου καθένας πιστεύει ότι είναι το αντικείμενο του πόθου και απαιτεί να ξεφύγει από τις συνέπειες των πράξεων του. Κοινωνία  χωρίς  «πατέρες», κοινωνία χωρίς «διόρθωση»!

                                      Σχόλιο του μεταφραστή

Το "θείο θηλυκό" ή Shekhinah

Όλα τα παραπάνω  είναι παρατηρήσεις  ειδικών στο χώρο της ιατρικής και της κοινωνιολογίας. Τώρα όμως θα κάνουμε μια σύντομη κατάβαση, σε εκείνους τους αβυσσαλέους  χώρους  που προετοιμάζουν και καθοδηγούν  τα φαινόμενα που περιγράφηκαν, φαινόμενα  που δεν είναι καθόλου τυχαία και αποτέλεσμα της  «κοινωνικής εξέλιξης», όπως πολλοί  επιστήμονες της μετανεωτερικότητας  λανθασμένα  πιστεύουν. Πράγματι ο Rene Guenon ήδη από το 1921 στο βιβλίο του : Le Théosophisme – Histoire d'une pseudo-religion (Θεοσοφία: Ιστορία μιας Ψευδο-θρησκείας) περιέγραφε  τους τρόπους με τους οποίους αυτή η νέο-γνωστική οργάνωση προωθούσε τον ερχομό της εποχής του «Θείου θηλυκού», δηλαδή της «Σοφίας» των γνωστικών ή της Shekhinah(η θηλυκή θεότητα) των ιουδαίων. Μάλλον οι νέοι κοινωνιολόγοι δεν θυμούνται τις προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή της θηλυκοποίησης της κοινωνίας, που κατέβαλε η «Σχολή της Φρανκφούρτης», προπαγανδίζοντας τις θεωρίες του Johann Jakob Bachofen για την αρχαϊκή μητριαρχική κοινωνία και την μητριαρχική θρησκεία, αλλά και με την διαμόρφωση ψευδο-επιστημονικών όρων  όπως  η «αυταρχική προσωπικότητα» [=άτομα που: α) είναι πιστά στους παραδοσιακούς ρόλους της οικογένειας, β) είναι προκατειλημμένα απέναντι σε «μειονότητες»,  γ) είναι πιο συντηρητικά στα πολιτικά τους φρονήματα, δ) έχουν προβλήματα προσαρμογής  σε ομάδες με δημοκρατικό ύφος ή με laissez-faire ύφος κλπ. Αυτά τα άτομα κατά την ιουδαϊκή Σχολή της Φρανκφούρτης είναι….άρρωστα.] Ποιός είναι ο απώτερος σκοπός όλων αυτών; Η δημιουργία κοινωνιών που θα μοιάζουν με μία ρευστοποιημένη μάζα, ένας υγρός, εύπλαστος κόσμος, που όλα θα τα επιτρέπει, στην αέναη μάχη ενάντια στον ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΑ.

 http://theodotus.blogspot.gr

Ο Τζίμης Πανούσης για τις νέες τεχνολογίες

Το ίντερνετ είναι μια υπερτιμημένη τηλεφωνική παρτούζα, όπου ο καθένας μπαίνει και λέει το μακρύ του και το κοντό του. Κυρίως το κοντό του, γιατί αν έχεις μακρύ βγαίνεις και το δουλεύεις αλλιώς, δεν ιδροκοπάς μπροστά στον υπολογιστή. Και τα κινητά. Γίνονται όλο και πιο έξυπνα και όλο πιο ηλίθιοι αυτοί που τα κρατάνε.